บทที่ 45 - แผนการร้ายของเมืองอันถู่ สงครามจิตวิทยา

บทที่ 45 - แผนการร้ายของเมืองอันถู่ สงครามจิตวิทยา

ชั้นใต้ดินที่สามของบ้านพักอาศัยในตรอกลึกแห่งหนึ่ง ตรงกลางมีเวทียกพื้นตั้งอยู่

เซี่ยอวี่นั่งอยู่บนโซฟาหนังตัวหนึ่งตรงหน้าเวที

ใบหน้าของเขาเขียวปัด

แม้เขาจะมีดวงตาสัจธรรม แต่ที่ผ่านมาเขาก็มักจะใช้มันตรวจสอบสถานการณ์ภายนอกอาณาเขตและใช้สังเกตการณ์ในสนามรบเท่านั้น

ไม่เคยเอามันมาใช้ถ้ำมองชีวิตความเป็นอยู่ของชาวเมืองในอาณาเขตเลยสักครั้ง

คิดไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าบ้านของตัวเองจะถูกลอบแทงข้างหลังเข้าให้แล้ว

ไอ้พวกชนเผ่ารื่อวัวพวกนี้ กล้ามาเล่นตุกติกสารพัดอย่างในเมืองของเขาได้ยังไงกัน

แถมคนที่นั่งอยู่ข้างๆ เขาก็ล้วนแต่เป็นตัวแทนของขบวนพ่อค้ารายใหญ่และเศรษฐีที่เพิ่งจะตบเท้าเข้ามาทำธุรกิจในแดนบรรพชนทั้งสิ้น

ยิ่งนั่งอยู่ที่นี่นานเท่าไหร่ เซี่ยอวี่ก็ยิ่งรู้สึกหน้าชากลายเป็นคนโง่มากขึ้นเท่านั้น

เขาลูบหนวดปลอมของตัวเองไปมา

ในที่สุดเซี่ยอวี่ก็ได้เห็นหน้าผู้จัดงานประชุมลับในครั้งนี้เสียที

ชายร่างเตี้ยที่ไว้หนวดรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสเล็กๆ เหนือริมฝีปากเดินขึ้นมาบนเวที

"กล้าโผล่หัวออกมาในคราบของชนเผ่ารื่อวัวแบบนี้ ช่างไม่เห็นหัวเจ้าเมืองอย่างฉันเลยจริงๆ นะ"

ชาวเผ่ารื่อวัวที่ยืนอยู่บนเวทีโค้งคำนับไปรอบทิศทาง

เสียงปรบมือดังขึ้นเบาๆ จากด้านล่างเวที

ยังไงซะคนที่มาร่วมงานที่นี่ก็ล้วนแต่เป็นเศรษฐีเงินถุงเงินถัง หรือไม่ก็มีเบื้องหลังที่ไม่ธรรมดา

ไม่มีความจำเป็นต้องไว้หน้าชาวเผ่ารื่อวัวที่ยังไม่รู้หัวนอนปลายเท้าคนนี้เลย

"เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ทุกท่านมาร่วมงานในวันนี้ ก่อนอื่นขอแนะนำตัว ข้ามีชื่อว่าซงเซี่ยป่านเปิ่น!"

"เชื่อว่าทุกท่านคงสังเกตเห็นแล้วว่า ผู้ที่มาร่วมการประชุมลับในครั้งนี้ ล้วนแต่เป็นผู้มีหน้ามีตาในอาณาเขตแห่งนี้ทั้งสิ้น"

"ข้าจะไม่ปิดบังพวกท่านก็แล้วกัน"

"อีกไม่กี่วันข้างหน้า กองทัพของพวกเราจะเหยียบย่ำทำลายเมืองแห่งนี้ให้ราบเป็นหน้ากลอง"

บรรดาเศรษฐีที่เคยวางมาดหยิ่งยโสก่อนหน้านี้ เมื่อได้ยินชาวเผ่ารื่อวัวพูดจาข่มขวัญตั้งแต่เริ่มงาน

ต่างก็พากันหน้าถอดสี เพราะพวกเขาเพิ่งจะกอบโกยผลกำไรจากแดนบรรพชนไปได้ไม่น้อย แถมยังได้รับการสนุบสนุนจากเบื้องบนมาอีกด้วย

เมื่อเห็นผู้คนด้านล่างเวทีกำลังซุบซิบนินทากันด้วยความตื่นตระหนก

ซงเซี่ยป่านเปิ่นก็เผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ ก่อนจะพูดต่อไปว่า

"ทุกท่านไม่ต้องตื่นตระหนกไป กองทัพของข้าจะไม่ทำลายเมืองแห่งนี้ ธุรกิจต่างๆ ก็ยังดำเนินต่อไปได้ตามปกติ ร้านค้าก็เปิดต่อไปได้ เพียงแค่เปลี่ยนตัวเจ้านายของแดนบรรพชนใหม่ก็เท่านั้นเอง"

เมื่อเขาพูดจบ ก็มีคนตะโกนถามขึ้นมาจากด้านล่างว่า

"แล้วที่เรียกพวกเรามาที่นี่ เจ้าต้องการอะไรกันแน่?"

ซงเซี่ยป่านเปิ่นปรบมือแล้วพูดว่า

"นายท่านผู้นี้ถามได้ดีมาก ที่ข้าเชิญทุกท่านมาในวันนี้ ก็เพื่ออยากให้ทุกท่านใช้เส้นสายและอิทธิพลที่ตัวเองมี ช่วยขยายชื่อเสียงของเมืองอันถู่ของพวกเราให้เป็นที่รู้จักไปทั่วทั้งแดนบรรพชนยังไงล่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น เซี่ยอวี่ก็อดไม่ได้ที่จะหรี่ตาลง

"โห ไอ้พวกไอ้พวกชนเผ่ารื่อวัวนี่คิดจะมาเล่นสงครามจิตวิทยากับฉันงั้นเรอะ?"

ด้านล่างเวทีก็มีคนตาแหลมมองแผนการนี้ออกเช่นกัน เขาพูดจาเย้ยหยันว่า

"แกบอกว่าจะเหยียบเมืองนี้ให้ราบก็ทำได้ง่ายๆ เลยงั้นสิ? แค่ใช้ลมปากพูดแค่นี้ก็คิดจะให้พวกเราช่วยแกแล้วเรอะ แกนี่มันอ่อนหัดเกินไปแล้วมั้งไอ้พวกชนเผ่ารื่อวัว!"

ซงเซี่ยป่านเปิ่นไม่ได้ตอบโต้ชายคนนั้นตรงๆ แต่กลับเอ่ยชื่อของเขาขึ้นมาแทน

"คุณหลี่จั๋ว ธุรกิจอุปกรณ์เสริมพลังเวทในแดนบรรพชนนี่กำไรงามมากเลยใช่ไหมล่ะ"

"แถมตลอดเวลาที่ผ่านมา ขบวนพ่อค้าของท่านและขบวนพ่อค้าระดับสามดาวอีกกลุ่มหนึ่งก็ผูกขาดตลาดนี้ กอบโกยกำไรไปได้มหาศาล"

"แต่ถ้าข้าเดาไม่ผิด เจ้านายของท่านคือเจ้าเมืองเลเวล 6 ที่เพิ่งจะผงาดขึ้นมาทางตอนใต้ของแดนบรรพชนสินะ"

"ท่านคิดว่าเจ้านายของท่านจะยอมเสียเค้กก้อนโตอย่างอุปกรณ์เสริมพลังเวทนี้ไปง่ายๆ งั้นหรือ?"

หลี่จั๋วที่เมื่อกี้ยังพูดจาเยาะเย้ยซงเซี่ยป่านเปิ่นอยู่ ถึงกับหน้าถอดสี

เพิ่งจะอ้าปากพูดไปประโยคเดียว อีกฝ่ายกลับรู้ตื้นลึกหนาบางของเขาจนหมดเปลือก แสดงว่าเตรียมตัวมาดีจริงๆ

คนอื่นๆ ในห้องประชุมก็เงียบกริบลง พวกเขารู้ดีว่าชาวเผ่ารื่อวัวคนนี้ไม่ได้รู้แค่เบื้องหลังของหลี่จั๋วคนเดียวแน่ๆ

ซงเซี่ยป่านเปิ่นไม่ได้รอให้หลี่จั๋วพูดอะไรต่อ เขาชิงพูดขึ้นมาว่า

"เชื่อว่าทุกท่านคงสังเกตเห็นแล้วว่า ผู้ที่มาร่วมงานในวันนี้ ล้วนแต่เป็นผู้ที่มีอิทธิพลในแต่ละแวดวงของแดนบรรพชน หรือไม่ก็เป็นเศรษฐีที่มีทรัพย์สินมหาศาล"

"และในแต่ละแวดวงธุรกิจ เราได้เชิญตัวแทนมาเพียงแค่แห่งเดียวเท่านั้น"

"ขอเพียงแค่ทุกท่านใช้กำลังที่ตัวเองมี ช่วยแบ่งเบาภาระให้กับเมืองอันถู่ของเรา เมื่อถึงเวลาที่แดนบรรพชนเปลี่ยนมือ ทุกท่านก็จะได้กลายเป็นผู้ค้ารายใหญ่ที่สุดในแวดวงธุรกิจของตัวเอง!"

เมื่อมีการหยิบยกผลประโยชน์ขึ้นมาล่อ แววตาของคนด้านล่างเวทีก็เริ่มสั่นไหว

พวกเขาก็เป็นแค่พ่อค้า ไม่ใช่ชาวเมืองแดนบรรพชนสักหน่อย

ดังนั้นความเป็นตายของแดนบรรพชนจึงไม่ได้อยู่ในสายตาของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย

การกอบโกยผลประโยชน์ให้ได้มากที่สุดต่างหากคืองานหลักของพวกเขา

ทำธุรกิจกับใครมันก็เหมือนกันนั่นแหละ แถมยังได้ผูกขาดผลประโยชน์ในแวดวงธุรกิจนั้นๆ แต่เพียงผู้เดียวอีกด้วย

เมื่อเห็นผู้คนด้านล่างเวทีแสดงท่าทีหวั่นไหวและลังเลใจ

ซงเซี่ยป่านเปิ่นก็ยิ้มอย่างมั่นใจ ก่อนจะยืดอกขึ้นแล้วพูดว่า

"ยังมีอีกเรื่องหนึ่ง ที่ข้าคิดว่าจำเป็นต้องบอกให้ทุกท่านทราบ"

"เมืองอันถู่ ย้ายเมืองมาจากหมู่เกาะเศษดารา"

"ย้ายเมืองงั้นเรอะ?"

ฝูงชนด้านล่างเวทีต่างเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ต่อให้พวกเขารวมเงินจากเบื้องหลังทั้งหมดมา ก็ยังไม่พอจ่ายค่าย้ายเมืองเลยด้วยซ้ำ

แต่ชาวเผ่ารื่อวัวกลุ่มนี้กลับสามารถย้ายเมืองมาได้ แสดงว่าต้องมีกำลังทรัพย์มหาศาลแน่ๆ

เสนอผลประโยชน์ให้แล้ว ก็ต้องแสดงศักยภาพให้เห็นบ้าง

แบบนี้ถึงจะทำให้คนอื่นยอมรับใช้ได้อย่างเต็มใจ

เมื่อเห็นว่าแผนนี้ได้ผล ซงเซี่ยป่านเปิ่นก็พูดต่อ

"แถมแม่ทัพใหญ่ของเรา ยังเป็นถึงขุนพลระดับสี่ดาวสีแดง! และมีระดับขั้นที่สูงมากด้วย!"

ถ้าคำพูดก่อนหน้านี้ยังสร้างแรงกระเพื่อมได้ไม่พอ คำพูดประโยคนี้ก็ทำให้ทิศทางลมในห้องเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ไม่ใช่ทุกคนที่จะโชคดีเหมือนเซี่ยอวี่ ที่เปิดกาชาปุ๊บก็ได้ขุนพลสีทองระดับตำนานมาปั๊บ แถมยังได้กุนซือสีส้มไร้เทียมทานมาอีก

แค่มีขุนพลระดับสามดาวสีม่วงสักคน ก็เพียงพอที่จะทำให้หลายคนยอมมอบกายถวายชีวิตให้แล้ว

"ข้าเอาด้วย"

มีคนยกมือขึ้นมาจากด้านล่างเวที

เมื่อถังไม้มีรูรั่ว น้ำก็ย่อมไหลทะลักออกมาไม่หยุด

จากนั้นคนอื่นๆ ที่เหลือต่างก็แย่งกันยกมือตกลงตาม

สุดท้ายก็เหลือแค่เซี่ยอวี่ และมีชายอีกคนหนึ่งที่ยังลังเลใจ เอ่ยปากถามขึ้นมาว่า

"พวกชนเผ่ารื่อวัวอย่างเจ้าลงทุนย้ายเมืองมาที่นี่ ไม่กลัวว่าจะถูกเจ้าเมืองระดับท็อปของเผ่ามังกรพวกเราเพ่งเล็งเอางั้นรึ?"

บรรดาคนที่กำลังหน้ามืดตามัวเพราะผลประโยชน์ เมื่อได้ยินคำถามนี้ก็เริ่มได้สติกลับมา

ใช่แล้ว นี่คือดินแดนภาคกลางนะ ถ้าพวกแกแค่มาสร้างเมืองสาขา มันก็เป็นเรื่องเล็ก

แต่นี่พวกแกเล่นย้ายเมืองที่พัฒนามาแล้วมาตั้งตระหง่านอยู่แบบนี้

นั่นมันไม่ได้บ่งบอกถึงความทะเยอทะยานที่ปิดไม่มิดหรอกเรอะ? ไม่ใช่ว่าพวกแกจงใจมาท้าทายอำนาจของเจ้าเมืองระดับท็อปในดินแดนภาคกลางหรอกเรอะ? ถึงเวลานั้น เงินก็ไม่ได้ แถมเมืองก็ถูกตีแตก พวกเราก็ต้องหนีหัวซุกหัวซุนกลับไปรอรับบทลงโทษจากเจ้านายอีก!

เมื่อเจอคำถามนี้เข้าไป ซงเซี่ยป่านเปิ่นก็ไม่ได้สะทกสะท้านแต่อย่างใด

เขากลับยิ้มอย่างมีเลศนัยแล้วตอบว่า "พวกเรามาจากสมาพันธ์ซามูไรของชนเผ่ารื่อวัว"

สิ้นเสียงนั้น ทั้งห้องประชุมก็ตกอยู่ในความเงียบงัน

ชายคนสุดท้ายที่ยังลังเลใจอยู่เมื่อครู่ ก็รีบชูมือขึ้นทันที "ข้าก็เอาด้วย"

สมาพันธ์ซามูไรเป็นหนึ่งในสองสมาพันธ์ระดับ 5 ดาวของชนเผ่ารื่อวัว ส่วนอีกแห่งคือสมาพันธ์นินจา

แถมช่วงนี้ยังมีข่าวลือหนาหูว่า สองสมาพันธ์ระดับ 5 ดาวนี้กำลังจับมือร่วมมือกันทำโปรเจกต์ใหญ่อยู่

"ฮ่าฮ่าฮ่า นี่แหละคือการตัดสินใจที่ชาญฉลาดที่สุด"

ซงเซี่ยป่านเปิ่นหัวเราะร่า

ก่อนจะพูดต่อไปว่า

"คราวนี้ทุกท่านคงสบายใจได้แล้วสินะ แถม..."

พูดถึงตรงนี้ เขาก็จงใจลากเสียงยาว

"แถมบรรดาเจ้าเมืองระดับท็อปของเผ่ามังกรพวกท่าน ในตอนนี้ก็คงไม่มีกะจิตกะใจมาสนใจพวกเราหรอก ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า"

คนอื่นๆ สบตากันแล้วก็หัวเราะฮ่าๆ ตามไปด้วย

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะอย่างเข้าขากันของพวกสมคบคิด

เซี่ยอวี่ที่นั่งเงียบมาตลอดก็คายเปลือกองุ่นในปากลงบนพื้น จากนั้นก็หยิบลูกใหม่เข้าปาก แล้วคายเปลือกลงบนพื้นอีก

เสียงคายเปลือกองุ่นดึงดูดความสนใจของซงเซี่ยป่านเปิ่น

เขาเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเซี่ยอวี่แล้วถามว่า

"นายท่านผู้นี้ ไม่พอใจในข้อเสนอของข้าอย่างนั้นหรือ?"

เซี่ยอวี่ไม่ได้ตอบอะไร เขายังคงเคี้ยวองุ่นในปากต่อไปอย่างหน้าตาเฉย

แต่เปลือกองุ่นชิ้นต่อไป กลับถูกถ่มใส่หน้าของซงเซี่ยป่านเปิ่นอย่างจัง

......

(เมื่อคืนโพสต์นิยายเสร็จก็เข้านอนเลย พอตื่นมาดูอีกที พระเจ้าช่วย คะแนนโหวตลดฮวบลงมาเหลือ 8.2 เพียงเพราะฉันเขียนถึงพวกประเทศรื่อวัวเนี่ยนะ? ทำให้พวกติ่งรื่อวัวอกแตกตายงั้นสิ? หึ งั้นฉันก็จะเขียนถึงพวกมันต่อไปนี่แหละ!!!)

[จบแล้ว]