บทที่ 29 กระตุ้นการประเมินอาชีพ

“จอมยุทธ์หญิงไว้ชีวิตด้วย จอมยุทธ์หญิงไว้ชีวิตด้วย! การมาเจอคุณวันนี้เป็นอุบัติเหตุล้วนๆ เลยครับ ผม... ผมไม่ได้อยากทำแบบนี้ เป็นมัน ใช่ เป็นมันนั่นแหละ! มันรวมหัวพวกเรา บอกว่าจะพาไปทำเรื่องใหญ่ ไอ้แซ่จ้าวคนนี้ มันเป็นผู้เล่นเลเวล 4 ติดอันดับในบอร์ดด้วยนะ! มันบอกให้พวกเราตามมัน แล้วจะมีรถ มีคะแนน มีเสบียง ผมผิดไปแล้ว ผมผิดไปแล้วจริงๆ!”

เซี่ยซานฝูวางกระบองเขี้ยวหมาป่าลงบนหัวที่โขกพื้นระรัวของเขา เขาก็แข็งทื่อไปทันที

“ฉันจะถามครั้งสุดท้าย พวกแกวางแผนอะไรกัน แล้วใครอยู่เบื้องหลัง?”

“ไม่... ไม่สิ ใช่! ไอ้แซ่จ้าวบอกว่าอันดับ 1 ของบอร์ดอยู่ในเขตเรา อันดับ 1 ต้องมีเสบียงเยอะแน่ๆ มันบอกให้ล่อออกมา หลอกเอาเสบียง แล้วดูลาดเลาว่าจัดการง่ายไหม ถ้าจัดการง่ายก็ฆ่าทิ้งเลย จริงๆ นะครับ แค่นี้แหละ ผมไม่รู้อะไรแล้ว! ผมก็แค่ตามน้ำไปหากินกับมันเฉยๆ!”

สิ้นเสียงพูด ร่างของเขาก็ร่วงลงไป

ผู้เล่นรอบๆ หนีหายไปหมดแล้ว ไม่เหลือแม้แต่เงา ลานกว้างว่างเปล่า

เซี่ยซานฝูใช้คำสั่งหยิบจับระยะไกลเก็บเสบียงจากศพพวกนั้น รวมถึงขวานที่พวกมันขว้างมาด้วย เธอหิ้วถุง พาดกระบองเขี้ยวหมาป่าไว้บนบ่า แล้วเดินกลับทางเดิม

เฮอะ เสียอารมณ์ชะมัด อุตส่าห์คาดหวังกับการแลกเปลี่ยนครั้งแรก

พอลองคิดดูดีๆ เนื้อหาในข้อความส่วนตัวแรกของเฉียนเสี่ยวหรูแฝงไปด้วยจิตวิทยาการชักจูง

เฉียนเสี่ยวหรูบอกว่าเจอหินไม่ทราบชนิดในป่า เพื่อกระตุ้นความอยากรู้อยากเห็นและสัญชาตญาณนักเสี่ยงโชค

จากนั้นเสนอให้ไปเจอกันที่ร้านอุปกรณ์เพื่อประเมินราคา ซึ่งจำเป็นต้องเดินผ่านลานการค้าเสรีที่วุ่นวาย

ต้องรู้ก่อนว่าช่องสื่อสารแสดงแค่ ID ผู้เล่น ฉายา และชื่อ ไม่แสดงข้อมูลอื่น

การนัดเจอแบบออฟไลน์ทำให้ตรวจสอบข้อมูลกันและกันไม่ได้

ถ้าเธอไปเจอที่หน้าร้านอุปกรณ์จริงๆ เผยเพศและหน้าตา ขากลับผ่านลานการค้าเสรีต้องโดนดักรุมกินโต๊ะแน่

เซี่ยซานฝูสงสัยว่า "นกต่อ" สองคนที่โผล่มาขวางเธอเมื่อกี้ คงเพราะไอ้หนวดแซ่จ้าวเห็นเธอหิ้วเสบียงมา เลยเดาว่าอาจจะเป็นอันดับ 1 ที่มาแลกของ เลยส่งสองคนมาลองเชิงวัดระดับความแข็งแกร่ง เพื่อตัดสินใจว่าจะทำยังไงต่อ

คิดไม่ถึงว่าเธอจะบุกตะลุยฆ่าล้างบางแบบไม่ไว้หน้า

แต่พวกมันคงไม่รู้หรอกว่า เธอไม่ได้เลือกเก็บเสบียงไว้ในรถ ไปประเมินราคาที่ร้านอุปกรณ์ แล้วกลับมาแลกเปลี่ยนที่ลานจอดรถ แต่จงใจเดินหิ้วของโชว์หรากลางเมืองเพื่อล่อพวกภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ออกมา

ถือว่าต่างฝ่ายต่างไล่ล่ากันเอง

ทฤษฎีของไป๋เปียนถิงให้ข้ออ้างแก่ผู้เล่นในการละทิ้งศีลธรรม ลักขโมย ปล้นชิง และฆ่าฟัน กลุ่มความรุนแรงเล็กๆ น้อยๆ ที่อ้างชื่อภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ผุดขึ้นเป็นดอกเห็ดในเขต H0081

แน่นอน เธอไม่ได้มาผดุงความยุติธรรม เธอฆ่าคนของภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ด้วยเหตุผลสองข้อ: หนึ่ง เพื่อทำลายชื่อเสียงภาคีและลดบารมีของไป๋เปียนถิงในเขตนี้ สอง เพื่อปล้นคนรวยมาเข้ากระเป๋าตัวเอง

นี่ไง ได้มีดยาวระดับทองแดง หินขยายพื้นที่ แถมขวานกับคราดอีกเจ็ดแปดอัน และคะแนนอีกพันกว่า เสียดายที่ถึงพวกมันจะหาเรื่องก่อน แต่เธอลงมือก่อน นับเป็นการโจมตีฝ่ายเดียว เลยไม่ได้แต้มความสำเร็จ

ยังดีที่กำไรพวกนี้คุ้มค่ากว่าการปั่นจักรยานหน้าตั้งเป็นไหนๆ

ในบรรดาเสบียงที่เก็บได้ มีกุญแจรถตั้งสามดอก!

จะปฏิเสธลงได้ยังไง?

ลานจอดรถกว้างเกินไป หาของทีคงลำบากแย่ โชคดีที่ตอนนี้คนมีรถยังน้อย มองไปในลานจอดรถชั้นบนดินที่โล่งโจ้งก็เห็นรถจอดอยู่ไม่กี่คัน

เธอปั่นจักรยานไล่กดกุญแจทีละอัน ในที่สุดก็ได้ยินเสียงตอบรับที่ชั้นสาม

เซี่ยซานฝูปั่นไปดู เป็นรถเก๋งสี่ที่นั่ง ไม่ไกลกันมีอีกสองคัน พอลองกดกุญแจดอกอื่น ก็ใช่จริงๆ เป็นของพวกนั้น

หลังจากเจ้าของตาย บริการล็อกรถจะหยุดทำงานอัตโนมัติ นี่เป็นเหตุผลสำคัญที่ภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ชอบปล้นฆ่าคน

จะเสียคะแนนเป็นหมื่นซื้อรถทำไม ในเมื่อปล้นเอาก็ได้!

เห็นปลอดคน เธอตั้งใจจะเก็บรถทั้งสามคันเข้าการ์ดโกดังเก็บของ แต่ปรากฏว่าเก็บไม่ได้

เธอเคยลองเก็บจักรยานแล้วไม่ได้ คิดว่าเป็นเรื่องบังเอิญ หรือว่าพาหนะจะเก็บไม่ได้?

เซี่ยซานฝูปวดใจจี๊ด รู้สึกเหมือนกำลังจะพลาดลาภก้อนโต

กฎ "พักฟรี 2 ชั่วโมง เกินเวลาคิดนาทีละ 100 คะแนน" ใช้กับพาหนะด้วย ไม่ใช่แค่คน

พวกมันคงจอดมานานแล้ว กะเวลาดู เธอและเฉียนเสี่ยวหรูนัดกันตอนเที่ยง เธอมาก่อนเวลาชั่วโมงหนึ่ง แต่พวกนี้มาดักรอเร็วกว่านั้น ถ้าต้องเผื่อเวลาปล้นเธอ อย่างน้อยก็น่าจะเข้ามาก่อน 10:30 น. หรืออาจจะมีมากกว่าหนึ่งกลุ่ม

แค่กลุ่มนี้กลุ่มเดียว ตอนนี้ก็ 11:40 น. แล้ว กว่าจะถึง 12:30 น. ก็คงเกินเวลา

คนมีรถคงไม่ซื้อเพิ่ม คนไม่มีรถก็ไม่มีปัญญาซื้อ ต่อให้แลกของ ก็หาคนซื้อทันทีไม่ได้ง่ายๆ

ลองดูสักตั้ง ได้เท่าไหร่ก็เอา

ระหว่างคิด เธอเปิดช่องภูมิภาคแล้ว

"ขายด่วน: กุญแจรถสองดอก รถขับได้ น้ำมันเหลือคันละ 5 ลิตร ใครอยู่ในจุดพักรถหรือเข้าได้ทันที ส่งข้อเสนอมาทางข้อความส่วนตัว ราคาเริ่มต้น: 1000 คะแนน หรือไอเทมระดับทองแดง ใครให้สูงสุดได้ไป จำกัดเวลา 10 นาที อ้อ เตือนพวกภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ด้วย: ไปกวนตีนปู่แกโน่น!"

เซี่ยซานฝูเสีย 10 คะแนนปักหมุดข้อความไว้ 10 นาที

เธอเลือกรถเพื่อการพาณิชย์ห้าที่นั่งไว้ใช้เอง ใต้ท้องรถสูง ห้องโดยสารกว้างขวาง ลุยได้ดีกว่า

ในรถเพื่อการพาณิชย์มีเสบียงอยู่เพียบ น่าจะเป็นรถของไอ้หนวด

เธอย้ายเสบียงทั้งหมดจากรถสามคันเข้าการ์ดโกดัง เช็กน้ำมันที่เหลือผ่านหน้าจอช่องจอด ทุกคันมีน้ำมันยี่สิบถึงสามสิบลิตร

เซี่ยซานฝูเอาแกลลอนออกจากโกดัง ดูดน้ำมันจากรถอีกสองคันออกจนเหลือประมาณ 5 ลิตร แล้วเก็บเข้าโกดัง

เธอปรับเบาะหลังรถเพื่อการพาณิชย์ให้ราบ ยัดจักรยานเข้าไป แล้วเปลี่ยนชุดกันน้ำออก นั่งในรถแต่ยังสวมหมวกกันน็อกและหน้ากาก

เกือบสิบนาทีแล้ว ช่องภูมิภาคคึกคักมาพักใหญ่ ข้อความส่วนตัวเธอล้นทะลักอีกครั้ง

"ช่วยด้วย ถ้าให้รถฉัน ฉันจะทำงานให้เธอ แล้วจะแบ่งของที่หาได้ในอนาคตให้!"

"ขอร้องล่ะ ท่านเทพ ให้ผมเถอะ! จะให้ทำอะไรก็ได้ยอมหมด!"

"ลูกพี่ ผมให้พันคะแนน แต่ต้องปั่นจักรยานอีก 10 กิโลฯ กว่าจะถึง น่าจะชั่วโมงนึง ได้ไหม?"

"แพงไปแล้ว! นี่เพิ่งวันที่สิบ ผมมีไม่ถึงสองร้อยคะแนนด้วยซ้ำ! ร้อยเดียวได้ไหม?!"

"ลูกพี่ ไอเทมระดับทองแดงเหรอ? ต้องเจอหีบทองแดงนะ แล้วหีบพวกนั้นมีมอนสเตอร์เลเวล 10 กว่าเฝ้าอยู่ ใครกล้าเข้าไปก็ตายหมดแล้วมั้ง? ผมจับไก่ป่าได้ตัวนึง แลกได้ไหม บวกเงินอีก 50 คะแนน?!"

"ลูกพี่ ให้ยืมก่อนได้ไหม สัญญาว่าจะคืน!"

.....

เซี่ยซานฝูเข้าใจความยากจนของผู้เล่นอย่างลึกซึ้ง รถราคาเกินสองหมื่นคะแนน ขายพันเดียวยังไม่มีคนซื้อ ก็ถูกแล้วล่ะ ขนาดพวกภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์รวมหัวกันยังมีเงินแค่พันกว่าคะแนน

จะขายร้อยคะแนน แล้วต้องเสี่ยงนัดเจอ เสียเวลา แถมอาจมีปัญหายืดเยื้อทีหลัง สู้ไม่ขายดีกว่า

คิดแบบนั้น แต่เธอก็รอต่ออีก 20 นาที ระหว่างนั้นก็ทำความคุ้นเคยกับปุ่มต่างๆ ในรถ

กำลังจะออกรถ ก็เห็นคนใส่เสื้อกันฝนสีเข้มท่าทางลับๆ ล่อๆ มองซ้ายมองขวา แล้วเดินตรงดิ่งมาหาเธอ

คนคนนี้โค้งคำนับให้เธอจากหน้ารถ ชูมือสองข้างขึ้น เดินมาที่หน้าต่างฝั่งคนขับ แล้วเคาะกระจกเบาๆ

เซี่ยซานฝูลดกระจกลงนิดหน่อย "มีอะไร?"

"คุณคืออันดับ 1 ใช่ไหมคะ ท่านเทพ? ยังขายรถอยู่ไหม?"

หยางเสี่ยวอวิ๋นเห็นเหตุการณ์สังหารหมู่ฝ่ายเดียวเมื่อกี้เต็มตา ขายังไม่หายสั่นเลย แต่สุภาษิตว่าไว้ คนตาขาวอดตาย คนใจกล้าได้กินเหลา

พอเห็นอันดับ 1 ประกาศขายรถและเตือนภาคีแสงศักดิ์สิทธิ์ เธอก็รู้ทันทีว่าคนที่เพิ่งฆ่าคนไปเมื่อกี้ต้องเป็นอันดับ 1 แน่ๆ!

"หนูมีแค่ห้าร้อยคะแนน แต่หนูมีข้อมูลดันเจี้ยนสองเรื่องที่ยังไม่มีใครประกาศในช่อง หนูขอใช้ข้อมูลนั้นจ่ายแทนได้ไหมคะ"

ยังไงก็ได้ของมาฟรีๆ เซี่ยซานฝูจะรังเกียจเงินห้าร้อยคะแนนทำไม?

"ห้าร้อยคะแนนบวกข้อมูล และฉันจะถามคำถามเกี่ยวกับเกมอีกหน่อย"

หยางเสี่ยวอวิ๋นตาเป็นประกาย พยักหน้ารัวๆ ถามเลย ถามอะไรก็ได้! นั่นรถนะ! เธอนั่งมอเตอร์ไซค์จนตูดระบมไปหมดแล้ว ขืนนั่งต่อเป็นอัมพาตแน่

"บอกข้อมูลมาก่อน"

"โอเค โอเค นอกจากรอยแยกดันเจี้ยนที่สุ่มเกิดแล้ว ยังมีอีกวิธีเข้าดันเจี้ยนคือ 'ตั๋วอัญเชิญดันเจี้ยน' ตั๋วนี้หาได้จากการเปิดหีบสมบัติทองแดง เพื่อนหนูบอกมาค่ะ"

หยางเสี่ยวอวิ๋นมองเธออย่างรู้สึกผิดนิดๆ เพราะข้อมูลนี้ไม่ได้วิเศษอะไรมาก ของในหีบสุ่มได้อะไรก็ไม่รู้

เซี่ยซานฝูถาม "ขายเพื่อนไหม?"

หยางเสี่ยวอวิ๋นส่ายหน้า "เขาใช้ไปแล้วค่ะ"

จะเปิดหีบสมบัติทองแดงได้ ถ้าไม่เก่งก็ต้องอุปกรณ์ดี เขต H0081 ก็มีคนเก่งอยู่เหมือนกันแฮะ

"แล้วข้อมูลที่สองล่ะ?"

"มีคนเปิดได้ 'การ์ดปาร์ตี้ดันเจี้ยน' ซึ่งช่วยให้ผู้เล่นเข้าดันเจี้ยนผู้เล่นหลายคนเดียวกันได้"

"มีข้อมูลเรื่อง 'การ์ดปาร์ตี้บนถนน' ไหม?"

"ยังไม่เคยได้ยินค่ะ"

เซี่ยซานฝูไม่ค่อยสนเรื่องปาร์ตี้เท่าไหร่ "ฉันอยากรู้ว่าประสบการณ์หลักๆ ของผู้เล่นในเกมเหมือนกันไหม เล่าประสบการณ์และเลเวลของเธอให้ฟังหน่อย ตั้งแต่เริ่มเกมเลย"

หยางเสี่ยวอวิ๋นรู้สึกว่าประสบการณ์ตัวเองจืดชืด เลยเล่าไปตามตรง "หนูตื่นขึ้นมาบนถนนเขา สุ่มได้มอเตอร์ไซค์ ช่วงคุ้มครองมือใหม่ฝนไม่ตก หนูเลยขี่รถหาหีบสมบัติ"

"ตอนแรกหนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสัตว์แถวหีบสมบัติคือมอนสเตอร์เฝ้าสมบัติ พวกมันไม่โจมตีหนู หนูก็ไม่ได้คิดจะฆ่า จนกระทั่งเปิดไปสามหีบแล้วไม่มีของกิน หนูเลยโมโหฆ่าไปตัวหนึ่งเพื่อประทังชีวิต"

"ช่วงคุ้มครอง 12 ชั่วโมง หนูฆ่าไปแค่นั้นแหละ พอหมดช่วงคุ้มครอง ก็โดนมอนสเตอร์ไล่กวดอยู่นาน โชคดีที่ชนมันตาย หลังจากนั้นก็เดินทาง เก็บหีบสมบัติ พยายามเอาชีวิตรอด อ้อ ใช่ หนูเพิ่งเลเวล 1 เอง"

วันที่ 10 ของฝนตกหนัก ผู้เล่นเลเวล 1 ถือเป็นส่วนน้อยในเขตนี้ การจะสะสมแต้มความสำเร็จจนถึงเลเวล 1 ได้ อาศัยแค่มอนสเตอร์เฝ้าสมบัติอย่างเดียวไม่พอ คนคนนี้ต้องกล้าบุกป่าฝ่าดงไปหาเสบียงและฆ่ามอนสเตอร์ด้วย

เซี่ยซานฝูถาม: "รู้จักผู้เล่นที่เริ่มในดันเจี้ยนแต่เคลียร์ไม่ผ่านไหม?"

"มีคนหนึ่งค่ะ พี่อยากรู้อะไรคะ?"

"รางวัลเลื่อนขั้นช่วงเริ่มเกมในดันเจี้ยน"

ข้อมูลในช่องสื่อสารปะปนกันทั้งจริงและเท็จ แยกแยะยาก การได้เจอคนเก่งและยืนยันข้อมูลพื้นฐานถือว่าวิน-วินทั้งคู่

หยางเสี่ยวอวิ๋นขออนุญาตเพื่อนแล้วเล่า "ช่วงคุ้มครองมือใหม่ แพ็กเกจของขวัญมีแต้มคุณสมบัติอิสระ ถุงโชคดีลึกลับ กล่องสุ่มทักษะ..."

เธอพูดไปพลางเหลือบมองเซี่ยซานฝูไปพลาง แต่น่าเสียดายที่ดูไม่ออกเลย

"ถุงโชคดีของเขาได้อาวุธระดับทั่วไป ส่วนกล่องสุ่มทักษะได้เทคนิคสะเดาะกุญแจ มันโกงนิดหน่อย เขาต้องเรียนรู้เอง และพอเคลียร์ดันเจี้ยนไม่ผ่านก็โดนยึดคืน หลังหมดช่วงคุ้มครองมือใหม่ การเลื่อนขั้นให้แค่แต้มคุณสมบัติอิสระกับคะแนน หนูได้ 1000 คะแนนตอนเลเวล 1 ซึ่งพออยู่ได้ห้าหกวันในหน้าฝน"

เซี่ยซานฝูอิจฉารางวัลเลื่อนขั้นก่อนเลเวล 10 ที่ให้คะแนนทีละ 1000 คะแนน หลังเลเวล 10 มีเศษหินต้นกำเนิดเพิ่มมา แต่คะแนนคูณแค่ 10 เอง

เกมก็ยังใจดีกับผู้เล่นใหม่เลเวลต่ำอยู่บ้าง

เซี่ยซานฝูยื่นกุญแจรถให้ "โอนคะแนนมา ถ้าเจอ 'ตั๋วอัญเชิญดันเจี้ยน' อีก ติดต่อฉันได้นะ"

หยางเสี่ยวอวิ๋นอยากเกาะแข้งเกาะขา "เราจะมีโอกาสรู้จักกันไหมคะ? หนูบอกเลยว่าในเขตนี้ คนที่บ้าคลั่งลงดันเจี้ยนและฆ่ามอนสเตอร์นอกถนนมีไม่เยอะ เพื่อนหนูกับพวก 'จักรพรรดิแห่งการฟาร์ม' อีกไม่กี่คนติดต่อกันแล้ว ของที่พวกเขาแลกเปลี่ยนกันก็เยอะมากด้วย"

เซี่ยซานฝูปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไว้เธอเลเวล 10 ค่อยมาหาฉันนะ"

หยางเสี่ยวอวิ๋น: อีกฝ่ายชักขาหนี ไม่ให้เกาะซะงั้น

เวลาใกล้หมด และไม่มีคนซื้อที่เหมาะสม เซี่ยซานฝูตัดสินใจเลิกขายและกลับ

สมองเธอรีบทบทวนวิธีขับรถจากคู่มือ

ไอ้นี่ยังเป็นเกียร์กระปุกอยู่

คาดเข็มขัด สตาร์ทรถ เท้าซ้ายเหยียบคลัตช์ เท้าขวาเหยียบเบรก เข้าเกียร์หนึ่ง ปลดเบรกมือ ปล่อยเบรก เหยียบคันเร่ง ไม่รู้ถูกไหม แต่รถขยับแล้ว

โชคดีที่ชั้นนี้กว้างพอ เธอไม่ถอยหลัง ขับพุ่งข้ามช่องจอดรถไปเลย แล้วพุ่งลงทางลาดอย่างทุลักทุเล

กว่าจะขับออกจากอาคารจอดรถได้ เหงื่อกาฬแตกพลั่กเต็มหลัง เจ้านี่อันตรายชะมัด

พอขับออกจากจุดพักรถ ฝนหนักก็เทลงมา กลายเป็นน้ำตกบนกระจกหน้า

ต่อให้ที่ปัดน้ำฝนทำงานอย่างบ้าคลั่ง ทัศนวิสัยก็ยังแย่อยู่ดี

เซี่ยซานฝูใช้หินขยายพื้นที่กับการ์ดโกดังเก็บของก่อน เพิ่มจากหมื่นลูกบาศก์เมตรเป็นหมื่นกับอีกสิบลูกบาศก์เมตร

จากนั้นก็ค่อยๆ ขับคลานไปด้วยความเร็วเต่า 20 ไมล์ต่อชั่วโมง ปลอบใจตัวเองว่าอย่างน้อยก็ไม่เปียกแล้ว

ผู้เล่นติดอันดับในเขต H0081 หายาก และจ้าวชวนโหย่วก็เป็นหนึ่งในนั้น แม้จะใช้นามแฝง

เรื่องนี้สร้างความฮือฮาเล็กน้อยในช่องสื่อสารภูมิภาค

"ผู้เล่นเลเวล 4 ในเขตเราหายไปจากบอร์ดแล้ว"

"คงตายมั้ง คนตายทุกวัน แปลกตรงไหน?"

"ขนาดบอสเลเวล 4 ยังตาย แล้วฉันยังรอด ภูมิใจตัวเองแป๊บ"

......

ความเป็นความตายช่างเปราะบาง

ฝนตกหนัก วันที่ 15

ตารางชีวิตของเซี่ยซานฝูปรับเปลี่ยนหลายครั้งจนเริ่มลงตัว

05:00 - 07:00: ตื่นนอน ล้างหน้า แปรงฟัน อ่านหนังสือชั่วโมงครึ่ง กินข้าว

07:00 - 09:00: ลงจากถนน ล่าสัตว์หรือเก็บผักป่าในรัศมีสามกิโลเมตร เพราะสัตว์ป่าหากินช่วงเช้าตรู่และพลบค่ำ โอกาสเจอตัวสูงกว่า

09:00 - 11:00: ขับรถเก็บแต้มระยะทางและหาหีบสมบัติ

11:00 - 13:00: ทำอาหารเนื้อและปลาให้อิ่มท้อง อ่านหนังสือสลับช่วง แล้วพักผ่อนหนึ่งชั่วโมง

13:00 - 15:00: ขับรถเก็บแต้มระยะทางและหาหีบสมบัติ ปกติขับ 1 ชั่วโมง พัก 10 นาที

15:00 - 17:00: ตัดไม้ เติมพื้นที่โกดังที่เหลือให้เต็มมากที่สุด

17:00 - 19:00: อุ่นอาหารเที่ยงกินง่ายๆ แล้วลงจากถนนไปล่าสัตว์

19:00 - 21:00: ขับรถเก็บแต้มระยะทางและหาหีบสมบัติ

21:00 - 23:00: อาบน้ำและอ่านหนังสือ

23:00 - 03:00: จินตภาพอวัยวะภายในแทนการนอนหลับ

03:00 - 05:00: นอนหลับ

ถึงวันนี้ พื้นที่โกดังเก็บของเธอเต็มไปด้วยไม้ซุงกว่าสองร้อยต้น ส่วนโซนรักษาความสดถูกเต่าสแนปปิ้งหลังทองครองพื้นที่ไปส่วนใหญ่ ที่เหลืออัดแน่นไปด้วยสัตว์ที่ล่ามาได้สามสิบกว่าตัว แน่นเอี๊ยดจนต้องเคลียร์ออกบ้าง

พอดีกับที่เทคนิคการแปรรูปหนังสัตว์ระดับต้นของเธอใกล้จะอ่านจบแล้ว เธอวางแผนจะจัดการซากสัตว์พวกนี้ทันทีที่อ่านจบ

พออ่านบรรทัดสุดท้ายจบ กำลังจะปิดหนังสือ จู่ๆ หน้ากระดาษพิเศษก็โผล่ขึ้นมาตอนท้าย

มันแสดงข้อความว่า: คุณได้เรียนจบคอร์สทั้งหมดแล้ว ต้องการทำการประเมินอาชีพช่างหนังระดับต้นหรือไม่?

มีแบบนี้ด้วยเหรอ! แต่หนังสือทุกเล่มที่เธอได้มา เธอเปิดผ่านๆ ตั้งแต่หน้าแรกยันหน้าสุดท้าย ไม่เห็นมีข้อความแบบนี้เลย!

เซี่ยซานฝูรีบเปิดดูหนังสือเล่มอื่นที่ยังอ่านไม่จบ จริงด้วย ไม่มีข้อความนี้!

หรือมันจะขึ้นมาเฉพาะตอนอ่านจบทั้งเล่มแล้วเท่านั้น?

เซี่ยซานฝูแตะหน้าจอหนังสือ กดยืนยันการประเมิน

การประเมินแบ่งเป็นสองส่วน: ส่วนแรกคือข้อสอบทฤษฎี และส่วนที่สองคือการปฏิบัติจริง