บทที่ 36 - ความเด็ดเดี่ยวของเจ้าสำนักสู่เซียน! อย่าให้บรรพจารย์ต้องดูแคลน!

บทที่ 36 - ความเด็ดเดี่ยวของเจ้าสำนักสู่เซียน! อย่าให้บรรพจารย์ต้องดูแคลน!

"ศิษย์น้อง เจ้าช่างดีเหลือเกิน!"

เมื่อถูกหลี่เสวียนดึงเข้ามากอดอย่างกะทันหัน เฟิ่งจิ่วเกอก็ถึงกับชะงักงัน

ใบหน้าของนางแดงเถือกขึ้นมาในพริบตา

ทว่าหลี่เสวียนกลับไม่รู้ตัวเลยสักนิด เขามองดูเฟิ่งจิ่วเกอที่หน้าแดงก่ำแล้วหัวเราะร่วน "ศิษย์น้อง เจ้าก็แอบดื่มสุรามาเหมือนกันใช่มั้ยล่ะ"

พูดไปพลาง สองมือก็บีบแก้มของเฟิ่งจิ่วเกอไปพลาง

แถมยิ่งบีบก็ยิ่งมันเขี้ยว ถึงกับหลุดปากชมว่าสัมผัสนุ่มมือดีจัง

เฟิ่งจิ่วเกอรีบคว้ามือของเขาเอาไว้ จับหลี่เสวียนกดลงบนเตียง แล้วจัดการถอดเสื้อคลุมตัวนอกของเขาออกอย่างรวดเร็ว

นางปรายตามองหลี่เสวียนที่ยังคงนอนพึมพำว่ามีศิษย์น้องนี่มันดีจริงๆ นางเอามือปิดหน้าตัวเองแล้ววิ่งเตลิดหนีไป "ศิษย์พี่ตอนเมานี่ รับมือยากชะมัดเลย!"

วันต่อมา

หลี่เสวียนตื่นขึ้นมาพลางนวดขมับที่ปวดตุบๆ

"ให้ตายสิ เมื่อวานดื่มหนักไปหน่อยแฮะ"

เวลาหลี่เสวียนดื่มเหล้า เขาไม่ชอบใช้พลังปราณแท้สลายฤทธิ์แอลกอฮอล์เลย

ถ้าทำแบบนั้นมันจะต่างอะไรกับไม่ได้ดื่มล่ะ

การดื่มสุรา สิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือความรู้สึกกรึ่มๆ เมานิดๆ นี่แหละ

เขาโคจรพลังปราณแท้เพื่อขับไล่ฤทธิ์สุราที่ตกค้างออกไป สมองก็กลับมาปลอดโปร่งอีกครั้ง พอหันมาดูตัวเองที่เหลือแต่ชุดชั้นใน เขาก็ลูบหัวตัวเองด้วยความงุนงง

"เมื่อวานใครเปลี่ยนเสื้อผ้าให้ข้าเนี่ย"

ภาพของเฟิ่งจิ่วเกอแวบเข้ามาในหัว

"มีศิษย์น้องนี่มันดีจริงๆ แฮะ!"

"เมาปุ๊บก็มีคนคอยดูแลให้ ไม่เหมือนเมื่อก่อนที่พอเมาแล้วก็นอนกองกับพื้น ตื่นมาอีกวันตัวเหม็นหึ่งไปหมด"

หลี่เสวียนทอดทอนใจ

เขาจัดการอาบน้ำล้างหน้าล้างตาจนสดชื่น แล้วจึงไปหาราชาลั่วเพื่อบอกลา

ทว่าก่อนจากไป ราชาลั่วได้หยิบแหวนมิติวงหนึ่งยื่นให้กับหลี่เสวียน "นี่คือน้ำใจเล็กๆ น้อยๆ จากข้า ขอคุณชายหลี่โปรดรับไว้ด้วยเถิด"

ตอนแรกหลี่เสวียนกะจะปฏิเสธ แต่พอกวาดสายตาดูของในแหวนมิติแล้ว...

โอ้โห

ข้างในเต็มไปด้วยไหสุราชั้นยอดวางเรียงรายกันแน่นขนัด!

ดวงตาของเขาเบิกกว้างเป็นประกาย รีบเก็บแหวนมิติเข้ากระเป๋าอย่างไว ก่อนจะกอดคอราชาลั่วแล้วหัวเราะร่วน "ราชาลั่ว วันหน้าหากมีเรื่องเดือดเนื้อร้อนใจอะไร ก็ไปหาข้าที่สำนักสู่เซียนได้ทุกเมื่อเลยนะ"

"ฮ่าฮ่า ตกลงตามนี้เลย"

ราชาลั่วรู้สึกว่าสุราพวกนี้ช่างเป็นการลงทุนที่คุ้มค่าเสียเหลือเกิน

แต่หลังจากนั้น เขาก็มองหลี่เสวียนด้วยแววตาลึกล้ำ "คุณชายหลี่ ข้าหวังว่าตอนที่ข้าไปเยือนสำนักสู่เซียน ข้าจะได้พบกับท่านจริงๆ นะ"

นั่นสินะ

ความโกรธเกรี้ยวของสำนักใหญ่ต่างๆ ไม่ใช่อะไรที่จะดับมอดลงได้ง่ายๆ

การกลับไปในครั้งนี้ของหลี่เสวียน ทางที่ดีที่สุดก็คือเขาจะต้องปลอดภัยไร้รอยขีดข่วน

หลี่เสวียนหัวเราะฮ่าฮ่า "หากมีวาสนา เราคงได้พบกันอีกแน่"

พูดจบ เขาก็หันหลังพากลุ่มของเฟิ่งจิ่วเกอและจวินหานเดินทางกลับสู่สำนักสู่เซียน ทว่าในขณะที่พวกเขากำลังเดินทางกลับนั้น...

ทั่วทั้งดินแดนตะวันออกกลับเกิดเรื่องใหญ่ราวกับฟ้าถล่มแผ่นดินทลาย

ศิษย์ของทุกสำนักที่ถูกส่งไปกำจัดมารที่ราชวงศ์ลั่ว...

ตายเรียบ!

ข่าวนี้เปรียบเสมือนอสนีบาตฟาดลงกลางวันแสกๆ ทำเอาทั่วทั้งดินแดนตะวันออกสั่นสะเทือนไปตามๆ กัน

ณ ยอดเขาแห่งหนึ่งที่สูงตระหง่านเสียดฟ้าประหนึ่งคมกระบี่ ปราณกระบี่อันทรงพลังระเบิดออก บุรุษชุดขาวผู้หนึ่งกำลังถือจดหมายด้วยใบหน้าโกรธจัด

"ดี ดี ดีมาก!"

"กล้าฆ่าศิษย์แห่งสำนักดาบเหล็กของข้า คิดว่าตัวเองมีกายศักดิ์สิทธิ์แล้วจะทำอะไรตามอำเภอใจก็ได้งั้นรึ?! หลี่เสวียนแห่งสำนักสู่เซียน! ฝากไว้ก่อนเถอะ!"

ใบหน้าของชายผู้นั้นถมึงทึง จากนั้นร่างของเขาก็กลายเป็นลำแสงกระบี่พุ่งทะยานออกไป

ไม่เพียงแต่สำนักดาบเหล็กเท่านั้น

ยังมีสำนักมังกรเทพอีกด้วย

ศิษย์คนหนึ่งร้องไห้คร่ำครวญวิ่งเข้าไปในตำหนักใหญ่ คุกเข่าลงเบื้องหน้าบุรุษที่สวมชุดคลุมลายมังกร "ท่านเจ้าสำนัก! ศิษย์พี่รองสิ้นใจแล้วขอรับ!"

"เกิดอะไรขึ้น?!"

"เป็นฝีมือของหลี่เสวียนแห่งสำนักสู่เซียนขอรับ..."

ศิษย์ผู้นั้นเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟังอย่างละเอียด

บุรุษในชุดคลุมลายมังกรโกรธเกรี้ยวจนเลือดขึ้นหน้า "ดีเหลือเกินนะหลี่เสวียน!! ถ้าข้าไม่ได้ถลกหนังเลาะกระดูกเจ้า เจ้าคงคิดว่าสำนักมังกรเทพของข้ารังแกได้ง่ายๆ สินะ!!"

เขาก้าวเท้ายาวๆ ออกไป

เงาร่างประหนึ่งมังกรผงาดฟ้า พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังที่ตั้งของสำนักสู่เซียนอย่างรวดเร็ว!

ในเวลาเดียวกันนั้น

บรรดาผู้บริหารระดับสูงของสำนักใหญ่ทั่วทั้งดินแดนตะวันออก ต่างก็มุ่งหน้าไปยังสำนักสู่เซียน

เพื่อเตรียมตัวไปเอาผิดกับหลี่เสวียน!

และเมื่อกลุ่มของหลี่เสวียนเพิ่งจะกลับมาถึงสำนักสู่เซียน ก็ถูกเจ้าสำนักสู่เซียนเรียกตัวไปยังตำหนักใหญ่ทันที ทันทีที่ก้าวเท้าเข้าไป หลี่เสวียนก็พบกับเจ้าสำนักสู่เซียน รวมไปถึงเจ้ายอดเขาเทียนฮั่ว เจ้ายอดเขาเวิ่นเจี้ยน เจ้ายอดเขาจิงหยุน และเจ้ายอดเขาอื่นๆ อีกรวมห้าท่าน

ใบหน้าของพวกเขาสะท้อนความเคร่งเครียดและจริงจัง สายตาทุกคู่จับจ้องไปที่หลี่เสวียน

"หลี่เสวียน ได้ยินมาว่าเจ้าสังหารหลิงอ้าว บุตรศักดิ์สิทธิ์แห่งแดนศักดิ์สิทธิ์เพียวเหมี่ยว รวมไปถึงศิษย์จากสำนักใหญ่อื่นๆ เป็นความจริงหรือไม่"

เจ้าสำนักสู่เซียนเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

หลี่เสวียนพยักหน้าเบาๆ "เป็นความจริงขอรับ"

สิ้นคำตอบนี้

ทั่วทั้งตำหนักก็ฮือฮากันขึ้นมาทันที

คลื่นพลังกดดันอันแข็งแกร่งหลายสายพวยพุ่งออกมา ล็อกเป้าหมายไปที่หลี่เสวียน!

พวกเขาไม่คิดเลยว่าการลงจากเขาครั้งแรกของอีกฝ่าย จะก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้!

"หลี่เสวียน เจ้ารู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป?!"

"เจ้านำพาความอันตรายมาสู่สำนักสู่เซียนของเรานะ!"

ทุกคนพากันตะคอกตำหนิ

ในขณะที่หลี่เสวียนก็ยืนรับฟังคำด่าทอเหล่านั้นด้วยความสงบนิ่ง

เจ้าสำนักสู่เซียนจ้องมองหลี่เสวียนด้วยสายตาลึกล้ำ "ข้ารู้ว่าเจ้าไม่ใช่คนที่จะลงมือฆ่าคนบริสุทธิ์อย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ว่ามาสิ เรื่องราวมันเป็นมายังไงกันแน่"

หลี่เสวียนจึงเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้นให้ฟังอย่างละเอียด

เมื่อได้ฟังเรื่องราว ทุกคนต่างก็มองหน้ากันไปมา

เจ้ายอดเขาเทียนฮั่วตบโต๊ะดังปัง "ฆ่าได้ดี!!"

หลายคนหันไปมองค้อนใส่เขา

เจ้ายอดเขาเทียนฮั่วขมวดคิ้ว "ทอดทิ้งประชาชนของราชวงศ์ลั่ว แถมยังเนรคุณหักหลัง ไอ้พวกสวะพรรค์นี้ มันไม่สมควรตายหรือไง"

"สมควรตายก็จริง แต่การฆ่าพวกมันทิ้งก็เป็นการนำพาหายนะมาสู่สำนักสู่เซียนของพวกเราเช่นกัน"

เจ้ายอดเขาเวิ่นเจี้ยนส่ายหน้าพร้อมกับถอนหายใจ

"เจ้ากลัวขี้ขึ้นสมองรึไง"

เจ้ายอดเขาเทียนฮั่วแค่นเสียงเหอะ

เจ้ายอดเขาเวิ่นเจี้ยนเลิกคิ้วขึ้น "กลัวบ้าอะไรล่ะ! แต่ถ้าสำนักใหญ่เหล่านั้นร่วมมือกันบุกมา สำนักสู่เซียนของพวกเราก็คงต้องสูญเสียศิษย์ไปไม่น้อยเลยทีเดียว"

"สำนักสู่เซียนไม่มีคนขี้ขลาดตาขาวหรอกเว้ย!"

"ไม่กลัวตาย ก็ไม่ได้แปลว่าจะต้องไปตายเปล่าสักหน่อย ข้าว่าตอนนี้พวกเราควรจะหาทางระงับความโกรธแค้นของสำนักใหญ่พวกนั้นก่อนดีกว่า"

"มีอะไรต้องระงับ ไม่ได้ฆ่าคนผิดสักหน่อย พวกมันต่างหากที่สั่งสอนลูกศิษย์ให้ออกมาเป็นสวะแบบนี้ พวกมันนั่นแหละที่สมควรจะฆ่าตัวตายเพื่อชดใช้ความผิด"

เจ้ายอดเขาหลายคนเถียงกันหน้าดำหน้าแดง

หลี่เสวียนลุกขึ้นยืนแล้วเอ่ยว่า "ท่านเจ้าสำนัก ท่านเจ้ายอดเขาทุกท่าน เมื่อเรื่องราวมันดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ข้า หลี่เสวียน จะไม่ขอยืนดูอยู่เฉยๆ อย่างแน่นอน อย่างแย่ที่สุด พวกท่านก็แค่ส่งตัวข้าออกไปให้พวกมันก็พอ"

ปัง!

เจ้าสำนักสู่เซียนตบฝ่ามือลงบนโต๊ะ

โต๊ะทั้งตัวถึงกับแตกกระจายเป็นเสี่ยงๆ

"พูดบ้าอะไรของเจ้า สำนักสู่เซียนของเราจะไม่ละเว้นศิษย์ที่ทำผิด แต่ก็จะไม่ทอดทิ้งศิษย์ที่กำจัดคนชั่วผดุงความยุติธรรมเช่นกัน! เจ้าไม่ได้ทำอะไรผิด สำนักสู่เซียนก็จะไม่ทอดทิ้งเจ้า!

เรื่องนี้ สำนักสู่เซียนของเราจะขอยืนหยัดเคียงข้างเจ้า!

หากคนของสำนักใหญ่พวกนั้นอยากจะมาคิดบัญชี ก็ให้พวกมันแห่กันมาได้เลย!"

เจ้าสำนักสู่เซียนยืนเอามือไพล่หลัง ประกาศกร้าวด้วยความห้าวหาญ

บรรดาเจ้ายอดเขาต่างมองเขาด้วยความประหลาดใจ

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ยที่พวกเขาได้เห็นเจ้าสำนักสู่เซียนมีความเด็ดเดี่ยวถึงเพียงนี้!

หลี่เสวียนเองก็ไม่คิดว่าสำนักสู่เซียนจะยอมปกป้องเขาโดยไม่เสียดายอะไรเลยขนาดนี้!

ชั่วขณะนั้น ภายในใจของเขารู้สึกตื้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก

"จริงสิ อาจารย์ของเจ้ารู้เรื่องนี้แล้วใช่ไหม"

เจ้าสำนักสู่เซียนเอ่ยถาม

หลี่เสวียนพยักหน้าเบาๆ "ขอรับ อาจารย์รู้เรื่องแล้ว"

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงแล้ว เจ้ากลับไปพักผ่อนก่อนเถอะ การขจัดภัยพิบัติมารในครั้งนี้ เจ้ามีความดีความชอบไม่น้อย รอให้เรื่องนี้คลี่คลายลงเสียก่อน ข้าจะตบรางวัลให้เจ้าอีกที"

เจ้าสำนักสู่เซียนแย้มยิ้มบางๆ

ก่อเรื่องใหญ่โตขนาดนี้ ไม่เพียงแต่จะไม่โดนลงโทษ

แต่ยังมีรางวัลให้อีกงั้นรึ?

แม้แต่เจ้ายอดเขาเทียนฮั่วที่เห็นด้วยกับการกระทำของหลี่เสวียน ก็ยังอดไม่ได้ที่จะมองเจ้าสำนักสู่เซียนด้วยความประหลาดใจ และเมื่อพวกหลี่เสวียนเดินออกไปแล้ว เขาก็เอ่ยถามขึ้นว่า

"ท่านเจ้าสำนัก ท่านสบายดีหรือเปล่า"

"ข้าจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ"

เจ้าสำนักสู่เซียนยิ้มบางๆ "ทุกท่าน อย่าลืมสิว่า แม้สำนักสู่เซียนจะไม่ใช่แดนศักดิ์สิทธิ์ แต่ประวัติศาสตร์อันยาวนานของพวกเรา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าแดนศักดิ์สิทธิ์เลยแม้แต่น้อย และบรรพจารย์รุ่นก่อนๆ ของสำนักสู่เซียนเรา ก็ไม่มีใครเป็นคนขี้ขลาดหวาดกลัวเลยสักคน!

หากวันนี้ พวกเราไม่ปกป้องหลี่เสวียน วันหน้าเมื่อดวงวิญญาณกลับคืนสู่ปรโลก เกรงว่าบรรพจารย์ของพวกเราคงจะต้องดูแคลนพวกเราแน่ๆ!"

[จบแล้ว]