บทที่ 4 ป่าต้องห้าม

บทที่ 4 ป่าต้องห้าม

ลึกเข้าไปในป่าต้องห้าม ภายใต้แสงสายัณห์ที่ยังคงหลงเหลืออยู่ ชายหนุ่มรูปร่างโปร่งบางกำลังปลอบประโลมหัวของสัตว์ร้ายขนาดมหึมาที่ซบอยู่ในอ้อมแขนของเขา

"ฉันอยู่ไม่ไกลจากที่นี่หรอก แล้วจะมาหาบ่อยๆ นะ"

"ถ้าเจออันตรายก็แค่คำรามออกมาดังๆ ทุกคนก็อยู่แถวนี้กันทั้งนั้น ถ้าเธอเรียก พวกเขาก็จะเข้ามาหาเอง"

"วูบ..."

สัตว์ร้ายร่างยักษ์ราวกับภูเขาครางหงิงอย่างน่าสงสารเหมือนเด็กๆ พลางถูไถหัวอันใหญ่โตกับหน้าอกของเอแวนส์

"เด็กดี ในกระเป๋ามันแคบเกินไป อยู่ในนั้นนานๆ เธอจะป่วยเอาได้"

"อีกอย่าง ในป่านี้มีวัตถุดิบอร่อยๆ เยอะแยะ รสชาติดีกว่าอาหารที่ฉันหามาให้ตั้งเยอะ"

"วูบ..."

หลังจากถูไถกับเอแวนส์อีกครั้ง ในที่สุดสัตว์ยักษ์ก็ยอมก้าวเดินอย่างอาลัยอาวรณ์ ค่อยๆ ลับหายเข้าไปในป่าทึบโดยรอบ พลางเหลียวหลังกลับมามองทุกๆ สองสามก้าว

เมื่อสัมผัสได้ว่าแรงสั่นสะเทือนจางหายไป เอแวนส์จึงโบกมือลา

"ถ้าคิดถึงฉัน ก็มาหาได้ตลอดเวลานะ!"

"มอ~"

เสียงคำรามกึกก้องดังมาจากระยะไกล ในที่สุดสัตว์ยักษ์ก็หายลับตาไปอย่างสมบูรณ์

เอแวนส์มองไปยังจุดที่สัตว์ร้ายจากไป พลางถอนหายใจด้วยความรู้สึกบางอย่างและแตะลงบนลูกทรงกลมโลหะเล็กๆ ที่ห้อยอยู่บนหน้าอก

"คราวนี้ก็เหลือแค่พวกเราแล้วนะ"

ลูกทรงกลมสั่นสะเทือนเบาๆ สิ่งที่อยู่ภายในดูเหมือนกำลังตอบโต้กับเอแวนส์

"หิวแล้วเหรอ? รออีกนิดนะ เดี๋ยวเราค่อยกินพร้อมกันตอนมื้อค่ำ"

ลูกทรงกลมสั่นอีกครั้ง

"อยากกินหม้อไฟเหรอ? อืม... ไว้อีกสักสองสามวันดีไหม? ฉันเพิ่งกลับมาที่โรงเรียน ต้องไปกินข้าวกับพวกศาสตราจารย์สักสองสามมื้อน่ะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น ลูกทรงกลมก็สั่นประท้วงอย่างไม่พอใจก่อนจะกลับคืนสู่ความสงบ

หลังจากปลอบโยนลูกทรงกลมเรียบร้อย เอแวนส์ก็เงยหน้ามองสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย ความรู้สึกถวิลหาอดีตผุดขึ้นในใจ

แสงอาทิตย์อัสดงสาดส่องผ่านช่องว่างระหว่างกิ่งไม้ใบหน้า มอบแสงสว่างรำไรให้กับป่าลึกแห่งนี้

เอแวนส์ก้าวยาวๆ ไปตามหมู่แมกไม้ยักษ์ ดื่มด่ำกับความสุขในการได้กลับมายังสถานที่ที่คุ้นชิน

นับตั้งแต่เริ่มเข้าเรียน เขามักจะฝ่าฝืนกฎของโรงเรียนแอบเข้ามาในป่าต้องห้ามอยู่บ่อยครั้ง

ในช่วงปีแรก เนื่องจากคนที่คุณก็รู้ว่าใครยังไม่ได้เริ่มสร้างปัญหา ทั้งโรงเรียนจึงยังไม่อยู่ในสภาวะเฝ้าระวัง การลอบเข้ามาในป่าต้องห้ามของเขาจึงไม่ค่อยมีใครสังเกตเห็น

นั่นเป็นปีที่เขารู้สึกผ่อนคลายที่สุด และทำให้เขาได้สร้างสายสัมพันธ์เบื้องต้นกับเผ่าพันธุ์สัตว์วิเศษมากมายที่อาศัยอยู่บริเวณชายป่าต้องห้าม

อย่างไรก็ตาม ในปีที่สอง หลังจากที่ค้างคาวตัวใหญ่จอมปากไม่ตรงกับใจเริ่มมารับตำแหน่งหัวหน้าบ้าน โอกาสที่จะได้แอบมาป่าต้องห้ามก็น้อยลงไปมาก

แต่ในปีนั้นเองที่ทำให้เขาค้นพบเรื่องประหลาดมากมายเกี่ยวกับป่าต้องห้ามแห่งนี้

แม้จะถูกเรียกว่าป่าต้องห้าม จนฟังดูเหมือนเป็นป่าที่ปลูกขึ้นมา แต่ความจริงแล้วมันคือป่าดงดิบอันกว้างใหญ่ ซึ่งในยุคต้นกลางสมัยนั้น เคยเป็นแหล่งลี้ภัยชั้นยอดของเหล่าพ่อมดแม่มดที่หลบหนีการตามล่าจากคริสตจักรของมักเกล

นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่ฮอกวอตส์ตั้งอยู่ที่นี่

ทั่วทั้งป่าต้องห้ามเต็มไปด้วยซากปรักหักพังและสุสานของพ่อมดในอดีตกระจัดกระจายอยู่ทั่วไป เนื่องจากกาลเวลาที่ผ่านไปนานแสนนาน ซากส่วนใหญ่จึงไม่มีมนตราป้องกันเหลืออยู่อีก และที่ยังไม่มีใครค้นพบก็เพียงเพราะป่าต้องห้ามนั้นกว้างใหญ่และอันตรายเกินไปเท่านั้น

สิ่งที่พิเศษที่สุดคือส่วนที่ลึกที่สุดของป่าต้องห้าม ซึ่งเป็นเขตผนึกที่ยังไม่เคยมีใครย่างกรายเข้าไปถึง

เอแวนส์เงยหน้ามองท้องฟ้า

แสงสายัณห์ยังไม่จางหายไปจนหมด ยังพอมีเวลาเหลืออีกประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนจะถึงมื้อค่ำ

"ยังมีเวลาพอ ฉันไปตรวจดูผนึกชั้นที่สามหน่อยดีกว่า เผื่อจะคลายผนึกมันได้"

เมื่อสังเกตสภาพแวดล้อมโดยรอบและกะทิศทางได้คร่าวๆ ชายเสื้อคลุมของเอแวนส์ก็สะบัดไหว ร่างของเขาลอยขึ้นเหนือพื้นดิน

ตั้งแตปีแรก เขาก็ไม่ค่อยถูกชะตากับไม้กวาดบินได้เท่าไรนัก ทุกครั้งที่ต้องขี่เขาจะรู้สึกกังวลอยู่เสมอเพราะกลัวว่าจะตกลงมา

ในชาติก่อน เขาข้ามมิติมาได้ก็เพราะอุบัติเหตุลื่นตกเขาตอนไปปีนเขา ดังนั้นเขาจึงมีความฝันร้ายฝังใจเกี่ยวกับความสูงแบบนั้น

เมื่อเทียบกับไม้กวาดแล้ว พรสวรรค์ในการบินของพวกเอลฟ์ประจำบ้านทำให้เขารู้สึกอุ่นใจกว่ามาก

ต้นไม้เบื้องล่างถอยห่างไปอย่างรวดเร็ว บางครั้งก็เห็นซากอาคารผุพังปรากฏขึ้นประปราย เอแวนส์บินไปพลางมองหาทิศทาง ไม่นานนัก เส้นโค้งโปร่งแสงขนาดใหญ่ที่สะดุดตาก็ปรากฏขึ้นในสายตา

นี่คือผนึกที่ประกอบขึ้นจากอักษรรูน ซ้อนทับกันอยู่หลายชั้น โอบล้อมส่วนลึกที่สุดของป่าต้องห้ามเอาไว้อย่างมิดชิด

เอแวนส์ชะลอความเร็วลงและค่อยๆ ร่อนลงจากท้องฟ้า เขามองไปยังอักษรรูนตรงหน้าแล้วชักไม้กายสิทธิ์ออกมา

"อาปาเรเซียม"

คลื่นมนตราที่มองไม่เห็นแผ่ซ่านออกไป อักษรรูนที่เคยวางตัวอยู่อย่างเบาบางเริ่มขยายตัวขึ้นจนเห็นได้ชัด และเพิ่มจำนวนขึ้นอย่างรวดเร็วจนเต็มลานสายตาของเอแวนส์

อักษรรูนเหล่านี้แตกต่างจากที่พักอาศัยของพ่อมดยุคกลางพวกนั้น มันไม่สามารถทำลายได้ด้วยกำลัง อย่างน้อยเอแวนส์ในตอนปีเจ็ดก็ไม่สามารถใช้กำลังพังมันเข้าไปได้

มีเพียงการทำตามเงื่อนไขเบื้องต้นของผนึกและไขปริศนาให้ได้เท่านั้น จึงจะสามารถคลายผนึกแต่ละชั้นได้จริงๆ

นอกจากนี้ การจะมองเห็นอักษรรูนเหล่านี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย จำเป็นต้องมีดวงตาเวทมนตร์คู่หนึ่งถึงจะมองเห็นพวกมันได้

มิฉะนั้น หากใครหลงเข้ามาในพื้นที่เงื่อนไขก็จะเกิดอาการมึนงงและเดินกลับออกไปทางเดิม โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ร่ายคาถาปรากฏตัว

เอแวนส์เพิ่งจะได้รับความสามารถในการมองเห็นผนึกเหล่านี้ตอนปีสี่ หลังจากที่เขาผูกมิตรกับพวกเธสตรอลได้สำเร็จ

ปีนั้นน่าจะเป็นปีที่หัวหน้าบ้านสุดที่รักของเขาปวดหัวที่สุด

เพราะเขาถูกจับได้ที่ชายป่าต้องห้ามอย่างน้อยสัปดาห์ละสามครั้ง นี่นับเฉพาะตอนที่ถูกจับได้เท่านั้นนะ

เรียงความสำนึกผิดที่เขาเขียนสามารถเอาไปวางจนเต็มห้องทำงานของหัวหน้าบ้านสลิธีรินได้เลยทีเดียว!

เอแวนส์มองไปที่วงล้อมของอักษรรูนที่ถูกกระตุ้นด้วยคาถาเผยความลับ เขาเก็บไม้กายสิทธิ์แล้ววางมือลงบนอักษรรูนวงในสุด

อักษรรูนสองแถวหม่นแสงลง และมีวงจรชุดใหม่ปรากฏขึ้นบนมือของเอแวนส์ มันส่องแสงอยู่สองสามวินาทีก่อนจะบิดตัวกลายเป็นข้อความหนึ่งประถัด

"จงร่ายคาถาที่แตกต่างกันห้าสิบคาถา โดยใช้เทคนิคการร่ายแบบไร้เสียงและไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์"

ราวกับเขาคาดการณ์ไว้อยู่แล้วว่าข้อความนี้จะปรากฏขึ้น เอแวนส์ละมือออกมา แสงสีแดงควบแน่นอยู่ในฝ่ามือของเขาก่อนจะพุ่งเข้าใส่กอหญ้าใกล้ๆ

หลังจากแสงสีแดงลับไป วัชพืชที่ถูกรบกวนก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมาแล้วร่วงลงอย่างรวดเร็ว กลายเป็นผงละเอียด

เขาเริ่มร่ายคาถาอย่างเป็นระบบ ความตื่นเต้นพุ่งพล่านอยู่ในใจ

เขคุ้นเคยกับกระบวนการนี้ดี เพราะเขาพยายามทำภารกิจเงื่อนไขนี้มาตั้งแต่ปีสุดท้ายก่อนจะเรียนจบ

แต่น่าเสียดายที่จนกระทั่งจบการศึกษาเขาก็ยังทำไม่สำเร็จ

แต่จะโทษเขาไม่ได้หรอก เพราะการร่ายคาถาที่แตกต่างกันถึงห้าสิบคาถาแบบไร้เสียงและไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์นั้น เป็นสิ่งที่พ่อมดจำนวนมากทำไม่ได้ไปตลอดชีวิต!

พ่อมดส่วนใหญ่ที่ฝึกฝนคาถาที่ใช้บ่อยเพียงไม่กี่บทจนสามารถร่ายแบบไร้เสียงและไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ได้ ก็นับว่าเป็นระดับปรมาจารย์แล้ว คาถาห้าสิบบทนั้นเพียงพอที่จะทำให้มือปราบมารผู้เจนสนามหลายคนต้องกุมขมับ!

แม้แต่เขายังต้องใช้เวลาเกือบห้าปีถึงจะทำได้สำเร็จ และนี่รวมถึงคาถาง่ายๆ หลายบทที่เขาดัดแปลงขึ้นมาเองด้วย

และนี่เป็นเพียงแค่เงื่อนไขเบื้องต้นเท่านั้น เขายังไม่รู้เลยว่าปริศนาที่แท้จริงของผนึกชั้นนี้คืออะไร

เมื่อนึกถึงอดีต เงื่อนไขของผนึกชั้นแรกคือการอัดพลังเวทลงในลูกแก้วสีน้ำเงินเข้มให้เต็ม และปริศนาก็เกี่ยวข้องกับพลังเวท ซึ่งเป็นการทดสอบความรุนแรงของคาถาและทักษะการต่อสู้นิดหน่อย

ผนึกชั้นนั้นไม่ได้ยากสำหรับเขา เพราะด้วยพรสวรรค์ประหลาด พลังเวทของเขาจึงสูงกว่าเด็กรุ่นเดียวกันมาก และปริศนาต่อๆ มาก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายนัก เขาใช้เวลาเพียงครึ่งปีก็คลายผนึกได้สำเร็จ

รางวัลจากผนึกชั้นนั้นก็นับว่ายอดเยี่ยมมาก มันคือบันทึกการวิจัยเกี่ยวกับสายเลือดวัวรีม เนื้อหาในบันทึกนั้นละเอียดมากและช่วยให้เขากำหนดทิศทางการวิจัยในอนาคตได้

ส่วนเงื่อนไขของชั้นที่สองนั้นยากขึ้นมาหน่อย มันต้องการให้จิตใจทนทานต่อแรงปะทะที่ประกอบขึ้นจากอักษรรูน และปริศนาของมันก็เกี่ยวข้องกับจิตใจ เป็นการทดสอบพลังจิตและความแข็งแกร่งของเจตจำนง

รางวัลของชั้นนี้คือขวดยาโบราณที่สาบสูญไปนานแล้ว เพียงแค่ดมกลิ่นยาก็ทำให้สมองปลอดโปร่ง และหลังจากดื่มเข้าไปจนหมด พลังจิตของเขาก็เพิ่มขึ้นอย่างน้อยหนึ่งในสาม ช่วยให้ความเร็วและระยะเวลาในการร่ายเวทเพิ่มขึ้นมหาศาล

หากอ้างอิงจากผนึกสองชั้นแรก ปริศนาของผนึกชั้นที่สามนี้ควรจะเกี่ยวข้องกับคาถา เพราะเงื่อนไขเบื้องต้นของมันคือการเชี่ยวชาญการร่ายคาถาแบบไร้เสียงและไม่ใช้ไม้กายสิทธิ์ถึงห้าสิบบท

มือของเขาเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว แสงสีจากมนตราไหลเวียนออกมาจากมือของเอแวนส์ พรรณไม้รอบกายเริ่มปั่นป่วนจากการถูกร่ายด้วยคาถาที่หลากหลายนับไม่ถ้วน แต่อักษรรูนตรงหน้ากลับยิ่งส่องสว่างโชติช่วงขึ้นเรื่อยๆ

เมื่อแสงสุดท้ายจางหายไป วงจรอักษรรูนที่เคยวางตัวอย่างเป็นระเบียบก็ระเบิดออก กลายเป็นจุดแสงกระจายไปทั่ว

แท่นหินผุพังค่อยๆ ผุดขึ้นมาจากพื้นดินที่เคยว่างเปล่า รอบแท่นมีอักษรรูนเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ โดยมีช่องว่างหายไปห้าช่อง

และเหนือแท่นหินนั้น มีลูกทรงกลมหินห้าลูกที่ปกคลุมด้วยอักษรรูนลอยกระจัดกระจายอยู่ เอแวนส์มองดูลูกทรงกลมห้าลูกนั้นพลางกระตุกยิ้มอย่างเสียไม่ได้

"ไอ้เกมปริศนาพวกนี้มันมีไว้ทำอะไรกันแน่เนี่ย?"

แม้จะบ่น แต่เขาก็ยังชักไม้กายสิทธิ์ออกมาและชี้ไปที่ลูกทรงกลมหินลูกหนึ่ง

"อัคคิโอ ลูกทรงกลมหิน"

แสงที่ไม่สว่างนักพุ่งเข้าใส่ลูกทรงกลมหิน ลูกแก้วที่เคยหยุดนิ่งเริ่มกลิ้งมาทางเอแวนส์และตกลงในช่องว่างช่องหนึ่ง

เขาสะบัดไม้กายสิทธิ์ ลูกทรงกลมหลายลูกถูกนำมาวางในตำแหน่งที่ถูกต้องด้วยแรงดึงดูดของคาถา แสงสีต่างๆ เริ่มแผ่ออกมาจากอักษรรูนบนพื้น

ไม่นานนัก แสงเหล่านั้นก็ดับลง และมีกรอบรูปสองกรอบปรากฏขึ้นกลางอากาศ กรอบทางซ้ายเป็นภาพผู้หญิงคนหนึ่งกำลังก้มหน้าร้องไห้ ส่วนกรอบทางขวานั้นว่างเปล่า

เอแวนส์ชะงักไปครู่หนึ่ง เขามองดูภาพทั้งสองด้วยความสับสน

ปริศนาที่ผ่านมาไม่เคยมีอะไรแบบนี้ ปกติแล้วจะมีเพียงแผ่นกระดาษหนังที่บอกเนื้อหาของปริศนาเท่านั้น

"นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?"

ขณะที่เอแวนส์กำลังครุ่นคิด อักษรรูนแถวหนึ่งก็เรียงตัวกันตรงหน้า กลายเป็นประโยคสองประโยค

"จงใช้คาถาที่แตกต่างกันโดยสิ้นเชิงสิบบท และใช้แรงปะทะจากคาถาเหล่านั้นเพื่อจำลองภาพจากกรอบทางซ้ายลงในกรอบรูปที่ว่างเปล่า"

"คุณมีเวลาสามสิบนาที"

"???"