บทที่ 22 การ์ดนักล่า 1 ดาว

บทที่ 22 การ์ดนักล่า 1 ดาว

【เจ้าช่วยชีวิตสมาชิกในครอบครัวไว้ได้ 1 คน ได้รับคะแนนผลงานครอบครัว 5 แต้ม ปัจจุบันมีคะแนนรวม 23 แต้ม แต่เนื่องจากภารกิจภัยหมาป่ายังไม่เสร็จสิ้น เจ้าจึงยังเป็นหัวหน้าครอบครัวไม่ได้】

【เจ้าสังหารหมาป่าสีเทาตัวเต็มวัยที่แข็งแรง 1 ตัว ได้รับประสบการณ์ล่าสัตว์ 45 แต้ม ความคืบหน้าภารกิจภัยหมาป่า 1/4 คำเตือน: ความคืบหน้านี้ไม่ตายตัว จะเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลาหรือสถานการณ์】

【คำเตือน: ในภารกิจภัยหมาป่า ซากหมาป่าสีเทาจะถือเป็นทรัพย์สินส่วนรวมของครอบครัว แต่ผู้ที่สังหารหมาป่าจะได้รับรางวัลประสบการณ์คูณสอง】

——

ข้อความสองบรรทัดเลื่อนผ่านสายตาไปอย่างรวดเร็ว แต่หลี่เหวยไม่ได้ใส่ใจนัก เขาทิ้งหอกไม้ในมือลงกับพื้นทันที เพราะมันชุ่มไปด้วยเลือดจนลื่นมือ ไม่เหมาะจะจับอีกต่อไป

เขาเอามือเช็ดเสื้อผ้าลวกๆ สองสามที แล้วหันไปคว้าหอกไม้ที่ฟีล่าทิ้งไว้บนพื้น หันหลังวิ่งตามเข้าไปในป่า อย่างน้อยเขาก็ต้องจัดการหมาป่าสีเทาที่บาดเจ็บตัวนั้นให้ได้

ส่วนฟีล่า หลังจากโดนตะครุบรอบสอง หล่อนก็สติแตกขวัญกระเจิงไปเรียบร้อยแล้ว

ส่วนเพนนี ตอนนี้มีแผลตามตัวไม่ต่ำกว่าสิบแห่ง ถึงจะไม่ใช่จุดสำคัญ แต่การวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนก่อนหน้านี้ บวกกับจังหวะแอสซิสต์สุดเทพเมื่อกี้ ก็ทำเอาหล่อนหมดสภาพ หมดเรี่ยวหมดแรงไปเลย

"จอร์จ อย่าบุ่มบ่ามสิลูก รีบกลับมา เรารอวางแผนกันก่อนได้นะ!"

ในที่สุดฟีล่าก็ตะโกนเรียก แต่หลี่เหวยทำหูทวนลม ยิ่งเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้น โอกาสมีแค่ครั้งเดียว หมาป่าสีเทาที่บาดเจ็บตัวนั้นยังไงก็ต้องตายแน่ๆ แต่เขาจะยอมให้มันไปตายเพราะสัตว์ตัวอื่น หรือนอนเลือดหมดตัวตายที่อื่นไม่ได้เด็ดขาด

เขาต้องการแต้มประสบการณ์จากมัน

วินาทีนี้ เขาไม่ได้บุ่มบ่าม แต่กลับมีสติและมีเหตุผลสุดๆ

ยิ่งเขาวิ่งตาม หมาป่าสีเทาสองตัวนั้นก็ยิ่งสับตีนแตกวิ่งหนีเร็วขึ้น พวกมันวิ่งเตลิดเปิดเปิงไปข้างหน้า เล่นเอางูพิษแถวนั้นตกใจหนีกระเจิงไปด้วย

พอวิ่งข้ามลำธารมาถึงชายป่า ในที่สุดหมาป่าสีเทาตัวที่บาดเจ็บก็ล้มพับลงกับพื้น ส่วนหมาป่าสีเทาอีกตัวหอนอย่างโหยหวน หันกลับมามองหน้าหลี่เหวยแวบหนึ่ง ก่อนจะวิ่งฝ่าพงหญ้าหายวับเข้าไปในป่าลึก ไม่กล้าอยู่บวกตัวๆ กับหลี่เหวยเลยสักนิด

สิบกว่าวินาทีต่อมา หลี่เหวยก็พุ่งเข้าไปถึงตัว เอาหอกแทงปลิดชีพหมาป่าสีเทาที่บาดเจ็บตัวนั้น แล้วรีบลากซากมันกลับมาอย่างไม่ลังเล

แทบจะในเวลาเดียวกันนั้น ข้อความหลายบรรทัดก็เด้งขึ้นมาอย่างรวดเร็ว

【เจ้าสังหารหมาป่าสีเทาตัวเต็มวัยทั่วไป 1 ตัว ได้รับประสบการณ์ล่าสัตว์ 30 แต้ม ความคืบหน้าภารกิจภัยหมาป่า 2/4】

【นี่คือหมาป่าสีเทาตัวที่ 3 ที่เจ้าสังหาร ความกล้า พละกำลัง และทักษะของเจ้าได้รับการพิสูจน์แล้ว เจ้าต้องการก้าวหน้าไปอีกขั้นหรือไม่?】

【เจ้าจะได้รับการ์ดนักล่า 1 ดาว ปลดล็อกอาชีพที่สอง แต่ข้อแลกเปลี่ยนคือ เงื่อนไขการผ่านด่านภารกิจจะเปลี่ยนแปลงไป】

——

เอ๊ะ?

การ์ดนักล่า!

นี่มันลาภลอยชัดๆ

หลี่เหวยไม่มีทางปฏิเสธอยู่แล้ว นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ

วินาทีต่อมา เวลาเหมือนถูกหยุดนิ่งอีกครั้ง หมอกสีเทาลอยมาปกคลุมรอบตัว แล้วก็สลายไปอย่างรวดเร็ว ตรงหน้าเขามีการ์ดสีเทาใบหนึ่งลอยอยู่ หน้าตาเหมือนการ์ดชาวนาตอนนั้นเป๊ะ

และในพริบตาที่เขาเอื้อมมือไปหยิบการ์ดนักล่าใบนี้ มันก็หายวับไป แทนที่ด้วยกระแสน้ำอุ่นแปลกประหลาดที่ไหลบ่าเข้าสู่หัวใจ พลังบางอย่างกำลังก่อตัวขึ้น ราวกับมีอะไรบางอย่างเพิ่มเข้ามาในตัวเขา

พร้อมๆ กับข้อความที่เด้งขึ้นมาตามระเบียบ

【ผูกมัดการ์ดนักล่า 1 ดาวเรียบร้อยแล้ว ได้รับแต้มสถานะอิสระ 5 แต้มอัตโนมัติ】

【เปลี่ยนอาชีพเป็นนักล่าฝึกหัดเรียบร้อยแล้ว】

【ได้รับพรสวรรค์อาชีพ: ความแม่นยำในการใช้อาวุธระยะไกลเพิ่มขึ้น 30% แบบติดตัว】

【เข้าสู่โลกที่สอดคล้องเรียบร้อยแล้ว ความยากของโลก 1 ดาว】

【พื้นหลังของโลก: ไม่ทราบ】

【เงื่อนไขภารกิจ: เอาชีวิตรอดอย่างน้อย 36 เดือน และสะสมทรัพยากรโลกมาตรฐานอย่างน้อย 5 หน่วย】

【รางวัลความสำเร็จภารกิจ: ไม่ทราบ】

【บทลงโทษหากภารกิจล้มเหลว: ถอดถอนการ์ดชาวนาและการ์ดนักล่า ลบความทรงจำที่เกี่ยวข้อง ส่งกลับโลกเดิม แต่เพื่อมนุษยธรรม ค่าพลังชีวิตที่ผ่านการตื่นรู้ระดับหนึ่งแล้วจะคงเหลืออยู่ 50%】

——

เยี่ยมไปเลย

แวบหนึ่ง หลี่เหวยถึงกับอยากจะพุ่งเข้าป่าไปล่าหมาป่าสีเทาสองตัวนั้นต่อแบบไม่หยุดพัก นักล่าฝึกหัด อาชีพที่สอง แถมยังได้แต้มสถานะอิสระมาอีก 5 แต้ม

ตอนนี้เขาก็แข็งแกร่งขึ้นจนเห็นได้ชัดแล้วเหมือนกันนะเนี่ย

แต่สุดท้าย หลี่เหวยก็ดึงสติกลับมาได้อย่างรวดเร็ว ในป่ามันไม่เหมือนในหุบเขาที่โล่งแจ้ง ขืนสุ่มสี่สุ่มห้าเข้าไป สิ่งที่ต้องเจอคงไม่ได้มีแค่หมาป่าสีเทาสองตัวนั้นแน่ๆ

อีกอย่าง หลังจากลุยมาหมาดๆ ค่าพละกำลังของเขาก็ร่วงกราวรูดเหลือ 10 แต้ม รู้สึกได้เลยว่าขาสั่นพั่บๆ ถ้าไม่พักสักชั่วโมงสองชั่วโมงก็คงไม่ฟื้น

ใช่แล้ว ค่าพละกำลังไม่ได้ฟื้นฟูปุบปับทันทีที่หมดหรอกนะ

เพราะงั้น เรื่องนี้ต้องค่อยๆ วางแผนกันยาวๆ

คิดได้ดังนั้น หลี่เหวยก็แบกซากหมาป่าสีเทาเดินกลับมา อีกฝั่งหนึ่ง ฟีล่ากับเพนนีก็ช่วยกันลากซากหมาป่าสีเทาอีกตัวกลับมาถึงค่ายพักแล้วเหมือนกัน

ทั้งสามคนไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย พอฟีล่าช่วยทำแผลให้เพนนีเสร็จ หล่อนก็รีบออกมาจัดการซากหมาป่าทั้งสองตัวทันที ขืนปล่อยไว้นานในอากาศร้อนๆ แบบนี้ เดี๋ยวก็เน่าเสียกันพอดี

ส่วนหลี่เหวยก็ไปล้างเนื้อล้างตัวที่ลำธาร แล้วไปเก็บหอกไม้ที่ทำตกไว้ นั่งพักอยู่ชั่วโมงกว่าๆ จนค่าพละกำลังกลับมาเต็มเปี่ยม ถึงค่อยจูงวัวแก่ไปกินหญ้าใกล้ๆ ค่ายพัก แล้วก็หยิบเคียวมาเกี่ยวหญ้า

ตอนนี้ถึงปัญหาหมาป่าจะยังแก้ไม่ตก แต่ก็ใช่ว่าจะทำอย่างอื่นไม่ได้เลย งานจิปาถะอย่างเลี้ยงวัวเกี่ยวหญ้าก็ยังทำได้ ขอแค่ระวังตัวให้ดี อย่าเหม่อก็พอ

ช่วงเวลาหลังจากนั้น หุบเขาก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง จะมีก็แต่เสียงหมาป่าหอนแว่วมาจากในป่าลึกทางทิศตะวันออกเป็นระยะๆ เสียงมันโหยหวนชอบกล หรือว่าหมาป่าพวกนี้มันกำลังหอนเรียกพรรคพวกรึเปล่านะ?

พอความคิดนี้แวบเข้ามาในหัว หลี่เหวยก็ยิ่งเร่งมือเกี่ยวหญ้าให้เร็วขึ้นไปอีก

หญ้าป่าในหุบเขานี้โตไวและอุดมสมบูรณ์มากเพราะได้น้ำฝนชุ่มฉ่ำ หลี่เหวยเกี่ยวหญ้ารอบๆ ค่ายพักอย่างบ้าคลั่ง ลุยงานมาทั้งวันก็ถางพื้นที่รอบค่ายพักจนโล่งเตียนเป็นบริเวณกว้าง หญ้าที่เกี่ยวมาได้ก็เยอะพอให้วัวแก่กินไปได้อีกหลายวัน

แน่นอนว่าที่หลี่เหวยทำแบบนี้ เขามีจุดประสงค์แอบแฝง

วัวแก่ต้องกินหญ้า ก็ต้องมีคนพาไปกินทุกวัน ขืนปล่อยให้โดนหมาป่าสีเทาลอบกัดตอนกำลังกินหญ้าเพลินๆ ก็ซวยแย่สิ!

อีกอย่าง การเกี่ยวหญ้าจนโล่งเตียนก็เท่ากับเป็นการเปิดทัศนวิสัย ป้องกันไม่ให้หมาป่าลอบเข้ามาใกล้ๆ แบบไม่ให้ซุ่มให้เสียงได้ด้วย

พอตะวันตกดิน หลี่เหวยก็จูงวัวแก่กลับค่ายพัก ตอนที่เขากำลังเร่งมือหอบฟ่อนหญ้าฟ่อนสุดท้ายกลับมา เสียงหมาป่าหอนก็ดังมาจากในป่าทางทิศตะวันออกอีกครั้ง แต่คราวนี้เสียงมันใกล้เข้ามามาก

"จอร์จ รีบกลับมาเร็วเข้า ฝูงหมาป่ามาอีกแล้ว!"

หลังกำแพงค่ายพัก เพนนีที่หน้าซีดเผือดตะโกนเรียกเสียงหลง หล่อนเพิ่งจะบาดเจ็บมา ถึงจะทำอะไรไม่ได้เป็นชิ้นเป็นอัน แต่ช่วงบ่ายหล่อนก็ยังอุตส่าห์ฝืนยืนบนเกวียนวัว คอยเป็นหูเป็นตาเฝ้าระวังให้หลี่เหวย

ภารกิจภัยหมาป่า ทำให้พวกเขาจำใจต้องรวมพลังกันชั่วคราว

และแทบจะในจังหวะเดียวกันนั้น ข้อความบรรทัดหนึ่งก็เด้งขึ้นมาเงียบๆ

【คำเตือน: เนื่องจากไม่สามารถถอนรากถอนโคน สังหารจ่าฝูงหมาป่าได้ ภารกิจภัยหมาป่าจึงเปลี่ยนแปลงไปตามกาลเวลา ความคืบหน้าภารกิจภัยหมาป่าปัจจุบัน 2/6】

พระเจ้ายอด!

มีหมาป่าโผล่มาจากไหนอีก 2 ตัววะเนี่ย!

หลี่เหวยสับตีนแตกวิ่งหน้าตั้ง หญ้าที่อุตส่าห์เกี่ยวมาก็ทิ้งแม่งซะตรงนั้นแหละ

พอวิ่งเข้าค่ายพักปุ๊บ เขาก็กระโดดขึ้นไปยืนบนเกวียนวัวชะเง้อมองออกไปข้างนอก ก็เห็นหมาป่าสีเทา 4 ตัวกำลังวิ่งตรงดิ่งมาด้วยความเร็วสูง ท่าทางกร่างสุดๆ โดยเฉพาะหมาป่าสีดำตัวหนึ่ง รูปร่างมันกำยำล่ำสันมาก แววตาแฝงความอำมหิต ตอนที่มันเชิดหน้าจ้องมองมา หลี่เหวยถึงกับรู้สึกว่าเหมือนมีวิญญาณคนสิงอยู่ในร่างมันยังไงยังงั้น

มันคือสายตาของความเคียดแค้น เกลียดชัง และเป็นการประกาศสงครามแบบกะเอาให้ตายกันไปข้าง

ถึงขั้นทำเอาหลี่เหวยใจหายวาบเมื่อสบตากับหมาป่าสีดำตัวนั้น

(จบตอน)