บทที่ 2 - ผมมาเพื่อถอนหมั้น!

บทที่ 2 - ผมมาเพื่อถอนหมั้น!

◉◉◉◉◉

เฟิงหลิน?

จำได้ว่าเมื่อกี้สวีชวนบอกว่า ผู้ชายคนนั้นชื่อเฟิงหลิน!

ใบหน้าของสวีรั่วอิ่งซีดเผือดลงทันที นี่มันยุคไหนแล้ว

เธอไม่ยอมรับคู่หมั้นที่โผล่มาปุบปับแบบนี้หรอกนะ

"จื่ออิ่ง ผู้ชายที่เธอเจอคนนั้น ชื่ออะไรนะ" สวีรั่วอิ่งรีบถาม

"ฉันก็ไม่รู้ ฉันนึกว่าเขาสมองมีปัญหา พอใกล้ถึงสถานีถึงกล้าคุยด้วยไม่กี่คำเอง"

โจวจื่ออิ่งเริ่มงง คงไม่ใช่เขาจริงๆ หรอกนะ

"ให้มันเข้ามา!"

หวังฉินลุกขึ้นยืน สั่ง รปภ.

"ครับ!"

รปภ. รีบวิ่งออกไปทันที

......

เฟิงหลินเดินไปเดินมาอยู่หน้าประตูใหญ่ สักพัก รปภ. ก็วิ่งกลับมา

"เชิญครับคุณผู้ชาย"

"ขอบใจ"

เฟิงหลินโบกมือ เดินเข้าไปด้านในคฤหาสน์ มองเห็นผู้หญิงสามคนเดินต้อนรับออกมาแต่ไกล

เขาเลิกคิ้วขึ้น พบโจวจื่ออิ่งที่เจอบนรถไฟ

ดูท่าพวกเธอจะรู้จักกันจริงๆ

"เขานั่นแหละ!"

โจวจื่ออิ่งชี้ไปที่เฟิงหลิน

หวังฉินได้ยินดังนั้น หน้าตาก็มืดครึ้มลง เธอพินิจดูเฟิงหลิน สวมชุดลำลองราคาถูกๆ

แต่งตัวไม่เป็นเอาซะเลย

ถ้าจะมีข้อดีเพียงอย่างเดียว ก็คือหน้าตาพอใช้ได้

แต่ความหล่อมันกินไม่ได้ โดยเฉพาะกับตระกูลใหญ่แบบพวกเธอ

ผู้ชายของลูกสาวเธอ หวังฉินเลือกไว้ในใจนานแล้ว คือคุณชายตระกูลซ่งแห่งเมืองเจียง

ตระกูลซ่งเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของเมืองเจียง

ยิ่งไปกว่านั้น คุณชายซ่งก็รักมั่นต่อสวีรั่วอิ่งมาก

สวีรั่วอิ่งเองก็มีความรู้สึกดีๆ ให้คุณชายซ่ง

"แกชื่อเฟิงหลินเหรอ"

หวังฉินถามเสียงแข็ง

"ใช่ครับ ผมเป็นคู่หมั้นของสวีรั่วอิ่ง วันนี้ผมมา..."

"แกไม่ต้องพูด! ฉันถามอะไร แกก็ตอบแค่นั้น" หวังฉินขัดจังหวะเฟิงหลิน "แกทำงานอะไร"

"งาน?"

เฟิงหลินส่ายหน้า "ตอนนี้ผมไม่มีงานทำ"

"ไม่มีงาน? งั้นที่บ้านแกทำอะไร"

หวังฉินรู้ว่ามีพวกเศรษฐีรุ่นสองไม่น้อยที่บ้านรวย ก็เลยไม่ทำงาน

"พ่อผมเป็นหมอครับ" เฟิงหลินนึกอยู่ครู่หนึ่งแล้วตอบ

"บ้านแกเปิดโรงพยาบาลเหรอ"

"เปล่าครับ เปิดคลินิก" เฟิงหลินตอบกลับ

หวังฉินฟังคำแนะนำตัวนี้แล้วถึงกับนับถือความกล้าของเฟิงหลินเลย

มันต้องหน้าด้านขนาดไหน ถึงกล้าบุกมาถึงบ้าน เพื่อคุยเรื่องแต่งงานกับลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเธอ

ไม่มีแบ็กกราวนด์ ตัวเองไม่มีงานทำ ที่บ้านก็แค่เปิดคลินิก

เดือนหนึ่งจะหาเงินได้ถึงสองพันหยวนรึเปล่าก็ไม่รู้

แค่นี้ ยังกล้าคิดจะแต่งงานกับลูกสาวเธอ?

"แกไสหัวไปซะ! ไม่ตักน้ำใส่กะโหลกชะโงกดูเงา จะพาลูกสาวฉันไปตกระกำลำบากกับแกรึไง"

หวังฉินชี้หน้าด่าเฟิงหลิน

"หุบปาก!"

ไกลออกไป สวีชวนเดินเร็วๆ เข้ามา

ในมือเขาถือรูปถ่ายใบหนึ่ง เทียบกับเฟิงหลินอย่างละเอียด ก็เหมือนมากจริงๆ

เพียงแต่เฟิงหลินในรูปดูเหมือนเด็กอายุแค่สิบกว่าขวบ

"คุณคะ ผู้ชายคนนี้ไม่มีเงินไม่มีอำนาจ ที่สำคัญงานการก็ไม่มี คุณคงไม่ผลักลูกสาวลงนรกหรอกนะ"

หวังฉินเกาะแขนสวีชวน จ้องเขม็งไปที่เฟิงหลินอย่างดุดัน

"เลิกพูดได้แล้ว!"

สวีชวนสูดหายใจลึก หันไปมองเฟิงหลิน "ตอนพ่อผมใกล้ตาย ได้กำชับเรื่องนี้ไว้เป็นพิเศษ ผมก็สาบานรับปากไปแล้ว"

สวีรั่วอิ่งได้ยินดังนั้น ขอบตาก็เริ่มแดง

นี่คงกะจะขายลูกสาวกินแล้วสินะ!

โจวจื่ออิ่งที่อยู่ข้างๆ ก็ทำตัวไม่ถูก

"เฟิงหลิน ลูกสาวผมคงไปตกระกำลำบากกับคุณไม่ได้ ถ้าคุณอยากแต่งงานกับลูกสาวผม มีทางเดียวคือต้องแต่งเข้าบ้านผม ลูกที่เกิดมาในอนาคตต้องแซ่สวี" สวีชวนมองเฟิงหลินแล้วยื่นคำขาด

"ไม่ได้! ฉันไม่ยอม!" หวังฉินคำรามต่ำ "ลูกสาวเราเป็นคนของคุณชายซ่ง การได้แต่งเข้าตระกูลซ่งต่างหาก คือที่ทางที่ดีที่สุดของลูก"

"นี่พวกคุณ ขอผมพูดสักคำได้ไหม"

เฟิงหลินก้าวไปข้างหน้าสองก้าว มองหน้าคนกลุ่มนี้ "ผมว่าพวกคุณเข้าใจผิดแล้ว ผมไม่ได้มาแต่งงาน ผมมาถอนหมั้น"

"อะไรนะ ถอนหมั้น!"

ทุกคนตรงหน้าตกใจจนพูดไม่ออก

นึกว่าหูฝาดไป

แม้แต่ รปภ. ที่อยู่ไกลออกไป ก็ยังงงเป็นไก่ตาแตก

พวกเขารู้นิสัยคุณหนูดี

สวย

เก่ง

แถมชีวิตส่วนตัวก็มีระเบียบวินัย จนป่านนี้ยังไม่เคยมีแฟน

โอกาสแบบนี้ หมอนี่กลับทิ้งไปเนี่ยนะ?

แต่งเข้าตระกูลสวี มีกินมีใช้ไปทั้งชาติเลยนะเว้ย!

"ผมไม่ได้สนใจคุณสวี ไม่อยากแต่งงานกับเธอ"

เฟิงหลินเห็นสีหน้าดูถูกของหวังฉิน ก็ขี้เกียจจะปั้นหน้าดีด้วย "ไม่มีอะไรแล้วผมไปล่ะ ผมยังมีงานหมั้นต้องไปถอนอีกหลายเจ้า"

พูดจบ เฟิงหลินก็หันหลังเดินจากไป

"หยุดนะ!"

สวีชวนคว้าไหล่เฟิงหลินจากด้านหลัง "เฟิงหลิน เรื่องแต่งงานผมตกลง แต่คุณต้องแต่งเข้าบ้าน"

หวังฉินเห็นดังนั้นก็ตะโกนลั่น "สวีชวน! บ้านเราล่วงเกินตระกูลซ่งไม่ได้นะ!"

"พอกันที! นี่มันยุคไหนกันแล้ว? หนูจะแต่งงานกับใคร พวกพ่อกับแม่ไม่มีสิทธิ์มาบงการทั้งนั้น!"

สวีรั่วอิ่งระเบิดอารมณ์ออกมาในที่สุด เธอดึงมือโจวจื่ออิ่ง เดินออกไปข้างนอก

"ดูท่าลูกสาวพวกคุณ ก็ไม่เต็มใจเหมือนกัน"

เฟิงหลินยิ้มอย่างมีความสุข ปัดมือสวีชวนออก แล้วผิวปากเดินจากไป

......

เฟิงหลินออกจากเขตตะวันออก ก้มหน้ามองรูปถ่ายอยู่ริมถนน

จะเลือกคนไหนดีนะ?

เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย ถอนหายใจเบาๆ "วิชาสะกดรอยกระจอกชะมัด"

เขามองไปที่ตรอกข้างๆ แล้วกระโดดมุดเข้าไป

ด้านหลังเขามีรถบีเอ็มดับเบิลยูสีขาวคันหนึ่ง

รถของโจวจื่ออิ่งนั่นเอง

ในรถมีโจวจื่ออิ่งกับสวีรั่วอิ่งนั่งอยู่

"หรือว่าจะโดนจับได้?"

โจวจื่ออิ่งมองไปที่ตรอกเล็กๆ นั่น รถขับเข้าไปไม่ได้แน่นอน

"ช่างเถอะ ไม่ต้องไปสนใจเขาแล้ว"

สวีรั่วอิ่งที่นั่งข้างคนขับ นวดขมับตัวเองอย่างแรง

ยังไงเขาก็ถอนหมั้นแล้ว ตัวเธอกับเขาก็คงไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกันอีก

เธอก็ไม่อยากจะไปรู้จักมักจี่กับคนแปลกหน้าอย่างเฟิงหลินมากนัก

"เสี่ยวอิ่งดูนั่นสิ! ซ่งเค่อหมิง"

ตอนนั้นเอง โจวจื่ออิ่งชี้ไปที่ประตูโรงแรมข้างๆ แล้วแง้มกระจกลงนิดหนึ่ง

ไกลออกไป ผู้ชายหน้าตาเจ้าเล่ห์สวมสูท กำลังโอบผู้หญิงผมสีน้ำตาลเดินออกมาจากโรงแรม

รูม่านตาของสวีรั่วอิ่งหดเกร็ง หายใจหอบถี่ กำหมัดแน่น

"คุณชายซ่ง คุณนี่ดุจังเลยนะคะ"

ทั้งสองคนเดินมาหยุดข้างรถพอดี เสียงพูดคุยดังเข้าหูสวีรั่วอิ่งชัดแจ๋ว

"แน่อยู่แล้ว หาเวลาชวนเพื่อนเธอมาด้วยสิ มาสนุกด้วยกัน" ซ่งเค่อหมิงฉีกยิ้มกว้าง

"พวกนางบ่นถึงคุณกันใหญ่ บอกว่าช่วงนี้มีสวีรั่วอิ่งแล้ว ก็ลืมพวกนางเลย"

หญิงสาวทุบอกซ่งเค่อหมิงเบาๆ พูดจาออดอ้อน

"ฉันแค่ชอบไล่ล่าเหยื่อเท่านั้นแหละ พอได้มาเชยชมแล้ว ก็หมดอารมณ์"

ซ่งเค่อหมิงยิ้มแล้วเชยคางผู้หญิงคนนั้นขึ้น "ฉันยังชอบพวกเธอที่ลีลาเด็ดกว่าตั้งเยอะ"

สวีรั่วอิ่งได้ยินคำพูดพวกนี้ ก็รู้สึกชาวาบไปทั้งหัว เหมือนสมองจะระเบิด

ตัวเองนี่มันบ้าจริงๆ!

ที่ไปมีความรู้สึกดีๆ ให้ผู้ชายพรรค์นี้!

"ไอ้บ้าเอ๊ย!"

โจวจื่ออิ่งเห็นดังนั้น ก็เตรียมจะลงจากรถไปสั่งสอนมัน

สวีรั่วอิ่งคว้าแขนโจวจื่ออิ่งไว้แน่น พยายามคุมสติให้สงบ พูดเสียงเบา "อย่าไป ส่งฉันกลับบ้าน"

"เสี่ยวอิ่ง..."

โจวจื่ออิ่งมองสวีรั่วอิ่งที่น้ำตาคลอเบ้า

สุดท้ายก็พยักหน้าตกลง

......

สวีรั่วอิ่งลงรถที่หน้าคฤหาสน์ของเธอ เธอโบกมือให้โจวจื่ออิ่ง "จื่ออิ่ง เธอกลับไปเถอะ ไว้ว่างๆ ค่อยนัดเจอกัน"

โจวจื่ออิ่งฝืนยิ้มออกมา

จริงๆ เธอรู้ว่าสวีรั่วอิ่งมีความรู้สึกดีๆ ให้ซ่งเค่อหมิง

แต่เธอเป็นคนหัวโบราณมาก ก่อนจะตกลงคบกันเป็นเรื่องเป็นราว จะไม่แสดงความรู้สึกออกมาเด็ดขาด

โจวจื่ออิ่งคิดว่า การได้เห็นธาตุแท้ของซ่งเค่อหมิง เป็นเรื่องดี

ถ้าเกิดพลาดท่าเสียตัวให้มันหลอกฟัน นั่นสิถึงจะเป็นหายนะของจริง

สวีรั่วอิ่งเดินเข้าคฤหาสน์อย่างคนใจลอย

สวีชวนกับหวังฉินยังคุยเรื่องเฟิงหลินกันอยู่ ทั้งคู่สีหน้าไม่ดี ดูเหมือนจะเพิ่งทะเลาะกันมา

"หนูมีเรื่องจะประกาศ!" สวีรั่วอิ่งมองพ่อแม่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย "หนูจะแต่งงานกับเฟิงหลิน!"

......

[จบแล้ว]