บทที่ 25 - เหมาเกลี้ยงหอหมื่นสมบัติ อย่างละสองแสนเม็ด ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?

บทที่ 25 - เหมาเกลี้ยงหอหมื่นสมบัติ อย่างละสองแสนเม็ด ล้อเล่นหรือเปล่าเนี่ย?

ซูเฉินเอ่ยถามด้วยความสงสัย "หอหมื่นสมบัติของพวกท่าน ปกติสต็อกสินค้าไว้มูลค่าประมาณเท่าไหร่หรือ?"

จูลี่ไม่เข้าใจว่าซูเฉินถามไปทำไม แต่เขาก็ทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะบอกตัวเลขคร่าวๆ ออกมา

"หอหมื่นสมบัติสาขาต่างๆ จะสต็อกสินค้าตามระดับความเจริญของพื้นที่นั้นๆ ขอรับ"

"อย่างสาขาเมืองจันทราของเรา อย่างต่ำก็น่าจะมีสินค้ามูลค่ารวมประมาณสี่พันล้านหินปราณ"

พูดถึงตรงนี้ จูลี่ก็ยืดอกด้วยความภาคภูมิใจ ในฐานะผู้ดูแลหอหมื่นสมบัติ เขามักจะมีความเย่อหยิ่งโดยธรรมชาติเมื่ออยู่ต่อหน้าขุมกำลังท้องถิ่นในเมืองจันทรา

เพราะเงินทุนของพวกเขาเหนือกว่าขุมกำลังในเมืองแบบเทียบไม่ติด

เขาคิดว่าซูเฉินจะได้ยินแล้วตกใจ แต่ปฏิกิริยาที่ได้กลับตรงกันข้าม

สี่พันล้าน?

ซูเฉินขมวดคิ้วมุ่น น้อยขนาดนี้เลยเหรอ?

เขาจึงพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ "รบกวนผู้ดูแลจูลี่ช่วยไปคำนวณราคาที่แน่นอนให้หน่อย ช่วยห่อให้ด้วยนะ ของในหอหมื่นสมบัติทั้งหมด ฉันเหมาหมดเลย"

"ได้... ครับ ห๊ะ?"

จูลี่หันขวับมามองซูเฉินทันควัน ถามย้ำเพื่อความแน่ใจ "นายน้อยซู เมื่อกี้ท่านพูดว่าอะไรนะขอรับ?"

ซูเฉินพูดซ้ำเสียงเรียบ "ฉันบอกว่า ของในหอหมื่นสมบัติไม่ว่าจะเป็นอะไร ฉันเอาหมด"

จูลี่สูดหายใจเฮือกใหญ่ แววตาเต็มไปด้วยความเคร่งขรึมและสงสัย

"สี่พันล้านหินปราณเชียวนะขอรับ นายน้อยซูแน่ใจนะ เรื่องนี้ล้อเล่นไม่ได้นะครับ"

การเหมาเกลี้ยงหอหมื่นสมบัติ เรื่องน่ากลัวแบบนี้ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

และจูลี่ก็สงสัยในกำลังทรัพย์ของตระกูลซูด้วย ก่อนหน้านี้ใช้เงินไปเยอะขนาดนั้น ต่อให้ยึดทรัพย์สี่ตระกูลมาได้ เต็มที่ก็น่าจะรวบรวมได้แค่สี่พันล้านแบบตึงมือ

เขาไม่เชื่อว่าตระกูลซูจะยอมทุ่มเงินซื้อของไร้ประโยชน์พวกนี้

ในบรรดาสสินค้ามูลค่าสี่พันล้าน อย่างน้อยหนึ่งในสามเป็นของที่ไม่มีประโยชน์ต่อการฝึกฝน ซื้อไปก็มีแต่เอาไปดองไว้ในคลัง

ซูเฉินขี้เกียจพูดมาก โยนแหวนมิติวงหนึ่งออกไป

"นี่คือหนึ่งพันล้านหินปราณระดับต่ำ ถือว่าเป็นมัดจำก็แล้วกัน"

จูลี่รับมาตรวจสอบดู พอเห็นจำนวนเงินเขาก็ต้องสูดปากด้วยความหนาวเหน็บ

เงินมัดจำหนึ่งพันล้าน!

ถึงตรงนี้ต่อให้สงสัยแค่ไหน ก็ต้องเชื่อแล้ว

คนเขาควักเงินพันล้านมาวางมัดจำ จะเป็นของปลอมได้ยังไง

แววตาจูลี่ลุกโชนด้วยความตื่นเต้น ยอดขายสี่พันล้าน ส่วนแบ่งที่เขาจะได้มันมหาศาลจนน่าตกใจ

"ท่านรอสักครู่ ข้าจะรีบไปจัดการเดี๋ยวนี้"

จูลี่กลัวซูเฉินรอนาน รีบวิ่งออกไปสั่งการลูกน้องให้แพ็คของ แล้วเริ่มดีดลูกคิดคำนวณราคา

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง จูลี่ก็ขนของทั้งหมดมากองตรงหน้าซูเฉิน

"นายน้อยซู นี่คือของทั้งหมดในหอหมื่นสมบัติ มูลค่ารวมสี่พันสามร้อยห้าสิบเจ็ดล้านหินปราณ แต่ทางเราเพิ่งเคยเจอลูกค้าป๋าขนาดนี้เป็นครั้งแรก เลยลดให้เหลือสี่พันสามร้อยห้าสิบล้านถ้วนขอรับ"

ในมือจูลี่มีแหวนมิติระดับสูงสุดสิบเอ็ดวง ภายในอัดแน่นไปด้วยสมบัติสวรรค์

จูลี่ยังบริการดีเยี่ยม แยกหมวดหมู่ของวิเศษไว้อย่างชัดเจนเพื่อง่ายต่อการตรวจสอบ

ซูเฉินตรวจสอบแล้วไม่มีปัญหา ก็จ่ายเงินส่วนที่เหลือทันที

แต่เขายังถามต่อด้วยความรู้สึกยังไม่จุใจ

"หอหมื่นสมบัติของพวกท่านมีของแค่นี้เองเหรอ? ไม่มีของที่ดีกว่านี้แล้วหรือไง?"

จูลี่ลอบกลืนน้ำลาย นี่มันยังไม่ดีอีกเหรอ? ของที่ซูเฉินซื้อไปเมื่อกี้ มีของระดับหลอมรวมความว่างเปล่าตั้งหลายชิ้น

ตระกูลซูเจ้าก็มีระดับหลอมรวมความว่างเปล่าแค่คนเดียวไม่ใช่เหรอ?

แต่น้ำเสียงของซูเฉินเต็มไปด้วยความดูแคลน เหมือนจะบอกว่า หอหมื่นสมบัติ มีน้ำยาแค่นี้?

เดิมทีจูลี่ภูมิใจในหอหมื่นสมบัติมาก แต่พอโดนซูเฉินเหมาเกลี้ยงแบบนี้ เขาก็เริ่มเสียความมั่นใจ

"ที่ดีกว่า หมายถึงด้านไหนหรือขอรับ?"

ซูเฉินไม่ได้ตอบ แต่ถามกลับ "หอหมื่นสมบัติสั่งของได้ใช่ไหม?"

จูลี่ใจเต้นตึกตัก ซูเฉินยังจะสั่งของอีก แสดงว่าตระกูลซูยังมีเงินเหลือ?

คุณพระช่วย!

จูลี่รีบตอบ "แน่นอนขอรับ ท่านอยากได้อะไร ข้าสามารถสั่งจากสาขาอื่นหรือสำนักงานใหญ่มาให้ได้ แต่ต้องวางมัดจำล่วงหน้าส่วนหนึ่ง"

ซูเฉินพยักหน้า แล้วก็เริ่มร่ายรายการ "ยาบำเพ็ญเพียรระดับสามถึงระดับห้า เอามาอย่างละแสนเม็ด ยารักษาอาการบาดเจ็บอีกแสนเม็ด"

พูดจบ ซูเฉินก็ทำท่าครุ่นคิด

ส่วนจูลี่นั้นรอยยิ้มบนหน้าแข็งค้างไปแล้ว สมองมึนงงไปหมด

ท่านพูดว่าอะไรนะ?

ยาบำเพ็ญเพียรระดับสามถึงระดับห้า อย่างละแสนเม็ด?

ท่านแน่ใจนะว่าแสนเม็ด?

"เดี๋ยวก่อนขอรับ นายน้อยซู ท่านพูดผิดหรือเปล่า?"

"ยาบำเพ็ญเพียรระดับสาม เม็ดหนึ่งอย่างต่ำห้าหมื่นหินปราณ แสนเม็ดก็ปาไปห้าพันล้านแล้วนะขอรับ"

"ยาบำเพ็ญเพียรระดับสี่ ราคาเริ่มต้นที่ห้าแสนหินปราณ ยาระดับห้าเริ่มต้นที่สองล้าน"

"ท่านแน่ใจนะว่าจะซื้อเยอะขนาดนี้?"

ถ้าซูเฉินยังไม่ได้เหมาหอหมื่นสมบัติไปเมื่อกี้ แล้วมาบอกว่าจะซื้อยาห้าแสนเม็ด เขาคงคิดว่าไอ้หมอนี่เป็นบ้า

แต่ตอนนี้สัญชาตญาณบอกเขาว่า ซูเฉินจ่ายไหว

ซูเฉินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ของที่ซื้อเมื่อกี้รวมๆ แล้วน่าจะแค่สองแสนกว่าล้าน ยังไม่ถึงหนึ่งล้านล้านเลย

ส่วนเงินในกระเป๋าเขามี... หกพันห้าร้อยล้านล้านล้าน...

"อืม... เพิ่มอีกแสนเม็ด เป็นอย่างละสองแสนเม็ด!"

เห็นท่าทางจริงจังของซูเฉิน จูลี่สติแตกไปเรียบร้อย เขาหลงนึกว่าที่ซูเฉินทำท่าคิดเมื่อกี้ คือกำลังเรียบเรียงคำพูดใหม่

ที่ไหนได้ พี่แกคิดว่ามันน้อยไป!

ซูเฉินสั่งเสร็จก็มองจูลี่ด้วยสายตาสงสัย "ผู้ดูแลจูลี่ หอหมื่นสมบัติของพวกท่าน หาให้ได้ใช่ไหม?"

หาได้... กับผีน่ะสิ!

จูลี่มุมปากกระตุก พูดเสียงอ่อย "เรื่องนี้... ค่อนข้างจัดการยากขอรับ ระดับสามกับระดับสี่ไม่มีปัญหา แต่ยาระดับห้าสองแสนเม็ดมันเยอะเกินไป ต่อให้เป็นสำนักงานใหญ่ก็คงรวบรวมให้ไม่ทันในเวลาสั้นๆ"

"ท่านลองดูอย่างอื่นไหมขอรับ?"

พูดจบ จูลี่ก็รีบยื่นสมุดรายการสินค้าของหอหมื่นสมบัติให้

จริงๆ เมื่อกี้เขาปากเก่งไปหน่อย อย่าว่าแต่ยาระดับห้าเลย ยาระดับสี่สองแสนเม็ดพวกเขาก็หาไม่ทัน มีแค่ยาระดับสามที่พอจะถูไถหามาให้ได้

ซูเฉินมองเขาด้วยสายตาระแวง เดาว่าหอหมื่นสมบัติคงไม่มียาเยอะขนาดนั้น เขาชี้ไปที่ยาจำแลงมังกรที่เคยซื้อในงานประมูลแล้วถาม

"ยาแบบนี้ หอหมื่นสมบัติมีเยอะไหม?"

เอ่อ...

จูลี่หน้าเจื่อน ตอบกลับ "ยาชนิดนี้ปรุงยากมาก หอหมื่นสมบัติก็มีสต็อกไม่เยอะขอรับ"

ซูเฉินโบกมืออย่างรำคาญ ไม่คิดจะฟังต่อ บ่นอุบ "หอหมื่นสมบัติพวกท่านนี่ไม่ได้เรื่องเลย ยาอะไรก็ไม่มี"

รอยยิ้มบนหน้าจูลี่แข็งทื่อ แต่ก็เถียงไม่ออก

เปิดปากมาขอยาระดับห้าสองแสนเม็ด ท่านจะให้ข้าเอาความกล้าที่ไหนไปเถียง?

แต่พูดตามตรง จูลี่ก็แอบกังวล ถ้ารวบรวมยาระดับห้ามาได้สองแสนเม็ดจริง มูลค่ามันอย่างต่ำสองแสนล้านหินปราณ

เขาจะจ่ายไหวจริงๆ เหรอ?

......

[จบแล้ว]