ตอนที่ 19: ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา

ตอนที่ 19: ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา

“อื้ม น่าน่าเชื่อศิษย์พี่ค่ะ!”

หัวใจของหูเลียน่าสงบลงทันที

นางกำหมัดเล็กๆ แน่นและเลิกคิดเรื่องอื่น

การฟังศิษย์พี่เป็นสิ่งที่ถูกต้องที่สุดอย่างแน่นอน

“ทั้งสองท่าน พวกเรามาถึงแล้วครับ!”

ตอนนั้นเอง เสียงของอ้าวเต๋อเปียวก็ดังมาจากข้างนอก

ซูเหวินจูงมือหูเลียน่าก้าวลงจากรถม้า

ป่าล่าวิญญาณเป็นสถานที่ที่สำนักวิญญาณยุทธ์กักขังและเลี้ยงดูสัตว์วิญญาณไว้

ส่วนใหญ่เป็นสัตว์วิญญาณระดับร้อยปีและพันปี ระดับความอันตรายจึงต่ำมาก

เกือบทุกประเทศจะมีป่าลักษณะนี้ไว้สำหรับเลี้ยงสัตว์วิญญาณให้วิญญาจารย์ระดับต่ำมาล่า และให้เหล่าศิษย์ในตระกูลใหญ่มาฝึกฝน

ป่าแห่งนี้มีเวรยามคอยเฝ้าอย่างแน่นหนา และมีแผนที่ป่าบอกตำแหน่งชัดเจนอยู่ที่ทางเข้า

จิ้งจอกอัคคีที่ปี๋ปี่ตงพูดถึงมีชื่อเต็มว่า จิ้งจอกอัคคีแผดเผา และพวกมันอาศัยอยู่ในป่าละเมาะจิ้งจอกอัคคี

ซูเหวินหาตำแหน่งของมันในแผนที่ได้อย่างง่ายดาย

เขาลอบถอนหายใจ สถานที่ที่มนุษย์บริหารจัดการมันต่างกันจริงๆ

มีสัตว์วิญญาณอะไรบ้างและพวกมันอยู่ที่ไหน ล้วนมีเครื่องหมายระบุไว้อย่างชัดเจน

อ้าวเต๋อเปียวแสดงป้ายประจำตัวต่อองครักษ์ แล้วทั้งสามก็มุ่งหน้าไปยังป่าละเมาะจิ้งจอกอัคคี

“ทั้งสองท่านรออยู่ที่นี่สักครู่นะครับ ตามคำสั่งขององค์สังฆราช ข้าจะไปจับจิ้งจอกอัคคีแผดเผาอายุสี่ร้อยปีมาให้”

“แน่นอนว่าองค์สังฆราชยังทรงมีรับสั่งอีกว่า ทั้งสองท่านสามารถเข้าไปในป่าลึกกว่านี้ได้”

เมื่อถึงบริเวณป่าละเมาะจิ้งจอกอัคคี อ้าวเต๋อเปียวก็เอ่ยขึ้น

“งั้นรบกวนท่านด้วยนะครับรุ่นพี่ ข้ากับศิษย์น้องจะรออยู่ที่นี่ พยายามจับมาหลายๆ ตัวหน่อยนะครับ เอาที่อายุเกินห้าร้อยปีได้ยิ่งดี ข้าอยากทำหัวกระต่ายผัดพริกกินน่ะ!”

ในเมื่อมีแรงงานฟรี ซูเหวินก็ไม่เกรงใจ

“ท่านนายน้อยล้อเล่นแล้ว ข้ามิบังอาจรับคำว่ารุ่นพี่หรอกครับ ถ้าท่านนายน้อยไม่รังเกียจ เรียกข้าว่าเสี่ยวเปียวก็ได้!”

อ้าวเต๋อเปียวไม่คิดเลยว่าศิษย์ขององค์สังฆราชจะเข้าถึงง่ายขนาดนี้

ในฐานะศิษย์ขององค์สังฆราช หากไม่นับว่าเป็นรองคนเพียงหมื่นคน เขาก็เป็นตัวตนที่เหล่าคาร์ดินัลและบิชอปชุดขาวต่างอิจฉา และในอนาคตอาจได้สืบทอดตำแหน่งองค์สังฆราชด้วยซ้ำ

อ้าวเต๋อเปียวเรียกเสือดาวเพลิงออกมา

เขาเต็มไปด้วยพลัง

หลังจากการสถิตร่างวิญญาณยุทธ์ เขาก็พุ่งหายเข้าไปในพงไพรอย่างคล่องแคล่ว

ความเร็วของเสือดาวเพลิงนั้นรวดเร็วมาก

เพียงสิบห้านาที

เขาก็กลับมาพร้อมกับเหยื่อหลายตัว

จิ้งจอกอัคคีแผดเผามีสีแดงเพลิงไปทั่วทั้งตัว ขนดูมีชีวิตชีวาและมีหางยาวอยู่เบื้องหลัง

ในบรรดาจิ้งจอกสามตัวนี้ ซูเหวินสังเกตเห็นว่ามีตัวหนึ่งที่มีหางงอกออกมาสองหาง

“ท่านนายน้อย จิ้งจอกตัวนี้เกิดการกลายพันธุ์ครับ มันอาจกลายเป็นราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา แต่น่าเสียดายที่มันมีอายุถึงหกร้อยปีแล้ว มิฉะนั้นมันคงเหมาะกับท่านน่าน่ามาก”

“ตัวนี้อายุสี่ร้อยกว่าปี ส่วนตัวที่เหลืออายุเจ็ดร้อยกว่าปีครับ ท่านน่าน่าควรดูดซับตัวสี่ร้อยปีดีกว่า”

อ้าวเต๋อเปียวคลายการสถิตร่างวิญญาณยุทธ์ แล้วเขี่ยจิ้งจอกอัคคีอายุสี่ร้อยปีที่ร่อแร่ไปข้างหน้า

ดวงตาของซูเหวินเป็นประกายเล็กน้อย ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผาที่กลายพันธุ์—นี่แหละที่น่าตื่นเต้น

เขากระแอมแล้วพูดว่า “ตกลงครับ แต่รบกวนท่านไปจับจิ้งจอกอัคคีมาเพิ่มอีกสักหน่อยสิ สองหัวมันไม่พอกินหรอก!”

“ได้ครับ!”

อ้าวเต๋อเปียวหัวเราะเบาๆ ไม่คิดเลยว่านายน้อยจะตะกละขนาดนี้ เขาไม่ได้ปฏิเสธ การจัดการกับสัตว์วิญญาณร้อยปีพวกนี้เป็นเพียงงานเล็กน้อยสำหรับเขา

หลังจากอ้าวเต๋อเปียวจากไป ซูเหวินก็หยิบมีดสั้นที่เตรียมไว้ออกมาจากอุปกรณ์วิญญาณ

“น่าน่า วันนี้ศิษย์พี่จะสอนบทเรียนสำคัญบนเส้นทางวิญญาจารย์ให้เจ้า ฆ่าราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผาตัวนี้ซะ!”

“น-น่าน่าเข้าใจแล้วค่ะ!”

หูเลียน่ารับมีดสั้นมา มือเล็กๆ ของนางสั่นน้อยๆ ขณะเดินเข้าไปหาราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา

นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วแทงมีดลงไปที่ลำคอของมัน

กว่าที่อ้าวเต๋อเปียวจะกลับมา หูเลียน่าก็กำลังดูดซับวงแหวนวิญญาณอยู่แล้ว

อ้าวเต๋อเปียวเผยรอยยิ้มอย่างพึงพอใจ นายน้อยทั้งสองช่างกล้าหาญกว่าที่คิด

ทันใดนั้น สีหน้าของเขาก็แข็งค้าง จิ้งจอกอัคคีสองตัวในมือร่วงลงพื้นเสียงดังตุบ และเขาก็ทรุดเข่าลงกับพื้นอย่างแรง

“ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา!”

อ้าวเต๋อเปียวยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าวงแหวนวิญญาณที่หูเลียน่ากำลังดูดซับอยู่นั้นมาจากราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา

เขารู้ตัวว่าจบเหม่แล้ว เขาจินตนาการถึงใบหน้าที่โกรธเกรี้ยวขององค์สังฆราชได้ทันที: ลูกชายต้องใส่ชุดไว้อาลัย ภรรยาไปอยู่ในอ้อมกอดคนอื่น ทรัพย์สินตระกูลกลายเป็นของคนอื่น และเหลือเพียงกองดินหลุมศพเป็นเพื่อนเขา

“ใจเย็นๆ น่า!”

ซูเหวินเดินเข้าไปตบไหล่ปลอบใจเขา

สีหน้าของเขาดูผ่อนคลาย แต่ในใจเขาก็ประหม่าอยู่บ้าง

ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผามีอายุเกินขีดจำกัดที่ประมาณการไว้จริงๆ

เมื่อเห็นสีหน้าอันเจ็บปวดของหูเลียน่าและเลือดที่ซึมออกมาจากมุมปาก ซูเหวินก็กำหมัดแน่น สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่การรอคอย

โชคดีที่สิบห้านาทีต่อมา สีหน้าของหูเลียน่าค่อยๆ กลับเป็นปกติ และกลิ่นอายบนร่างกายของนางก็พุ่งทะยานขึ้นอย่างกะทันหัน

“นี่... เป็นไปได้ยังไง!”

อ้าวเต๋อเปียวที่กำลังร่ำไห้อย่างขมขื่น เมื่อเห็นสภาพของหูเลียน่าก็รู้ว่านางดูดซับสำเร็จแล้ว

นี่คือวงแหวนวิญญาณหกร้อยปีนะ!

ไหนบอกว่าวงแหวนวิญญาณวงแรกห้ามเกินสี่ร้อยกว่าปีไง?

ถึงขนาดมี อาจารย์ใหญ่ บางคนคำนวณตัวเลขออกมาเป๊ะๆ ถึงหลักหน่วยเลยด้วยซ้ำ

“ศ-ศิษย์พี่ น่าน่าทำสำเร็จแล้วค่ะ!”

หูเลียน่าลุกขึ้นยืนโดยไม่สนใจคราบเลือดที่มุมปาก วิ่งไปหาซูเหวินด้วยความดีใจ

“น่าน่าเก่งมาก!”

ซูเหวินเอ่ยชมและยื่นมือไปเช็ดเลือดที่มุมปากให้นาง “ทักษะวิญญาณมีผลยังไงบ้าง?”

“ศิษย์พี่คะ มันเรียกว่า บัญชาจิ้งจอกอัคคี ค่ะ เมื่อใช้งาน พลังโจมตีจะเพิ่มขึ้น 100% พลังจิตเพิ่มขึ้น 100% เป็นการโจมตีแบบวงกว้าง และจะมี เพลิงจิ้งจอก ปรากฏขึ้นที่มือของน่าน่า อุณหภูมิของเปลวไฟสูงมากและสามารถกัดกร่อนพลังจิตของศัตรูได้ค่ะ”

หูเลียน่าดูตื่นเต้นมาก แต่ซูเหวินกลับอึ้งไป แม้แต่อ้าวเต๋อเปียวที่อยู่ใกล้ๆ ก็ยังแสดงสีหน้าตกตะลึง

ทั้งทักษะเสริมพลังและโจมตีหมู่ในหนึ่งเดียว ทักษะวิญญาณนี้เทียบได้กับทักษะวิญญาณระดับพันปีเลยทีเดียว

พอนึกถึงความลำบากตอนที่สู้กับราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผา

อ้าวเต๋อเปียวก็รู้สึกโล่งใจขึ้นมา แม้ราชาจิ้งจอกอัคคีแผดเผาจะมีอายุเพียงหกร้อยปี แต่ถ้าต้องสู้กับสัตว์วิญญาณพันปีก็ไม่ใช่ปัญหาเลยสักนิด

“พี่เปียว เรื่องในวันนี้ต้องเก็บเป็นความลับนะครับ”

“ไม่ต้องห่วงครับท่านนายน้อย ปากของอ้าวเต๋อเปียวคนนี้แข็งที่สุด!”

อ้าวเต๋อเปียวรู้ดีว่าถ้าเรื่องวันนี้แพร่ออกไป มันจะสั่นสะเทือนทฤษฎีแห่งโลกวิญญาจารย์แน่นอน

หากคนภายนอกรู้ว่าศิษย์ขององค์สังฆราชมีพรสวรรค์ขนาดนี้ พวกเขาต้องถูกลอบสังหารในอนาคตแน่ๆ

หอแก้วเจ็ดสมบัติมีราชทินนามพรหมยุทธ์คนหนึ่งที่ชอบลอบสังหารเหล่าอัจฉริยะอยู่ด้วย

“ไปกันเถอะ เรากลับกัน!”

...ตำหนักสังฆราช!

ปี๋ปี่ตงฟังรายงานจากอ้าวเต๋อเปียวและมองดูเด็กน้อยทั้งสองที่กลับมา

นางถามว่า “สรุปคือ วงแหวนวิญญาณของน่าน่าคือหกร้อยปีงั้นรึ?”

“ใช่ครับ!”

อ้าวเต๋อเปียวพยักหน้าด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความยินดี มีศิษย์ที่ทรงพลังขนาดนี้ องค์สังฆราชควรจะดีใจจนเนื้อเต้นสิ

ทว่า

ตำหนักสังฆราชกลับตกอยู่ในความเงียบงันกะทันหัน และอ้าวเต๋อเปียวก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันที่อธิบายไม่ได้

เขางุนงง มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่?

“ท-ท่านอาจารย์ น่าน่ามีวงแหวนวิญญาณที่ทรงพลังขนาดนี้ ท่านไม่ดีใจหรือครับ?”

ซูเหวินแสดงสีหน้าประหลาด

หูเลียน่าเองก็กะพริบตาโตที่เต็มไปด้วยความสงสัย

ปี๋ปี่ตงมองซูเหวินและหูเลียน่า รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันงดงามของนาง

“มันเกินความคาดหมายของอาจารย์จริงๆ น่าน่าเก่งมาก แต่ว่า...”

น้ำเสียงของปี๋ปี่ตงเปลี่ยนไป และนางพ่นลมหายใจเย็นชา “อ้าวเต๋อเปียว ความประมาทของเจ้าเกือบจะฆ่าศิษย์คนหนึ่งของอาจารย์ไปแล้ว”

“องค์สังฆราช เป็นความผิดพลาดของข้าเอง ข้ายินดีรับโทษครับ”

อ้าวเต๋อเปียวคุกเข่าลงด้วยความหวาดกลัว เหงื่อเย็นๆ ไหลท่วมหน้าผาก

เขาลืมจุดสำคัญไปจริงๆ

ท่านน่าน่าดูดซับสำเร็จก็จริง แต่ถ้าหากนางทำไม่สำเร็จ ร่างกายของนางคงจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ ด้วยพลังของวงแหวนวิญญาณไปแล้ว

จบตอน