บทที่ 11 - การตรวจร่างกายฉบับหลิวเทียนเสวียน!

บทที่ 11 - การตรวจร่างกายฉบับหลิวเทียนเสวียน!

ศึกชิงตัวกายศักดิ์สิทธิ์จบลง

หลิวเทียนเสวียนพาหลี่เสวียนและเฟิ่งจิ่วเกอกลับยอดเขาเทียนเสวียน

พอกลับถึงถิ่น หลิวเทียนเสวียนก็หัวเราะร่า "ดีมาก ดีมาก ยอดเขาเทียนเสวียนเราในที่สุดก็ได้ยืดอกกับเขาบ้าง

มีกายศักดิ์สิทธิ์อยู่ในมือ ทีนี้ข้าจะไปขอเบิกหินวิญญาณจากศิษย์พี่เจ้าสำนักก็ง่ายขึ้น แถมต่อให้เฟิ่งจิ่วเกอไม่ไปยอดเขาอื่น ตอนแบ่งทรัพยากร ศิษย์พี่เจ้าสำนักต้องนึกถึงกายศักดิ์สิทธิ์ แล้วเทงบมาให้ยอดเขาเราเยอะๆ แน่!"

เห็นหลิวเทียนเสวียนยิ้มหน้าบาน หลี่เสวียนมุมปากกระตุก เมื่อกี้ต่อหน้าคนอื่นยังทำทรงไม่ยี่หระอยู่เลย

พอกลับบ้านก็ออกลายงกทันที

ดูทรงแล้ว พอได้หินวิญญาณมา นางคงเอาไปผลาญกับเหล้ายาปลาปิ้งหมด จะเหลือถึงมือลูกศิษย์สักกี่มากน้อยเชียว

ผู้หญิงคนนี้ มันน่าตีจริงๆ!

หลิวเทียนเสวียนมองเฟิ่งจิ่วเกอ ยิ่งมองยิ่งถูกใจ "ดีมาก เจ้าไปหาที่ฝึกวิชาเอาเองก่อนนะ"

แล้วนางก็หันมามองหลี่เสวียน แววตาฉายแววเจ้าเล่ห์ "หลี่เสวียน ตามข้าไปที่ถ้ำเดี๋ยวนี้!"

ไปถ้ำอาจารย์?

หลี่เสวียนชะงัก

นี่เป็นครั้งแรกเลยนะเนี่ย

ถ้ำของอาจารย์หน้าตาเป็นยังไงนะ?

เขาอดสงสัยไม่ได้

เขาเดินตามหลิวเทียนเสวียนเข้าไปในถ้ำ มันต่างจากที่จินตนาการไว้ ถ้ำนี้ไม่ใหญ่มาก ข้าวของเครื่องใช้ก็เรียบง่าย มีแค่ตู้เสื้อผ้า โต๊ะ และภาพวาดไม่กี่ภาพ ที่สะดุดตาที่สุดคือ...

เตียงนอนขนาดใหญ่สีชมพูฟรุ้งฟริ้ง!

อาจเพราะหลิวเทียนเสวียนหมกตัวอยู่ที่นี่ประจำ กลิ่นอายในถ้ำจึงเต็มไปด้วยกลิ่นหอมเฉพาะตัวของนาง หอมละมุนชวนดม

พอถึงถ้ำ หลิวเทียนเสวียนก็ทิ้งตัวลงนอนบนเตียง บิดขี้เกียจจนสัดส่วนโค้งเว้าปรากฏแก่สายตาหลี่เสวียนแบบเต็มๆ

ที่ทำเอาใจสั่นที่สุด คือขาเรียวยาวขาวผ่องคู่นั้น...

อื้อหือ ยาวกว่าอายุขัยเขาอีกมั้ง

หลิวเทียนเสวียนตบที่ว่างข้างตัว ยิ้มหวานหยาดเยิ้ม

"จะขึ้นมานั่งเล่นหน่อยไหม?"

ซู้ดดด...

นี่มันยั่วยวนกันชัดๆ!

ให้ตายสิ!

ใครจะไปทนไหว!

หลี่เสวียนแทบตบะแตก แต่พอคิดได้ว่าวันนี้หลิวเทียนเสวียนมาแปลก ต้องมีแผนอะไรแน่ เขาไม่กล้าวู่วาม

"อาจารย์ล้อเล่นแล้ว ศิษย์ยืนตรงนี้ดีกว่าขอรับ"

"อย่าสิ ยืนเมื่อยจะตาย"

หลิวเทียนเสวียนว่าจบก็สะบัดแขนเสื้อ ผ้าแพรพุ่งออกมาพันรอบเอวหลี่เสวียน แล้วกระชากวูบ หลี่เสวียนปลิวหวือพุ่งเข้าหาเตียงสีชมพูอย่างควบคุมไม่ได้ การจู่โจมทีเผลอทำเอาเขาตั้งตัวไม่ติด

เขาควานมือสะเปะสะปะหาที่ยึดเกาะ

แล้วเขาก็สัมผัสได้ถึง...

ความนุ่มนิ่ม เด้งดึ๋งสู้มือ

หลี่เสวียนมองหลิวเทียนเสวียนที่ถูกเขาทับอยู่ใต้ร่าง แล้วก็ต้องตะลึง

ที่ตะลึงกว่าคือ มือของเขากำลังขยำหน้าอกนางอยู่เต็มไม้เต็มมือ

หลิวเทียนเสวียนทำหน้านิ่ง "จับพอหรือยัง?"

หลี่เสวียนรีบดีดตัวลุกขึ้น "ศิษย์ล่วงเกินแล้ว"

แต่ในใจกลับเถียงว่า ก็ท่านดึงข้าลงมาเองนี่หว่า

จะมาโทษข้าได้ไง?

แน่นอนว่าขืนพูดออกไป...

คืนนี้คงไม่ได้ออกจากถ้ำแบบครบสามสิบสอง

"ดูจากปฏิกิริยาของเจ้า ไม่เห็นเหมือนยอดฝีมือขั้นจิตวิญญาณเลยนะ?"

หลิวเทียนเสวียนพูดเสียงเรียบ

โป๊ะแตก! นางรู้ระดับพลังของเขาแล้ว

หลี่เสวียนตกใจ สมกับเป็นอาจารย์ มองปราดเดียวก็ทะลุปรุโปร่ง ที่แท้เมื่อกี้ นางแค่ลองเชิงเขา

"ท่านอาจารย์สายตาเฉียบแหลม ปิดบังอะไรไม่ได้จริงๆ"

หลี่เสวียนยอมรับ

"บอกมา เจ้าฝึกถึงขั้นจิตวิญญาณได้ยังไง"

ตอนแรกที่หลิวเทียนเสวียนจับสัมผัสพลังของหลี่เสวียนได้ นางสงสัยว่าเขาโดนวิญญาณอื่นยึดร่างหรือเปล่า แต่นางใช้จิตสัมผัสตรวจสอบแล้ว พบว่าไม่มีร่องรอยการยึดร่าง วิญญาณยังเป็นดวงเดิม

ส่วนเรื่องใช้วิชาลับปิดบังพลัง...

เหอะๆ

คนที่สามารถยึดร่างลูกศิษย์นางแล้วปิดบังคลื่นวิญญาณได้ในระยะเผาขนขนาดนี้ ยังไม่เกิดหรอกย่ะ!

ต่อให้เป็นมหาจักรพรรดิก็ทำไม่ได้!

"ทุกอย่างเป็นไปตามที่ท่านอาจารย์สั่งสอนขอรับ"

"ข้าไปสอนเจ้าตอนไหน?"

หลิวเทียนเสวียนกระพริบตาปริบๆ

หลี่เสวียนมุมปากกระตุก ก็รู้ตัวนี่ว่าไม่เคยสอน!

หลิวเทียนเสวียนนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเป็นอาจารย์ที่บกพร่องไปหน่อย ก็กระแอมแก้เขิน กวักมือเรียกหลี่เสวียน "มานี่ซิ"

หลี่เสวียนเดินเข้าไปหาอย่างว่าง่าย

เห็นท่าทางเชื่องๆ แบบนี้ หลิวเทียนเสวียนพอใจมาก จากนั้นนางก็ยื่นมือมาลูบคลำไปทั่วตัวหลี่เสวียน จับนั่นบีบนี่

แม้แต่จุดซ่อนเร้นบางจุดก็ไม่เว้น

หลี่เสวียนสูดปาก

มืออาจารย์... นุ่มชะมัด

พอลวนลามจนพอใจ หลิวเทียนเสวียนก็ลูบคาง ทำหน้าสงสัย "ก็ยังเป็นกายปุถุชนนี่นา แล้วฝึกถึงขั้นจิตวิญญาณได้ยังไง?"

"แปลก แปลกมาก..."

"ไม่สิ นี่ต้องไม่ใช่กายปุถุชนแน่ๆ ต้องเป็นกายวิเศษชนิดที่ข้าไม่เคยเห็นมาก่อน กายปุถุชนเป็นแค่เปลือกนอกที่ใช้อำพรางตัว!"

"น่าสนใจ น่าสนใจจริงๆ..."

หลิวเทียนเสวียนท่องไปทั่วหล้า กายวิเศษพิสดารแค่ไหนก็เจอมาหมด

แม้แต่กายที่เหนือกว่ากายศักดิ์สิทธิ์ ชาติก่อนนางก็ตบคว่ำมานับไม่ถ้วน

แต่ 'กายปุถุชน' ของหลี่เสวียน นางเพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก นางเริ่มรู้สึกสนุก "ไม่ได้การ ข้าต้องตรวจให้ละเอียดกว่านี้ ถอดเสื้อซะ"

หลี่เสวียนกอดอกแน่น "อะ... อาจารย์ อย่าเลยขอรับ..."

"เป็นลูกผู้ชายจะมัวอิดออดอะไร?"

หลิวเทียนเสวียนทำท่ากระเหี้ยนกระหือรือ

ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่

จนกระทั่งดึกสงัด

หลี่เสวียนเดินเอามือกุมเอว พิงกำแพงเดินขาสั่นออกมาจากถ้ำของหลิวเทียนเสวียน

นางตรวจร่างกายเขาอยู่ทั้งวัน

จนแน่ใจว่าหาความผิดปกติไม่เจอจริงๆ ถึงยอมปล่อยเขาออกมา

ระหว่างกระบวนการนั้น หลี่เสวียนทรมานสุดๆ

สาวสวยระดับท็อปมาลูบไล้ไปทั่วตัว แถมยังมีสถานะเป็นอาจารย์ ความตื่นเต้นเร้าใจมันไม่ใช่ระดับธรรมดา

ที่น่าเจ็บใจคือ...

ทำได้แค่ดูแต่กินไม่ได้ ต้องนอนนิ่งๆ ให้อีกฝ่ายกระทำชำเราทางสายตาและฝ่ามือ

"ได้ ได้เลย เล่นแบบนี้ใช่ไหม ไว้ข้าเก่งกว่าเมื่อไหร่ จะจับกดลงกับเตียงแล้วตีตูดให้เข็ด"

หลี่เสวียนคาดโทษในใจ

ภายในถ้ำ

หลิวเทียนเสวียนมองตามหลังหลี่เสวียน แววตาครุ่นคิด "กายวิเศษมหัศจรรย์ที่ไม่เคยพบเจอมาก่อนงั้นเหรอ? น่าสนุก... ไม่รู้ว่าวันหน้าจะมีความเปลี่ยนแปลงอะไรแปลกๆ อีกไหม เจ้าหนูเสวียน อาจารย์เริ่มคาดหวังในตัวเจ้าแล้วสิ"

......

หลี่เสวียนเดินออกมาจากถ้ำ กลับไปยังกระท่อมของตัวเอง

บังเอิญเจอเฟิ่งจิ่วเกอที่เพิ่งฝึกวิชาเสร็จพอดี นางเห็นหลี่เสวียนกลับมา ก็ตั้งท่าจะเดินเข้าไปทัก

แต่จมูกนางกลับได้กลิ่นหอมจางๆ ลอยมาจากตัวเขา

นั่นมัน...

กลิ่นกายของหลิวเทียนเสวียน

ศิษย์พี่เข้าไปทำอะไรในถ้ำอาจารย์?

ทำไมถึงมีกลิ่นตัวอาจารย์ติดมาด้วย?

เฟิ่งจิ่วเกอกระพริบตา สงสัยใคร่รู้

และไม่รู้ทำไม พอได้กลิ่นผู้หญิงอื่นบนตัวหลี่เสวียน ในใจนางก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาตงิดๆ

"ศิษย์น้อง กินข้าวหรือยัง? ให้ศิษย์พี่ทำมื้อดึกให้ไหม"

หลี่เสวียนมองเฟิ่งจิ่วเกอ นึกขึ้นได้ว่านางเพิ่งไปประลองมา กลับมาคงยังไม่ได้กินอะไรทั้งวัน ก็รู้สึกเป็นห่วง

เฟิ่งจิ่วเกอใจอ่อนยวบ ส่ายหน้า "ข้าไม่หิว จริงสิ ศิษย์พี่ อาจารย์เรียกท่านไปทำอะไร?"

"อะแฮ่ม ไม่มีอะไรหรอก แค่ชี้แนะการฝึกฝนให้นิดหน่อยน่ะ"

หลี่เสวียนกระแอมตอบ

"อ๋อ... งั้นเหรอ?"

เฟิ่งจิ่วเกอมองหลี่เสวียนอย่างจับผิด แต่ก็ไม่ได้เซ้าซี้ต่อ

สุดท้าย หลี่เสวียนก็ต้มบะหมี่สองชาม

นั่งกินกับเฟิ่งจิ่วเกอคนละชาม

วันรุ่งขึ้น

ขณะที่หลี่เสวียนยังนอนหลับอุตุ เฟิ่งจิ่วเกอก็ตื่นมาฝึกวิชาแล้ว นางมองไปทางกระท่อมของหลี่เสวียน แล้วปลุกใจตัวเอง "เหลือเวลาอีกแค่สิบกว่าวัน ข้าต้องแซงหน้าศิษย์พี่ให้ได้!"

"รางวัลจากไม้บรรทัดหยินหยางลิขิตสวรรค์ ข้าต้องเอามาให้ได้!"

[จบแล้ว]