บทที่ 32 ความกล้าหาญคือบทเพลงสรรเสริญของมวลมนุษย์!
บทที่ 32 ความกล้าหาญคือบทเพลงสรรเสริญของมวลมนุษย์!
สายฝนตกหนักขึ้นเรื่อย ๆ
ลีออนเอนตัวพิงหัวเตียง มือข้างหนึ่งรองศีรษะ อีกข้างโยนกล่องใสขนาดเล็กที่บรรจุ “วังชามังกร” เล่นในมือ
แม้จะปรุงยาได้สำเร็จแล้ว แต่เขาก็ยังมีความกังวลอยู่บ้าง
นั่นก็คือ...
ลีออนมองพริกไม่กี่เม็ดบนโต๊ะ
อาหารส่วนใหญ่ที่เป็นเอกลักษณ์ของเผ่ามังกร ล้วนแรงเกินกว่าที่ร่างกายมนุษย์จะรับไหว
ตั้งแต่เด็กเขาถูกอาจารย์ฝึกฝนอย่างหนักหน่วงราวกับสว่านเพชร จึงทำให้ตอนนี้ร่างกายแข็งแกร่งมาก
กินพริกเผ่ามังกรไม่กี่เม็ดก็แค่รู้สึกแสบร้อนเล็กน้อยเท่านั้น
แต่ผลิตภัณฑ์บำรุงของมังกรตัวนี้...
ถ้าฤทธิ์ของมันแรงเกินไป หลังจากกินเข้าไปแล้ว ร่างกายของเขารับไม่ไหว เกิดผลข้างเคียงขึ้นมาล่ะ?
แบบนั้นคงกลายเป็นผลเสีย แทนที่จะฟื้นฟู ร่างกายอาจจะแย่ลงกว่าเดิม
ลีออนลังเล ก่อนจะเงยหน้ามองเพดานแล้วถอนหายใจ
ขณะที่เขากำลังต่อสู้กับความคิดของตัวเอง เสียงเปิดประตูก็ดังขึ้น มีคนผลักประตูเข้ามา
เขาหลับตาลง แล้วซ่อนวังชามังกรไว้ใต้หมอน
ไม่ต้องมองก็รู้ว่าใครมา
“สวัสดี ฝ่าบาท” ลีออนพูดอย่างเกียจคร้าน
รอสไวส์นั่งลงที่ขอบเตียง “ไม่คิดว่าคืนนี้นายจะทักฉันก่อน”
“เมื่อวานเธอเป็นฝ่ายเริ่ม วันนี้ฉันเริ่มบ้าง ก็สมเหตุสมผลดีไม่ใช่เหรอ”
รอสไวส์หัวเราะเบา ๆ ตัดสินใจไม่อ้อมค้อมกับลีออน และเข้าเรื่องตรง ๆ
“ฉันได้ยินมูนบอกว่า นายทำยาให้ฉัน เป็นยาที่ดูเหมือนลูกอมช็อกโกแลต ช่วยบำรุงร่างกายฉัน แต่ฉันรู้ว่าจริง ๆ แล้วนายทำเพื่อตัวนายเอง ใช่ไหม?”
พอได้ยินแบบนั้น ลีออนก็เลิกทำท่าทีไม่ใส่ใจทันที เขานั่งตัวตรง สีหน้าจริงจังขึ้น
“อย่ากังวลไปเลย ฉันไม่ได้มาสอบสวนนาย แค่ประหลาดใจมากที่นายสามารถปรุงยาหายากแบบนั้นได้ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เป็นใจ แม้แต่ฉันเองก็ไม่เคยเห็นยาประเภทนั้นมาก่อน ฉัน…ขอดูหน่อยได้ไหม?”
รอสไวส์ยิ้ม พูดด้วยน้ำเสียงจริงใจ เห็นได้ชัดว่าเธอตั้งใจเจรจากับลีออน
ความจริงแล้ว หลังจากรู้เรื่องสถานการณ์ของเขา เธอจะใช้กำลังแย่งวังชามังกรไปก็ได้
ท้ายที่สุด ที่นี่คืออาณาเขตของราชินีมังกรเงิน
ลีออนอยู่ในถิ่นของคนอื่น ใช้สมุนไพรของพวกเขาหลอมวังชามังกร ต่อให้ถูกแย่งไป เขาก็พูดอะไรไม่ได้
แต่เธอกลับเลือกที่จะพูดกับเขาอย่างอ่อนโยน
ลีออนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง สุดท้ายก็หยิบวังชามังกรออกมาจากใต้หมอน
รอสไวส์รับไป หมุนดูอย่างละเอียดบนฝ่ามือ
ลีออนมองเธอ สงสัยว่าแม่มังกรจะฉวยโอกาสเยาะเย้ยเขาอีกหรือไม่
รอสไวส์พยักหน้าเล็กน้อย
“อืม ไม่เลวเลย ภายใต้เงื่อนไขแบบนี้ยังสามารถหลอมเม็ดยาได้สมบูรณ์แบบขนาดนี้ นายเก่งมากจริง ๆ ลีออน”
เธอยิ้มพลางพูดติดตลกว่า “เขาเรียกอะไรนะ เก่งทั้งวิชาการทั้งการต่อสู้ ใช่ไหม?”
ลีออนชะงักไป
ไม่หัวเราะเยาะฉันเหรอ?
เขาลูบจมูก รู้สึกไม่ค่อยชินกับคำชมล้นหลามของรอสไวส์
ปกติมังกรเพศเมียตนนี้พยายามหาทางเยาะเย้ยเขาทุกวิถีทาง
แต่พอเห็นวังชามังกรของจริง กลับยอมรับความสามารถของเขา
ลีออนย่อมดีใจอยู่แล้ว
รอสไวส์หัวเราะในใจเมื่อเห็นสีหน้าลำพองของเขา
เป็นอย่างที่คิดไว้เลย หลอกความคิดนายง่ายจริง ๆ เจ้าคนโง่ แค่ชมไม่กี่คำก็ตัวลอยแล้ว!
แน่นอนว่า คำชมของรอสไวส์เมื่อครู่นั้นก็ออกมาจากใจจริง
เธอเติบโตมากับแนวคิดที่ว่า ผู้แข็งแกร่งย่อมได้รับความเคารพ จึงยอมรับความสามารถของอีกฝ่ายโดยธรรมชาติ
อย่างไรก็ตาม รอสไวส์เปลี่ยนประเด็นอย่างกะทันหัน
“แต่ว่า… นายกินยานี้ไม่ได้ หรือจะพูดให้ถูกคือ มันไม่เหมาะกับนาย”
ลีออนเลิกคิ้ว “ทำไม?”
“ยาบำรุงสำหรับมังกร ฤทธิ์ของมันแรงเกินไปสำหรับร่างกายมนุษย์ นายทนไม่ไหวหรอก”
น้ำเสียงของรอสไวส์จริงจังมาก
“ถ้านายอยากฟื้นฟูสภาพร่างกายให้เร็วที่สุด ฉันจะให้แอนนากับคนอื่น ๆ เตรียมผลิตภัณฑ์บำรุงแบบอื่นให้นาย ส่วนวังชามังกรนี้… ร่างกายมนุษย์เปราะบางเกินกว่าจะรับมันได้ ไม่เคยมีตัวอย่างมนุษย์ที่กินยาของมังกรมาก่อน”
สีหน้าและน้ำเสียงของเธอที่มีต่อลีออนในตอนนี้ ไม่ได้ประชดประชันเหมือนก่อน
ในความเข้าใจของรอสไวส์ มนุษย์นั้นไม่อาจทนรับพลังอันรุนแรงนี้ได้จริง ๆ
เธอกำลังเตือนลีออนด้วยความหวังดี—
แม้จะเป็นการเตือนศัตรูด้วยเจตนาดี แต่ฟังดูแล้วก็ประหลาดไม่น้อย
อย่างไรก็ตาม แม้จะหวังดีเพียงใด รอสไวส์กลับมองข้ามสิ่งหนึ่งไป
นั่นก็คือ… ในฐานะนักล่ามังกร ลีออนจะยอมก้มหัวยอมแพ้ต่อหน้ามังกรได้อย่างไร?
“ฉันไม่ได้จะทำร้ายนายนะ ลีออน นายเก็บยาไว้ได้ แต่ร่างกายมนุษย์ของนายไม่มีทางรับมันไหว—”
“รอสไวส์” ลีออนขัดจังหวะ
“……หืม?”
“เธอเคยสัญญากับฉัน ว่าจะไม่ปล่อยให้ฉันตาย ใช่ไหม?”
ดวงตาของรอสไวส์เบิกกว้างเล็กน้อย “ลีออน…”
“จริง ๆ แล้ว ฉันยังลังเลอยู่ว่าจะกินมันดีไหม แต่พอได้ยินเธอพูดแบบนั้น ฉันก็ไม่ลังเลอีกแล้ว”
ครืน—
เสียงฟ้าร้องดังสนั่นขึ้นด้านนอกอีกครั้ง
ลีออนก้มหน้า เส้นผมสีดำบดบังดวงตา รอสไวส์จึงมองไม่เห็นสีหน้าของเขา
เขาจ้องเม็ดยาในมือตาเขม็ง แล้วพูดด้วยเสียงต่ำ
“เป็นพลังของมังกร แล้วไงล่ะ? ฉันเคยสังหารราชันมังกรมาแล้วนับไม่ถ้วน แค่เม็ดยาเล็ก ๆ จะทำอะไรฉันได้ รอสไวส์… อย่าดูถูกฉัน”
“ความกล้าหาญ… คือบทเพลงสรรเสริญของมวลมนุษย์!”
เขาเริ่มใส่ใจกับทัศนคติที่รอสไวส์มีต่อเขามากขึ้นเรื่อย ๆ
“ลีออน นายมัน!—”
คลิก—
เขาโยนเม็ดยาเข้าปาก เคี้ยวและกลืนลงไปโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย
เม็ดยาไหลผ่านหลอดอาหารลงสู่กระเพาะ
เวลาแห่งความเงียบผ่านไปสองวินาที ลีออนรู้สึกแสบร้อนในท้องทันที
ตุบ—
เขากุมท้อง เข่าทรุดลง ความร้อนแผ่กระจายไปทั่วร่างในพริบตา
พลังมหาศาลพลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ราวกับต้องการระเบิดเส้นเลือดและกระดูกทุกชิ้นให้แหลกสลาย
เขากัดฟันแน่น อดทนต่อความเจ็บปวดโดยไม่ส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว
รอสไวส์รีบวิ่งเข้ามาข้างกาย คุกเข่าลงข้างหนึ่ง วางมือบนไหล่ของเขา ทันใดนั้นพลังเวทอุ่น ๆ ก็ไหลจากฝ่ามือของเธอเข้าสู่ร่างของลีออน พยายามช่วยสลายฤทธิ์รุนแรงของยา
นี่เป็นครั้งแรกที่ราชินีมังกรเงินใช้เวทรักษา และเธอกลับใช้มันเพื่อช่วยศัตรูของตัวเอง
รอสไวส์ขมวดคิ้วเล็กน้อย พยายามทำให้น้ำเสียงตัวเองสั่นน้อยที่สุด
“ลีออน? ลีออน?”
เธอเขย่าไหล่เขาเบา ๆ แต่ชายคนนั้นหลับตาแน่น สีหน้าบ่งบอกถึงความทรมานอย่างยิ่ง
ตั้งแต่ฟื้นขึ้นมา ลีออนมีแนวโน้มทำร้ายตัวเองอยู่บ้าง หากไม่มีลูกสาวอยู่ข้างกาย เขาอาจลองทำทุกวิถีทางเพื่อจบชีวิตตัวเองไปนานแล้ว
เมื่อรอสไวส์เห็นว่าเวทรักษาของเธอไม่ได้ผล เธอก็รีบลุกขึ้น ตั้งใจจะไปตามหมอมังกรมารักษาลีออน
ในใจเธอด่าว่าเขาเป็นคนบ้า แต่ต่างจากลีออน เธอไม่มีความกล้าเอาชีวิตตัวเองไปเดิมพัน
ทว่า ก่อนที่เธอจะก้าวออกไป ลีออนก็จับข้อมือเธอไว้
รอสไวส์หันกลับมา ลีออนยังคงคุกเข่า มือหนึ่งจับข้อมือเธอ อีกมือกุมท้อง
“มองให้ดีสิ ราชินีมังกรเงิน นี่แหละคือความกล้าและ… ความมุ่งมั่นของมนุษย์”
แกร็ก—แกร็ก—
มือที่กุมท้องพลันปล่อยแสงสายฟ้าสีฟ้าน่าพรั่นพรึงออกมา ร่างของลีออนสั่นสะท้านเล็กน้อย
รูม่านตาของรอสไวส์หดตัว “นายกำลังใช้เวทสายฟ้ากับร่างตัวเอง… นายมันบ้าจริง ๆ ลีออน”
แม้จะพูดแบบนั้น รอสไวส์ก็ยังทรุดลงข้างเขาอีกครั้ง พยุงไหล่เขาไว้สุดกำลัง พร้อมทั้งส่งพลังเวทของตัวเองช่วยสลายพลังอันเกรี้ยวกราดในร่างเขา
ไม่รู้ตัวเลยว่า เธอกอดลีออนไว้แน่น รู้สึกถึงความเจ็บปวดและแรงสั่นของเขา
ครู่ต่อมา ลีออนหยุดสั่น แสงสายฟ้าค่อย ๆ สลายไป
เขาหยุดนิ่งชั่วครู่ ก่อนจะลองกำหมัด
พลังที่คุ้นเคย… กลับมาแล้ว
เมื่อเห็นเช่นนั้น รอสไวส์จึงถอนหายใจอย่างโล่งอก
แต่เธอไม่ได้กล่าวแสดงความยินดี หรือดีใจแทนเขา
รอสไวส์เช็ดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วพลันตระหนักว่าอ้อมกอดเมื่อครู่นั้นใกล้ชิดเกินไป จึงรีบลุกขึ้น ถอยหลังสองก้าว
เห็นว่าลีออนไม่เป็นอะไรแล้ว รอสไวส์ก็หันตัวจะจากไป
ทว่า ทันทีที่เธอหมุนตัว ก็รู้สึกเหมือนมีใครบางคนดึงหางของเธอไว้
สีหน้าเธอหม่นลง หันกลับมา พูดผ่านไรฟันว่า “ปล่อยฉันนะ เจ้าคนเลว”
ลีออนยิ้มอย่างลำพอง ดวงตาพร่ามัว ใบหน้าแดงระเรื่อ ราวกับดื่มหนักเกินไป
เหมือน… ตกอยู่ในเวทลวงตาบางอย่าง
ในสายตาของลีออนตอนนี้ รอสไวส์ไม่ใช่ราชินีมังกรเงินผู้สูงศักดิ์และเย็นชาอีกต่อไป
เธอนั่งอยู่ข้างเขา รอยยิ้มหวานละมุน น้ำเสียงอ่อนโยน นั่นคือภรรยาที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาหลายปีของเขา…
และประโยคถัดมาของเขาก็เร่าร้อนมากยิ่งขึ้น
“จะไปไหนเหรอ ภรรยาของฉัน?”
ราชินีมังกรเงิน: ?
.
.
.