จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 567

บทที่ 567: พื้นที่ลับ

เขาต้องรอดให้ได้!

ลูหลี่เริ่มหัวเราะใส่ตัวเอง เมื่อเขาตระหนักว่าทางที่เขาไปนั้นมันไม่ใช่แล้ว

ต้นไม้ที่นี่เห็นได้ชัดเลยว่ามีอายุพอสมควรและด้วยใบไม้ที่ตกลงมา มันก็ทำให้ความเร็วของเขาลดต่ำลงอีก

โจรที่สูญเสียความเร็วไปแล้ว จะมีอะไรเหลือให้ใช้อีกงั้นเหรอ?

คงได้แต่นั่งคุกเข่าและรอลิงยักษ์มาจัดการเขาให้ตายคาที่งั้นเหรอ?

แต่ลูหลี่ไม่ยอมแพ้ เขาไม่มีทางยอมแพ้จนกว่าหลอดเลือดจะหมดลง เขาไม่กลัวความตายเลยสักนิด แล้วเขาจะกลัวไปทำไมกันล่ะ?

ดังนั้นแล้ว เขาจึงวิ่งต่อไปเพื่อชีวิตของเขาเอง ทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่รอบตัวของเขาในตอนนี้ไม่สำคัญเลยสักนิด

มีเพียงความคิดเดียวในหัวของเขาตอนนี้ จงวิ่ง

"ชีวิตของข้าเป็นของข้าเองและข้าเลือกมันด้วยความเต็มใจและเป็นอิสระ"

สกายมานีเบื่อแล้วกับการวิ่งไล่จับ ทำไมสิ่งมีชีวิตเหมือนตัวหมัดถึงได้รอดพ้นจากการจับกุมของมันกันนะ?

เห็นได้ชัดเลยว่าเขาจะไม่มีทางยอมให้มันจับแน่

แต่มันเป็นถึงเจ้าของเกาะตั้งแต่ที่มันจำความได้แล้ว ไม่มีใครที่กล้าหือกับมันในถิ่นของมัน

ผู้บุกรุกทุกคนจะต้องตาย!

ด้วยความคิดดังกล่าว กอริลลาจึงได้ไล่ตามลูหลี่ต่อไป

ทางหนีของเขายิ่งน้อยลงไปกว่าเดิมอีก เขาเดินเข้าไปในทางเดินแคบๆซึ่งล้อมรอบด้วยพืชมากมาย หวังว่าทางหินนี้จะช่วยชีวิตเขาได้นะ

"ผู้เชี่ยวชาญครับ ตอนนี้เราอยู่บนเรือกันแล้ว เรากำลังรอคุณมาอยู่นะครับ "ตอนนี้ลูหลี่กำลังดึงบอสออกไปอยู่ ส่วนหัวเราะไปยังสวรรค์ก็ได้พาเจ้าหญิงโนมขึ้นเรือไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ตอนนี้เธออยู่บนเรือแล้ว เควสเองก็ถือว่าสำเร็จไปเปาะหนึ่ง

เป็นไปได้ว่าพวกเขาไม่ทราบว่าเควสนี้อยู่ในระดับ 45 ซึ่งถือว่ายากมากสำหรับการที่คนสองสามคนจะทำสำเร็จ

"นาย…." ลูหลี่หยุดพูด ก่อนที่จะกัดฟันและพูดออกมาว่า "ไปก่อนได้เลย พอดีว่ามีบางอย่างเกิดขึ้นนะ"

"โอ้ ... " หัวเราะไปยังสวรรค์ได้แต่ร้องออกมาว่า "แล้วคุณล่ะครับ?"

"ฉันมีทางหนีน่า ถ้าฉันมีโอกาสฉันก็จะกลับไปที่เมืองเอง "ลูหลี่กล่าวออกมาอย่างเงียบๆ แม้ว่าเขาจะตาย เขาก็เสียค่าประสบการณ์เพียง 10%

แต่เขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอุปกรณ์ของเขาจะเสียไปด้วยหรือเปล่า

ยกเว้นแต่แหวนของเขา อุปกรณ์ชิ้นอื่นๆก็มีโอกาสที่จะตกได้หมด

"งั้นโอเคครับ เราจะมุ่งหน้าออกไปก่อน" หัวเราะไปยังสวรรค์ยังไม่มีทางเลือกอื่นเลย เขาจึงไม่ได้พูดอะไรต่อ เห็นได้ชัดว่าในสถานการณ์ปัจจุบันนี้ เควสเป็นเรื่องที่สำคัญที่สุด

กอริลลานับพันทั้งตัวเล็กและตัวใหญ่ต่างก็กำลังไล่ตามลูหลี่อยู่ในตอนนี้

เขาไม่รู้ว่าทางข้างหน้าจะมีอะไรรออยู่ แต่เขารู้ดีว่าข้างหลังของเขานั้นมีแต่กอริลลาไล่ตามมาอยู่ นั้นทำให้เขาได้แต่วิ่งไปข้างหน้าจนสุดทาง

ไม่ว่าเส้นทางจะยาวแค่ไหน ท้ายที่สุดก็ต้องมีจุดสิ้นสุดอยู่ดี

ถึงแม้ว่าเส้นทางจะไม่มีที่สิ้นสุดจริงๆ แต่ลูหลี่คงจะไม่สามารถหนีไปได้ตลอด เพราะด้วยความที่กอริลลาพวกนี้โจมตีเขาไปตลอดทาง โชคดีที่เขานั้นเร็วมาก รวมถึงเขายังมีทักษะและโพชั่นอีก

ที่สุดทางของถนนนั้นมีรูปปั้นแปดมุมที่ดูคล้ายกับประตูอยู่

แท่นบูชาที่ดูเหมือนกับประตูดูเหมือนว่าจะมีเวทย์มนต์แฝงอยู่ที่ตัวมัน ประตูได้หมุนไปมาจนดูคล้ายกับน้ำวน จากนั้นมันก็ได้ดูดลูหลี่เข้าไปข้างใน

มันดูคล้ายกับประตูมิติ แต่เขาไม่มั่นใจเลยว่ามันจะส่งเขาไปที่ไหนกันแน่

ทันใดนั้นเอง ลูหลี่ก็ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ

ระบบ: เพื่อที่จะเข้าสำรวจพื้นที่ลับในเกาะฮารากุ ใช้ลูกแก้วแห่งความลับ

ลูกประคำที่อยู่ในกระเป๋าของลูหลี่เริ่มเปล่งแสงออกมาในขณะที่ลูหลี่ได้เข้ามายังประตูมิติ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าไอเท็มชิ้นนี้มีไว้เพื่ออะไร

มันคือพื้นที่ลับ!

มันไม่เหมือนกับดันเจี้ยน พื้นที่ลับเป็นอะไรที่พิเศษกว่ามาก แต่ละพื้นที่ต่างก็มีเอกลักษณ์และหาได้ยาก

ซึ่งเกาะที่เขาอยู่คงจะเป็นเกาะฮารากุในตำนาน หนึ่งในเกาะที่ล้อมรอบไปด้วยหมอก ผู้เล่นในชีวิตก่อนหน้านี้ต่างก็พยายามมาที่นี้เพื่อหากอริลลามาขายเป็นสัตว์เลี้ยง กลุ่มของทหารรับจ้างหลายกลุ่มต่างก็พยายามล่องเรือมาที่นี้กัน แต่พวกเขาก็ไม่พบเข้ากับอะไรเลย

เขาควรจะรู้ว่ามันคือที่แห่งนั้น

เมื่อก้อนหินพุ่งมาหาลูหลี่ เขาก็แทบจะไม่มีเวลาคิดจนเผลอไปเข้าไปในพื้นที่ลับ การออกไปข้างนอกยังไงก็รับประกันตายอย่างแน่นอน แต่ก็ใช่ว่าอยู่ข้างในนี้จะไม่มีโอกาสตายเหมือนกัน

ในตอนแรกที่มาถึงที่นี้ ทุกสิ่งทุกอย่างต่างก็เป็นสีดำ

พื้นที่ลับนั้นช่างมืดจริงๆ เขาแทบจะมองไม่เห็นมือของตัวเองเลย ลูหลี่เข้าสู่สถานะหายตัวอย่างเงียบๆและก้มลงไปที่พื้นโดยไม่เคลื่อนที่ เมื่อดวงตาของเขาปรับเข้ากับความมืดแล้ว เขาก็เริ่มที่จะขยับไปข้างหน้านิดหน่อย แต่ในตอนนั้นเขากลับมองเห็นอะไรบางอย่างอยู่ข้างหน้าเขา

พื้นดินข้างหน้าดูไหม้เกรียมและมีกลิ่นกำมะถันหนักด้วย

โชคดีที่กอริลล่าพวกนั้นไม่สามารถเข้ามายังข้างในได้

ตอนนี้เขาจำเป็นต้องตัดสินใจแล้วว่า จะกลับไปที่บ้านหรือสำรวจสถานที่แห่งนี้ต่อดี ซึ่งที่แห่งนี้เป็นพื้นที่ลับ มันคงจะดูไม่ฉลาดเลยหากเขาออกไปโดยไม่ทำอะไร

ลูหลี่จึงได้แต่พยายามสำรวจต่อไป แม้ว่าเขาจะรู้ว่ามันอันตรายมาก แต่เขาก็ยังตัดสินใจที่จะเดินลึกเข้าไปอีก

เขาพยายามอย่างระมัดระวังและพยายามที่จะไม่ทำให้เกิดเสียงใดๆในสถานที่ๆแสนจะเงียบเชียบแห่งนี้ ซึ่งการล่องหนของเขาก็ค่อนข้างที่จะมีประโยชน์ เพราะมันช่วยไม่ให้เขาถูกตรวจพบได้เร็วพลัน

หลังจากสำรวจมาเป็นระยะเวลาหนึ่ง เขาก็พบเข้ากับมอนสเตอร์ตัวแรก

มันคือ หมาป่าสองหัว

ในที่สุดลูหลี่ก็เข้าใจแล้วว่าทำไมเขาถึงเห็นกลุ่มกอริลล่าเข้าไปจัดการกับพวกหมาป่าสองหัว พวกมันคงจะออกมาจากพื้นที่ลับแห่งนี้สินะ

งั้นพื้นที่ลับแห่งนี้มันคืออะไรงั้นเหรอ?

เขาได้อ่านหนังสือหลายเล่มเกี่ยวกับตำนานในเกมและก็ได้คิดว่ามีความเป็นไปได้อยู่สองอย่าง

อย่างแรกคือเรือนจำ บางทีมันอาจจะเป็นคุกปีศาจ หากเป็นอย่างนั้น ลูหลี่คงจะไม่อยู่ที่นี้นานนัก ด้วยความที่ปีศาจพวกนั้นสามารถฆ่าเขาได้อย่างง่ายดาย

ความเป็นไปได้อย่างที่สองคือ โลกใบเล็กที่ถูกทอดทิ้ง

ในจักรวาลแห่งนี้ อาเซรอธไม่ใช่แค่โลกใบเดยว ยังมีโลกอีกมากมายที่แตกต่างกันรวมถึงสิ่งมีชีวิตด้วย สิ่งมีชีวิตพวกนั้นมีทั้งพวกที่ทรงพลังและเป็นปีศาจที่รื่นเริ่งในการทำลายล้างสิ่งต่างๆ สิ่งมีชีวิตที่โหดร้ายพวกนั้นได้ทำลายโลกหลายใบ จนกระทั่งพวกมันเจอเข้ากับยักษ์ทองแดงซาเจอรัส

ในเวลานั้นซาเจอรัสไม่ใช่ศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดในอาเซรอธ

ในความเป็นจริง เขาเป็นคนดีมากในช่วงเวลานั้น เขาเป็นสมาชิกของยักษ์ทองแดงและเป็นหนึ่งในนักรบที่แข็งแกร่งที่สุด เขามีหน้าที่จัดการสัตว์ร้ายพวกนั้น

แม้ว่าสิ่งมีชีวิตชั่วร้ายพวกนั้นจะทรงพลังมาก แต่พวกมันส่วนมากก็ไม่อาจที่จะทานทนการโจมตีของซาเจอรัสได้ มีเพียงไม่กี่ตัวเท่านั้นที่ถูกกุมขังไปโดยขุนนางบางคน

ซึ่งเมื่อโลกพวกนั้นสูญเสียสิ่งมีชีวิตพวกนั้นไป โลกพวกนั้นก็ได้พังทลายลงไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

แม้หลังจากซาเจอรัสจะทรยศแพนทีออนและปลดปล่อยปีศาจที่เคยพ่ายแพ้เขาออกจากที่คุมขัง แต่เขาก็ไม่ได้ปล่อยพวกมันกลับไปยังที่ๆพวกมันจากมา ดังนั้นแล้ว โลกที่ถูกทอดทิ้งจึงได้เพื่มมากขึ้นเรื่อยๆ

ลูหลี่เองก็ไม่เคยเห็นมาก่อน แต่เขาก็ลองอ้างอิงจากสิ่งที่เขาอ่าน มันก็น่าจะเป็นที่แห่งนี้แหละ