บทที่ 1 - ฉีหยวน

โลกชางหลาน

สำนักแสงเทวะ

เสียงระฆังยามเช้าดังกังวานต่อเนื่อง ศิษย์ทุกคนต่างตื่นจากการหลับใหลด้วยใบหน้าสดชื่นแจ่มใสพร้อมสูดลมหายใจฝึกฝนลมปราณ

เสียงการฝึกฝนยามเช้าดังกระหึ่มไปทั่วทั้งสำนัก

เต็มเปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา

บนยอดเขาเจ็ดสี ฉีหยวนนอนแผ่หลาอยู่บนเตียง เสียงระฆังยามเช้านั้นช่างบาดหูจนเขาต้องยกมือขึ้นมาอุดหูเอาไว้

หุ่นเชิดแมวไม้ขยับอ้าปากส่งเสียงร้องออกมาอย่างรู้จังหวะ

"ตื่นได้แล้ว!"

"ตื่นได้แล้ว!"

ฉีหยวนตวัดมือเพียงคราเดียว ปลาแห้งไม้ชิ้นเล็กก็พุ่งเข้าไปอุดปากหุ่นเชิดแมวไม้จนมันส่งเสียงไม่ออกอีกต่อไป

เขาขยับเปลี่ยนท่านอนแล้วหลับต่ออย่างสุขสบาย

ดังคำกล่าวที่ว่าตะวันโด่งข้ายังหลับใหล ใครกันคือเซียน ข้านี่แหละคือเซียน!

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใด ฉีหยวนถึงได้ลืมตาตื่นขึ้นมาอย่างเชื่องช้า

เขาสูดอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

"อืม อากาศต่างโลกนี่ช่างหอมหวานเสียจริง"

เดิมทีฉีหยวนเป็นเพียงคนธรรมดาสามัญบนดาวโลก เขาเพิ่งทะลุมิติมายังโลกใบนี้เมื่อครึ่งปีก่อน

โลกใบนี้แตกต่างจากโลกใบเดิมของเขา ตรงที่มีพลังเหนือธรรมชาติและมีผู้บำเพ็ญเพียรวิถีเซียนดำรงอยู่

ด้วยความบังเอิญฉีหยวนได้ฝากตัวเป็นศิษย์ของสำนักแสงเทวะ กลายเป็นศิษย์ของยอดเขาเจ็ดสี และเป็นศิษย์เพียงคนเดียวของที่นั่นด้วย

ฉีหยวนจัดการล้างหน้าบ้วนปาก แต่งกายจนเรียบร้อยแล้วจึงเดินออกจากลานเรือน

เมื่อวานนี้ท่านอาจารย์ส่งข้อความลงมาสั่งการธุระบางอย่างกับเขา

ฉีหยวนยืนอยู่บริเวณตีนเขาพลางเงยหน้ามองขึ้นไปยังยอดเขาที่ตั้งตระหง่านเสียดฟ้าซึ่งถูกปกคลุมไปด้วยไอเซียนสุดลูกหูลูกตา

เขามองดูตำหนักที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางหมู่เมฆก่อนจะพึมพำเสียงเบา

"เป็นอีกวันที่คิดถึงท่านอาจารย์"

หมู่เมฆบนยอดเขากระเพื่อมไหวในพริบตา ก่อนจะสลายตัวไปในพริบตาต่อมา ราวกับไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้น

ท่านอาจารย์พำนักอยู่บนยอดเขาและได้วางค่ายกลคุมขังเอาไว้ ไม่ใช่อนุญาตให้ฉีหยวนขึ้นไป

ฉีหยวนมองไม่เห็นการก่อตัวและสลายตัวของหมู่เมฆบนยอดเขา เขาเพียงแค่เดินลงไปตามทางลาดของยอดเขาเจ็ดสี

วันนี้เป็นวันจัดพิธีรับศิษย์ใหม่ของสำนักแสงเทวะ

เขาจะต้องเป็นตัวแทนของยอดเขาเจ็ดสีซึ่งเป็นหนึ่งในห้ายอดเขาของสำนักเพื่อไปคัดเลือกศิษย์

ยอดเขาเจ็ดสีออกจะกว้างใหญ่ไพศาล ทว่ากลับมีศิษย์ที่ไม่เอาไหนอย่างเขาเพียงแค่คนเดียว ทางสำนักจึงค่อนข้างมีความเห็นต่างในเรื่องนี้

แน่นอนว่าผู้เป็นเจ้าแห่งยอดเขาเจ็ดสีนั้นมีตบะแกร่งกล้า ผู้คนที่มีความเห็นต่างจึงทำได้เพียงเก็บงำคำวิจารณ์เอาไว้ในใจ

เพียงแต่ฉีหยวนในตอนนี้ทำให้เจ้าแห่งยอดเขาเจ็ดสีเริ่มมีความเห็นต่างด้วยเช่นกัน จึงตั้งใจจะรับศิษย์เพิ่มอีกสักหน่อย

ฉีหยวนเดินทอดน่องลงเขาไปอย่างเชื่องช้า

เมื่อเดินมาถึงบริเวณกลางเขา ฉีหยวนก็หยุดฝีเท้าลง

ตรงนี้มีต้นไม้ใหญ่ตระหง่านสูงหลายสิบจั้ง เมื่อมองจากด้านบนลงมา

[นี่คือต้นหญ้าที่ไม่ธรรมดาต้นหนึ่ง ทว่าเมื่อสามวันก่อนเจินจวินไม้แห้งกับฮองเฮาแห่งแคว้นซางเคยมาลอบพลอดรักกันบนนี้]

ฉีหยวนยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ เขากวาดสายตามองยอดหญ้าสีเขียวสดบนพื้นดิน ข้อความชุดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัว

เขาชะงักไปเล็กน้อย

ถ้าจำไม่ผิด เมื่อหลายวันก่อนตอนที่เขามาตรงนี้ สิ่งที่ดวงตาของเขามองเห็นคือ ...

[นี่คือต้นหญ้าธรรมดาต้นหนึ่ง ทว่าเมื่อสี่วันก่อนมีสุนัขจรจัดมาปัสสาวะรดเอาไว้]

"หญ้าต้นนี้น่าสนใจดีแฮะ"

หลังจากก้าวเข้าสู่ขอบเขตกลั่นลมปราณ ฉีหยวนก็พบว่าดวงตาของเขามีความผิดปกติบางอย่าง มันสามารถมองเห็นสิ่งที่คนอื่นมองไม่เห็นได้

ตัวอย่างเช่น ตอนที่เขามองดูเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่ท่านอาจารย์มอบให้เป็นครั้งแรก

'เคล็ดวิชาหลอมเพลิงเจ็ดสี'

สิ่งที่เขามองเห็นคือ ...

[นี่คือเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรระดับหยก ภายในมีจุดบกพร่องที่เห็นได้ชัดเจนถึงหนึ่งพันสามร้อยเจ็ดสิบเอ็ดจุด และยังมีจุดบกพร่องอื่นๆ อีกจำนวนหนึ่ง

หากบำเพ็ญเพียรจนถึงขอบเขตไร้รูป จะกลายเป็นของสังเวยให้กับตัวตนอันลึกลับบางอย่าง]

ตอนนั้นฉีหยวนที่ได้เห็นข้อมูลเหล่านี้ถึงกับอึ้งไปเลย

เขาไปลองหาเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรเล่มอื่นมาดู

ก็พบว่าผลลัพธ์แทบไม่ต่างกันเลย

ขอบเขตไร้รูปหรือ

ของสังเวยหรือ

ช่างห่างไกลเหลือเกิน

ไม่ใช่เรื่องที่ผู้บำเพ็ญเพียรระดับกลั่นลมปราณตัวเล็กๆ อย่างเขาต้องเก็บมาใส่ใจ

แน่นอนว่าระดับการบำเพ็ญเพียรของเขาก็ติดแหง็กอยู่ที่ขั้นกลั่นลมปราณเช่นกัน

นั่นก็เพราะตามที่ตาเขามองเห็น หากเขาบำเพ็ญเพียรจนทะลวงผ่านระดับไปได้ เขาก็จะได้สถานะของสังเวยไปครองอย่างเป็นทางการ

ดังนั้นฉีหยวนในตอนนี้จึงมุ่งมั่นตามหาเคล็ดวิชาบำเพ็ญเพียรที่เหมาะสมและกำลังพยายามอย่างหนักเพื่อการนี้

...

ณ โถงตำหนักใหญ่ของสำนัก แสงเทวะสาดส่องกระจายไปทั่วทิศ

คังฝูลู่ผู้มีเรือนผมสีขาวถือแส้ปัดฝุ่นนั่งตัวตรงอยู่กลางอากาศ

เบื้องหลังของเขามีศิษย์พี่ใหญ่จากยอดเขาอื่นๆ ยืนตัวตรงสง่าผ่าเผย

คังฝูลู่ทอดสายตามองศิษย์ใหม่หลายร้อยคนที่เพิ่งผ่านการทดสอบอยู่เบื้องล่างด้วยสีหน้าพึงพอใจ

ทว่าเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ เขาจึงเอ่ยถามขึ้นช้าๆ ว่า "คนของยอดเขาเจ็ดสียังไม่มาอีกหรือ"

"ศิษย์พี่คัง ท่านก็รู้บุคลิกของศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเจ็ดสีผู้นั้นดีไม่ใช่หรือ ... " ชายหนุ่มในชุดสีทองเอ่ยเสียงเบา

คังฝูลู่ได้ยินดังนั้นก็ไม่ได้กล่าวอะไรอีก

ทันใดนั้นก็มีเสียงหนึ่งดังก้องขึ้นมา "ฉีหยวน ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเจ็ดสีมาถึงแล้ว"

สิ้นเสียงประกาศ ฉีหยวนในชุดคลุมสีขาวก็ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้าทุกคน รูปร่างของเขาสูงโปร่งสง่างาม ที่เอวห้อยหยกประดับ เดินรับแสงสว่างเข้ามา

ศิษย์สำนักแสงเทวะหลายคนรวมถึงศิษย์ที่เพิ่งเข้าสำนักใหม่ต่างมองมาที่ฉีหยวนด้วยสายตาที่หลากหลาย

"ไม่คิดเลยว่าศิษย์พี่ฉีหยวนจะลงจากเขามาจริงๆ!"

"หล่อเหลากว่าที่ลือกันตั้ง ... สามส่วนแน่ะ"

"น่าเสียดายนะ รูปร่างหน้าตาสง่างามปานหยกแท้ๆ แต่กลับ ... "

"แต่อะไรหรือ"

"พฤติกรรมแปลกประหลาด สติไม่ค่อยดีน่ะสิ!"

"หา!"

"ความจริงก็ไม่ใช่แบบนั้นหรอก เพียงแต่วิถีการบำเพ็ญเพียรของเขาไม่เหมือนคนทั่วไป

เขาเป็นผู้บำเพ็ญสาย 'ลุ่มหลง' น่ะ ผู้บำเพ็ญเพียรสายนี้ล้วนมีนิสัยเป็นเอกลักษณ์ทั้งนั้น!"

"คนบ้าแห่งวงการผู้บำเพ็ญเพียรหรือนี่ ไม่ควรยุ่งด้วยเด็ดขาด ไม่ควรยุ่งจริงๆ"

"อย่าเห็นว่าเขาดูบ้าบอไปหน่อยเลย เขาเป็นอัจฉริยะของจริงนะ มีความเข้าใจลึกซึ้งเรื่องการบำเพ็ญเพียร ศิษย์พี่ศิษย์น้องหลายคนยังต้องไปขอคำแนะนำปัญหาการฝึกฝนจากเขาเลย"

กลุ่มผู้บำเพ็ญเพียรเบื้องล่างซุบซิบนินทากันขรม สายตาหลายคู่ที่มองมาทางฉีหยวนเต็มไปด้วยความแปลกประหลาดใจ

ในโลกชางหลานมีบุคคลสามประเภทที่ไม่ควรไปล่วงเกิน

หนึ่งคือแพทย์โอสถ สองคือผู้บำเพ็ญกระบี่ สามคือผู้บำเพ็ญสายลุ่มหลง

แพทย์โอสถมีวิชาแพทย์ สามารถรักษาอาการบาดเจ็บและช่วยชีวิตคนได้

ขึ้นชื่อว่าผู้บำเพ็ญเพียร ไม่แน่ว่าอาจต้องต่อสู้จนบาดเจ็บและต้องการแพทย์มารักษาให้หายขาดในเร็ววัน ดังนั้นจึงไม่มีใครอยากล่วงเกินแพทย์โอสถ

นอกจากนี้แพทย์โอสถส่วนใหญ่ยังเชี่ยวชาญการปรุงพิษประหลาดหรือยาพิษ สามารถฆ่าคนได้ไร้ร่องรอย หากหลีกเลี่ยงได้ก็ไม่ควรไปสร้างความบาดหมาง

ผู้บำเพ็ญกระบี่มีพลังรบขั้นสูง ลงมือเด็ดขาดอำมหิต หากหลีกเลี่ยงได้ก็ไม่ควรไปล่วงเกินเช่นกัน

ส่วนผู้บำเพ็ญสายลุ่มหลงนั้นค่อนข้างจะแปลกแยกออกไปสักหน่อย

ผู้บำเพ็ญเพียรสายนี้เน้นความหมกมุ่นลุ่มหลงในสิ่งใดสิ่งหนึ่ง

อาจจะเป็นกระบี่สักเล่ม ดอกไม้สักดอก หรือแม้กระทั่งคนสักคน

ความลุ่มหลงถึงขีดสุดย่อมหมายความว่าสภาพจิตใจอาจมีปัญหาบางอย่าง

ผู้บำเพ็ญเพียรประเภทนี้รับมือยาก ใครจะรู้ว่าวันดีคืนดีคนบ้าจะเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาเมื่อไหร่

และฉีหยวนก็คือผู้บำเพ็ญเพียรสายลุ่มหลงที่ว่านั้น

"ศิษย์น้องฉีหยวน เจ้ามาสายไปหน่อยนะ" คังฝูลู่เอ่ยเสียงเรียบ

"เมื่อคืนข้านอนดึกไปหน่อยน่ะ" ฉีหยวนอ้าปากหาว

ศิษย์พี่ใหญ่จากยอดเขาอื่นๆ เห็นดังนั้นก็ไม่มีใครเอ่ยสิ่งใดออกมา

คังฝูลู่กล่าวต่อ "ในเมื่อมากันครบแล้ว ก็เริ่มคัดเลือกศิษย์กันเถอะ"

ลานกว้างในตอนนี้เต็มไปด้วยศิษย์ที่เพิ่งผ่านการทดสอบเข้าสำนัก

ส่วนพวกเขาสายศิษย์พี่ใหญ่จากยอดเขาทั้งหลายมีหน้าที่คัดเลือกบุคคลเพื่อพากลับไปยังยอดเขาของตนเอง

คังฝูลู่ก้าวเดินไปข้างหน้า เขาทอดสายตามองศิษย์ใหม่หลายร้อยคนเบื้องล่างก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ

"สำนักแสงเทวะคือหนึ่งในสามมหาสำนักบำเพ็ญเพียรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งแคว้นซาง"

"ขอแสดงความยินดีกับพวกเจ้าทุกคนที่ผ่านบททดสอบอันยากลำบากมาได้ นับแต่นี้ไปพวกเจ้าคือศิษย์ของสำนักแสงเทวะ"

เด็กหนุ่มเด็กสาวหลายร้อยคนในลานต่างรู้สึกตื่นเต้นเมื่อได้ยินคำกล่าวนั้น

เพราะถึงอย่างไรสำนักแสงเทวะก็คือหนึ่งในสามสำนักบำเพ็ญเพียรที่ทรงพลังที่สุดในแคว้นซาง

เมื่อได้เข้าร่วมสำนัก นั่นหมายถึงการได้เป็นผู้อยู่เหนือผู้คน

คังฝูลู่พอใจกับท่าทีของทุกคนในสนามเป็นอย่างมาก เขาจึงกล่าวต่อไปว่า

"สำนักแสงเทวะมียอดเขาทั้งหมดห้ายอด พวกเจ้าสามารถเลือกเข้าร่วมได้เพียงหนึ่งแห่งเท่านั้น"

"นี่คือจูกัดมั่ว ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาโอสถเทวะ"

"นี่คือสวี่อีอี ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาหมื่นวิถี"

"นี่คือฉีหยวน ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาเจ็ดสี"

"นี่คือขวางเหริน ศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาศึกสงคราม"

"ส่วนข้าคังฝูลู่ ศิษย์สายตรงของเจ้าแห่งยอดเขาห้าแสง บุตรเขยของเจ้าสำนักแสงเทวะ ผู้บรรลุเคล็ดวิชาแสงศักดิ์สิทธิ์ทั้งห้า ผู้บุกเบิกวิชาแสงตะวันย่อส่วน และเป็นศิษย์พี่ใหญ่แห่งยอดเขาห้าแสง"

ขณะที่คังฝูลู่ผมขาวกำลังร่ายยาว แสงศักดิ์สิทธิ์ห้าสีก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะของเขาพอดี ดูโดดเด่นสะดุดตาและอลังการเป็นอย่างยิ่ง

ถูกต้องแล้ว คังฝูลู่ผู้นี้คือจอมขโมยซีนหมายเลขหนึ่งแห่งยอดเขาห้าแสง

[จบแล้ว]