บทที่ 21 ออกเดินทางกลางสายฝน

พิมพ์เขียวการผลิต, ทักษะการต่อสู้, หนังสือทักษะ และคัมภีร์ลับ ถูกวางโชว์หราอยู่ในร้าน!

ดูเหมือนว่าในเกมนี้ อะไรๆ ก็ซื้อได้ด้วยคะแนน

เธอพิจารณาพวกมันอย่างละเอียดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วหัวใจที่พองโตก็แฟบลงเหมือนโดนน้ำเย็นสาด เพราะพิมพ์เขียวก็คือพิมพ์เขียวธรรมดาๆ ถ้าอยากผลิตอะไร ก็ต้องเตรียมวัตถุดิบและลงมือทำเอง ไม่ได้วิเศษวิโสขนาดเสกของออกมาได้ หรือกดปุ่มสังเคราะห์ทีเดียวเสร็จ

ทักษะการต่อสู้ หนังสือทักษะ และคัมภีร์ลับก็เหมือนกัน ต้องเรียนรู้ ทำความเข้าใจ และฝึกฝนด้วยตัวเอง

ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เปิดเผยระบบพลังสองสาย

คัมภีร์ลับพลังจิต—พลังจิต—หนังสือทักษะพลังจิต

คัมภีร์ลับพลังต้นกำเนิด—พลังต้นกำเนิด—ทักษะการต่อสู้

ไม่ว่าจะอยากเรียนสายไหน ก็ต้องซื้อคัมภีร์ลับเพื่อฝึกฝนพลังนั้นก่อน

โดยเฉพาะคัมภีร์ลับพลังต้นกำเนิดและคัมภีร์ลับพลังจิต ต้องใช้เศษหินต้นกำเนิดแลกเท่านั้น คัมภีร์ลับพลังต้นกำเนิดใช้ 3 เศษ

ส่วนคัมภีร์ลับพลังจิตต้องใช้อย่างน้อย 5 เศษหินต้นกำเนิด แต่เธอมีในมือแค่ 4 เศษ

"สมาธิไท่ซู" ฝึกพลังจิตได้ก็จริง แต่เน้นไปที่การขัดเกลาอวัยวะภายในทั้งห้า ไม่ได้บอกวิธีใช้พลังจิต

ดังนั้น การซื้อคัมภีร์ลับพลังจิตจึงยังจำเป็นอยู่

เซี่ยซานฝูปวดใจจี๊ดอีกรอบ ดันมาเจอหนังสือที่ซื้อไม่ไหวตอนที่กำลังจนตรอกที่สุดเนี่ยนะ

เธอเลยได้แต่มองตาละห้อย แล้วหันไปถามนกฮูกเจ้าของร้าน “มีหนังสืออ้างอิงที่ช่วยให้เข้าใจโลกใบนี้บ้างไหมคะ?”

“เชิญที่ด้านในสุดของชั้นหนังสือนั้นเลยครับ”

บนผนังด้านทิศใต้ ชั้นหนังสือทั้งชั้นแปะป้ายว่า: “ตำราเรียน”

สัตววิทยา, พฤกษศาสตร์, เทคโนโลยีการแปรรูปหนังสัตว์, เทคโนโลยีการเพาะปลูกพืช, การจัดการดิน, คู่มือการขับขี่, การซ่อมบำรุงและดูแลรักษายานพาหนะเบื้องต้น, การแกะรอย, การสืบสวน... วิชาสารพัดสารพันทำเอาตาลาย

หนังสือส่วนใหญ่แบ่งเป็นระดับต้น กลาง และสูง ดูเหมือนจะเป็นชุดความรู้จากง่ายไปยาก

ระดับต้นเล่มละ 180 คะแนน ระดับกลาง 680 คะแนน และระดับสูง 1080 คะแนน

แพงหูฉี่ แต่สำหรับคนขาดทักษะเอาชีวิตรอดอย่างเซี่ยซานฝู นี่คือขุมทรัพย์ชัดๆ

เซี่ยซานฝูขับรถไม่เป็น แต่คิดว่ามีรถย่อมดีกว่า เลยซื้อคู่มือการขับขี่ระดับต้นไว้ก่อน

เธอยังซื้อสัตววิทยาและพฤกษศาสตร์ระดับต้นด้วย ความรู้เรื่องพืชและสัตว์ของเธอจำกัดอยู่แค่ปศุสัตว์และธัญพืชทั่วไป

แถมในเกมเฮงซวยนี้ หลายอย่างดูเหมือนโลกความจริง เช่น ฟักทองและมันเทศในเมืองแห่งฝันร้าย

แต่ก็มีหลายอย่างที่ต่างกันสิ้นเชิง เช่น ยาวิเศษที่มีสรรพคุณเวอร์วัง

ถ้าตรรกะพื้นฐานของเกมเฮงซวยนี้สมบูรณ์ วัตถุดิบสำหรับยาวิเศษต่างๆ ก็น่าจะเติบโตอยู่ที่มุมไหนสักแห่ง

สู้เรียนรู้เรื่องพืชและสัตว์ในเกมนี้อย่างเป็นระบบไปเลยดีกว่า

เทคโนโลยีการแปรรูปหนังสัตว์ระดับต้นก็ต้องซื้อ แผนที่นี้คือป่าวายุคลั่ง ต้องมีสัตว์ป่าแน่ๆ ถ้าล่าสัตว์ได้ จะกินแต่เนื้อแล้วทิ้งส่วนอื่นก็เสียของแย่

อุ๊ย เธอเจออะไรเนี่ย?

ทฤษฎีพลังจิตระดับต้น, ทฤษฎีพลังต้นกำเนิดระดับต้น

นี่มันเกี่ยวกับพลัง ต้องซื้อสิ!

แค่นี้ก็หมดไป 1080 คะแนนแล้ว

หลังจากเดินดูร้านหนังสือ เซี่ยซานฝูไปต่อที่ร้านอุปกรณ์ข้างๆ ร้านอุปกรณ์แบ่งเป็นโซนทั่วไป โซนทองแดง และโซนเงิน ขายสินค้าหลักสามประเภท: อาวุธ ชุดเกราะ และเครื่องประดับ

ในโซนทั่วไปเป็นอาวุธเย็นธรรมดา: ขวาน มีดปังตอ มีดสั้น ดาบยาว กริช กระบี่ หอก และอื่นๆ ต่างกันแค่คุณภาพ มีทั้งทองแดง เหล็ก เหล็กกล้า เหล็กอัลลอย ฯลฯ ราคาก็ต่างกันไป

แบบทองแดงไม่ถึง 100 คะแนน แบบเหล็กไม่เกิน 300 คะแนน เหล็กกล้า 300-400 ส่วนอัลลอยเริ่มต้นที่ 500

ชุดเกราะหลายชิ้นก็โชว์อยู่ที่นี่ เช่น เกราะผ้า เสื้อกั๊กกันแทง โล่ และอื่นๆ

พวกนี้คล้ายกับอุปกรณ์และชุดเกราะที่พบเห็นได้ทั่วไปในชีวิตประจำวันบนดาวเคราะห์สีน้ำเงิน

โซนทองแดงดูแฟนตาซีกว่า สินค้าที่นี่มีคำอธิบายประสิทธิภาพแปะไว้ ทุกชิ้นมีเอฟเฟกต์พิเศษ เช่น รองเท้าเพิ่มความเร็ว เสื้อพลังป้องกันสูง และดาบที่มีเปลวไฟ แฝงกลิ่นอายพลังลึกลับ

นอกจากนี้ยังมีเครื่องมือแปลกๆ อีกเพียบ แต่ราคาน่าขนลุก

ของในโซนทองแดงเริ่มต้นที่ 1000 คะแนน

เซี่ยซานฝูได้อุปกรณ์ระดับทองแดงจากเมืองแห่งฝันร้ายมาพอสมควร เลยไม่อยากซื้ออุปกรณ์ระดับทองแดงเท่าไหร่ เธออยากเก็บคะแนนไว้ซื้ออุปกรณ์ระดับเงินมากกว่า

ในร้านอุปกรณ์ มีอุปกรณ์ระดับเงินแค่ไม่กี่ชิ้น โดยพื้นฐานแล้วมีอย่างละชิ้นสำหรับอาวุธ ชุดเกราะ และเครื่องประดับ

ราคาเริ่มต้นที่ 10,000 คะแนน

ได้แต่มองตาปริบๆ

ร้านการ์ดเต็มไปด้วยการ์ดพลังพิเศษ และราคาก็ปาเข้าไปหลักพันหลักหมื่นได้ง่ายๆ

เหลือเวลาพักฟรีในจุดพักรถอีกแค่ 35 นาที เธอต้องรีบดูสถานการณ์คร่าวๆ แล้วค่อยกลับมาแลกทรัพยากรที่จำเป็นในคราวหน้า

เซี่ยซานฝูรีบวิ่งขึ้นไปชั้นสี่

ชั้นสี่ ห้า หก เจ็ด ล้วนเป็นร้านเกี่ยวกับยานพาหนะ ส่วนชั้นแปดเป็นฐานฝึกอบรม

เซี่ยซานฝูสอบถามราคาคร่าวๆ ที่ชั้นสี่ ได้ความว่ารถสี่ล้อที่ถูกที่สุดราคา 20,000 คะแนน พอรู้ราคาคร่าวๆ เธอก็หันหลังกลับลงไปร้านของชำ

ในเมื่อตอนนี้ยังซื้อทักษะ อุปกรณ์ การ์ด หรือรถไม่ไหว ก็ขอเติมของใช้จำเป็นก่อนแล้วกัน

คนเราขาดอาหารได้หลายวัน แต่ขาดน้ำไม่ได้ เซี่ยซานฝูรีบควัก 380 คะแนนซื้อเครื่องตรวจสอบคุณภาพน้ำแบบง่าย แล้วซื้อเครื่องกรองน้ำพกพาแบบอัลตราฟิลเตรชันราคา 250 คะแนน ขนาดเท่ากระบอกน้ำเก็บความร้อน กรองได้ละเอียด 0.01 ไมครอน กำจัดแบคทีเรียและโปรโตซัวได้ อายุการใช้งานไส้กรอง 1000 ลิตร

พอสำหรับคนเดียว

ซื้อของเสร็จ เธอรีบจ้ำอ้าวไปที่ลานจอดรถ

ทางเดินค่อนข้างไกล ต้องข้ามลานกว้างแล้วลงไปชั้นใต้ดินที่เจ็ด ระยะทางประมาณหนึ่งถึงสองกิโลเมตร เดินปกติก็ปาไปสิบกว่านาที ดังนั้นจึงเห็นผู้เล่นวิ่งหน้าตั้งกันตลอดทาง

เกินเวลาแค่นาทีเดียวเสีย 100 คะแนน ใครจะกล้าชักช้า?

โชคดีที่เซี่ยซานฝูแข็งแรง จัดการเลือกของใช้และวิ่งขึ้นลงได้ภายใน 20 นาที ถึงที่จอดรถก่อนเวลาตั้ง 15 นาที

“สวัสดีครับ คุณใช้บริการล็อกช่องจอดเป็นเวลา 105 นาที คิดค่าบริการ 1 คะแนนทุก 10 นาที กรุณาชำระ 11 คะแนนครับ”

ถุย ปัดเศษขึ้นอีกแล้วสินะ!

ขนาดโจวปาผี (ตัวละครเศรษฐีหน้าเลือดในนิยายจีน) ยังต้องเรียกแกว่าบรรพบุรุษเลยมั้ง

เซี่ยซานฝูสแกนหน้าจ่ายคะแนน จ่ายเสร็จเหลือคะแนนติดตัวแค่ 3 คะแนนถ้วน!

เธอปั่นจักรยานออกจากทางลาด ลมแรงและฝนสาดเข้าหน้าเต็มๆ

อย่างน้อยตอนนี้ฟ้าก็ยังสว่าง ดีกว่าปั่นตอนมืดๆ

เธอแข็งใจลุยฝนออกเดินทาง

การปั่นจักรยานเป็นเรื่องน่าเบื่อ ต้องใช้สมาธิ ความอึด ความอดทน ความพยายาม และที่นี่ต้องตาดีด้วย!

เซี่ยซานฝูกำเบรกจนล้อตาย ลากเท้าไปกับพื้นสองเมตร เธอชักกระบองเขี้ยวหมาป่าออกมาแหวกกอหญ้าข้างทาง แล้วก็เจอหีบสมบัติทั่วไปสีขาวซ่อนอยู่จริงๆ

เธอตื่นเต้นน้ำตาจะไหล ปั่นมาครึ่งค่อนคืนกับอีกเกือบทั้งวัน ในที่สุดก็เจอหีบสมบัติข้างทางสักที

เกลือ 50 กรัม + 1, น้ำยาซักผ้า 100 กรัม + 1

ไม่เลว ไม่เลว เธอยังไม่เคยเปิดได้เกลือเลย

ราวๆ ห้าโมงเย็น เธอเจอหีบสมบัติอีกใบ เปิดได้รองเท้าผ้าใบหนึ่งคู่ ดูคุณภาพกะโหลกกะลาหน่อยๆ

เซี่ยซานฝูเก็บของ แล้วมองไปรอบๆ ที่นี่มีภูเขาเขียวขจีอยู่ไกลๆ และสายน้ำหมอกปกคลุมอยู่ใกล้ๆ แม้ฝนจะตกหนัก แต่วิวก็สวยใช้ได้ เหมาะแก่การตั้งแคมป์ค้างคืน

ถนนช่วงนี้เป็นทางโค้งเล็กน้อย โอบล้อมทะเลสาบขนาดใหญ่โดยมีภูเขาเป็นฉากหลัง

ถ้าแดดออกลมโชย การตั้งแคมป์ริมทะเลสาบคงโรแมนติกน่าดู แต่น่าเสียดายที่ในสภาพอากาศเฮงซวยแบบนี้ น้ำในทะเลสาบแทบจะล้นทะลักขึ้นมาบนฝั่ง

เธอกลัวจะโดนน้ำท่วมตายโดยไม่รู้ตัว

เซี่ยซานฝูเดินขึ้นเขาไปสักพัก เจอพื้นที่ราบกลางเขา จากตรงนี้ยังพอมองเห็นทะเลสาบข้างล่างได้

จากบทเรียนเมื่อคืนที่เต็นท์สามเหลี่ยมปลิวหายไป วันนี้เธอเลยมีความคิดใหม่

เธอจะมากางเต็นท์ทุกวันไม่ได้ เสียเวลาเกินไป สู้ลงหลักปักฐานสร้างบ้านไม้ที่เก็บใส่การ์ดโกดังได้เลยดีกว่า เวลาจะพักก็แค่เอาออกมา

การ์ดมีพื้นที่สิบลูกบาศก์เมตร เธอจะสร้างบ้านไม้ที่มีพื้นที่ภายในกว้างยาวสูงประมาณสองเมตร

เซี่ยซานฝูเอาหม้อเหล็กใหญ่สองใบออกมารองน้ำฝนก่อน แล้วไปตัดต้นไม้สองต้นเพื่อเคลียร์พื้นที่ เธอเอาผ้าใบกันน้ำออกมา ผูกสี่มุมกับต้นไม้สี่ต้น ขุดหลุมลึกหนึ่งเมตรตรงกลางพื้นที่ที่เคลียร์แล้วด้วยพลั่ว ปักท่อนไม้ลงไป แล้วดันผ้าใบขึ้นเพื่อให้ระบายน้ำฝนได้สะดวก

นี่คือเพิงพักชั่วคราวแบบง่ายๆ

จากนั้นเธอขุดหลุมตื้นยาวหนึ่งเมตรใต้เพิง และหาหินมาเรียงเป็นวงกลมสำหรับก่อกองไฟ

ฝนตกหนัก ทุกอย่างเปียกโชก ไม้แห้งบนเขาจุดยาก เธอเลยเอาโต๊ะทำงานที่ได้จากหีบสมบัติออกมาจากโกดัง แล้วสับเป็นฟืน

อุปกรณ์จุดไฟมีแค่หินเหล็กไฟ ซึ่งก็เหลือเฟือ

เธอฉีกถุงมือผ้าฝ้ายที่เพิ่งเปิดได้ ตัดผ้าเป็นเส้นๆ แล้วเอาก้อนสำลีปั้นเป็นก้อนกลม ตอกหินเหล็กไฟใส่จนประกายไฟตกใส่สำลี เกิดเป็นเปลวไฟขึ้นมา

เธอรีบวางสำลีลงบนเศษผ้า พอไฟเริ่มแรง ก็เติมไม้ชิ้นเล็กๆ ลงไปเพื่อจุดกองฟืนที่เรียงไว้

พอกองไฟยาวหนึ่งเมตรลุกโชนทั่วถึง เธอวิ่งตากฝนไปแบกต้นไม้แห้งมา สับเป็นท่อนๆ แล้ววางบนวงหินรอบกองไฟเพื่อผิงให้แห้ง

ฟ้าเริ่มมืด เธอไม่กล้ารอช้า รีบเอาชุดชั้นใน เสื้อยืด กางเกงขาสั้น เสื้อแขนยาว กางเกงขายาว เกราะอ่อน เสื้อหนัง ผ้าคลุม หมวกกันน็อก และถุงมือที่ใส่ตอนลุยเมืองแห่งฝันร้ายออกมา โยนลงในหม้อเหล็กใบหนึ่งที่รองน้ำไว้ เทน้ำยาซักผ้าลงไป แล้วขยี้ซัก

เสื้อผ้าพวกนี้ถ้าไม่ชุ่มเลือดและเศษเนื้อ ก็ขาดวิ่นจนใส่ไม่ได้ในตอนนี้ แต่เธอยังมีสถานีซ่อมแซม! เดี๋ยวซ่อมแซมและปะชุนก็กลับมาใหม่เอี่ยม

เซี่ยซานฝูเทน้ำสกปรกทิ้ง เทน้ำจากหม้ออีกใบใส่ เอาเสื้อผ้าที่ซักรอบแรกแล้วลงไป แล้วซักด้วยน้ำยาซักผ้าอีกรอบ

ทำซ้ำสามรอบ และล้างน้ำเปล่าอีกสี่รอบ จนมั่นใจว่าสะอาด

เธอใช้กิ่งไม้ทำราวตากผ้า ปักไว้ข้างกองไฟเพื่อตากเสื้อผ้า แล้วหันไปตัดไม้สร้างบ้านทันที

เมืองแห่งฝันร้ายดรอปหีบสมบัติทั่วไปมาสามร้อยกว่าใบ เครื่องมืออย่างพลั่วสนาม ขวาน เลื่อยมือ และค้อน จึงมีไม่ขาด แต่ไม่มีตะปูหรือน็อต เธอเลยต้องใช้วิธีเข้าลิ้นไม้แบบโบราณ