บทที่ 305 - มนุษย์เงือกใต้ทะเล

หนึ่งวันผ่านไป

หัวข้อสนทนาที่ร้อนแรงที่สุดในหมู่บ้านคือหอตำราร้อยสำนัก

หลังจากผ่านการขัดเกลามาตลอดสามเดือน ตอนนี้คนปกติทุกคนต่างเข้าใจถึงความล้ำค่าของความรู้เป็นอย่างดี

โดยปกติแล้ว หากต้องการเรียนรู้ทักษะใหม่ๆ นอกจากจะต้องเสียเวลาแล้ว ยังไม่รับประกันว่าจะเรียนรู้ได้สำเร็จอีกด้วย

แต่เมื่อหลายคนได้ลองทดสอบด้วยตัวเองและยืนยันประโยชน์ของหอตำราร้อยสำนักแล้ว หอตำราแห่งนี้ก็กลายเป็นจุดเช็คอินที่ได้รับความนิยมสูงสุดไปในพริบตา

หลังจากปล่อยให้เป็นกระแสมาหนึ่งวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่หลายคนได้ลองเข้าไปสัมผัสประสบการณ์ด้วยตัวเอง ผู้คนก็แห่กันมาต่อคิวที่นี่เป็นจำนวนมาก

พวกเขาพยายามเค้นสมอง รวบรวมความสามารถทุกอย่างที่ตนเองมีเพื่อแปลงเป็นหนังสือ

ที่หน้าหอตำรา ผู้คนต่อแถวเรียงยาวเป็นหางว่าว

จินเฮ่าถือกระติกน้ำร้อนไว้ในมือซ้าย ส่วนมือขวาหิ้วถุงหนังวัวใบเล็กๆ

เจียงซานที่เดินผ่านมาทักทายเขา "นายก็มาดูเจ้านี่เหมือนกันเหรอ"

"ใช่" จินเฮ่ายิ้มกว้าง "ได้ยินมาว่าครูฝึกตู้เอาสุดยอดวิชาดาบคู่ของเขามาไว้ในหอตำรา ฉันเลยอยากจะเข้าไปอ่านดูสักหน่อย"

"เอาเรื่องอยู่นะ ว่าแต่นายถืออะไรมาด้วยน่ะ" เจียงซานสังเกตเห็นถุงหนังวัวใบเล็กในมือของจินเฮ่า

"ข้างในนี้มีแพนเค้กที่เมียฉันทำให้ เที่ยงนี้ก็ไม่ต้องกลับไปกินข้าวที่บ้านแล้ว" รอยยิ้มเปี่ยมสุขบนใบหน้าของจินเฮ่าสาดส่องกระทบเจียงซาน

เจียงซานเริ่มรู้สึกเสียใจที่หาเรื่องใส่ตัว จะมาหาเหาใส่หัวกินอาหารหมาทำไมเนี่ย

แต่เขาก็อดอิจฉาไม่ได้เหมือนกัน

เขาเคยเจอภรรยาของจินเฮ่ามาแล้ว

สวยมาก อ่อนโยนด้วย เป็นคนดีทีเดียว

จู่ๆ จินเฮ่าก็นึกอะไรขึ้นมาได้ สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะกระซิบถาม "จริงสิ ตอนนี้นายยังโสดอยู่หรือเปล่า"

เจียงซานหน้าดำทะมึน จู่ๆ แกจะมาด่าฉันทำไมเนี่ย!

ยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม!

เมื่อเห็นสีหน้าของเจียงซาน จินเฮ่าก็เข้าใจทันที เขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตอนนี้เมียฉันทำงานอยู่ที่โรงเกราะ ที่นั่นมีผู้หญิงโสดอยู่หลายคนเลยนะ ถ้านายสนใจ ลองไปทำความรู้จักกันดูก่อนก็ได้"

เจียงซานถึงได้รู้ว่าตัวเองเข้าใจผิดไปเอง

เขาลังเลอยู่เล็กน้อย "ไว้ใจได้แน่นะ"

"ผู้หญิงดีๆ บริสุทธิ์ผุดผ่องทั้งนั้น ฉันไม่ได้เป็นพ่อสื่ออาชีพสักหน่อย" จินเฮ่าหัวเราะ

"ครูฝึกตู้ ผมว่าคุณเนี่ยเป็นพ่อสื่อตัวยงเลยนะ!" ฉินจื่ออู่ยืนอยู่ข้างๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความทึ่ง

เขามองดูตู้ยวี่ที่กำลังสร้างหนังสือออกมาทีละเล่มๆ ภายในหอตำราร้อยสำนัก

"คำอธิบายวิชายิงธนูรัวระดับกลาง" "เคล็ดลับหมัดมวยระดับกลาง" "วิชาพลองระดับต้น"...

"อย่างกับบอสในเกมเลย คุณดร็อปหนังสือสกิลเยอะเกินไปแล้วนะ" ฉินจื่ออู่ทอดถอนใจ

บอส?

แววตาของตู้ยวี่ฉายแววไม่เข้าใจ บอสคือตำแหน่งขุนนางฝ่ายบุ๋นไม่ใช่หรือ

แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไร เพราะคลุกคลีกันมานาน เขารู้ดีว่านายท่านและคนอื่นๆ มักจะพูดคำศัพท์แปลกๆ หรือคำพ้องเสียงออกมาเป็นบางครั้ง

ในขณะที่คนในหมู่บ้านกำลังวุ่นวาย ฉินจื่อเหวินก็เริ่มเตรียมตัวสำหรับทริปดำน้ำ

"ท่านประธานครับ ออกซิเจนแห่งท้องทะเลลึกชุดใหม่โตเต็มที่แล้วครับ รวมกับชุดก่อนที่เก็บเกี่ยวมาได้ ตอนนี้เรามีทั้งหมดพันสองร้อยถุงที่พร้อมใช้งานครับ"

"เอามาให้ฉันร้อยถุงก่อน" หลังจากที่ฉินจื่อเหวินรับมาหนึ่งร้อยถุงเพื่อพกติดตัว เขาก็คัดเลือกคนเข้าร่วมทีมทั้งหมดเจ็ดคน

มีเขา ตู้ยวี่ ม้าเจ้าแดง พี่น้องตระกูลเหยียนทั้งสาม และเฉาเปี้ยนเซิง

ฉินจื่อเหวินเรียกสามพี่น้องตระกูลเหยียนมา "คราวก่อนให้เหยียนต้าใช้ไปแล้ว คราวนี้ให้เหยียนซานใช้ดีไหม"

"มอบให้พี่รองเถิดขอรับ" เหยียนอู่ตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เขายกมือคารวะและเอ่ยเสียงดังฟังชัด

ฉินจื่อเหวินเห็นดังนั้นก็หยิบการ์ดเสริมแกร่งร่างกายมนุษย์ออกมาและเลือกใช้กับเหยียนซาน ละอองแสงสีเขียวปกคลุมร่างของเหยียนซานจนมิด เมื่อแสงจางลง เหยียนซานก็สัมผัสได้ถึงพลังที่พลุ่งพล่านอยู่ในร่างกาย

เขารีบคุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง "ขอบพระคุณนายท่านขอรับ!"

"อืม ตั้งใจทำผลงานให้ดีล่ะ"

เมื่อมาถึงริมทะเล ฉินจื่อเหวินก็เรียกปูลามาทำหน้าที่ล่าม พร้อมกับหยิบเกล็ดออกมาเรียกมนุษย์เงือกขึ้นมาจากทะเล

ฉินจื่อเหวินพูดว่า "ปูลา แกช่วยถามพวกมันให้หน่อย ว่าพวกเราหายใจในน้ำไม่ได้ แล้วจะให้พวกเราดำน้ำลงไปพบพวกมันได้ยังไง"

ปูลาพยักหน้ารับคำอย่างนอบน้อม ก่อนจะหันไปถามมนุษย์เงือกในทะเล

ทั้งสองฝ่ายสื่อสารกันอยู่ครู่หนึ่ง ปูลาก็แปลให้ฟังว่า "นายท่าน มันบอกว่าพวกมันมีเรือเดินสมุทรแบบพิเศษที่สามารถแล่นอยู่ใต้ทะเลได้ขอรับ"

แต่ปูลาก็พูดต่ออย่างไม่ลังเลว่า "แต่การแล่นเรือเดินสมุทรใต้ทะเลนั้นอันตรายมาก หากเรือได้รับความเสียหาย นายท่านและคนอื่นๆ จะไม่สามารถหายใจในน้ำได้ นายท่านอย่าตอบตกลงเด็ดขาดนะขอรับ"

ฉินจื่อเหวินได้ยินดังนั้นก็หัวเราะ ช่างเอาใจใส่ดีแท้

"งั้นแกช่วยบอกพวกมันหน่อยว่า ฉันรู้สึกว่าแบบนั้นมันอันตรายเกินไป วิธีนี้ไม่ปลอดภัยเลย ฉันต้องการวิธีที่ปลอดภัยกว่านี้" ฉินจื่อเหวินทำสีหน้าเรียบเฉย แม้เขาจะมีออกซิเจนแห่งท้องทะเลลึก แต่สิ่งนี้ก็เป็นทรัพย์สินส่วนตัวของเขา

การลงไปใต้ทะเลแต่ละครั้งต้องใช้ออกซิเจนแห่งท้องทะเลลึกอย่างน้อยก็หลายสิบไปจนถึงร้อยถุง เขาใช้มันได้ก็จริง แต่มันต้องไม่ถูกนำไปใช้ทิ้งๆ ขว้างๆ แบบเปล่าประโยชน์

หลังจากที่ปูลาแปลให้ฟัง มนุษย์เงือกบนผิวน้ำก็ทำเสียงงึมงำอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะดำน้ำลงไป

"นายท่าน มันบอกว่าต้องกลับไปถามหัวหน้าเผ่าก่อนขอรับ" ปูลาอธิบาย

"อืม งั้นก็ปล่อยให้มันกลับไปถามก่อนก็แล้วกัน" ฉินจื่อเหวินไม่รีบร้อน พวกมนุษย์เงือกกวาดการ์ดจากแท่นบูชาใต้ทะเลไปตั้งมากมาย

เขาแค่อยากรู้ว่า หลังจากที่มนุษย์เงือกเอาการ์ดเหล่านั้นไป พวกมันจัดการกับมันยังไง เอาไปใช้บ้างหรือเปล่า

ระหว่างที่กำลังรอ เจี่ยเหลียงไฉก็วิ่งกระหืดกระหอบมารายงานว่า เกาะอีกฝั่งตรงชุมชนหมู่บ้านกลางเมือง มีชาวบ้านหลายคนแอบมาติดต่อขอเข้าร่วมกับกิลด์ฉินเป็นการส่วนตัว

"คนเยอะไหม"

"เยอะขอรับ ไม่ต่ำกว่าร้อยคน"

ฉินจื่อเหวินทำท่าครุ่นคิด "แล้วหยางหลงว่ายังไงบ้าง"

"หยางหลงไม่ได้ห้ามขอรับ"

ฉินจื่อเหวินหรี่ตาลง เขาเชื่อว่าหยางหลงเป็นคนฉลาด และคนฉลาดก็ย่อมรู้ดีว่าควรเลือกทางไหนในเวลาแบบนี้

"ถ้าตกลง ก็รับเข้ามาเป็นสมาชิกทั่วไปก่อนก็แล้วกัน ถ้าพวกเขาสามารถข้ามมิติตามหมู่บ้านของเราไปได้..." ฉินจื่อเหวินไม่ได้พูดประโยคหลังจนจบ

แต่เจี่ยเหลียงไฉเข้าใจดี

ถ้าข้ามมิติไปยังแผนที่ต่อไปได้ ถึงจะได้ชื่อว่าเป็นคนกันเองอย่างแท้จริง

ถ้าไม่ได้ไปต่อ ก็เป็นได้แค่ลูกจ้างเท่านั้น

หลังจากเจี่ยเหลียงไฉจากไป มนุษย์เงือกก็โผล่หัวขึ้นมาจากผิวน้ำอีกครั้ง

มนุษย์เงือกที่ดำลงไปก้นทะเลเมื่อครู่โผล่ขึ้นมาแล้ว

ฉินจื่อเหวินยกนาฬิกาข้อมือขึ้นดูเวลา ผ่านไปประมาณสี่สิบนาที นี่คือเวลาที่ใช้เดินทางไปกลับ

หมายความว่า การเดินทางเที่ยวเดียวน่าจะใช้เวลาประมาณยี่สิบนาที

เมื่อดูจากความเร็วของปูลาตอนอยู่ใต้น้ำแล้ว ก็น่าจะประเมินได้ว่า ระยะทางเป็นเส้นตรงจากเผ่ามนุษย์เงือกถึงหมู่บ้านน่าจะอยู่ที่สิบกิโลเมตร หรือประมาณหนึ่งหมื่นเมตร

มนุษย์เงือกส่งเสียงงึมงำออกมาเป็นชุด ปูลารับหน้าที่แปล "นายท่าน มันบอกว่าพวกมันยินดีจะมอบของวิเศษชิ้นหนึ่งให้ ของวิเศษชิ้นนี้จะช่วยให้สามารถหายใจใต้น้ำได้ขอรับ"

"โอ้?" ฉินจื่อเหวินเริ่มสนใจ "ของวิเศษล่ะ"

ปูลาหันขวับไปสั่งการมนุษย์เงือกด้วยท่าทางวางอำนาจ

บนผิวน้ำ มนุษย์เงือกว่ายเข้าไปใกล้โขดหิน ปีนขึ้นไปบนนั้นแล้วชูสองมือขึ้นสูง เผยให้เห็นปะการังโปร่งใสราวกับหยกขนาดเท่าฝ่ามือชิ้นหนึ่ง

ฉินจื่อเหวินใช้ฟังก์ชันหยั่งรู้

[วัตถุวิเศษระดับ 1] ปะการังหยกวิญญาณ (เพียงแค่อมปลายด้านใดด้านหนึ่งไว้ในปาก ก็สามารถหายใจใต้น้ำได้)

ฉินจื่อเหวินรับปะการังหยกวิญญาณมาพลิกดูด้วยความสนใจ ของวิเศษชิ้นนี้เย็นเฉียบราวกับหยก แจกของวิเศษให้ง่ายๆ แบบนี้ ดูท่าเผ่ามนุษย์เงือกคงจะรวยไม่เบา ปะการังหยกวิญญาณชิ้นนี้มองปราดเดียวก็รู้ว่าเป็นของวิเศษธาตุน้ำ

สิ่งก่อสร้างปาฏิหาริย์ ซากปรักหักพังแห่งห้วงลึก ที่เขายังไม่ได้สร้าง ต้องใช้ของวิเศษธาตุน้ำถึง 99 ชิ้น นี่มันป๋าเปย์มาโปรดชัดๆ

(จบแล้ว)