บทที่ 16: น้องสาว มีอะไรน่าสนุกไปกว่าเกมอีกเหรอ?

อ๋าวจื้อหย่วนเดินย้อนกลับไปทางเดิมด้วยความหดหู่ เดินมาได้สักพักเขาก็รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ

จนกระทั่งเดินมาถึงแยกไฟจราจร และสวนทางกับกลุ่มพนักงานบริษัทที่เพิ่งเดินออกมาจากร้านเหล้าพร้อมกลิ่นแอลกอฮอล์หึ่ง เขาถึงได้ตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

ชิบหาย!

ลืมกระเป๋าเอกสารไว้หน้าห้องสึดะ!

เขารีบจ้ำอ้าวกลับไปยังทางลาดที่เต็มไปด้วยความทรงจำทั้งสุขและทุกข์ ทันใดนั้น เขาก็เห็นคนสองคนกำลังยืนซุบซิบกันอย่างมีพิรุธอยู่ที่กระเป๋าเอกสารของเขา

"บอกแล้วไงว่าอย่าไปยุ่งกับไอ้พวกใส่สูท พวกนี้มันจนกรอบจะตายชัก"

"เออ... จริงด้วยว่ะ ในกระเป๋าแม่งมีแต่ตลับเกม เงินสักใบก็ไม่มี" อีกคนบ่นอุบ

ที่แท้ก็พวกหัวขโมยนี่เอง

"ปล่อยให้เขาทำมาหากินไปเถอะ"

พูดจบ ทั้งสองคนก็ยัดตลับเกมกลับใส่กระเป๋า แล้วรีบเผ่นหนีไป

อ่า...

แบบนี้ก็ได้เหรอ...

...

วันที่ 11 มิถุนายน เกมวางจำหน่ายอย่างเป็นทางการ

ทว่าด้วยความที่โปเกนิเป็นบริษัทโนเนม บวกกับผลงานก่อนหน้านี้อย่าง กระบี่ใจ ทำยอดขายได้น่าอนาถ จึงมีตัวแทนจำหน่ายเพียงไม่กี่รายที่ยอมเสี่ยงสั่ง องเมียวจิ ไปลองขายดู

ปัจจุบันมียอดสั่งซื้อเข้ามาไม่ถึง 2,000 ชุด

แถมยอดส่วนใหญ่ยังมาจากการที่สึดะใช้เส้นสายส่วนตัวช่วยดัน

ในโกดังของบริษัทจึงยังมีสินค้าค้างสต็อกรอระบายอยู่อีกเกือบ 10,000 ชุด

แต่อ๋าวจื้อหย่วนกลับไม่ได้ดูทุกข์ร้อนอะไรกับเรื่องนี้เลย

ตามคำบอกเล่าของคุณ HR อายาเสะ อาคาเนะ คนเรามักจะสงบนิ่งผิดปกติก่อนตาย คาดว่าพนักงานส่วนใหญ่ในบริษัทตอนนี้คงกำลังรอดูผลลัพธ์ และเตรียมพร้อมที่จะชิ่งหนีได้ทุกเมื่อ

อีกอย่าง ใครกันนะที่มอบความมั่นใจให้ท่านประธานกล้าผลิตออกมาตั้ง 10,000 ชุด แถมยังมีชุด Collector's Edition อีก 100 ชุดตั้งแต่เริ่ม? ถ้าทุนจมไม่ได้คืน งานนี้เจ็บหนักแน่นอน

แต่จักรพรรดิองค์นี้กลับไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

จนกระทั่งเขาเห็นอายาเสะ อาคาเนะ กำลังเก็บข้าวของบนโต๊ะยัดใส่กระเป๋าลากใบใหญ่ที่วางอยู่ข้างๆ นั่นแหละ หนังตาของอ๋าวจื้อหย่วนถึงได้กระตุกยิกๆ

"คุณทำอะไรน่ะ? ผมไม่ได้สั่งให้คุณไปดูงานต่างจังหวัดซะหน่อย ขนของอะไรเยอะแยะ?"

"ฉัน..."

อายาเสะ อาคาเนะ กระแอมเบาๆ เป็นเชิงบอกว่าเธอน่ะขยับตัวช้าแล้วนะ ท่านประธานไม่เห็นคุณอาคานิชิ หัวหน้าโปรแกรมเมอร์เหรอ รายนั้นทยอยขนของใช้ส่วนตัวกลับบ้านทีละนิดเหมือนมดขนไข่มาเป็นอาทิตย์แล้ว

อย่างไรก็ตาม คุณ HR สาวทำงานติดตามท่านประธานมาสองสามปี และได้รับความไว้วางใจจากอ๋าวจื้อหย่วนมาก การจะพูดตรงๆ ตอนนี้ก็กลัวจะทำร้ายจิตใจกันเกินไป

เธอจึงเลือกใช้วิธีพูดอ้อมๆ "ท่านประธานคะ รู้จักโจโฉไหมคะ?"

"หือ?"

อ๋าวจื้อหย่วนเงยหน้ามองเธอ "หมายความว่ายังไง?"

โอ้ คุณเป็นคนญี่ปุ่นแท้ๆ แต่รู้จักสามก๊กด้วยแฮะ

"ฉันคือเอียวสิ้วค่ะ" อายาเสะ อาคาเนะ ตอบ

"แต่ผมไม่ใช่โจโฉนะ แล้วผมก็ไม่ได้มีรสนิยมชอบภรรยาชาวบ้านด้วย" อ๋าวจื้อหย่วนทำหน้าใสซื่อ "ไม่ต้องห่วง คุณไม่ได้ฉลาดเหมือนเอียวสิ้วหรอก และต่อให้คุณรู้ความลับผม ผมก็ไม่สั่งประหารคุณหรอกน่า"

"เอ่อ..." อายาเสะ อาคาเนะ กะพริบตาปริบๆ อย่างอึดอัด

เธอถอดแว่นตาออกแล้วเก็บใส่กระเป๋าเสื้อคลุม

"ที่ฉันจะสื่อก็คือ... ถ้าฉันเป็นเอียวสิ้ว และคุณเป็นโจโฉ ท่านประธานเคยได้ยินเรื่อง 'ขาไก่' ไหมคะ?"

"ขาไก่?"

อ๋าวจื้อหย่วนพอจะจำเนื้อหาตอนเอียวสิ้วตายได้ลางๆ

ทันใดนั้นเขาก็เข้าใจความหมาย "อ๋อ! นี่คุณ! อายาเสะ อาคาเนะ! ผมดีกับคุณขนาดนี้ คุณยังคิดจะทิ้งผมไปอีกเหรอ?"

"โธ่ ท่านประธานคะ พวกเราก็ต้องกินต้องใช้นะคะ"

"พวกเรา?" อ๋าวจื้อหย่วนจับประเด็นสำคัญได้ "ยังมีใครอีก?"

"อ่า... เรื่องนั้น..."

...

"เดี๋ยวไปดื่มกันต่อไหม?"

"ไปสิๆ ไปกันเลย"

"ทำงานเหนื่อยจะตาย ชักอยากจะปลดปล่อยสักหน่อย"

"แล้วนายล่ะ โคงาวะ? ไปด้วยกันไหม?"

"ไม่ล่ะครับ เชิญพวกคุณสนุกกันเถอะ"

"เฮ้อ~ โคงาวะนี่ทำตัวน่าเบื่อตลอดเลยนะ"

"ช่างเขาเถอะ หมอนี่คงรีบกลับบ้านไปเล่นเกมโป๊นั่นแหละ"

"ไม่ใช่เกมโป๊ครับ มันคือ RPG เกมสวมบทบาทต่างหาก" โคงาวะแย้งเสียงแข็ง

"เออน่า มันก็เหมือนๆ กันนั่นแหละ"

มันต่างกันราวฟ้ากับเหวเลยโว้ย โคงาวะคิดในใจ

"ยี๊! สาวน้อยพิกเซลมันน่าสนใจกว่าคนจริงๆ ตรงไหนมิทราบยะ?"

"ช่างเถอะ เขาไม่เข้าใจเสน่ห์ของสาวสวยในชีวิตจริงหรอก และพวกเราก็คงไม่มีวันเข้าใจโคงาวะเหมือนกัน ไปกันเถอะ โคงาวะ"

"โอเค บ๊ายบาย"

กลุ่มเพื่อนร่วมงานโบกมือลากันที่หน้าบริษัท

โคงาวะมองดูแผ่นหลังของพวกหนุ่มสาวออฟฟิศที่แต่งตัวทันสมัยเดินจากไป แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

พวกคนธรรมดาพรรค์นี้ จะไปเข้าใจเสน่ห์ของเกมได้ยังไงกัน?

...

โคงาวะ โคซาวะ เป็นพนักงานกินเงินเดือนธรรมดาๆ ในโตเกียว

แต่เขาอาจจะดูไม่ธรรมดานัก เพราะชายคนนี้จัดอยู่ในประเภท 'เข้าสังคมไม่เก่ง' ในขณะที่เพื่อนร่วมงานชอบไปสังสรรค์หลังเลิกงาน ความสุขสูงสุดในชีวิตของโคงาวะกลับเป็นการรีบกลับบ้านไปเล่นเกม

บ้านของเขาเต็มไปด้วยตลับเกม และยังมีมุมเล็กๆ ที่อุทิศให้กับฟิกเกอร์จากเกมอีกด้วย

ในอีกหลายปีข้างหน้า คนแบบโคงาวะนี่แหละคือมาตรฐานของคำว่า 'โอตาคุ'

"ผู้หญิงจริงๆ จะไปสนุกสู้เกมได้ยังไง?"

โคงาวะ โคซาวะ ถอนหายใจ

การออกเดตเป็นเรื่องยุ่งยากเกินไป ไหนจะต้องมานั่งเดาใจผู้หญิง ไหนจะต้องคอยเอาอกเอาใจ สำหรับเขาแล้วมันยากยิ่งกว่าการทำข้อสอบเสียอีก

จริงอยู่ว่าเกมก็มีความซับซ้อน แต่ถ้าใช้สมองคิดสักหน่อยก็ยังพอหาทางเคลียร์ได้ แต่การจะ 'เคลียร์' ผู้หญิงในชีวิตจริงเนี่ยสิ—

อย่างน้อยจนถึงตอนนี้ โคงาวะ โคซาวะ ก็ยังไม่เคยทำสำเร็จเลยสักครั้ง

เขาแทบจะเป็นโรคขยาดผู้หญิงอยู่แล้ว

แต่ทว่า... คำพูดของฮายามิคาว่าเพื่อนร่วมงานเมื่อกี้ที่พูดถึง "เกมโป๊" ก็สะกิดความอยากรู้อยากเห็นของเขาขึ้นมานิดหน่อย

ตลับเกมที่มีอยู่ที่บ้านเขาก็เล่นจนปรุหมดแล้ว บางทีอาจจะถึงเวลาต้องไปดูซะหน่อยว่ามีอะไรออกใหม่บ้างไหม?

คิดได้ดังนั้น เขาก็เดินเลี้ยวตรงหัวมุมมุ่งหน้าไปยังร้านขายเกมเจ้าประจำอย่างคุ้นเคย

...

"ยินดีต้อนรับครับ" คุณลุงเจ้าของร้านพนมมือไหว้ระดับอกแล้วก้มหัวเล็กน้อย รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าเมื่อเห็นว่าเป็นโคงาวะ

โคงาวะเป็นลูกค้าประจำที่มักจะแวะเวียนมาดูเกมใหม่ๆ เป็นระยะ

"สามก๊ก 2 ใกล้จะวางขายแล้วนะ" คุณลุงเจ้าของร้านขยับแว่นพลางพูดด้วยรอยยิ้ม

"จริงเหรอครับ?" ดวงตาของโคงาวะ โคซาวะ เป็นประกาย

"แต่ไม่ใช่สามก๊ก 2 ของนัมโค (Namco) นะ เป็นสามก๊ก 2 ของโคเอ (Koei)"

"เชอะ!" โคงาวะเบะปากอย่างผิดหวัง "ของค่ายนั้นจะมีอะไรน่าสนุกกัน"

สามก๊ก 2 ของนัมโคก็คือเกมระดับตำนานอย่าง จอมราชันย์แผ่นดินเดือด (Romance of the Three Kingdoms II: Continent of the Overlord) ที่โด่งดังในภายหลังนั่นเอง ส่วน สามก๊ก 2 ของโคเอก็คือ San Guo Zhi 2 ตามปกติ มีคนเคยกล่าวไว้ว่า ถ้านัมโคยังดันทุรังทำเกมสามก๊กแข่งต่อ โคเอก็คงไม่มีที่ยืนในตลาดแน่ แค่นี้ก็จินตนาการได้แล้วว่าซีรีส์สามก๊กของนัมโคนั้นยอดเยี่ยมขนาดไหน

"เชิญเดินดูตามสบายเลย ช่วงนี้ไม่มีเกมฟอร์มยักษ์ออกใหม่เลยแฮะ" คุณลุงเจ้าของร้านถอนหายใจ

"ครับ"

โคงาวะหิ้วกระเป๋าเอกสารเดินวนไปวนมาหน้าชั้นวาง สายตากวาดมองตลับเกมที่เรียงรายอยู่ตั้งแต่ชั้นบนลงล่าง

"แต่ว่านะ..." คุณลุงเจ้าของร้านขมวดคิ้วครุ่นคิด ก่อนจะนึกบางอย่างขึ้นได้

"เหมือนจะมีเกมใหม่เพิ่งวางขายเมื่อวันสองวันนี้เอง ดูท่าทางใช้ได้เลยนะ ชื่ออะไรนะ?

อ้อ ใช่ๆ 'องเมียวจิ' ไง"