จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 351

บทที่ 351: เส้นผมของบาธราน

ทุกๆเมืองล้วนมีคนจนและเขตสลัม เกมรุ่งอรุณก็ยึดกฏนี้เช่นเดียวกัน นั้นทำให้เกมนี้ได้สะท้อนบางอย่างของโลกความจริงมายังในเกม ดังนั้นแล้ว สถานที่ๆลูหลี่ยืนอยู่ตรงนี้ก็เหมือนกับเป็นเขตสามัญ

ไนท์เอลฟ์นั้นไม่จำเป็นที่จะต้องรักใคร่หรือใจดีเลยสักนิด

ลูกสาวของเพลทอรัส ไวท์มูน ไลล่าน้อยนอนอยู่บนเตียงเป็นเวลาสามวันแล้ว ร่างอันแสนบอบบางและเล็กจ้อยของเธอกำลังขดตัวอยู่และใบหน้าของเธอก็แสดงออกมาอย่างเจ็บปวด ริมฝีปากของเธอเม้มลงและเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวดก็ดังขึ้นเป็นระยะๆ

เพลทอรัสเคยเป็นผู้คุ้มกันอันแสนกล้าหาญและก็เคยมีส่วนร่วมในการต่อสู้จำนวนมาก

แต่ช่างโชคร้าย ที่เขาได้สูญเสียขาของเขาไปในการต่อสู้และได้กลายเป็นคนพิการ หลังจากนั้น เขาจึงได้ออกจากกองทัพและแต่งงานกับภรรยาที่แสนยากจน แต่ขณะที่ภรรยาของเขาได้ให้กำเนิดลูกสาวของเขา เธอก็ได้เสียชีวิตจากอาการป่วย

ในวันปกติ เพลทอรัสจะออกไปที่เหมืองแร่ เพื่อหาสิ่งที่สามารถหาเงินได้ ซึ่งนั้นก็คือการสร้างงานฝีมือที่ตกทอดสูตรจากบรรพบุรุษ

แต่ด้วยขาข้างเดียว เขาแทบจะไม่สามารถหาเงินเลี้ยงชีพได้เลย

ลูกสาวของเขานั่นคือทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตของเขา

"ไลล่าน้อยที่น่าสงสัย เจ้าคือทุกสิ่งที่ข้ามี ถ้าเจ้าตายไป ข้าจะมีชีวิตอยู่เพื่ออะไรกันล่ะ?"เพลทอรัสได้วางแผนที่จะไปที่อารามเพลิง เพื่อที่จะได้เงินมาเล็กน้อย ด้วยความหวังที่ว่า เงินที่ได้รับจากที่นั่นจะสามารถหาหมอรักษาลูกสาวของเขาได้

"ขอโทษที มีใครอยู่ที่นี้หรือเปล่า?"

ขณะที่เพลทอรัสกำลังหยิบไม้เท้าขึ้นมาและกำลังจะออกไป เขาก็ได้ยินเสียงใครบางคนจากหน้าประตู

เมื่อเปิดประตูออกมา เขาก็พบกับโจรที่หน้าของเขาได้ถูกปิดบังไว้ในขณะที่สวมใส่เกราะหนัง

เพลทอรัสไม่ได้มีปัญหาอะไรกับโจรและพูดออกมาอย่างอดทนว่า "เจ้าเป็นใคร? ทำไมเจ้าถึงมาที่นี่?""

"ข้ามาตามคำแนะนำของท่านเรมูลัส" ลูหลี่ถอนหายใจ "ข้าสามารถแก้ไขปัญหาของท่านได้นะ"

"เรมูลัสงั้นเหรอ?ดวงตาของเพลทอรัสเบิกกว้างขึ้นเมื่อเขาได้พูดออกมา "เทพธิดาแห่งดวงจันทร์ต้องได้ยินคำอธิษฐานของข้าแล้ว ไลล่าน้อยในที่สุดเจ้าก็ปลอดภัยแล้ว! เจ้าสามารถรักษาเธอได้หรือเปล่า?"

ลูหลี่เดินสองก้าวไปข้างหน้าและมองไปที่หญิงสาวที่ตัวซีดบนเตียง ก่อนที่เขาจะส่ายหัว

"ขอโทษที ข้าไม่ใช่หมอ"

"แล้วเจ้าจะทำอย่างไรกันล่ะ?"เพลทอรัสรู้สึกราวกับว่าเขาถูกหลอก คนแปลกหน้านี้ไม่สามารถช่วยเขาได้ รู้ แล้วเขากล้าอ้างว่า เขาจะจัดการปัญหาให้เขาได้ยังไงกัน? ไม่ๆ นี้ไม่ใช่ "ปัญหา" เธอคือไลล่าน้อย เธอคือครอบครัวเพียงคนเดียวของฉัน

"ข้าหาหมอมาให้ได้"

มือของลูหลี่เอื้อมไปข้างหลังและหยิบถุงเหรียญทองขึ้นมา

เพลทอรัสถอนหายใจยาวๆออกมา

หมอนั้นไม่ยากที่จะหา ที่คุณต้องมีก็แค่เงิน หลังจากที่จ่ายออกไป 20 เหรียญทอง พวกเขาก็ได้เชิญชายคนหนึ่งที่มีนามว่า อีวีน่า สติววิสเปอร์ เขาเป็นหมอที่เก่งที่สุดในแอสทาน่าและเขาก็ไม่ได้แบ่งแยกชนชั้นของคน

อีวีน่าได้วินิจฉัยตัวของไลล่าน้อยและพูดเกี่ยวกับสิ่งที่ตัวของเธอกำลังเป็นอยู่

นั้นทำให้เพลทอรัสดูเหมือนจะรู้สึกผิดเล็กน้อย

"เอาล่ะ ข้าคิดว่านี้อาจจะเป็ฯสาเหตุของอาการก็เป็นได้" หลังจากที่รับเงินมาแล้ว เขาก็ได้ข้อสรุปของอาการของสาวน้อยในทันที เขานึกสักครู่ ก่อนที่จะพูดออกมาว่า "ข้าคิดว่านี้ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย เธอเคยไปสถานที่ที่เคยมีปีศาจอยู่หรือเปล่า? หรือ เพลทอรัส เจ้าเคยนำสิ่งที่ปนเปื้อนปีศาจมาใช่ไหม?"

เพลทอรัสนึกสักแปปหนึ่ง ก่อนที่เขาจะดึงดาบออกจากใต้เตียง

มันเป็นดาบยาวขึ้นสนิม แต่ถ้าได้รับการซ่อมแซมเล็กน้อย มันก็สามารถขายให้ช่างตีเหล็กได้ในราคาไม่กี่เหรียญเงิน

"เจ้าเอามันมาจากที่ไหน?"อีวีน่าถาม

"บ้านผีสิงบาธราน ถ้าหากพูดถึงสถานที่ที่ปีศาจเคยอยู่ ที่นั้นก็อาจจะเคยมี "เพลทอรัสนั้นพิการและเขาก็ไม่สามารถต่อสู้ได้ เขาจึงได้ทำทุกๆอย่างเพื่อที่จะหาเงิน

"เจ้าออร์คชั่วและเจ้าบ้าบาธราน" อีวีน่าสบถออกมาเบาๆ

"ไลล่าน้อยจะยังปลอดภัยหรือเปล่า? ได้โปรดเถอะ ท่านอีวีน่า ได้โปรดช่วยเธอด้วย "

เมื่อได้ยินว่าเขาน่าจะเป็นต้นเหตุจากอาการเจ็บป่วยของลูกสาวของเขา เพลทอรัสก็ดูเหมือนจะตายให้ได้เลยทีเดียว

"นักผจญภัย" อีวีน่ากล่าวขณะที่มองไปที่ดวงตาของเพลทอรัสและส่ายหัว ก่อนที่จะหันไปหาลูหลี่"ข้าต้องการความช่วยเหลือบางอย่างจากเจ้า เจ้ายินดีที่จะช่วยข้าหรือเปล่า?"

"ยินดีแน่นอน ข้าย่อมสุขใจอยู่แล้วที่จะได้ทำงานบางอย่าง "ลูหลี่ตอบกลับไปอย่างง่ายๆ

"ถ้าเจ้าเดินไปตามถนนทางทิศตะวันออก ที่นั่นจะมีต้นไม้ต้นหนึ่งที่ได้เติบโตอยู่ในซากโบราณแห่งบ้านผีสิงบาธราน ต้นไม้นั้นมีชื่อเรียกว่าเส้นผมแห่งบาธรานและเป็นที่รู้จักกันในการรักษาโรควิญญาณอันแสนเลวร้าย เจ้าสามารถหามันมาให้ข้าได้หรือเปล่า?"อีวีน่าได้เล่าถึงลักษณะของต้นเส้นผมแห่งบาธรานด้วย

"เพียงแค่รอสักประเดี๋ยว ข้าจะกลับมาในเร็วๆนี้เอง"

ลูหลี่ได้ออกจากบ้านไปและกลายร่างเป็นอีกา ก่อนที่จะบินตรงไปที่บ้านผีสิง

เขาบินรอบบ้านผีสิงในช่วงระยะเวลาหนึ่ง แต่เขากลับไม่เจอต้นไม้ที่อีวีน่าบอกเลย จากนั้นแล้ว เขาก็ได้ลงไปที่พื้นเพื่อที่จะสำรวจให้ละเอียดยิ่งขึ้น เขาไม่อาจที่จะพลาดเควสนี้ไปได้

ในเวลานั่นเอง ก็ได้มีวิญญาณปรากฏตัวอยู่ต่อหน้าเขาและชี้ไปที่สัญลักษณ์ของเขา ก่อนที่จะถามออกมาว่า "เจ้าหนุ่ม นี้เป็นคำอวยพรจากนักบวชใช่หรือเปล่า?"

ลูหลี่เอากริชที่เขาพกไว้ออกมาและระมัดระวังตัว ก่อนที่จะพูดออกมาว่า "ใช่แล้ว"

ที่นี้คือบ้านผีสิง วิญญาณสามารถเกิดขึ้นได้ทุกที การปรากฏตัวของมันค่อนข้างน่ากลัวจริงๆ ดังนั้นแล้ว จึงไม่มีใครที่จะฟาร์มที่นี้ ถึงแม้มันจะเป็นพื้นที่ของมอนเตอร์ระดับ 20 ก็ตาม

"ช่างน่าคิดถึงอะไรขนาดนี้ ในอดีตข้าก็เคยมีมันเหมือนกัน... "

ภายใต้เงาของมัน มันดูเป็นสิ่งที่แปลกๆมาก มันดูคล้ายกับต้นไม้ที่ใหญ่เหนือกว่าสิ่งอื่นใด

"ต้องเป็นเพราะท่านเป็นคนที่มีเกียรติอย่างแน่นอน ท่านถึงได้รับมันมาเหมือนกัน แต่ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่ในตอนนี้กัน?"ลูหลี่ถามออกมาอย่างลังเล

"สิ่งมีชีวิตพวกนี้ ... ที่ถูกเรียกกันว่าพวกเผ่าพันธุ์... พวกมันได้ฆ่าข้าไปและตัดผมของข้าไป เพื่อที่จะทำแผนการชั่วร้ายของมัน เจ้าช่วยข้าจบเรื่องนี้ได้ไหม""

บ้าเอ้ย นี่จะต้องเป็นต้นไม้แห่งความรู้ในตำนาน เทรนท์บาธรานเฒ่า

เทรนท์ [ต้นไม้เดินได้] เคยเป็นพันธมิตรกับไนท์เอลฟ์อยู่เสมอ พวกเขาอาศัยอยู่ด้วยกันเป็นเวลานาน แต่ตลอดเวลาชีวิตของพวกเขา พวกเขาจะใช้เวลาส่วนมากไปกับการหลับนอนและจะตื่นก็ตอนที่มีช่วงเวลาที่พิเศษเท่านั้น

บาธรานนั้นโชคไม่ดีนัก เขาถูกตัดหัวในตอนที่เขากำลังหลับไหล

หลังจากที่เขาถูกฆ่าตายไป พวกออร์คก็ได้ปลูกบาธรานลงบนผืนดิน นั่นคือวิธีที่ทำให้บ้านผีสิงนี้มีเส้นผมแห่งบาธราน

"ข้ายินดีที่จะทำอย่างนั้น แต่ก่อนอื่น ข้าต้องขอเก็บบางส่วนของเส้นผมของท่านด้วย ได้โปรดอย่าโกรธและฟังฉัน "

ลูหลี่ได้กล่าวปลอบโยนวิญญาณเทรนต์ที่เก่าแก่ ซึ่งตอนนี้กำลังต้องการคำอธิบายว่า ทำไมลูหลี่ถึงต้องเส้นผมของเขา

"เจ้าพวกออร์คพึ่งตัดผมของข้าไป มันจึงไม่น่าแปลกใจที่เจ้าจะไม่สามารถหามันได้ เพราะมันอาจจะเป็นการช่วยเหลือคนอื่นไปด้วย ข้าก็ยินดีที่จะให้มันกับเจ้าในตอนนี้เลย"

บาธรานส่งวัสดุเส้นใยที่เป็นกระจุกมาให้ลูหลี่ นี่คือเส้นผมของบาธราน

"ขอบคุณท่านมาก ข้าจะช่วยท่านได้ยังไงกัน?"ลูหลี่ถามขณะที่เขาเอาของเก็บไว้

นี่คือสิ่งที่เรียกว่าเควสต่อเนื่อง จากเควสหนึ่งจะนำไปสู่เควสอื่นๆ และสิ่งที่เขาต้องทำทั้งหมด คือทำมันให้สำเร็จทุกๆอย่าง ระยะเวลาที่ไลล่าน้อยจะมีชีวิตอยู่ได้ นั้นไม่ได้มีเวลามาเป็นตัวจำกัด เควสแบบนี้ของระบบจึงไม่ได้ยากจนเกินไป

"ข้าได้ยินมาจากผู้เชี่ยวชาญยาของพวกมัน คุยกันถึงไอเท็มเกี่ยวกับไฟบางอย่างจากที่นี้ ถ้าเจ้าได้รับขวดแห่งปีศาจมา ขอให้โยนมันใส่ร่างกายของข้า มันจะสามารถเผาผมของข้าไปได้และมันก็จะไม่มีวันยาวขึ้นมาอีก"บาธรานกล่าว ในขณะที่เขาถอนหายใจออกมาพร้อมกับความเสร้าที่มีอยู่ในจิตใจ"ข้าได้ตายไปแล้ว ดังนั้นแล้ว สิ่งที่ข้าต้องจ่ายออกไปเพื่อหยุดพวกมันจึงมีราคาค่างวดที่น้อยมาก"

การที่เราตื่นขึ้นมาและพบว่าตัวเองตายแล้ว มันคงจะเป็นเรื่องที่แปลกน่าดู