บทที่ 37 - มหาภัยพิบัติร้อยปี! โอกาสก่อตั้งอาณาจักร! แผ่นดินวุ่นวาย

บทที่ 37 - มหาภัยพิบัติร้อยปี! โอกาสก่อตั้งอาณาจักร! แผ่นดินวุ่นวาย

[ด่วน! มหาภัยพิบัติร้อยปีกำลังจะมาเยือน ขอให้เจ้าเมืองทุกท่านอ่านข้อควรระวัง 5 ข้อต่อไปนี้อย่างละเอียด!]

[1. นับถอยหลัง 365 วันก่อนมหาภัยพิบัติร้อยปีจะมาถึง]

[2. มหาภัยพิบัติร้อยปีจะมีความยากแตกต่างกันไปตามความแข็งแกร่งของแต่ละอาณาเขต]

[3. เมื่อนับถอยหลังเหลือ 10 วันก่อนมหาภัยพิบัติร้อยปีจะมาถึง จะมีการประกาศกระดานจัดอันดับพลังรบของแต่ละอาณาเขต รวมถึงกระดานจัดอันดับอื่นๆ โปรดติดตามรายละเอียดเมื่อถึงเวลาประกาศ]

[4. จำนวนมิติเร้นลับที่จะสุ่มเปิดขึ้นในแต่ละพื้นที่ของมหาทวีปทั้งเก้าจะเพิ่มมากขึ้น]

[5. ในอีก 100 วันข้างหน้า เจ้าเมืองที่บรรลุเงื่อนไขจะสามารถก่อตั้งอาณาจักรและได้รับการคุ้มครองจากชะตาสวรรค์!]

[หมายเหตุ: ขอให้เจ้าเมืองทุกท่านทุ่มเทสุดกำลังเพื่อเพิ่มความแข็งแกร่งและก้าวผ่านมหาภัยพิบัติร้อยปีนี้ไปให้ได้!]

[หมายเหตุ: อาณาเขตที่ติดอันดับบนกระดานจัดอันดับจะได้รับรางวัลที่แตกต่างกันไปตามลำดับ]

ขณะที่เซี่ยอวี่กำลังแกะรอยพวกอสูรกายอยู่นั้น เสียงแจ้งเตือนจากตราประทับเจ้าเมืองก็ดังขึ้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

เมื่อเปิดดูก็ถูกข้อความในหน้าต่างแชทโลกถาโถมเข้าใส่ทันที

"มหาภัยพิบัติร้อยปีกำลังจะมาแล้ว!!!"

"มหาภัยพิบัติร้อยปีคืออะไรกันแน่?"

"ช่วยด้วย แค่โดนบุกระลอกแรกทหารฉันก็ตายไปกว่าครึ่งแล้ว แล้วจะเอาปัญญาที่ไหนไปรับมือมหาภัยพิบัติร้อยปี!"

"ฉันไม่ยอม นี่มันไม่ยุติธรรมกับเจ้าเมืองหน้าใหม่เลยไม่ใช่หรือไง เจ้าเมืองคนอื่นพัฒนาเมืองกันมาตั้งนานแล้ว พวกเราเพิ่งพัฒนามาได้แค่ปีกว่า อย่างมากก็เพิ่งขึ้นเลเวลสี่ ก้าวเข้าสู่ช่วงอาณาเขตระดับกลางเท่านั้น จะเอาอะไรไปป้องกัน นี่มันยุติธรรมตรงไหน?"

"เมนต์บนน่ะ ถ้าตาไม่ได้ใช้ก็บริจาคให้คนที่เขาต้องการเถอะ ความยากมันขึ้นอยู่กับความแข็งแกร่งของอาณาเขต ตัวหนังสือเบ้อเริ่มสองบรรทัดนี้ตาบอดมองไม่เห็นหรือไง"

นอกจากพวกที่เอาแต่เถียงกันด้วยเรื่องไร้สาระแล้ว ก็ยังมีคนที่ตั้งใจวิเคราะห์ข้อควรระวังอย่างจริงจังอยู่ด้วย

"มีฉันคนเดียวหรือเปล่าที่สังเกตเห็นว่าอีก 100 วันข้างหน้าเราสามารถก่อตั้งอาณาจักรได้น่ะ?"

"มหาภัยพิบัติร้อยปีครั้งนี้ไม่เหมือนกับครั้งก่อนๆ จริงๆ ด้วย"

"ครั้งนี้งั้นเหรอ? เชี่ย เมนต์บนต้องเป็นระดับเทพแหงๆ! ผ่านมหาภัยพิบัติร้อยปีมาแล้วกี่ครั้งกันวะเนี่ย?"

ในขณะเดียวกัน บรรดาเจ้าเมืองระดับท็อปจากทั่วทุกมุมโลกต่างก็มีปฏิกิริยาตอบสนองต่อเสียงแจ้งเตือนของระบบแตกต่างกันไป

ณ แดนเหมันต์บึงปีศาจ ชายชราที่นั่งอยู่บนหลังหมาป่าพรายขาวตัวยักษ์ค่อยๆ ลืมตาขึ้น หากมีใครสังเกตให้ดีก็จะพบว่าดวงตาข้างขวาของชายชราผู้นี้มีจุดด่างสีขาวอยู่ ซึ่งจุดสีขาวนี้ยิ่งทำให้แววตาของเขาดูอำมหิตและน่าเกรงขาม

หลังจากอ่านประกาศจากระบบ ชายชราก็หรี่ตาลง

เมื่อครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ขี่หมาป่าพรายขาวร่างยักษ์มุ่งหน้าไปยังภูเขาหิมะเบื้องหลัง

และเมื่อชายชราเคลื่อนไหว ภูเขาหิมะที่เคยขาวโพลนสุดลูกหูลูกตาก็พลันปรากฏดวงตาสีแดงกระพริบวิบวับขึ้นมานับไม่ถ้วน

พวกมันคือหมาป่าพรายขาวทีละตัวทีละตัว แม้ขนาดตัวจะไม่ได้ใหญ่โตเท่ากับตัวที่ชายชราขี่อยู่

แต่ถ้าลองนับดูดีๆ พวกมันมีจำนวนมากถึงหลักแสนตัวเลยทีเดียว!

ช่างน่าสะพรึงกลัวเสียนี่กระไร! ท่ามกลางสภาพแวดล้อมอันเลวร้ายเช่นนี้ กลับมีหมาป่าพรายขาวสุดดุร้ายนับแสนตัวคอยคุ้มครองชายชราผู้นี้อยู่!

......

ณ ศูนย์กลางของดินแดนภาคกลาง ภายในเมืองระดับซูเปอร์ที่ใหญ่โตและเจริญรุ่งเรืองที่สุดในมหาทวีปทั้งเก้า กินพื้นที่กว้างขวางนับหมื่นลี้ และมีประชากรอาศัยอยู่ถาวรเกินกว่าสิบล้านคน

ชายวัยกลางคนไว้หนวดเครายาวในชุดคลุมยาวสีทองคำ เมื่อเห็นประกาศจากระบบ

เขาก็ผลักอนุภรรยาที่กำลังนั่งดื่มเหล้าอยู่ข้างๆ ออกไปทันที

ชายผู้นั้นชักดาบราชันย์ทองคำที่แขวนอยู่บนผนังออกมา พลางหัวเราะร่าอย่างบ้าคลั่ง

"ก่อตั้งอาณาจักร ตั้งตัวเป็นกษัตริย์! บรรพบุรุษไม่ได้หลอกข้าจริงๆ!"

"อ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!!!"

......

ณ แดนทุ่งหญ้าไพศาล ทุ่งหญ้าอันไร้ขอบเขตที่ถูกคั่นกลางจากดินแดนภาคกลางด้วยทะเลเพียงผืนเดียว

ราชาชนเผ่าที่ควบม้าอยู่บนทุ่งหญ้าหันไปกล่าวกับคนสนิทข้างกายว่า

"ไม่ต้องพักแล้ว พรุ่งนี้เราจะเคลื่อนทัพ เร่งกระบวนการรวบรวมทุ่งหญ้าให้เป็นหนึ่งเดียวให้เร็วยิ่งขึ้น"

......

แดนวายุ แดนอัสนี แดนเมฆา เทือกเขามหาศาล ห้วงสมุทรไร้ที่สิ้นสุด และหมู่เกาะเศษดารา

เจ้าเมืองผู้ทรงพลังจากทุกภูมิภาคต่างก็เริ่มเคลื่อนไหว

มหาภัยพิบัติร้อยปีในอดีตล้วนเป็นการป้องกันการโจมตีจากฝูงสัตว์ป่าและอสูรกายจำนวนมหาศาล

แต่มหาภัยพิบัติร้อยปีในครั้งนี้กลับมีสิ่งที่แตกต่างออกไปมากมาย

นอกจากกระดานจัดอันดับที่ทำให้ผู้คนงุนงงแล้ว

สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือข้อความที่ว่า

"ก่อตั้งอาณาจักร รับการคุ้มครองจากชะตาสวรรค์!"

เหล่าเจ้าเมืองในมหาทวีปทั้งเก้าต่างก็สู้รบแย่งชิงดินแดนกันมาโดยตลอด ซึ่งก็แบ่งแยกได้เพียงแค่เจ้าเมืองรายใหญ่กับเจ้าเมืองรายย่อยเท่านั้น

แต่ครั้งนี้กลับมีโอกาสที่จะได้ก่อตั้งอาณาจักรอย่างเป็นทางการ

แถมยังได้รับการคุ้มครองจากชะตาสวรรค์อีกด้วย

เมื่อต้องเผชิญกับมหาภัยพิบัติร้อยปี เจ้าเมืองรายย่อยต่างหวาดผวา แต่เจ้าเมืองรายใหญ่กลับตั้งตารอคอย

ทว่าในฐานะผู้ทะลุมิติ เซี่ยอวี่กลับมองเห็นปัญหาข้อหนึ่ง

"แผ่นดินกำลังจะลุกเป็นไฟแล้ว!"

แม้ว่าก่อนหน้านี้มหาทวีปทั้งเก้าจะมีการฆ่าฟันกันอยู่เป็นประจำ แต่ตอนนี้หากทำตามเงื่อนไขสำเร็จก็จะได้รับการยอมรับจากชะตาสวรรค์ให้ก่อตั้งอาณาจักรตั้งตัวเป็นกษัตริย์ได้!

บรรดาเจ้าเมืองที่แข็งแกร่งจะต้องเร่งจังหวะการยึดครองแผ่นดินอย่างแน่นอน

ส่วนเจ้าเมืองที่ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอยากจะสู้รบปรบมือกับใคร ก็จะต้องถูกบีบให้เข้าร่วมสงครามอย่างเลี่ยงไม่ได้!

มีผู้ชนะก็ย่อมมีผู้แพ้ หากคุณไม่อยากออกไปเข่นฆ่าแย่งชิงดินแดนคนอื่น คุณก็จะถูกคนอื่นมารุกรานบ้านเกิดของคุณเอง

ความวุ่นวายระดับแผ่นดินลุกเป็นไฟหลีกเลี่ยงไม่ได้อีกต่อไปแล้ว

เซี่ยอวี่เองก็ไม่สามารถทำอะไรกับเรื่องนี้ได้

สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือใช้พรสวรรค์ของตัวเองพัฒนาอาณาเขตอย่างรวดเร็ว เพิ่มพูนความแข็งแกร่ง เพื่อให้สามารถยืนหยัดอย่างมั่นคงในยุคกลียุคนี้และปกป้องชาวเมืองของเขาเอาไว้ให้ได้!

และแน่นอนว่าข่าวสารที่สะเทือนไปทั่วทั้งมหาทวีปทั้งเก้านี้ ไม่ได้มีแค่มนุษย์เท่านั้นที่ได้รับรู้

ลึกลงไปใต้ดินทางทิศตะวันตกอันห่างไกล

ณ ปราสาทพรายแคระ

ลั่ว พรายแคระในชุดคลุมสีม่วงกำลังคุกเข่าอยู่พร้อมกับพรายแคระในชุดคลุมสีม่วงและสีแดงคนอื่นๆ

พวกเขาแหงนหน้ามองขึ้นไปด้านบน พรายแคระผู้เป็นราชาในชุดคลุมสีส้มสวมมงกุฎที่สีเริ่มหม่นหมอง

ค่อยๆ เอื้อนเอ่ยออกมาว่า

"พวกเจ้าคงได้รับข่าวกันหมดแล้วสินะ"

"โอกาสในการตั้งตัวเป็นกษัตริย์ในครั้งนี้ไม่ได้มีไว้สำหรับเจ้าเมืองเผ่ามนุษย์เท่านั้น"

"สิ่งมีชีวิตทุกเผ่าพันธุ์ในมหาทวีปทั้งเก้าล้วนสามารถตั้งตัวเป็นกษัตริย์ได้"

"เผ่าพรายแคระของเราคือเผ่าพันธุ์ที่เคยสยบมังกรยักษ์มาแล้ว ข้าหวังว่าพวกเราจะไม่พลาดโอกาสในครั้งนี้"

"เร่งกระบวนการสร้างความแข็งแกร่งให้กับเผ่าพรายแคระ ส่งพรายแคระทุกคนออกไป ไม่เพียงแต่ต้องผูกมิตรกับเจ้าเมืองมนุษย์เท่านั้น แต่ต้องไม่ลืมสานสัมพันธ์กับผู้แข็งแกร่งในหมู่ชนพื้นเมืองด้วย"

"ข้าไม่อยากได้ยินข่าวที่ไม่ดีต่อเผ่าพรายแคระของเรา"

"ถอยไปได้แล้ว"

"พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ!"

"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า กษัตริย์ ช่างเป็นคำที่ดีจริงๆ กษัตริย์..."

ราชาพรายแคระระเบิดเสียงหัวเราะลั่น

ลั่วที่ลุกขึ้นยืนไม่ได้สนใจพี่น้องคนอื่นๆ เขาพาผู้ติดตามของตัวเองเดินกลับไปอย่างเงียบๆ

เมื่อกลับถึงที่พัก ลั่วก็บีบคริสตัลในมือแน่น แววตาเป็นประกายวูบวาบ ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่

......

"ท่านจอมอสูรขอรับ เมื่อเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป พวกมนุษย์จะต้องเปิดศึกเข่นฆ่ากันเองภายในแน่นอน พวกเราควรฉวยโอกาสนี้บุกโจมตีครั้งใหญ่เลยหรือไม่ขอรับ"

จอมอสูรลูบไล้ใบหน้าของปีศาจสาวราคะที่อยู่ข้างกายอย่างแผ่วเบา

พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงหลงใหลว่า

"ของสวยงามขนาดนี้ ย่อมต้องชื่นชมให้นานอีกหน่อยสิ"

"สั่งการลงไปยังหัวหน้าเผ่าปีศาจกลุ่มอื่นๆ ให้เรียกทหารกลับมา ถอยทัพห่างจากกำแพงยักษ์ไปร้อยลี้"

"นี่มัน..."

"หืม?"

"น้อมรับคำสั่งท่านจอมอสูรขอรับ!"

"เดี๋ยวก่อน!"

แม่ทัพอสูรกายผู้นี้เพิ่งจะหันหลังกลับ ก็ถูกจอมอสูรเรียกตัวเอาไว้

จอมอสูรเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ หัวของแม่ทัพผู้นี้ก็หลุดกระเด็นตกลงพื้นทันที

"วันหลังจำไว้ว่าต้องเรียกข้าว่าท่านราชันย์อสูร ถอยไปได้แล้ว"

"ขอรับ!"

ร่างที่ไร้หัวของแม่ทัพอสูรกายสั่นเทา มันประคองหัวที่กลิ้งตกลงพื้นขึ้นมาแล้วถอยออกไป

เพิ่งจะเดินออกไปได้ไม่ไกลนัก เลือดสีดำอึกใหญ่ก็ถูกพ่นออกมาจากหัวที่มันอุ้มไว้ในอ้อมแขน

มันไม่สามารถรักษาร่างแปลงที่เป็นมนุษย์ได้อีกต่อไป จึงกลับคืนสู่ร่างเดิม และถูกผู้ติดตามคนอื่นๆ หามกลับไป

......

ริมแม่น้ำสายใหญ่ ชายชราผมขาวเคราขาวในชุดเสื้อคลุมฟาง ปล่อยปลาตัวใหญ่ยาวหนึ่งเมตรในตะกร้ากลับลงสู่แม่น้ำ เขาเก็บคันเบ็ดที่ไม่มีแม้แต่ตาเบ็ดขึ้นมา แล้วเดินมุ่งหน้าไปยังแดนไกล

ณ เทือกเขามหาศาล ชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาหมดจดในชุดเสื้อผ้าหยาบๆ และรองเท้าผ้า แหงนหน้ามองดูดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับบนท้องฟ้า

"ในที่สุด วันนี้ก็มาถึงจนได้!"

[จบแล้ว]