จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 430

บทที่ 430: สติปัญญาของสแควรูทสาม

หลังจากที่ทั้งสองคนได้แบ่งของกันแล้ว พวกเขาก็ได้แยกกันไป

แม้ว่าลูหลี่จะดูเหมือนขาดทุนไปมาก แต่คำสั่งทางการปกครองหมายเลข 257 ก็คุ้มค่าพอแล้วสำหรับเขา ไอเท็มชิ้นนี้มีค่าไปกว่าครึ่งหนึ่งในกล่องสมบัติเสียอีก และลูหลี่ก็ยังได้รับไอเท็มชิ้นอื่นๆมาด้วย

เข็มขัดกัปตันแซนเดอร์ (ทอง): เกราะ 32 ความคล่องแคล่ว +16 ความแข็งแกร่ง +8 เอฟเฟคพิเศษ 1: อัตราคริติคอล + 10% เอฟเฟคพิเศษ 2: หลบหลีก + 15% เอฟเฟคพิเศษ 3: มีโอกาสที่จะทำให้ศัตรูเป็นใบ้เมื่อโจมตีเป็นระยะเวลา 3 วินาที ระดับความต้องการ 30 ความทนทาน 64/64

เข็มขัดของโจรที่ดีมักจะมาพร้อมกับค่าสถานะในการหลบหลีก ซึ่งสถานะหลบหลีกที่เพิ่มมานั้นไม่ได้สำคัญอะไรมากนัก แต่ก็ยังเป็นเรื่องที่ดีอยู่

หลบหลีก ช่วยลดโอกาสของผู้เล่นที่จะได้รับความเสียหายสูงสุด ตัวอย่างเช่ นถ้าการโจมตีของฝ่ายตรงข้ามอยู่ระหว่าง 100-200 คุณจะมีโอกาสที่จะได้รับความเสียหายแค่ 100

ซึ่งสถานะหลบหลีกไม่ใช่สิ่งที่แน่นอน เพราะนี้คือเกมเสมือนจริง

นอกจากนี้แล้ว เอฟเฟคพิเศษใบ้นั้นดีเป็นอย่างมาก แต่ถุงมือที่แฟรี่น้ำเคยให้ลูหลี่ยืมก็มีเอฟเฟคพิเศษนี้อยู่แล้ว มันจึงไม่ต้องสงสัยเลยว่า ทำไมเธอถึงไม่เลือกที่จะเอาเข็มขัดชิ้นนี้ไป

ส่วนไอเท็มอีกชิ้นของลูหลี่ก็มีเอฟเฟคพิเศษนี้ แต่อัตราที่มันจะถูกเปิดใช้งานขึ้นมาได้นั้นต่ำจนเกินไป เพราะมันเป็นเพียงอุปกรณ์ระดับ 25 เท่านั้น

แหวนกัปตันแซนเดอร์นั้นเป็นของนักรบคลั่ง สมาคมดิสซี่คอสไม่ได้มีสมาชิกหญิงที่เล่นอาชีพนักรบคลั่งมากนัก ซึ่งในตอนเดียวกันนั้น มูนไลท์ที่อยู่ในสมาคมกฏแห่งดาบก็เป็นหนึ่งในนักรบคลั่งที่เก่งที่สุดในเกมรุ่งอรุณ ไอเท็มชิ้นนี้ลูหลี่จึงเอามันมา

ดูเหมือนว่า ทุกๆครั้งที่เขาได้ไอเท็มมา จะมีของมูนไลท์อยู่เสมอ ครั้งก่อนก็เป็นขวานแห่งจักรวรรดิเพลิง และครั้งนี้ก็เป็นแหวนของกัปตันแซนเดอร์

หลังจากที่กลับมาที่แอสทาน่าแล้ว ลูหลี่ก็รู้สึกเหมือนกับว่าเมืองนี้ดูไม่คุ้นเคยสำหรับเขาเลย สิ่งเดียวที่ยังคงเหมือนเดิมคือ คนที่ดูหนาแน่นขึ้น

ลูหลี่ไปพบกับสแควรูทสามที่บาร์ เมื่อเขาเดินเข้าไปในห้องส่วนตัว ผู้จัดการสมาคมกฏแห่งดาบก็ได้วางแก้วไวน์ของเขาลง

"ไม่มีใครจับนายได้ ฉันประทับใจจังเลย "สแควรูทสามกล่าวหยอกล้อ

"นายมีเวลาว่างมากเลยนะ" ลูหลี่รู้สึกเหมือนกับว่าสิ่งที่เขาพบนั้นไม่เป็นธรรมเอาเสียเลย เขาคว้าแก้วไวน์และก็ดื่มมัน ในเวลาเดียวกันเอง เขาก็เขาไปนั่งเก้าอี้อีกตัว

"ฉันก็แค่พักในตอนที่ฉันว่างเท่านั้นแหละ" สแควรูทสามหัวเราะ

เขาไม่ได้โกหกอะไรเลย สมาคมกำลังวางรากฐานอยู่ เขาต้องจัดการทุกๆงาน ไม่ว่าจะใหญ่หรือเล็กด้วยตัวของเขาเอง

นอกจากนี้แล้ว เมื่อสองสามวันที่ผ่านมา ก็ได้มีเพื่อนของเขาหลายคนเข้ามายังในสมาคมด้วย เพื่อนของเขาบางคนนั้นเป็นแม้แต่ระดับผู้บริหารของสมาคมสตาร์มูน ซึ่งการที่สแควรูทสามได้พบกับลูหลี่มันก็ทำให้เขารู้สึกผ่อนคลายเล็กน้อย

"ฉันมีอะไรบางอย่างที่อาจจะช่วยแบ่งเบาภาระของนายได้" ลูหลี่กล่าวในขณะที่เขาหยิบคำสั่งปกครองหมายเลข 257 ขึ้นมา

"มันจะช่วยให้ฉันทำงานได้เบาลงเหรอ? ไม่มีทางที่จะมีไอเท็มแบบนั้นได้หรอก โอ้พระเจ้า เพิ่มระดับสมาคมงั้นเหรอ!?"สแควรูทสามเคยเป็นผู้จัดการของสมาคมสตาร์มูนมาก่อน ดังนั้นแล้ว เขาจึงคุ้นเคยกับไอเท็มชิ้นนี้มาก

"ถ้านายใช้ไอเท็มชิ้นนี้ สมาคมจะกลายเป็นระดับ 26 ในทันที ซึ่งมันจะทำให้สมาคมของเราเทียบเท่ากับสมาคมใหญ่ๆได้ทันที"ลูหลี่กล่าวด้วยความภาคภูมิใจ

มันเป็นความจริงที่เขาทำหน้าที่จัดการอะไรไม่ได้ดีเท่าไหร่ แต่นั้นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่สามารถช่วยได้

สแควรูทสามลูบไอเท็มที่อยู่บนมือเขาในขณะที่ใบหน้าของเขาแสดงอารมณ์ที่ดูซับซ้อน นี่เป็นไอเท็มที่ดูเล็กๆ แต่มันก็สามารถเร่งสิ่งที่สมาคมกำลังจะทำเป็นเวลาสองเดือนให้เหลือแค่วินาทีเดียวได้

"นี่คือสิ่งที่นายพบในกล่องสมบัติใช่ไหม? เอาจริงดิ ... "สแควรูทสามไม่รู้เลยว่าเขาควรที่จะรู้สึกยังไงดี

"ยังมีไอเท็มอื่นๆอยู่ แต่แฟรี่น้ำก็เอามันไปบางส่วนด้วย" ลูหลี่ยังคงรู้สึกขาดทุนเล็กน้อยเมื่อคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ นอกจากนี้แล้ว ลูหลี่ยังต้องแบ่งเหรียญทองให้กับแฟรี่น้ำที่ยิ้มเยาะเขาด้วย

"พวกนายสองคน ... ไม่มีอะไรหรอก ฉันไม่ต้องการถามแล้ว "

สแควรูทสามหมดความสนใจและวางไอเท็มเพิ่มระดับสมาคมบนโต๊ะ

"นายหมายความว่ายังไง?"ลูหลี่รู้สึกสับสน จู่ๆสแควรูทสามก็รู้สึกตื่นเต้นมาก จากนั้นก็นิ่งไปเฉยๆซะงั้น

"เราจะไม่ใช้มัน"ตาของสแควรูทสามจ้องไปที่ไอเท็มบนโต๊ะ แต่คำพูดของเขาก็ดูหนักแน่นเลยทีเดียว

"ทำไมล่ะ? มันจะช่วยแก้ปัญหาได้มากเลยนะ เราจะสามารถเพิ่มระดับสมาคมจาก 15 ไป 26 ได้ในทันที เราจะกลายเป็นสมาคมใหญ่ นั้นจะทำให้สมาคมใหญ่ๆหลายสมาคมไม่สามารถเทียบกับเราได้ "ลูหลี่ไม่สามารถเข้าใจความคิดของสแควรูทสามได้เลย

"มันมีข้อเสียมากกว่าประโยชน์ซะอีก" สแควร์รูทสามกล่าวขณะที่เขาส่ายหัวอีกครั้ง

"ข้อเสียงั้นเหรอ? ขอให้ฉันได้ยินเกี่ยวกับมันหน่อยเธอ "ลูหลี่ยังคงถามต่อไป ด้วยความที่เขาไม่เชื่อสิ่งที่สแควรูทสามกล่าว

สแควรูทสามหยิบแก้วไวน์ของเขาขึ้นมาและคิดสั้นๆ ก่อนที่เขาจะถามกลับมาว่า "นายรู้ไหมว่าเราทำยังไงสมาคมของเราถึงมีระดับ 15?"

สมาคมกฏแห่งดาบสร้างช้าจนเกินไป พวกเขามีระดับอยู่ที่ 15 เท่านั้น แม้ว่าความเร็วในการเพิ่มระดับของพวกเขาจะเร็วมากพอแล้ว แต่ก็ยังคงอยู่เบื้องหลังสมาคมใหญ่ๆอยู่ดี

"เควสและการบริจาควัสดุใช่ไหม?"ลูหลี่ไม่ได้มีส่วนร่วมในการเพิ่มระดับของสมาคม ดังนั้นแล้ว เขาจึงไม่แน่ใจเกี่ยวกับรายละเอียดของมัน

"สมาชิกของเราต้องทำเควสเพื่อยกระดับของสมาคมขึ้น พวกเขาขุดหาแร่ เก็บสมุนไพร ล่าสัตว์ ตกปลา ... พวกเขาต้องหาวัสดุต่างๆ โดยที่ไม่ได้ใช้เงินชื้อมาเลย นายรู้ไหมว่าทำไม?"สแควรูทสามอธิบายเหตุผลอย่างอดทน

"เราไม่ได้ร่ำรวยและต้องให้ความสำคัญกับการใช้เงินในการแข่งขันสินะ?"ลูหลี่ตอบกลับไป

"นายไม่ได้พูดผิดเลยที่เราไม่ร่ำรวย แต่เราก็ยังสามารถซื้อวัสดุพวกนั้นได้เอง" สแควร์รูทสามกล่าวขณะที่เขาโบกมือของเขาแล้วพูดต่อว่า "มันเป็นความรู้สึกของการเป็นเจ้าของต่างหากล่ะ"

ลูหลี่คิดและเริ่มเข้าใจอย่างช้าๆ

"ทุกๆคนสามารถสร้างสมาคมได้ ซึ่งผู้เล่นส่วนใหญ่ก็ได้ทำหลายๆอย่างเพื่อสมาคม หลายคนเสียสละเวลาการเพิ่มระดับตัวเองหรือเวลาที่จะอยู่กับแฟนของตัวเอง เพื่อเพิ่มระดับของสมาคมด้วยการหาวัสดุ พวกเขามีความกระตือรือร้นในการเป็นสมาชิกของสมาคมมากกว่านายและฉันซะอีก "สแควรูทสามยิ้ม

"แล้วทำไมนายถึงเลือกที่จะไม่ใช้ไอเท็มนี้ล่ะ ... " ลูหลี่วกกลับมาที่หัวข้อหลัก หลังจากที่เขาได้ยินคำอธิบายของสแควรูทสาม เขาก็รู้สึกเหมือนกับว่า ไอเท็มชิ้นนี้ได้หมดคุณค่าของมันไป

"ระดับเฉลี่ยของผู้เล่นของเราต่ำกว่าผู้เล่นคนอื่นจากสมาคมใหญ่ๆ" สแควรูทสามกล่าวต่อว่า"เมื่อระดับของสมาคมถึง 26 วัสดุที่ใช้เพิ่มระดับก็จะระดับสูงมากขึ้น อย่างไรก็ตาม ผู้เล่นจำนวนมากในสมาคมก็ยังมีทักษะสายอาชีพที่ต่ำอยู่ นั้นจะทำให้พวกเขาทำเควสของสมาคมไม่สำเร็จ ด้วยความที่พวกเขามีระดับทักษะสายอาชีพที่ต่ำจนเกินไป นั้นจะทำให้การพัฒนาของสมาคมชะลอลงไป ... "

"มันไม่ใช่สิ่งที่ดีเลยสินะ ถ้าจะปฏิเสธความพยายามของคนในสมาคมทั้งหมด ด้วยไอเท็มแค่ชิ้นเดียว" ความเชื่อมั่นของลูหลี่ในไอเท็มเพิ่มระดับสมาคมได้พังทลายลงไป

"ลองขายมันดูสิ" สแควร์รูทสามกล่าวขณะที่เขาสงบลง

"พอฉันได้ยินนายพูด ฉันก็รู้สึกเหมือนกับไอเท็มชิ้นนี้ไม่ได้มีคุณค่าอีกแล้ว"

ตอนแรก ลูหลี่คิดว่าจะขายไอเท็มเพิ่มระดับสมาคมได้มากกว่าล้านดอลลาร์ แต่ตอนนี้เขาไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว

"ไม่ๆ ไอเท็มนี้ยังมีคุณค่าอยู่ มันมีค่ามากกว่าที่นายคิดซะอีก "สแควร์รูทสามกล่าวด้วยรอยยิ้ม"มีคนจำนวนมากที่ยินดีที่จะใช้ไอเท็มชิ้นนี้ โดยไม่คิดถึงผลลัพธ์ที่ตามมา นายเองก็รู้สึกตื่นเต้นมากไม่ใช่เหรอ ในตอนแรกนะ?"

"โธ่ นายไม่จำเป็นที่จะต้องรื้อฟื้นมันขึ้นมาเลย "ลูหลี่กรอกตา

"ฉันมีเชน วันเซนที่คอยจัดการเรื่องนี้อยู่" ลูหลี่ติดต่อกับเชน วันเซนในทันที แล้วถามว่า "วันนี้สมาคมยังต้องการเงินอยู่ไหม? ฉันจะได้ส่งเงินนี้ไปให้ ... "

"นายประหยัดเงินเพื่อชื้อบ้านบ้างก็ได้นะ มันเป็นเรื่องน่าเศร้าน่าดู ที่นายยังคงเช่าบ้านอยู่ ในขณะที่นายก็เป็นเจ้าของสโมสรแล้ว "