บทที่ 16 การตัดสินใจของดร.เออร์สกิน

ตอนค่ำเออร์สกินไปหาลุคซึ่งพักอยู่ในค่ายทหาร

นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันไม่ได้อ้อมค้อมและอธิบายเหตุผลที่เขามาถึง

"ผู้พันฟิลลิปส์คิดว่านายคือผู้เหมาะสมที่ดีที่สุดสำหรับซุปเปอร์โซลเยอร์ นายคิดว่ายังไงบ้าง ลุค?"

เมื่อรู้สึกถึงสายตาที่เต็มไปด้วยการพิจารณา ไตร่ตรองอยู่ ลุคเองก็รักษาสีหน้านิ่งไว้..

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ตอบโดยไม่ลังเลว่า

“สิ่งที่ซุปเปอร์โซลเยอร์ต้องมีไม่ใช่แค่ร่างกายที่แข็งแรง แต่เป็นการรู้จักความเห็นอกเห็นใจและมีจิตใจที่ดีงาม!”

เขาเห็นว่าดร.เออร์สกินกำลังทดสอบเขาอยู่

โรเจอร์สเป็นคนที่ใช่ในความคิดของอีกฝ่ายเสมอ

หลังจากเหตุการณ์ ‘เรดสกัลด์’ นักวิทยาศาสตร์ชาวเยอรมันได้รับความหลังฝังใจ

แม้ว่าลุคจะทำผลงานได้ดี แต่เออร์สกินก็ไม่ประทับใจเท่ากับคำพูดของโรเจอร์สที่จุดเกณฑ์ทหาร

เออร์สกินดันกรอบแว่นที่อยู่บนสันจมูก ถามด้วยน้ำเสียงลังเลว่า

"นายคิดว่าใครบ้างที่ตรงตามเงื่อนไขที่บอกไปในค่าย?"

"เพื่อนของผม สตีฟ โรเจอร์ส นิสัยของเขาน่าเชื่อถือที่สุด"

ดวงตาของลุคตั้งใจแน่วแน่ราวกับว่าเขาเชื่อมั่นในสิ่งนี้จากภายใน

เมื่อได้ยินคำตอบที่น่าพอใจ ข้อสงสัยสุดท้ายของเออร์สกินก็หายไปอย่างไร้ร่องรอย

ในขั้นต้น เขาสงสัยว่าลุคมีส่วนเกี่ยวข้องกับพวกแก๊งค์และอาจเคยใช้ความรุนแรงจนทำคนล้มไปหลายต่อหลายศพก็ได้

เขากลัวว่าหากอีกฝ่ายหนึ่งกลายเป็นซุปเปอร์โซลเยอร์ เขาจะเป็นเหมือนเรดสกัลด์และสูญเสียความเป็นมนุษย์ไปโดยสิ้นเชิง!

เพราะประสิทธิภาพของเซรุ่ม... นั้นจึงเป็นไปได้สูง

"เยี่ยม!"

เออร์สกินตบไหล่ลุคแล้วยิ้มอย่างเห็นด้วย

ตอนแรกเขาและและผู้พันฟิลลิปส์คิดกันไปคนละทิศคนละทาง ใครก็เอาชนะความคิดอีกฝ่ายไม่ได้

คำตอบของลุคได้ขจัดความสงสัยของเออร์สกินไปอย่างสิ้นเชิง

เขาพูดอย่างจริงจัง

“พวกนายทั้งคู่จะได้เป็นซูเปอร์โซลเยอร์กัน!”

…

อาทิตย์ต่อมา ลุคและโรเจอร์ออกจากแคมป์ลีไฮแล้วนั่งรถมุ่งหน้าสู่มหานครนิวยอร์ก

ส่วนทหารเกณฑ์ที่ผ่านการฝึกมานั้นก็กลายเป็นทหารสำรอง

หากการฉีดเซรุ่มประสบความสำเร็จ ทุกคนในที่นี้ยังมีโอกาสได้เป็นซูเปอร์โซลเยอร์

“นึกไม่เลย เราจากบ้านไปยังไม่นานก็ได้กลับมาบรูคลินอีกแล้ว!”

โรเจอร์สพึมพำในลำคอ

เขาที่นั่งข้างๆ ลุคมองนอกหน้าต่าง เห็นทึ่ๆ คุ้นเคยแล้วรู้สึกทึ่งใจ

“ดังนั้น พันเอกพูดถูก โชคเข้าข้างคนโง่”

ลุคพูดติดตลก

เมื่อโรเจอร์สรู้ว่าเขาได้รับเลือกให้เป็นตัวทดลองของซุปเปอร์โซลเยอร์เขาแทบรอไม่ไหวที่จะมาแบ่งปันข่าวนี้กับลุค แต่ดันเจอผู้พันฟิลลิปส์แทนซะงั้น

เขามองดูโรเจอร์สอย่างรังเกียจและพูดประโยคนี้

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์นั้น โรเจอร์สก็ไม่ได้รู้สึกแย่แต่แสดงสีหน้าจริงจังว่า

"มันไม่ใช่โชคช่วยครับ! นี่ต้องขอบคุณทั้งคุณ...ทั้งด็อกเตอร์เออร์สกิน ถ้าไม่ได้พวกคุณช่วยไว้ผมคงไม่มีวันนี้!”

เขาได้ยินจากผู้พันฟิลลิปส์กล่าวว่าลุคแนะนำเขาให้แก่ดร.เออร์สกินตามความคิดริเริ่มของเขาเอง

แม้ถึงโรเจอร์สไม่คล่องเรื่องพูดความในใจนัก เขาก็ไม่ลืมบุญคุณนี้

“ถ้านายเป็นผู้หญิง ฉันอาจจะยอมรับ 'คำขอบคุณ' ของนายนะ”

ลุคทำหน้าขยะแขยงพร้อมกลั้วหัวเราะ

“ดูตึกนั้น ซอยนั้น และที่จอดรถข้างนอกนั่น นั่นมัน 'สนามรบ' เก่าของนายทั้งนั้น!”

โรเจอร์สก้มหน้ายิ้มแบบเจื่อนๆ

ด้วยนิสัยรักความยุติธรรมจึงโดนอัดมาไม่รู้เท่าไร

สารพัด'สนามรบ'เหล่านี้เป็นสถานที่ที่เขาเคยถูกซ้อมมาก่อน

“เป็นโรควิ่งหนีไม่เป็นอย่างนั้นเหรอ?”

คาร์เตอร์ซึ่งนั่งอยู่ข้างหน้าและกำลังขับรถอยู่ถามขึ้น

คราวนี้เธอเป็นผู้ติดตามและรับผิดชอบในการพาลุคและโรเจอร์สไปยังจุดหมายปลายทางอย่างปลอดภัย

“วิ่งหนีไปพวกมันก็ไล่ไม่เลิก แต่ถ้าฮึดสู้ไปเรื่อยๆ สักวันพวกมันก็ต้องหยุด!”

โรเจอร์สพูดถึงความรู้สึกภายในของเขา และคาร์เตอร์รู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อยด้วยน้ำเสียงที่จริงใจของเขา

ดร.เออร์สกินไม่ได้เลือกเขาโดยไม่มีเหตุผล อย่างน้อยความกล้าหาญนี้ควรค่าแก่การสรรเสริญ

"ฉันก็พอเข้าใจเธออยู่นะ กับการที่ไม่เคยได้รับโอกาสเลย"

คาร์เตอร์ดูเหมือนจะหลงใหลความคิดนี้และพูดอีกสองสามคำในช่วงเวลาที่หาได้ยากนี้

โดยปกติในค่ายลีไฮ เจ้าหน้าที่หญิงคนนี้เป็นดั่งภูเขาน้ำแข็งที่ทำให้ผู้คนไม่กล้าเข้าใกล้

แม้แต่เพลย์บอยผู้โด่งดังอย่าง ฮาเวิร์ด สตาร์ค ยังต้องระมัดระวังตัวเวลาอยู่รอบๆเธอ จนถึงตอนนี้ยังไม่มีคำเชิญตอบรับดินเนอร์สักครั้งเลยจากเธอ

“คุณคาร์เตอร์ ผมเองก็สงสัยว่าคุณมาเป็นทหารทำไม นางงามขนาดนี้... เออ... หมายถึงสวย เป็นคนสวย... ไม่ได้ว่านะ คือสวยจนไม่น่า...”

โรเจอร์สเหลือบมองคาร์เตอร์และเริ่มพูดด้วยความฉลาดทางอารมณ์ของ 'ผู้ชายซื่อๆ' - คุณก็รู้ คนทั่วไปมักเกลียดที่สุดตอนมีคนมาบอกว่าพวกเขาหน้าตาดีเกินกว่าจะเป็นสายลับในสายงานนี้

คาร์เตอร์มีบุคลิกที่เข้มแข็งและไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะแพ้ผู้ชายคนไหนในด้านความสามารถ

เมื่อเห็นว่าโรเจอร์สกำลังจะทำให้เธอโกรธ ลุคจึงรีบแทรกแซงด้วยการถามว่า "ยังอีกไกลแค่ไหนกว่าจะถึง"

"ใกล้แล้ว" คาร์เตอร์เหลือบมองโรเจอร์สอย่างเย็นชา ค่อนขำเล็กน้อยแล้วหยุดคุย

ด้านโรเจอร์สทำหน้าใสซื่อ ไม่รู้ว่าตัวเองผิดตรงไหน

“โรเจอร์ส ความสามารถในการพูดคุยกับผู้หญิงของนายนี่จัดว่าแย่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นมาเลยนะมา!”

ลุคส่ายหัวและกระซิบเบาๆ

รถเงียบไปตลอดการเดินทางที่เหลือ

ประมาณ 20 นาที พวกเขาก็มาถึงที่หมาย

ทั้งสามคนก้าวลงจากรถและเปิดประตูร้านขายของเก่า

ใช่ นี่เป็นฐานลับของหน่วยงาน

คาร์เตอร์แลกเปลี่ยนรหัสกับหญิงชราคนหนึ่งและนำลุคและโรเจอร์สเข้าไปในห้องด้านใน

"งานออกแบบดูเชยชะมัด"

ลุคพูดขณะมองไปที่ชั้นวางหนังสือที่เรียงรายอยู่

ภายในฐานแต่ละประตูมีทหารติดอาวุธเฝ้าอย่างแน่นหนา

และบางครั้งก็จะเห็นนักวิจัยบางคนในชุดคลุมสีขาวเดินถือแฟ้มเอกสารไปมา

โรเจอร์สที่เห็นฉากแบบนี้เป็นครั้งแรกรู้สึกประหม่าเล็กน้อย

ถ้าชอบล่ะก็ไปกดติดตามที่เพจหน่อยนะฮับ Thebigcattrans แมวหยิบมาแปล 

คอมเม้นกันเยอะๆหน่อยน้า~~