จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 492

บทที่ 492: ผู้มาเยี่ยมที่คาดไม่ถึง

ตั้งแต่ช่วงที่เขารับโทรศัพท์จากแพทย์ไป ลูหลี่ก็ได้สูญเสียความใจเย็นไป ซึ่งลูซินก็ยังเด็กอยู่ ด้วยสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับเธอนั้น มันก็ทำให้เธอสับสนไปด้วย

ถ้าไม่ใช่เพราะดู่ดู่เห็นพวกเขาทำอะไรกันอยู่ พวกเขาคงจะแพ็คของและรีบออกไปแล้ว

ดู่ดู่รู้สึกประหลาดใจและรีบเรียกสาวๆคนอื่นในบ้านออกมากัน

"เราได้พบกับผู้บริจาคที่เหมาะสมแล้ว เราเลยจะไปที่จิงหนานเพื่อทำการผ่าตัดตอนนี้เลย" ลูหลี่ได้อธิบายให้แก่เราสาวๆฟัง ซึ่งเขาไม่มีทางที่จะปล่อยให้พวกเธอมาขัดขวางเขาแน่

"แล้วการบริจาคมันเป็นยังไงบ้างล่ะ?"พวกเธอนั้นไม่เคยพบผู้บริจาคมาก่อนเลย แต่พวกเธอนั้นเป็นห่วงในตัวของลูซิน

ทั้งสามสาวมีความสัมพันธ์แบบธรรมดาๆกับลูหลี่ ส่วนใหญ่เป็นเพราะเขาไม่ได้สนใจในตัวผู้หญิงและไม่คิดที่จะใช้เวลาร่วมกับพวกเธอเลย แม้แต่การพูดคุยกันธรรมดาๆยังไม่ง่ายเลยสำหรับพวกเธอกับลูหลี่

อย่างไรก็ตาม พวกเธอมีความสัมพันธ์ที่ดีกับลูซิน พวกเธอเหมือนกับพี่สาวน้องสาวกันเลย

"ดีมากเลยล่ะ ดอกเตอร์ดอนบอกว่านี่เป็นโอกาสที่หาได้ยากมากเลย "แม้ว่าลูหลี่จะใช้เวลาคิดในเรื่องนี้สักพัก แต่เขาก็ต้องการที่จะพูดออกมาเพื่อที่จะทำให้น้องสาวของเขามั่นใจด้วย

"เราขอไปด้วยนะ" ยี่ยี่นั้นไม่ใช่คนพูดมากนัก แต่เธอกลับเป็นคนแรกที่พูดขึ้นมาในหมู่สาวๆ

"ทำไมเธอถึงอยากมาด้วยล่ะ?""ลูหลี่แค่อยากที่จะไปหนานจิงให้เร็วที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ก็แค่นั้นเอง

หลายปีที่ผ่านมานี้ การผ่าตัดหัวใจจำเป็นที่จะต้องผ่าตัดหัวใจภายใน 24 ชั่วโมงหลังจากที่ผู้บริจาคได้เสียชีวิตไป เมื่อเวลาผ่านไปเกินหกชั่วโมง มันจะส่งผลต่อผลลัพธ์ของการผ่าตัดมาก ถึงแม้ว่าเทคโนโลยีจะพัฒนาขึ้นเยอะ แต่การที่ทำให้ไวที่สุดคงจะเป็นผลดีกว่า

"นายก็เป็นแค่ผู้ชายคนหนึ่งเท่านั้น นายรู้อะไรเกี่ยวกับการดูแลซินซินบ้างงั้นเหรอ?"ฮวนฮวนตอบกลับลูหลี่ที่กำลังรีบแพ็คของอยู่

ดู่ดู่และยี่ยี่นั้นสามารถขับรถได้ นอกจากนี้แล้ว พวกเธอทั้งสองคนยังมีรถของตัวเองด้วย

ซึ่งลูหลี่ก็ไม่สามารถที่จะปฏิเสธได้เลย พวกเขาทั้งห้าคนจึงได้ขี่รถสองคันรับด็อกเตอร์ชราและมุ่งหน้าไปยังหนานจิงกัน

หลังจากที่เทคโนโลยีรถไฟความเร็วสูงได้รับการพัฒนาอย่างเต็มที่แล้ว ทางจีนก็ได้เปิดทางหลวงในอากาศขึ้น ความเร็วในการเดินทางของมันแทบจะเทียบเท่ากับเครื่องบินเลย ซึ่งเจียงหนานนั้นอยู่ใกล้กับหนานจิงมาก ดังนั้นแล้ว พวกเขาจึงใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงในการเดินทางไปถึงจุดหมายปลายทาง โรงพยาบาลที่ใหญ่ที่สุดในหนานจิง

การมาถึงของลูหลี่และคนอื่นๆไม่ได้มีอะไรยุ่งยากนัก ไม่มีใครให้ความสนใจกับเด็กสาวตัวน้อยๆคนหนึ่งที่กำลังเดินเข้าไปในโรงพยาบาลหรอก

ซึ่งพวกเขาก็มาถึงที่นี้สายไปหน่อยและเพราะว่าขั้นตอนหลังจากนั้นยุ่งยากมากมาย มันจึงทำให้ลูหลี่และคนอื่นๆแทบจะไม่มีเวลาหยุดพักหายใจกันเลย

และแน่นอนว่าเขาเกือบจะลืมเรื่องในเกมไป หากสแควรูทสามไม่มาเตือนเขา

มันไม่ใช่เรื่องผิดปกติอะไรที่ลูหลี่จะต้องสนใจเรื่องเกมในตอนนี้ เพราะเกมรุ่งอรุณนั้นเป็นเหตุผลที่ทำให้เขาสามารถหาเงินมารักษาน้องสาวของเขาและทำให้ชีวิตของเธอมีความสุขได้

"ลูหลี่ เกิดอะไรขึ้นกับนายงั้นเหรอ? นายออฟไลน์ไปโดยไม่บอกอะไรและยังไม่ออนไลน์ในวันนี้อีก การแข่งขันใกล้จะเริ่มแล้วนะ "สแควรูทสามติดต่อไปหาลูหลี่และได้พูดออกมาทันทีที่เขารับสาย

"ฉันยังไม่สามารถออนไลน์ได้ในตอนนี้นะ ซินซินอยู่ในโรงพยาบาลและฉันต้องคอยเฝ้าเธอด้วย "ลูหลี่พูดออกมาอย่างเงียบๆขณะที่ยืนอยู่ข้างหน้าห้องพยาบาล

เขาเข้าใจถึงความสำคัญของเกมดี แต่เขาไม่ได้มีอารมณ์ที่จะลงไปแข่งขันเลย นอกจากนี้แล้ว เขาอาจจะใช้ฝีมือได้ไม่เต็มที่เท่าไหร่ เพราะสถานการณ์ในปัจจุบันของเขา ลูหลี่ไม่ใช่พระเจ้า เขาไม่สามารถหลับตาลงและครองทุกสิ่งทุกอย่างได้ในชั่วพริบตาหรอกนะ

"เกิดอะไรขึ้นกับซินซินงั้นเหรอ?"สแควรูทสามจดจำถึงน้องสาวของลูหลี่ได้ เธอเป็นเด็กสาวที่น่ารักมากยามที่เธอหัวเราะออกมา

"นายไปห่วงเรื่องอื่นเถอะนะ" เขาคิดในใจ สมาคมกฏแห่งดาบนั้นเพิ่งจะถูกสร้างขึ้นมาเอง มันจึงมีงานหลายอย่างที่ทำให้สแควรูทสามต้องทำอยู่มากมายเลยทีเดียว

แต่ลูหลี่ก็จำเป็นที่จะต้องอธิบายสถานการณ์ทั้งหมดให้สแควรูทสามฟัง พวกเขาทั้งคู่เป็นเพื่อนอยู่แล้ว มันจึงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปิดบังเขาเลย

สแควรูทสามเมื่อได้ยินเรื่องของลูหลี่แล้ว เขาก็ยินดีที่ลูหลี่พบกับผู้บริจาค จากนั้นเขาก็ถามว่ามีเงินพอไหม ซึ่งหลังจากที่เขาได้คุยเรื่องพวกนี้ไปกับลูหลี่จนหมดแล้ว เขาก็กลับมาห่วงเรื่องเกมเหมือนเดิม

"ถ้าเป็นแบบนี้แล้ว นายจะไม่สามารถเข้ามาออนไลน์ได้อีกกี่วันเนี้ย?"

"ฉันนำหมวกเกมมาด้วยนะ ถ้าฉันจัดการเรื่องต่างๆเสร็จแล้ว เดี๋ยวฉันจะเข้าไปเองแหละ "ลูหลี่กล่าว

ก่อนที่พวกเขาจะออกมาจากบ้านเช่า สาวๆก็ได้เก็บหมวกเกมทั้งหมดในบ้านขึ้นรถมา ซึ่งก็รวมถึงของลูหลี่และซินซินด้วย

"งั้นฉันจะให้มู่ฉีเข้าไปลงแทนล่ะกัน" สแควรูทสามถอนหายใจ เขาไม่สามารถควบคุมอะไรในสถานการณ์เช่นนี้ได้เลย ซึ่งเขาก็ได้แต่ปลอบใจลูหลี่เท่านั้น "คิดถึงสิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้ไว้ ไม่ต้องห่วงเรื่องเกมเลย พวกเราจะจัดการเรื่องในเกมให้นายเอง"

แม้ว่าคำพูดของเขาจะดูเรียบง่าย แต่ลึกๆแล้ว เขาตระหนักถึงความสำคัญของลูหลี่ในทีมดี

สมาคมกฏแห่งดาบเป็นเหมือนกับสิ่งที่ลูหลี่สร้างมากับมือ เขาทั้งพาเคลียร์ดันเจี้ยนครั้งแรกไปมากมายและรวมถึงการนำทีมเข้าสู่แชมป์การแข่งขันด้วย

แต่ในวันนี้ ลูหลี่ไม่ได้ออนไลน์ในเกม

ซึ่งในช่วงเช้าของวัน เขาก็ได้ไปเจอกับ เฮเลน สเวนฟอร์ด เธอเป็นผู้หญิงจากต่างประเทศที่มีอายุประมาณสี่สิบปีและพูดภาษาอังกฤษ แต่ลูหลี่นั้นไม่เข้าใจภาษาอังกฤษเลยสักนิดเดียว

นั้นทำให้ยี่ยี่ต้องคอยเป็นล่ามให้กับเขา เธอเป็นเด็กที่มีพรสวรรค์รวมถึงผลการเรียนที่ดีและยังมีความชำนาญในหลายภาษาด้วย

จริงๆแล้วลูหลี่ไม่ได้มีเรื่องคุยกับหมอคนนี้มากนัก ทั้งหมดที่เขาทำมีแค่การแสดงความขอบคุณเท่านั้น นอกจากนี้แล้ว เขายังพยายามที่จะให้มอบเงินให้กับเธอด้วย แต่การกระทำของเขาก็ถูกปฏิเสธโดยเธอไป

เงินที่เขาจะให้เธอไปมีจำนวนถึง 500,000 ดอลลาร์

แม้ว่าเธอจะเคยมารักษาที่จีนหลายครั้ง แต่เฮเลน สเวนฟอร์ดก็ยังไม่เข้าใจถึงความคิดของคนพวกนี้เลย แค่ผ่าตัด อย่างน้อยเธอก็ได้สองล้านเหรียญดอลลาร์แล้ว ทำไมบางคนถึงยังให้เงินเธอเพิ่มอีกกันล่ะ?

ด้วยความที่การสนทนาไม่คืบหน้าไปไหนเลย หมอสาวในตำนานจึงโบกมือลาพวกเธอพร้อมกับจากไป

เวลาช่วงบ่ายในวันนี้ของเขาว่างอยู่และเขาก็คิดจะใช้เวลานี้ในการปลอบใจน้องสาวของเขาที่กำลังกังวลอยู่ด้วย แต่ก็กลับมีแขกที่ไม่คาดคิดได้เดินเข้ามาเยี่ยม

"เด็กคนนี่ใช่มั้ย?"มีเสียงที่ดังเบาๆอยู่ข้างนอก แต่คำพูดของพวกนั้นได้ยินชัดเจนเลย เห็นได้ชัดเลยว่าพวกเขาคงจะมีการศึกษาที่ดีพอสมควร

"ใช่แล้วครับ คุณเม่ย พวกเขาพึ่งจะย้ายเข้ามาเมื่อคืนนี้ พ่อแม่ของพวกเขาทั้งสองคนได้ล่วงลับไปแล้ว เหลือแค่พี่น้องสองคนนี้ล่ะครับ "จากนั้นเอง ลูหลี่ก็ได้ยินอีกเสียงหนึ่งดังขึ้นมา

ลูหลี่ไม่ได้รู้จักคนมากนักและเขาก็รู้สึกไม่สบายใจในตัวแขกพวกนี้ แต่ทันทีที่ได้ยินคำว่า "คุณเม่ย" เขาก็รู้สึกประหลาดใจ

"คุณลูค่ะ มีแขกมาเยี่ยมค่ะ" หัวหน้าพยาบาลพูดขึ้นมาขณะที่เธอเคาะประตูและขยับมันไปทางด้านข้าง

"สวัสดีครับ เชิญนั่งเลยครับ" ลูหลี่ยืนขึ้นและดึงเก้าอี้ไปทางพวกเขาขณะที่มองไปทางชายและหญิงที่เดินเข้ามา

พวกเขาไม่ได้ดูหนุ่มและก็มีผมหงอกตามศรีษะของพวกเขา แต่แทบจะไม่มีริ้วรอยอยู่เลย พวกเขาคงจะดูแลตัวเองดี แต่ดูเหมือนจะเหนื่อยล้าสุดๆ ราวกับว่าพวกเขาได้ผ่านความเจ็บปวดอย่างมาก

"นี่ต้องเป็นเด็กสาวตัวน้อยคนนั้นสินะ "

ผู้หญิงคนนั้นเดินผ่านลูหลี่และมองไปที่ลูซินซึ่งกำลังนอนราบบนเตียง

ลูซินกำลังเคี้ยวแอปเปิ้ลอยู่และแก้มของเธอก็พองเหมือนหนูแฮมสเตอร์เลย เธอไม่แน่ใจว่าเธอควรจะคายอาหารออกมาหรือกินอาหารให้เสร็จก่อนดี ทั้งหมดที่เธอสามารถทำได้ในตอนนี้ก็คือการจ้องเขม็งไปที่แขก

ผู้ชายและผู้หญิงสองคนนี้ได้มาที่นี่เพื่อมาดูลูซิน ซึ่งพวกเขาก็จ้องไปที่ลูซินตั้งแต่ต้นเลย หลังจากที่พวกเขาเข้าประตูมา ใบหน้าของพวกเขาก็ดูซับซ้อนมากและไม่สามารถบอกได้เลยว่าพวกเขากำลังคิดอะไรอยู่