จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 475

บทที่ 475: เพื่อนนักตกปลาของลูหลี่

ลูหลี่นั้นมีเหยื่อล่อปลาอะควาดไดนามิคแค่ 6 ชิ้นเท่านั้น ซึ่งเขาก็ได้ใช้ไปอันหนึ่งและขายให้ชราไปอีกอันแล้ว ตอนนี้เขาเหลือแค่สี่ชิ้นเอง

"ไม่มีทางที่เธอจะไม่มีอีก มันเป็นไอเท็มที่ดีมากเลยนะเนี้ย" ชายชราคนหนึ่งพูดขึ้นมาขณะที่จ้องไปทางลูหลี่

นี่เป็นไอเท็มที่ดีสำหรับพวกเขา แต่สำหรับลูหลี่แล้ว มีเพียงเหรียญทองและอุปกรณ์เท่านั้นที่นับว่าเป็นไอเท็มที่ดี

"มันก็ขึ้นอยู่กับแนวคิดของคนนั้นแหละ ยังไงก็ตาม เธอมีวิธีสร้างมันอยู่ใช่ไหม เราจะขอสั่งชื้อมันให้เธอทำมันให้เราได้ไหม?"ชายชราที่สวมแว่นตาอีกคนได้กล่าวขึ้นมา

ชายชราคนนี้อาจจะจบมาจากสาขาวิศวกรรมก็ได้ เพราะเขานั้นคิดว่าเกมนั้นเป็นเพียงแค่ข้อมูล ว่าแต่เขารู้ได้ยังไงว่าลูหลี่นั้นมีวิธีสร้างมันขึ้นมา?

"ของพวกนี้สร้างจากทักษะวิศวกรรม แต่ผมต้องการวัสดุ ตอนนี้ผมไม่มีเวลาเลย แต่ถ้าผมว่างตอนไหน ... "ลูหลี่ตอบกลัวไปด้วยความเพลีย

"แค่วัสดุเหรอ เรื่องกล้วยๆ ฉันจะส่งให้เธอเลยก็ได้ "

ในเวลานี้ ดวงตาของพวกเขาแทบจะสว่างขึ้นมากันแทบทุกคน พวกเขาอาจจะคุ้นเคยกับการสั่งคนอื่นมานักต่อนัก ดังนั้นแล้ว ชายชราพวกนี้จึงค่อนข้างเอาแต่ใจไปนิดนึง

ขณะที่รอให้วัสดุของพวกเขามาถึง พวกเขาก็ได้พูดคุยหลายๆเรื่องเกี่ยวกับการตกปลา ลูหลี่เองก็พูดขึ้นมาเป็นครั้งคราว ซึ่งมันทำให้พวกเขารู้สึกประหลาดใจกันไปบ้าง

เมื่อลูหลี่ได้บอกชื่อของเขาออกไป ผู้เล่นธรรมดาคงจะตื่นเต้นมากๆ เพราะเขานั้นเป็นถึงผู้นำของสมาคมกฏแห่งดาบ แชมป์การแข่งขันถ้วยเงาและยังไม่รวมถึงการเคลียร์ครั้งแรกตั้งหลายครั้ง...

อย่างไรก็ตาม เมื่อผู้ที่ชื่นชอบการตกปลาพวกนี้ได้ยินชื่อของ 'ลูหลี่' พวกเขาก็ไม่ได้แยแสอะไรเลย เห็นได้ชัดเลยว่าแทบจะไม่รู้จักด้วยซ้ำ

"เป็นนายนั้นเอง ... " ลูหลี่รู้สึกประหลาดใจที่เห็นปวดไตเก่า ซึ่งได้นำ "วัตถุดิบ" ของชายชราพวกนี้มา

"ฮิฮิ คุณคิดว่าขนมปังที่ผมนำมาให้คราวก่อนจัดส่งไวไหม? คนพวกนี้ก็เป็นลูกค้าผมเหมือนกัน เอ๊ะ ดูเหมือนว่าคุณจะรู้จักกับพวกเขานะ "เขากล่าวออกมาก่อนที่จะมองไปที่พวกคนแก่อย่างอิจฉา สงสัยว่าเขาจะได้รับเงินเป็นจำนวนมากจากการจัดส่งของเลยทีเดียว

การตกปลาเป็นงานอดิเรกที่ธรรมดาที่สุดและก็ช่วยให้พักผ่อนย่อนใจได้อีกด้วย

ในโลกแห่งความเป็นจริง คนที่จะตกปลาได้นั้นจะต้องไม่ห่วงเกี่ยวกับชีวิตของตัวเองเลย ไม่อย่างนั้นแล้ว พวกเขาก็จะต้องจ่ายด้วยอะไรบางอย่างไป

"ฉันไม่อยากที่จะข้องเกี่ยวกับพวกเขาเลยสักนิด" ลูหลี่พูดออกมาเงียบๆ เขาพยายามที่จะจับปลาอีกจำนวนหนึ่ง เพื่อที่น้องสาวของเขาจะได้ลิ้มรสปลาพวกนี้

"เฮ้ เจ้าหนุ่ม ของพวกนี้ใช่ไหมล่ะที่นายต้องการ? อยากจะใช้อะไรก็หยิบได้เลยนะ "ผู้เฒ่าเสี้ยวกล่าวขึ้นมาขณะที่ยิ้มให้กับลูหลี่

โอเคยังไงเขาก็คงต้องทำสินะ

"มีวัสดุมากเกินไปแล้ว ผมยังต้องการปลาอยู่นะ และผมยังเป็นผู้เล่นสายต่อสู้ด้วย เวลาของผมนะ ... "ลูหลี่กล่าวประท้วงพวกคนแก่ เพราะวัสดุที่เขาได้รับมานั้นมันจะมากโคตรๆเลย

"เราจะจ่ายค่าแรงตามที่เธอสร้างเลย ถึงแม้ว่ามันจะไม่คุ้มกับค่าวัสดุที่พวกฉันต้องจ่ายก็เถอะ "

ผู้เฒ่าเสี้ยวและคนอื่นๆได้ปรึกษากันอีกครั้ง ก่อนที่จะกล่าวว่า"งั้นเอาใหม่ๆ เรามีปลากะรังอยู่ห้าตัว เราจะเอามันให้กับเธอแล้วกัน"

"พวกคุณต้องการให้ปลากับผมเหรอ...มันจะไม่เป็นอะไรงั้นเหรอครับ?"ลูหลี่พูดออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

"เธอไม่เข้าใจอะไรเนี้ย?"ชายชราพูดออกมาด้วยความรู้สึกไม่พอใจกับเจ้าหนุ่มนี้" สิ่งที่เราชอบคือการตกปลา จะมีอะไรที่มาทดแทนหรือเทียบกับมันได้งั้นเหรอ?"

"ผมยังสร้างมันได้ไม่มากเท่าที่ควรนะครับ ผมสามารถใช้เวลาสร้างได้สูงสุดแค่ครึ่งชั่วโมง ซึ่งพวกคุณจะจ่ายเท่าไหร่ก็ได้ตามที่พวกคุณต้องการเถอะ "ลูหลี่รับปลากะรังมา ซึ่งแน่นอนว่าเขาไม่ได้ใจไม้ไส้ระกําจนขอราคาสูงๆ

"โอเครเลย ฉันขอรับข้อเสนอล่ะกัน ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ? ลูหลี่ใช่มั้ย? หยาบคายมากอะไรอย่างนี้"ผู้เฒ่าเสี้ยวกล่าวพร้อมกับส่งคำขอเป็นเพื่อน แต่เขาก็ได้ยินเสียงระบบปฏิเสธการกระทำของเขา เขาหัวเราะออกมา ก่อนที่จะพูดว่า "มาเป็นเพื่อนกันเถอะ"

ชื่อของเขาดูหยาบคายงั้นเหรอ?

ชื่อของชายชราคนนี้ก็ไม่ได้ดีเท่าไรนัก แต่มันก็ดูไม่เห็นจะเขากับอายุอานามเลยสักนิด

ปวดไต่เก่าที่อยู่ข้างลูหลี่ก็สังเกตุเห็นถึงความไม่สบายใจของเขา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินใครบางคนบอกว่า ชื่อของลูหลี่นั้นฟังดูหยาบคาย

อย่างไรก็ตาม ที่หยาบคายกว่าคือ คนที่ไม่เคยได้ยินชื่อลูหลี่ในเกมรุ่งอรุณต่างหาก ผู้เล่นพวกนี้ต้องเป็นประเภทแบบโลกหมุนรอบตัวพวกเขาอย่างแน่นอน

ลูหลี่ไม่ลังเลใจเลยที่จะรับคำขอเป็นเพื่อนของพวกคนแก่ ไม่อย่างนั้นแล้ว พวกเขาคงจะทำให้เขารำคาญกว่าเดิมแน่

"ฉันคิดว่าเธอคงจะไม่ใช่ผู้เล่นธรรมดาสินะ" เมื่อได้เห็นปฏิกิริยาของปวดไตเก่าและกลุ่มเพื่อนชราของเขา ชายแก่ก็พอจะเดาได้ "เราไม่สามารถช่วยเธอในเกมได้มากหรอกนะ แต่ถ้าเป็นเรื่องของโลกภายนอกล่ะก็ เราช่วยเธอได้ ขอแค่เธอบอกเราก็พอ"

"ครับผม" ลูหลี่พูดออกมา

ลูหลี่ในตอนนี้ได้กลายเป็นเครื่องจักรทางวิศวกรรมแล้ว โชคดีที่เหยื่อล่อปลาอะควาดไดนามิคนั้นทำได้ค่อนข้างง่ายและสามารถสร้างชิ้นหนึ่งได้ภายในไม่กี่วินาที ซึ่งคนแก่พวกนี้ก็ไม่ได้โลภมากและเอาไปคนละสองชิ้น

ลูหลี่ได้ปลากะรังมาเจ็ดตัวแล้ว ซึ่งมันก็เพียงพอสำหรับเขาเลย นอกจากนี้แล้ว เขายังไม่คิดที่จะหาเงินต่ออีกด้วย

หลังจากได้คุยกับนักตกปลาอีกสักพัก ลูหลี่ก็ได้ออกไปจากทะเลทางใต้และเดินทางไปยังหมู่บ้าน ได้ออกจาก South Stream Cost แล้วเดินข้ามหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้ เพื่อไปยังดันเจี้ยนที่กักเก็บเขี้ยวแห่งความมืด

มีเรื่องหนึ่งที่แสนแปลกประหลาด เควสในหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้นั้นมีเอกลักษณ์มากที่สุดในทวีปอาเซรอธ หมู่บ้านแห่งนี้ตั้งอยู่ระหว่างป่าสีเงินและที่กักเก็บเขี้ยวแห่งความมืด ซึ่งชาวบ้านในหมู่บ้านก็จะกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าในตอนเย็นกัน ผู้เล่นหลายคนรู้เรื่องนี้ แต่ไม่ค่อยรู้ว่าทำไมเป็นแบบนั้นกัน

แน่นอนว่าลูหลี่รู้ทุกเรื่อง

สภาพของป่าสีเงินได้เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง หลังจากที่ถูกอันเดตโรคระบาดเข้ามาทำร้าย ต้นไม้พังไปนับไม่ถ้วนและมีวิญาณรวมถึงมนุษย์หมาป่าพเนจรอยู่โดยรอบ

ชาวบ้านในหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้อาศัยอยู่ในหมู่บ้านทุกวันด้วยความหวาดกลัว ซึ่งพวกเขาก็ทำได้เพียงแค่ขอความช่วยเหลือจาก บารอนซิลเวอร์เลน ให้คอยปกป้องพวกเขาจากหมาป่าที่อยู่ในป่า

อย่างไรก็ตาม บารอนซิลเวอร์เลนก็ไม่ได้อยู่ในหมู่บ้านที่นั่นนานนัก เพราะเขาได้รับคำสั่งจากนักเวทย์ดาราลันบอกให้เขาช่วยมาปกป้องเขาจากสัตว์ร้ายให้ที

ชื่อของนักเวทย์คนนี้คือ อะรูเกิล อดีตสมาชิกขององค์กรนักเวทย์คิรินทัว

หลังจากที่อาทัสได้นำเหล่าอันเดตโรคระบาดและจับกุมตัวของจอมเวทย์แอนโทนิดัสไป สมาชิกของคิรินทัวก็ยิ่งตามหาความแข็งแกร่ง เพื่อที่จะปกป้องตัวเอง ซึ่งในความกลัวและความพ่ายแพ้ของพวกเขา พวกเขาจึงได้สนับสนุนให้อะรูเกิลอัญเชิญจิตวิญญาณสัตว์ป่าโบราณ

ด้วยหนังสือมนต์ดำของยูอาร์ พวกเขาก็ได้เรียกวิญญาณมนุษย์หมาป่าแสนดุร้ายออกมา

พลังอันยิ่งใหญ่ของวิญญาณมนุษย์หมาป่าได้จัดการกับโรคระบาดให้เหี้ยนจนสิ้น แต่มันก็กลับโจมตีนักเวทญ์แห่งคิรินทัวด้วย ซึ่งอะรูเกิลก็ค้นพบว่า ยามใดที่วิญญาณมนุษย์หมาป่าอิ่มแล้ว มันก็เป็นเรื่องง่ายที่จะควบคุมมัน อย่างไรก็ตาม เขายังค้นพบถึงเวทย์มนต์ที่ทำให้กลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าด้วย

จากนั้นเอง อะรูเกิลก็ได้นำเวทย์มนต์ของวิญญาณมนุษย์หมาป่ามายังหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้ เพื่อเปลี่ยนพวกเขาให้กลายเป็นมนุษย์หมาป่า!

มนุษย์หมาป่าในหมู่บ้านที่ถูกเผาไหม้เป็นภารกิจที่สำคัญมาก

อย่างไรก็ตาม การที่จะทำเควสนี้มันยากมาก ผู้เล่นนักบวชจำเป็นที่จะต้องมีค่าชื่อเสียงของเมืองในเผ่าพันธุ์ตัวเองให้มากระดับหนึ่งก่อน ซึ่งลูหลี่เองก็คิดเกี่ยวกับการทำเควสนี้อยู่เหมือนกัน

ในอนาคตพวกเขาคงจะมาทำมัน เมื่อตอนที่มาสเรนแข็งแกร่งมากพอ

ภารกิจนี้จะมอบทักษะพิเศษของนักบวชให้ ลูหลี่ที่เล่นอาชีพโจรได้แต่เพียงอิจฉาเท่านั้น

ตอนนี้เขากำลังจะไปที่ดันเจี้ยนของอะรูเกิลอยู่ ซึ่งเข้าก็ได้ใช้ประโยชน์ที่เขาเป็นโจรในการไปยังดันเจี้ยนแห่งนี้ ซึ่งมันก็มีโอกาสอยู่บ้างที่เขาจะสามารถฆ่าบอสในดันเจี้ยนนี้ได้ด้วยตัวคนเดียว