บทที่ 39 ศัตรูคนใหม่!

บทที่ 39 ศัตรูคนใหม่!

ภายในร้านกาแฟหรูแห่งหนึ่ง

“ตระกูลโจว โจวหยุนซาน?” ฉู่โจวมองชายวัยกลางคนใบหน้าสี่เหลี่ยมที่นั่งตรงข้ามอย่างสงสัย “ผมเหมือนไม่เคยรู้จักคุณนะ”

โจวหยุนซานเอ่ยช้า ๆ

“โจวทง… คือหลานชายของผม”

สายตาฉู่โจวหรี่ลงทันที

“ผมมีเรื่องขัดแย้งกับโจวทงจริง แต่เขาตายในเมืองร้างเขตทดสอบ ไม่เกี่ยวกับผม… หรือว่าตระกูลโจวจะคิดเหมารวมมาลงที่ผม?”

น้ำเสียงเขาเย็นลง แฝงแววขบขัน

ตอนนี้เขาไม่ใช่นักเรียนธรรมดาอีกต่อไป

เขาคือนักสู้ระดับผู้ปลุกพลัง และมีพลังต่อสู้เทียบเท่าระดับกลาง

ตระกูลโจวเป็นเพียงตระกูลเล็ก ๆ

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้เขาเป็นสมาชิกของสำนักยุทธ์ขวานศึก

ตราบใดที่เขาไม่ได้ก่ออาชญากรรม หรือทรยศต่อมนุษยชาติ

ไม่มีใครกล้าแตะต้องเขาอย่างเปิดเผย

นี่คือความมั่นใจของเขา

โจวหยุนซานมองท่าทีไร้ความหวาดกลัวของฉู่โจวแล้วถอนใจเบา ๆ

เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ใช่นักเรียนมัธยมธรรมดาอีกแล้ว

แต่คือมังกรที่เริ่มทะยานขึ้นฟ้า

อายุ 17 ปี และเป็นผู้ปลุกพลัง… เพียงเท่านี้ก็รู้ถึงน้ำหนักของมัน

“ฉู่โจว คุณเข้าใจผิดแล้ว”

เขายิ้มอย่างอ่อนโยน

“เราตรวจสอบแล้ว โจวทงเสียชีวิตจากสัตว์ประหลาดในบททดสอบ ไม่เกี่ยวกับคุณ”

“ผมไม่ได้มาหาเรื่อง”

ฉู่โจวเลิกคิ้ว “งั้นคุณมาทำไม?”

โจวหยุนซานกล่าวอย่างจริงใจ

“ตอนเรียน โจวทงเคยสร้างปัญหาให้คุณมาก แม้ตอนนี้เขาจะเสียชีวิตไปแล้ว… แต่ความบาดหมางยังไม่ได้คลี่คลาย”

“ผมมาที่นี่เพื่อขอโทษแทนเขา และหวังจะขอปรองดองกับคุณ”

“ปรองดอง?”

ฉู่โจวยิ้มบาง ๆ

เขาเดาได้ทันที

ตระกูลโจวคงรู้แล้วว่าเขาเป็นผู้ปลุกพลัง และเข้าร่วมสำนักยุทธ์ขวานศึก

จึงไม่อยากผูกศัตรูต่อไป

เผื่อวันหนึ่งเขาเติบโตขึ้น จะได้ไม่ย้อนกลับมาชำระบัญชี

นี่เป็นวิธีคิดที่พบได้บ่อยในตระกูลต่าง ๆ

ฉู่โจวครุ่นคิด

โจวทงที่มีปัญหากับเขาก็ตายไปแล้ว

เขาไม่ได้แค้นคนอื่นในตระกูล

และต่อให้ไม่ยอมปรองดอง เขาก็ไม่อาจลงมือกับพวกเขาโดยไม่มีเหตุผล

สังคมยังมีกฎหมาย

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังต้องออกไปล่าสัตว์ประหลาดในเขตรกร้าง

หากมีศัตรูเพิ่ม อาจส่งผลถึงพ่อและน้องสาวของเขา

ลดศัตรูลงหนึ่งราย ย่อมดีกว่าเพิ่มหนึ่งราย

“แล้วคุณจะปรองดองยังไง?”

โจวหยุนซานหยิบซองจดหมายวางบนโต๊ะ แล้วเลื่อนมาทางเขา

ฉู่โจวเปิดดู

เป็นเช็คเงินสด

“สามล้านเหรียญพันธมิตร?”

สำหรับตอนนี้ เงินจำนวนนี้ไม่ใช่ก้อนใหญ่มากสำหรับเขา

แต่สำหรับคนทั่วไป นี่คือเงินมหาศาล

“หวังว่าคุณจะรับไว้ และยุติเรื่องราวกับตระกูลโจว”

ฉู่โจวไม่ลังเล

เงินฟรีสามล้าน ไม่เอาก็โง่แล้ว

แต่เขาไม่อยากเสียเวลาไปขึ้นเงินเอง

“โอนเข้าบัญชีนักสู้ของผมเลย”

โจวหยุนซานถอนหายใจโล่งอก ก่อนหยิบมือถือโอนเงินทันที

ไม่นาน โทรศัพท์ฉู่โจวก็ดังแจ้งเตือน เงินเข้า 3 ล้านเรียบร้อย

เรื่องนี้ถือว่าจบลงอย่างราบรื่น

โจวหยุนซานลังเลเล็กน้อยก่อนพูดต่อ

“คุณรู้จักตระกูลจินไหม?”

ตระกูลจิน?

ฉู่โจวขมวดคิ้ว

หมายถึงตระกูลของจินเจิ้นหนานหรือ?

สายตาเขาเย็นเฉียบขึ้นทันที

หากเทียบกับตระกูลโจว

เขาแค้นตระกูลจินยิ่งกว่า

จินเจิ้นหนานเคยพยายามแย่งสิทธิ์โควตาพิเศษของเขา

ส่วนจินจิ่งเม่า อดีตรองผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ

ไม่เพียงคิดใช้ตำแหน่งตัดสิทธิ์เขา

ยังจ้างคนมาลอบสังหารเขา

เรื่องเหล่านี้ เขาไม่เคยลืม

“คุณจะพูดอะไร?”

โจวหยุนซานตอบ

“ไม่กี่วันก่อน จินจิ่งอู่ติดต่อผมเป็นนัย ๆ อยากจับมือกัน… กำจัดคุณ”

กำจัดผม?

แววตาฉู่โจวแข็งกร้าวทันที

โจวหยุนซานเล่าต่อ

เดิมทีตระกูลจินเป็นแค่ตระกูลพ่อค้า

จนกระทั่งมีจินจิ่งอู่กลายเป็นนักสู้ จึงเริ่มรุ่งเรือง

“หนึ่งปีครึ่งก่อน เขายังเป็นเพียงผู้ปลุกพลังระดับต้น”

“แต่ไม่รู้ได้โอกาสอะไร ภายในปีครึ่ง เขาทะยานสู่ระดับสูง”

“และดูเหมือนจะก้าวเข้าสู่ระดับเหนือมนุษย์ครึ่งก้าวแล้ว…”

ครึ่งก้าวสู่เหนือมนุษย์?

ฉู่โจวเริ่มจริงจัง

ตอนนี้เขายังไม่ใช่คู่ต่อสู้

หากอีกฝ่ายลงมือจริง เขาจะอันตราย

แต่ทันใดนั้น เขานึกถึงเงินในบัญชี

หนึ่งร้อยยี่สิบห้าล้าน

หากใช้ซื้อเนื้อสัตว์ประหลาดระดับเจ้าเมือง และยาบำรุงพันธุกรรม

สะสมแต้มคุณสมบัติ

อัปเกรดเคล็ดลมหายใจและวิชาต่อสู้

ภายในหนึ่งสัปดาห์ เขาอาจทะยานสู่ระดับกลาง หรือแม้แต่ระดับสูง

เมื่อถึงตอนนั้น ต่อให้จินจิ่งอู่ลงมือ เขาก็ไม่หวั่น

โจวหยุนซานสังเกตสีหน้าเขา เห็นจากเคร่งเครียดกลายเป็นสงบนิ่ง

ในใจอดตกใจไม่ได้

เด็กคนนี้… มีไพ่ตายอะไรอยู่กันแน่?

“จินจิ่งอู่ไม่เพียงแข็งแกร่ง แต่ยังไร้ศีลธรรม”

“เขาเป็นหัวหน้าทีม ‘เงาโลหิต’”

“ทีมนี้ขึ้นชื่อเรื่องไความโหดเหี้ยม หลายครั้งในเขตรกร้าง แย่งชิงเหยื่อของทีมอื่น หรือแม้แต่ใส่ร้ายคนอื่นอย่างลับ ๆ เพียงแต่ยังไม่มีหลักฐาน”

“ตอนนี้เขาคิดฆ่าคุณ ต้องระวังตัว”

“ขอบคุณสำหรับข้อมูล”

ครั้งนี้น้ำเสียงฉู่โจวสุภาพขึ้นมาก

โจวหยุนซานยิ้มพอใจ

ตระกูลโจวไม่เพียงตัดภัยในอนาคต

อาจยังได้มิตรภาพของผู้แข็งแกร่งในวันหน้า

เขาลุกขึ้นจากไป

ฉู่โจวมองแผ่นหลังที่หายลับ

ดวงตาเย็นยะเยือก

“จินจิ่งอู่… อยากฆ่าฉันงั้นหรือ? งั้นก็มาลองดู”

ภายในคฤหาสน์ตระกูลจิน

ห้องลับแห่งหนึ่ง

ชายร่างกำยำท่อนบนเปลือย เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

กำลังแช่อยู่ในบ่อเลือดกว้างเพียงหนึ่งฉื่อ

เขาหลับตาฝึกเคล็ดลมหายใจ

ทุกลมหายใจทำให้น้ำเลือดค่อย ๆ จางลง

ทันใดนั้น เขาลืมตา

ในดวงตาลึกสุด มีแสงสีแดงกระหายเลือดวาบขึ้น

“ฉู่โจว… ตาย!”

เสียงเย็นเยียบ แผ่กระจายกลิ่นอายสังหารไปทั่วห้องลับ

(จบบท)