บทที่ 20 : การจ้างงานบรรเทาทุกข์ แก้ปัญหาได้สองทาง

ภายในห้องโถง หลินเยว่นั่งเปรียบเทียบข้อมูลในทะเบียนราษฎร์ ตรวจสอบยืนยันตัวตน รอให้ผู้ที่เข้ามาลงนามหรือประทับลายนิ้วมือ ก่อนจะแจกจ่ายเสบียงบรรเทาทุกข์ออกไป เขาขยี้ดวงตาที่ฉายแววอ่อนล้าเบาๆ

เมื่อเงยหน้ามองออกไปข้างนอก แถวผู้คนยังคงยาวเหยียดสุดลูกหูลูกตา

แต่เมื่อหันกลับมามองภายในห้อง ผู้ที่ได้รับเสบียงบรรเทาทุกข์ต่างมีใบหน้าเปื้อนยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจ

แม้ข้าวสาร 2 ชั่งจะดูไม่มากนัก แต่สำหรับครอบครัวที่ขาดแคลนเสบียง มันคือสิ่งต่อชีวิต

สิ่งที่ทำให้ชาวบ้านดีใจที่สุดคือ เด็กกึ่งโตที่ปกติทำงานไม่ได้และมักถูกมองเป็นตัวภาระในยามข้าวยากหมากแพง บัดนี้พวกเขาก็ได้รับส่วนแบ่งเสบียงต่างหากอีกด้วย

นี่คือพระคุณอันยิ่งใหญ่

ดังนั้น ทุกคนที่พาครอบครัวมารับเสบียง ต่างกล่าวขอบคุณด้วยความซาบซึ้งใจอย่างล้นพ้นหลังจากได้รับส่วนของตน

ภาพนี้ทำให้หลินเยว่รู้สึกสะท้อนใจและตื้นตันยิ่งนัก

เพราะเขาเองก็เคยตกอยู่ในสภาพเช่นนี้มาก่อน หากไม่ใช่เพราะความเมตตาของท่านเฉิน ป่านนี้เขาคงอดตายไปแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนี้ แรงกายแรงใจของหลินเยว่ก็ฮึกเหิมขึ้นมาอีกครั้ง

"ข้าจะทำให้ท่านเฉินผิดหวังไม่ได้!"

หลินเยว่สูดหายใจลึก ส่ายหน้าไล่ความง่วง แล้วตะโกนเรียก "คนต่อไป!"

...

ยามค่ำคืน

หลินเยว่ขอเข้าพบเฉินชวน ซึ่งเฉินชวนก็อนุญาต

"รู้สึกอย่างไรบ้าง?"

เฉินชวนเอ่ยถามด้วยรอยยิ้มเมื่อเห็นสีหน้าอิดโรยของหลินเยว่

หลินเยว่เงียบไปครู่หนึ่งก่อนถอนหายใจ "ชาวบ้านลำบากกันเหลือเกินขอรับ"

"ใช่ ชาวบ้านลำบากกันจริงๆ"

เฉินชวนพยักหน้า จ้องมองหลินเยว่รอฟังสิ่งที่เขาจะพูดต่อ

"ท่านแม่ทัพ ข้าน้อยขอบังอาจถามสักข้อ"

"ว่ามา"

"เสบียงบรรเทาทุกข์ที่ท่านแจกไป อย่างมากก็ประทังชีวิตชาวบ้านได้แค่ 5 วัน หลังจากผ่านพ้น 5 วันนี้ไปแล้ว จะทำอย่างไรต่อขอรับ?"

หลินเยว่ถามคำถามที่สำคัญที่สุด

ข้าว 2 ชั่งอยู่ได้ 5 วัน ก็แค่รับประกันว่าจะไม่อดตาย แต่เรื่องกินอิ่มนั้นอย่าหวัง ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องจะมีแรงทำงาน

และจากตอนนี้ไปจนถึงฤดูใบไม้ผลิที่เริ่มเพาะปลูก ลากยาวไปจนถึงวันเก็บเกี่ยว

ต้องใช้เวลาอีกอย่างน้อยครึ่งปี

จะผ่านช่วงเวลานี้ไปได้อย่างไร?

จะต้องแจกเสบียงบรรเทาทุกข์ไปเรื่อยๆ จนถึงฤดูเก็บเกี่ยวหน้ากระนั้นหรือ?

เสบียงในคลังของอำเภอกานเฉวียนคงอยู่ไม่ถึงตอนนั้นแน่

"แน่นอนว่าการแจกเสบียงไปเรื่อยๆ ย่อมเป็นไปไม่ได้ นี่เป็นแค่มาตรการชั่วคราวเท่านั้น"

เฉินชวนไม่ได้คิดจะแจกเสบียงฟรีไปตลอดอยู่แล้ว นี่เป็นเพียงอุบายเพื่อให้การจัดระเบียบทะเบียนราษฎร์ดำเนินไปอย่างราบรื่น

ส่วนการบรรเทาทุกข์ในระยะยาว ต้องใช้วิธีที่ยั่งยืนกว่านั้น

การจ้างงานบรรเทาทุกข์ คือการแก้ปัญหาที่ได้ผลสองต่อ

การแจกเสบียงสู้หาดงานให้ชาวบ้านทำไม่ได้ และวิธีนี้ดีกว่าการตั้งโรงทานแจกโจ๊กมากนัก

"กำแพงเมืองกานเฉวียนทรุดโทรม ขาดการซ่อมแซมมาหลายปีจนผุพังเสียหายหนัก บ้านเรือนและถนนหนทางในเมืองก็ชำรุดทรุดโทรม"

"นอกจากนี้ คูคลองส่งน้ำเข้านานอกเมืองก็ต้องขุดลอก ระบบชลประทานก็ต้องซ่อมบำรุง เรื่องพวกนี้ล้วนขาดคนทำ"

"ดังนั้น พอจัดระเบียบทะเบียนราษฎร์เสร็จ ข้าจะเริ่มจ้างงาน"

"ให้เฉพาะคนที่มีชื่อในทะเบียนราษฎร์เท่านั้นที่มาทำงานได้"

"ด้วยเหตุนี้ หลินเยว่ ภารกิจของเจ้าจึงสำคัญมาก หลังจากนับจำนวนประชากรในตัวอำเภอกานเฉวียนเสร็จ เจ้าต้องนำทีมลงพื้นที่ไปตรวจสอบตามหมู่บ้านในปกครองและนับจำนวนประชากรทีละแห่ง"

"เจ้าคิดว่างานนี้ลำบากเกินไปหรือไม่?"

เฉินชวนอธิบายแผนการ พร้อมมอบหมายงานอีกชุดให้หลินเยว่

"ไม่ลำบากเลยขอรับ"

หลินเยว่ส่ายหน้า

เมื่อเทียบกับชาวบ้านที่ไม่มีแม้แต่ข้าวจะกรอกหม้อ งานเล็กน้อยแค่นี้ของเขาจะเรียกว่าลำบากได้อย่างไร?

"ท่านแม่ทัพ ข้ามีอีกเรื่องจะรายงาน"

"ว่ามา"

"เพื่อนร่วมรุ่นของข้าที่ท่านเคยถามถึงเมื่อคราวก่อน..."

"วันนี้ข้าส่งคนไปตามพวกเขามาแล้ว ทุกคนยินดีรับใช้ท่านขอรับ"

"นั่นเป็นข่าวดี"

ตอนนี้เฉินชวนกำลังขาดแคลนคนทำงานอยู่พอดี

"ตอนนี้พวกเขาอยู่ที่ไหน?"

"รออยู่หน้าจวนขอรับ"

"เด็กๆ! ไปเชิญพวกเขาเข้ามา"

"รับทราบขอรับ"

ไม่นาน เพื่อนร่วมรุ่นของหลินเยว่หลายคนก็มาปรากฏตัวต่อหน้าเฉินชวน ดูจากรูปร่างหน้าตาก็รุ่นราวคราวเดียวกับหลินเยว่

แต่ดูจากสีหน้าและสภาพร่างกาย ก็รู้ว่าชีวิตความเป็นอยู่คงไม่สู้ดีนัก

อาจจะดีกว่าหลินเยว่ตอนก่อนหน้านี้หน่อย แต่ก็คงไม่มาก

นี่แหละดี คนที่เคยลำบากย่อมรู้คุณค่าของโอกาส การให้เริ่มงานจากตำแหน่งเสมียนเล็กๆ จะได้ไม่ปริปากบ่น

เฉินชวนลองสอบถามดู พอเห็นว่าพวกเขามีความรู้ความเข้าใจเรื่องปากท้องชาวบ้าน ไม่ใช่พวกหนอนตำราคร่ำครึที่รู้แต่ทฤษฎี ก็วางใจ

จากนั้นเขาจึงใช้ 'ดวงตาแห่งปัญญา' ตรวจสอบค่าความประทับใจ

เป็นสีเขียวทั้งหมด ไม่มีปัญหา

เฉินชวนรู้ดีว่าความจงรักภักดีบังคับกันไม่ได้ ต้องค่อยๆ บ่มเพาะ สำหรับการเริ่มต้น แค่เป็นหน่วยที่เป็นมิตรก็เพียงพอแล้ว

"ในเมื่อเป็นเพื่อนของหลินเยว่ งั้นพวกเจ้าก็ไปช่วยงานเขาเถอะ"

"ตอนนี้หลินเยว่รับผิดชอบเรื่องแจกเสบียงในตัวอำเภอ พวกเจ้าก็แบ่งคนลงไปแจกเสบียงตามหมู่บ้านรอบนอก"

ด้วยวิธีนี้ ความเร็วในการจัดระเบียบทะเบียนราษฎร์และสำรวจประชากรก็จะรวดเร็วขึ้นมาก...

การแจกเสบียงและจัดทำทะเบียนราษฎร์ดำเนินไปอย่างเป็นระเบียบ

แผนการขั้นต่อไปของเฉินชวนล้วนต้องอิงข้อมูลจากทะเบียนราษฎร์ทั้งสิ้น

ดังนั้น สองวันมานี้จึงเป็นช่วงเวลาว่างที่หาได้ยากสำหรับเขา

ได้เวลาออกตรวจตราอำเภอกานเฉวียน เพื่อดูว่าสถานการณ์ในอาณาเขตของเขาเป็นอย่างไร และชาวบ้านมีทัศนคติต่อเขาอย่างไรบ้าง

ตลอดทาง เฉินชวนเปิดใช้งาน 'ดวงตาแห่งปัญญา' อยู่ตลอด

ภายใต้การคุ้มกันของทหารรักษาการณ์ เฉินชวนเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอย สังเกตความเป็นไปในอำเภอกานเฉวียน

ความแตกต่างที่เห็นได้ชัดที่สุดระหว่างตอนนี้กับตอนที่เฉินชวนเพิ่งเข้าเมือง คือไม่มีคนนั่งรอความตายข้างถนนอีกแล้ว

และไม่มีภาพการขายลูกกินปรากฏให้เห็นอีกต่อไป

เมื่อเฉินชวนปรากฏตัว ชาวบ้านที่จำเขาได้ต่างรีบคารวะและกล่าวขอบคุณ

"ขอบคุณท่านเฉิน ที่ช่วยให้พวกเราชาวบ้านได้ลืมตาอ้าปาก"

"ท่านเฉิน ขอบพระคุณท่าน ถ้าไม่ได้เสบียงบรรเทาทุกข์ของท่าน เมียข้าคงไม่รอดแล้ว"

"ท่านเฉิน บุญคุณครั้งนี้พวกเราจะไม่มีวันลืม"

เมื่อได้ยินคำขอบคุณเหล่านี้ และเห็นแสงสีเขียวที่เปล่งออกมาจากตัวชาวบ้าน เฉินชวนก็รู้ว่าพวกเขาพูดจากใจจริง

ชาวบ้านต้องการสิ่งตอบแทนไม่มากพวกเขารู้ดีว่าใครดีกับพวกเขา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ใจคนก็ยังใช้การได้"

เฉินชวนรำพึงในใจ

ทันใดนั้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นในหัว

เซี่ยฟานพบว่าเป้าหมายของไอเทม [เฟ้นหาผู้มีความสามารถ] ปรากฏตัวขึ้นในละแวกใกล้เคียง จึงส่งสัญญาณเตือนให้เฉินชวนทราบ

แหงล่ะ นี่คือบริการที่โฮสต์ยอมจ่ายตั้ง 100 แต้มโชคชะตาซื้อมาเชียวนะ

เซี่ยฟานย่อมต้องรักษาจรรยาบรรณวิชาชีพ

[โฮสต์ เป้าหมายของ "เฟ้นหาผู้มีความสามารถ" ที่ท่านซื้อเมื่อ 2 วันก่อน ปรากฏตัวขึ้นในละแวกใกล้เคียงแล้ว]

[ข้อมูลมีดังนี้ :]

[ชื่อ : ตู้เชียน]

[ประเภท : ขุนนางฝ่ายบุ๋น]

[สังกัดที่แนะนำ : กรมโยธา]

"โอ้? ในที่สุดก็มาแล้วรึ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น ดวงตาของเฉินชวนก็เป็นประกาย

ไอเทม [เฟ้นหาผู้มีความสามารถ] ในร้านค้าระบบมีเงื่อนไขเวลาสูงสุด 3 วัน เฉินชวนจึงเฝ้ารอให้ระบบแสดงผลมาตลอด

ไม่นึกเลยว่า แค่ออกมาเดินตรวจตราเล่นๆ วันนี้ จะได้เจอเป้าหมายเข้าจังๆ