จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 429

บทที่ 429: ลูหลี่อยากจะร้องไห้

แม้ว่าพวกเขาจะได้สมบัติมาแล้ว แต่การแบ่งมันกันก็ยังเป็นเรื่องที่น่าลำบากอยู่

ในอุตสาหกรรมเกมแล้ว มีมิตรสหายมากมายที่ต่อสู้กันเพื่อผลประโยชน์ แม้แต่คนรักกันก็ไม่เว้น

ลูหลี่ไม่ได้คิดที่จะเก็บสมบัติทั้งหมดไว้กับตัวเขาเอง แม้ว่าไอเท็มทั้งหมดนั้นจะมีมูลค่านับล้านดอลลาร์ก็ตาม ซึ่งไม่ใช่ว่าเขาไม่สนใจเรื่องเงิน เงินนับล้านนั้นสามารถรักษาน้องเขาได้ในอดีต

แต่เป็นเพราะเขามีคติประจำตัวของเขาเอง

คติของเขาได้รับอิทธิพลมาจากพ่อของเขาเอง ซึ่งก็ตายไปแล้วเมื่อหลายปีก่อนและเป็นนักเลงข้างถนน พ่อของเขาแทบจะไม่ประสบความสำเร็จในชีวิตเลย แต่เขาก็ได้ให้ความสำคัญกับพี่น้องของเขา จนในท้ายที่สุด เขาก็ได้ตายลงไปเพราะเหตุผลนั้น

มันเป็นเรื่องปกติที่ลูกชายจะมีพ่อเป็นไอดอล ลูหลี่ก็เคยเกือบจะเดินไปตามเส้นทางของพ่อเขาแล้ว

ซึ่งลูหลี่รู้สึกดีใจที่เขามีน้องสาว เธอเหมือนกับเป็นตัวยึดเหนี่ยวจิตใจของเขาเลย หากไม่มีน้องสาวแล้ว เขาคงจะเป็นเหมือนกับพ่อของเขา

แทนที่จะบอกว่าลูหลี่ใช้ลูซินเป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจ ควรจะบอกว่าลูซินเป็นคนที่ดึงเขากลับมาต่างหาก

ส่วนเรื่องไหวพริบตามธรรมชาติของลูหลี่นั้น มันเป็นสิ่งที่เขาเรียนรู้มาจากสังคมชนชั้นล่าง

ไม่ว่าคุณจะโง่แค่ไหนก็ตาม คุณก็จะต้องให้สิ่งใดสิ่งหนึ่งแก่คนอื่นไป เมื่อคนอื่นๆนั้นช่วยคุณ

"ทุกอย่างอยู่ตรงนี้แล้ว"

"ไอเท็มหลายชิ้นเลยทีเดียว!"แฟรี่น้ำมองไปที่ไอเท็มที่อยู่บนโต๊ะและก็ประทับใจในความซื่อสัตย์ของลูหลี่ มันยากมากที่จะหาคนแบบนี้ในสังคมแบบนี้เจอได้

"ดูเหมือนว่าเราทั้งสองเป็นที่ต้องการตัวแล้ว นี่มันเป็นปัญหาน่าดู "ลูหลี่กล่าวพร้อมกับขมวดคิ้ว สแควรูทสามพึ่งจะบอกให้เขาระวังตัวไป แม้ว่าเขาจะได้สมบัติมาแล้ว แต่ก็ดูเหมือนกับว่ามีใครบางคนไม่มีความสุขกับมันอยู่ ซึ่งก็ได้มีคนตั้งค่าหัวให้เขากับแฟรี่น้ำในกลุ่มทหารรับจ้าง

"นั่นเป็นแค่การอิจฉาน่า เป็นเรื่องปกติที่พอมีคนได้ของดีกว่า ก็จะทำให้คนอื่นเกลียด "แฟรี่น้ำมองโลกในแง่ดีเกี่ยวกับสถานการณ์ที่กำลังเป็นอยู่

"เอาเถอะ รีบมาแบ่งของกัน ฉันยังมีเรื่องที่จะต้องทำอยู่"

เมื่อเขาได้เริ่มเข้ามาเล่นเกมมาครั้งแรก ลูหลี่ก็ต้องการที่จะหาเงินอย่างเงียบๆ เขาไม่ได้หวังเลยว่ามันจะจบลงแบบนี้

"ฉันเลือกก่อนเหรอ?" แฟรี่น้ำถาม

"แน่นอนสิ" ลูหลี่แกล้งทำเป็นใจกว้างในขณะที่ประกายแสงความต้องการสิ่งของบนโต๊ะภายในดวงตาของเขามอดลง

บางทีเขาอาจจะคิดถึงความภูมิใจของแฟรี่น้ำผิดไป เขาคิดว่าถ้าเขาปล่อยให้เธอเลือกก่อน เธอก็จะภูมิใจมากๆว่าเธอได้รับของที่ดี อย่างไรก็ตาม เขาไม่รู้เรื่องลักษณะนิสัยของแฟรี่น้ำเลย เธอไม่เคยที่จะทิ้งเพื่อนเธอเลยสักครั้ง

"สูตรโพชั่นเลือดระดับสูง สมาคมของนายมีอยู่แล้วและเราก็ไม่มี "แฟรี่น้ำกล่าวขณะที่เธอคว้าสูตรโพชั่นไป

ด้วยสูตรนี้ มันจะทำให้สมาคมของพวกเธอสามารถเคลียร์ดันเจี้ยนได้อย่างสมบูรณ์แบบและฆ่ามอนเตอร์ในป่าได้ง่ายขึ้น

"ได้เลย" แม้ว่าสูตรโพชั่นที่เขามีเพียงอันเดียวจะไม่เพียงพอสำหรับสมาคมของเขา แต่ลูหลี่ก็ต้องรักษาคำพูดของเขา นอกจากนี้ ก็ยังมีผู้เล่นคนอื่นที่ได้เรียนรู้ทักษะนี้ไปแล้วด้วย

"ยกระดับสมาคมงั้นเหร? มันไม่ได้มีประโยชน์กับเราเลย นายเอามันไปเถอะ "

แฟรี่น้ำไม่สนใจในคำสั่งปกครองหมายเลข 257

ไม่ใช่ว่าเธอไม่เห็นประโยชน์ของไอเท็มชิ้นนี้ มีสมาคมรองมากมายที่อยู่ภายใต้สมาคมดิสซี่คอส เช่น หอคอยฝนควันและหอพักสองมิติ ซึ่งไอเท็มชิ้นนี้จะเป็นประโยชน์กับสมาคมรองของเธอมาก

ลูหลี่รู้สึกโล่งใจเล็กน้อย ถ้าแฟรี่น้ำได้ทั้งสูตรโพชั่นและคำสั่งปกครองไป ลูหลี่คงจะร้องไห้ไปแล้ว

"ฉันเอาทักษะตาบอด"

"'งั้นฉันเอาเฟลสตีด" แฟรี่น้ำกล่าวต่อไป

"เธอไม่สามารถที่จะใช้มันได้นะ"

ลูหลี่อยากจะร้องไห้ออกมาแล้ว นั้นทำให้เขาตัดสินใจที่จะไม่เงียบอีกต่อไป

เฟลสตีดเป็นภาหนะของพ่อมด ซึ่งเป็นเพาหนะที่เท่สงาและดูสวยงาม แม้ว่าจะเป็นม้าศึก แต่ก็สวยงามเป็นอย่างยิ่ง

เปลวไฟที่อยู่ภายใต้กีบเท้าของเฟลสตีดทำให้มันเป็นพาหนะที่คลาสสิคที่สุดในเกมรุ่งอรุร

หลังจากที่ภาหนะตัวนี้ได้ถูกเปิดเผยออกมา มีผู้เล่นหลายคนที่ตัดสินใจเลือกเล่นอาชีพพ่อมด

พาหนะทั่วไปมีมูลค่าอยู่ที่ 30 เหรียญทอง แต่พาหนะตัวนี้มีมูลค่ากว่า 1,000 เหรียญทอง ซึ่งแม้จะมีเงิน ก็ไม่มีอะไรรับประกันว่าคุณจะสามารถชื้อมันได้

อย่างไรก็ตามในระดับ 50 ผู้เล่นอาชีพพ่อมดมีโอกาสที่จะได้รับเฟลสตีดจากเควสต่อเนื่อง

ซึ่งนั้นทำให้เฟลสตีดที่มีอยู่แล้ว ได้ถูกปรับเปลี่ยนให้กลายเป็นเฟลสตีดคลาสสิคแบบใหม่ ไม่เพียงแต่มันจะเท่ขึ้นเท่านั้น มันยังสามารถใช้ได้กับทุกอาชีพ

"อะไรนะ? นายรู้จักเฟลสตีดงั้นเหรอ?"แฟรี่น้ำรู้สึกประหลาดใจกับใบหน้าอันแสนปวดใจของลูหลี่

"เธอก็รู้เกี่ยวกับมัน ใช่ไหมล่ะ?"หลังจากที่ลูหลี่ได้ยินคำถามของแฟรี่น้ำแล้ว เขาก็รู้ตัวดีเลยว่า ผู้หญิงคนนี้ไม่ได้เลือกไอเท็มพวกนี้แบบสุ่มๆ ซึ่งก่อนที่เว็บไซต์หลักที่จะเปิดเผยข้อมูลอย่างอื่นออกมา เธอก็น่าจะรู้แค่ว่ามันเป็นม้าที่ดูดีเท่านั้น

"มันเป็นพาหนะสินะ? มันไม่ใช่เรื่องแปลกเลยที่ฉันจะรู้เรื่องนี้ "

แฟรี่น้ำไม่ได้ต้องการที่จะพูดถึงเรื่องนี้เลย ดูเหมือนแหล่งข้อมูลของเธอจะค่อนข้างเยอะพอสมควร

ซึ่งลูหลี่เองก็ไม่อยากที่จะพูดข้อมูลที่เขามีอยู่เหมือนกัน

"ชุบชีวิต... " แฟรี่น้ำหยุดพูดชั่วคราว แต่ภายในใจของเธอกำลังกรีดร้องอยู่ เธอต้องการหนังสือทักษะเล่มนี้เหมือนกัน

"ฉันจะเอาหนังสือทักษะนี้ไป" ลูหลี่กล่าวออกมาอย่างอ่อนแรง

เขาไม่สนใจในเรื่องที่จะเก็บความลับอีกต่อไปแล้ว เพราะเขาได้เปิดเผยเรื่องลับๆให้แฟรี่น้ำรู้เยอะเกินไป

"อะไรนะ ... นายพูดว่าอะไร? นายเรียนรู้ทักษะนี้ได้งั้นเหรอ?"แฟรี่น้ำรู้สึกตกใจที่ลูหลี่หยิบหนังสือทักษะไป ซึ่งมันก็ได้กลายเป็นแสงทันทีที่อยู่บนมือเขา นั่นหมายความว่า เขาได้เรียนรู้ทักษะนี้ไปแล้ว

"ฉันเรียนรู้ทักษะพวกนี้ได้ไม่มากนัก" ลูหลี่กล่าวขณะที่เขายักไหล่ด้วยความบริสุทธิ์ใจ

แฟรี่น้ำรู้สึกจะเป็นลมและกัดฟันของเธอเองในขณะที่คว้าเสื้อของกัปตันแซนเดอร์ไป "นี่มันดูสวยมาก ค่าสถานะของมันก็ดีด้วย ฉันขอมันไปล่ะกัน "

เสื้อกัปตันแซนเดอร์ดีกว่าเสื้อคลุมยาวสีแดง แม้ว่าพวกมันทั้งสองจะเป็นอุปกรณ์สวมใส่ระดับทอง แต่เสื้อของกัปตันก็ดีกว่าเสื้อคลุมยาวสีแดงถึงสองเท่า ลูหลี่ทำได้เพียงแต่มองแฟรี่น้ำที่เอาไอเท็มดีๆไป

"อีกสองชิ้นที่เหลือนายเอาไปได้เลย อย่าบ่นว่าฉันไม่ใจดีล่ะ "แฟรี่น้ำพูดขณะที่เธอโบกมือแล้วลังเลใจเล็กน้อย ก่อนที่จะโยนเสื้อเข้าไปยังกระเป๋าของเธอเอง

ด้วยความที่มันเป็นอุปกรณ์ระดับ 30 เธอจึงสามารถที่จะสวมใส่มันได้

อย่างไรก็ตาม เธอยังไม่คิดที่ะเปลี่ยนมัน เพราะมันคงจะไม่เหมาะสม หากเธอเปลี่ยนชุดต่อหน้าลูหลี่

เข็มขัดของกัปตันแซนเดอร์ แหวนของกัปตันแซนเดอร์ ทั้งสองชิ้นเป็นอุปกรณ์ระดับทอง ลูหลี่รีบเอามันมาโดยไม่รีรอเลย

"แล้วก็เหรียญทอง ... "

ลูหลี่แบ่งเหรียญทองออกเป็นสองกอง

ถ้าเป็นในอดีต แฟรี่น้ำคงจะโบกมือไปและบอกว่าเธอไม่ต้องการพวกมัน อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ เธอไม่ทำแบบนั้นและเอาเหรียญทองพวกนี้ไป

การได้เห็นท่าทางเจ็บปวดของลูหลี่ มันทำให้เธอรู้สึกพอใจ ราวกับการกินไอศครีมในช่วงฤดูร้อน