ทาสแห่งเงา บทที่ 2429 ปาร์ตี้ลับ

บ้านของเอฟฟี่ดูอบอุ่นสบายมากกว่าจะหรูหราฟู่ฟ่า ซึ่งไม่ใช่สิ่งที่คนทั่วไปจะคาดหวังจากบ้านของผู้หญิงที่ปกครองมนุษย์ครึ่งหนึ่งในอาณาจักรแห่งความฝัน แต่ก็นะ มันถูกสร้างขึ้นตั้งแต่ก่อนจะมีสุสานเทพซะอีก และสามีของเธอก็เป็นคนลงมือสร้างส่วนใหญ่ด้วยสองมือของเขาเอง—ดังนั้น การจะคาดหวังความมั่งคั่งฟุ่มเฟือยราวกับพระราชวังจากที่พักของพวกเขาก็คงจะแปลกไปหน่อย

ความจริงแล้ว บ้านหลังนี้ค่อนข้างคล้ายกับบ้านไร่ไม้ที่ซ่อนอยู่ข้างในล็อกเก็ตสัตว์ร้ายดำเลยล่ะ—ไอโกะเคยไปที่ฟาร์มสัตว์อสูรมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน เธอเลยยืนยันเรื่องนี้ได้

แน่นอนว่า ไม้ที่ใช้ในการก่อสร้างและทำเฟอร์นิเจอร์ข้างในนั้นไม่ใช่ของทางโลกธรรมดาๆ เลย

ความจริงแล้ว มันแข็งแรงทนทานกว่าวัสดุใดๆ ที่เคยผลิตขึ้นบนโลกซะอีก ถูกรวบรวมมาโดยเอฟฟี่และสามีของเธอจากป่าผีสิงรอบๆ พื้นที่บาสตันอันกว้างใหญ่ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อให้คงทนถาวร

มันก็ต้องเป็นอย่างนั้นแหละ เมื่อพิจารณาว่ามีเด็กระดับทรานเซนเดนท์วิ่งเพ่นพ่านไปทั่วบ้าน พ่อแม่ทั่วไปมักจะทำบ้านให้ปลอดภัยสำหรับเด็ก แต่เอฟฟี่ต้องทำตรงกันข้าม—เธอต้องทำให้แน่ใจว่าบ้านของเธอจะไม่ถูกทำลายจนพินาศด้วยฝีมือลูกของเธอเอง ซึ่งก็สำเร็จแค่บางส่วนล่ะนะ

ไอโกะเป็นคนประเภทมาไวไปไวเสมอ เธอไปไหนมาไหนง่ายๆ ดังนั้น ไอเดียเรื่องการลงหลักปักฐานในที่เดียวจึงดูแปลกๆ สำหรับเธอไปสักหน่อย แต่ถึงอย่างนั้น ทุกครั้งที่เธอมาเยี่ยมเอฟฟี่ เธอก็รู้สึกเหมือนเกือบจะเข้าใจเสน่ห์ของมัน

เอฟฟี่สร้างครอบครัวให้ตัวเอง แล้วก็สร้างบ้านให้ตัวเอง จากนั้น เธอก็เอาอย่างแรกรวมเข้ากับอย่างหลัง แล้วทำให้มันกลายเป็นบ้านที่แท้จริง บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่เธอต่อสู้อย่างหนักขนาดนี้ล่ะมั้ง

ไม่ว่ายังไง วันนี้ไอโกะกับหลิงน้อยก็อยู่กันตามลำพังในบ้านหลังใหญ่ เธอพาเขาไปที่ห้องกินข้าวแล้วจับเด็กชายให้นั่งที่โต๊ะ จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องครัวที่อยู่ติดกัน ระหว่างที่มองไปรอบๆ เธอก็ร้องถามขึ้น:

"เป็นไงบ้างล่ะ เจ้าหมาป่าน้อย? เป็นเด็กดีหรือเปล่า?"

เขาแกว่งขาไปมา รอคอยอย่างใจร้อน

"ผมเป็นเด็กดีฮะ ท่านอา! อ้อ แต่ผมก็แอบเศร้านิดหน่อยล่ะ คราวนี้แม่ไปตั้งนานเลย เพราะมีเด็กคนอื่นต้องการความช่วยเหลือจากแม่ฮะ แต่แม่ก็กลับมาทันงานวันเกิดผมนะ! แล้วแม่ก็เอาของขวัญจากเขตตะวันตกมาให้ผมด้วย แอฟริกาไงฮะ! ผมเคยอ่านเจอในหนังสือด้วยล่ะ"

ในที่สุด ไอโกะก็เจอสิ่งที่ตามหา ถ้าปล่อยให้เสื้อผ้าหรูหราของเธอเปื้อนคงจะเป็นโศกนาฏกรรมครั้งใหญ่แน่ๆ เธอเลยสวมผ้ากันเปื้อนสีขาวทับแล้วถอนหายใจอย่างพึงพอใจ

"อ่านเจอในหนังสือเหรอ? นี่เธออ่านหนังสือออกตั้งแต่เมื่อไหร่กันเนี่ย ไอ้เด็กแสบ?"

ตอนที่เธอเดินออกมาจากห้องครัว หลิงน้อยก็ส่งสายตาสงสารให้เธอ

"ท่านอาไอโกะ ผมหกขวบแล้วนะฮะ แน่นอนว่าผมก็ต้องอ่านหนังสือออกสิ ผมอ่านหนังสือที่มีรูปภาพได้ แถมยังอ่านหนังสือที่ไม่มีรูปภาพได้ด้วยนะ"

เขาเชิดคางขึ้นอย่างภาคภูมิใจ แล้วก็ทำหน้าจ๋อยลงนิดหน่อย

"อ้อ แต่ได้เฉพาะภาษามนุษย์นะฮะ ภาษาอักษรรูนมันยากเกินไป เพราะงั้น เวลาอ่านอักษรรูนผมก็ยังต้องใช้รูปภาพช่วยอยู่ดี"

ไอโกะกะพริบตาปริบๆ สองสามครั้ง

'หกขวบนี่มันเร็วเกินไปหน่อยนะที่จะอ่านหนังสือออก ฉันว่านะ? ปกติเด็กเขาเริ่มอ่านหนังสือกันตอนไหนล่ะเนี่ย?'

เธอไม่มีความคิดเลยสักนิด ที่สำคัญกว่านั้นก็คือ

"หือ? ใครสอนให้อ่านภาษาอักษรรูนกันล่ะ? แล้วสอนทำไม?"

พอมาคิดดูแล้ว หลิงน้อยอาจจะจำเป็นต้องรู้อักษรรูนจริงๆ ก็ได้ ท้ายที่สุดแล้ว เขาก็เป็นผู้แบกรับมนตร์นี่นา

จู่ๆ ไอโกะก็รู้สึกหมกมุ่นกับคำถามที่ว่า เด็กผู้ชายตัวเล็กๆ คนนี้โต้ตอบกับมนตร์ยังไงตั้งแต่แรก มันแสดงอักษรรูนให้เขาเห็นด้วยซ้ำหรือเปล่า? แล้วมันจะแปลอักษรรูนให้คนที่อ่านหนังสือไม่ออกยังไงล่ะ? มันจะแสดงเป็นชุดรูปภาพให้ดูแทน หรือแค่บรรยายทุกคำออกมาให้ฟัง? หรือพวกเขาแค่เข้าใจความหมายของอักษรรูนได้เองถึงแม้จะไม่รู้วิธีถอดรหัสตัวอักษรก็ตาม? แล้วมันมีวิธีไหนที่จะหาเงินจากเรื่องนี้ได้บ้างไหมเนี่ย?

หลิงน้อยหัวเราะหึ

"คุณตาจูเลียสฮะ!"

ไอโกะหลุดออกจากภวังค์ รู้สึกเศร้าใจนิดๆ เมื่อเสียงเหรียญลวงตาที่ดังกังวานอย่างน่าตรึงใจในจินตนาการของเธอค่อยๆ จางหายไป

"อ้อ? เขาเป็นใครล่ะจ๊ะ?"

เด็กชายยิ้ม ยังคงแกว่งขาไปมา

"ครูสอนพิเศษผมฮะ แม่บอกว่าคุณตาจูเลียสเก่งที่สุดเลย!"

'จูเลียส จูเลียส'

เขาใช่นักวิชาการผู้เฒ่าที่รับผิดชอบโครงการริเริ่มด้านการศึกษาในอาณาจักรแห่งความฝันทั้งหมดหรือเปล่านะ?

บ้าเอ๊ย ดูเหมือนเอฟฟี่จะไม่ยั้งมือเลยเวลาเป็นเรื่องพัฒนาการของหลิงน้อย

ไอโกะส่ายหน้า ยิ้มออกมา แล้วเรียกกระเป๋าถือหนังฟอกสุดหรูของเธอออกมา

"เอาล่ะ ไม่ว่ายังไงก็ตาม อารู้สึกเศร้ามากเลยนะที่พลาดงานวันเกิดของเธอไป เจ้าหมาป่าน้อย ท่านอาซันนี่เองก็เศร้ามากเหมือนกัน เพราะงั้น เขาเลยเตรียมของขวัญเล็กๆ น้อยๆ มาให้เธอด้วยล่ะ"

เมื่อพูดจบ เธอก็เปิดกระเป๋าแล้วเริ่มหยิบของออกมาทีละชิ้น พวกมันลอยขึ้นไปในอากาศราวกับเวทมนตร์ แล้วร่อนลงจอดบนโต๊ะอย่างนุ่มนวล เริ่มจากไอศกรีม ตามด้วยวาฟเฟิลนุ่มฟู สตรอว์เบอร์รีสด เค้กคัสตาร์ดพร้อมเทียนสีสันสดใสเจ็ดเล่ม พุดดิ้งช็อกโกแลต น้ำผลไม้คั้นสดเป็นขวดๆ แล้วก็ไอศกรีมอีก ไม่นาน โต๊ะทั้งตัวก็เต็มไปด้วยขนมแสนอร่อย เมื่อวางของชิ้นสุดท้ายลง ไอโกะก็จัดผ้ากันเปื้อนให้เข้าที่แล้วยิ้ม

"จริงๆ แล้ว อาตัดสินใจจัดปาร์ตี้วันเกิดลับรอบสองให้น่ะ—แค่เธอกับอานะ มีแต่เด็กที่เก่งที่สุดเท่านั้นแหละที่จะได้จัดปาร์ตี้แบบนี้ เอ้า นี่จ้ะ สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะ เจ้าหมาป่าน้อย!"

ดวงตาของหลิงน้อยเบิกกว้างเป็นไข่ห่าน เขาจ้องมองงานเลี้ยงแสนอร่อยราวกับถูกมันครอบงำ จากนั้นก็เอื้อมมือที่สั่นสะท้านไปหยิบไอศกรีม

ทว่า ตอนนั้นเอง เขาก็หยุดและลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เมื่อเห็นว่าเด็กชายกำลังกังวลใจเรื่องอะไรบางอย่าง ไอโกะก็เลิกคิ้วขึ้น

"เป็นอะไรไปจ๊ะ?"

หลิงน้อยอ้อยอิ่งอยู่สองสามวินาที แล้วถามด้วยน้ำเสียงกล้าๆ กลัวๆ:

"ท่านอาไอโกะฮะ ผมรู้ว่านี่เป็นปาร์ตี้ลับ แต่เราขอเก็บเค้กไว้ให้แม่นิดนึงได้ไหมฮะ? แม่กินจุมากเลยนะ"

ริมฝีปากของไอโกะสั่นระริก เธอพยายามรักษาสีหน้าให้สงบนิ่ง แกล้งทำเป็นครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง แล้วก็พยักหน้า

"ตกลงจ้ะ แม่ของเธอกินจุจริงๆ นั่นแหละ เพราะงั้น เราจะแบ่งอันนี้นิดนึง อันนั้นหน่อยนึงไว้ให้แม่ของเธอก็แล้วกันนะ แล้วแม่ของเธอก็จะได้แบ่งให้พ่อของเธอด้วย ฟังดูเป็นไงล่ะจ๊ะ?"

แต่หลิงน้อยไม่ได้ยินเธอแล้ว เขากำลังยุ่งอยู่กับการยัดขนมเข้าปากจนแก้มตุ่ย

"คอพคุนฮะ ท่านอาไอโฮะ!"

เธอเฝ้าดูเด็กผู้ชายตัวเล็กๆ อยู่สองสามวินาที จากนั้นก็ถอนหายใจแล้วนั่งลงบ้าง ไอโกะเท้าคางกับมือ เหลือบมองหลิงน้อยอย่างเกียจคร้านและนั่งเงียบๆ เด็กชายกำลังหมกมุ่นอยู่กับไอศกรีมจนดูเหมือนจะไม่มีอะไรอื่นอยู่ในสายตาเขาอีกแล้ว

ความคิดเรื่อยเปื่อยเด้งไปมาในหัวของเธอ จนกระทั่งมีความคิดหนึ่งดึงดูดความสนใจของเธอ 'นี่เราต้องอยู่ที่นี่ทั้งวันจริงๆ เหรอเนี่ย? เอฟฟี่บอกว่าจะกลับมาตอนไหนนะ?'

ความจริงแล้ว เอฟฟี่ไม่ได้พูดอะไรเลยด้วยซ้ำว่าไอโกะต้องดูหลิงหลิงนานแค่ไหน แล้วเด็กคนนี้ควรจะทำอะไรบ้างล่ะทั้งวันน่ะ? เมื่อพิจารณาจากการที่เขามีครูสอนพิเศษอยู่แล้ว ก็ไม่น่าเป็นไปได้ที่เอฟฟี่และพ่อของเขาจะปล่อยให้เขาอยู่ว่างๆ ตลอดเวลา เธอรู้ว่าพวกเขาค่อยๆ ฝึกฝนเขาตั้งแต่ก่อนที่เขาจะเดินได้ซะอีก เพื่อให้เขารู้วิธีควบคุมพละกำลังระดับทรานเซนเดนท์ของตัวเอง ตอนนี้เขาก็อายุใกล้เคียงกับตอนที่เด็กมนุษย์ธรรมดาต้องไปโรงเรียนแล้วด้วย แน่นอนว่าไม่มีโรงเรียนไหนในโลกนี้ที่สามารถรับมือกับเซนต์ตัวน้อยๆ ได้หรอก

ในที่สุด ดวงตาของไอโกะก็เป็นประกาย

"นี่ เจ้าหมาป่าน้อย"

เธอลังเลอยู่ครู่สองครู่ แล้วก็ฉีกยิ้ม

"เธอกับอามาออกผจญภัยกันดีไหม? อืม... เรียกว่าทัศนศึกษาก็แล้วกัน"

หลิงน้อยเงยหน้าขึ้น ใบหน้าของเขาเลอะไปด้วยไอศกรีมและช็อกโกแลตในปริมาณเท่าๆ กัน ดวงตาของเขาเบิกกว้าง

"ทัศนศึกษาเหรอฮะ?"

รอยยิ้มของไอโกะกว้างขึ้นด้วยเช่นกัน

"ใช่จ้ะ เรียกว่าแบบนั้นก็แล้วกัน ให้ท่านอาไอโกะสอนอะไรเธอสักอย่างสองอย่างเถอะ"