บทที่ 38 หน่วยคมมีด

บทที่ 38 หน่วยคมมีด

ระหว่างทางที่เดินออกจากสำนักยุทธ์ขวานศึก

สือเหมิ่งจ้องฉู่โจวพลางอุทานไม่หยุด

“ฉู่โจว นายมันปีศาจชัด ๆ! เพิ่งเลื่อนขั้นเป็นนักสู้ สนามพลังชีวิตก็พุ่งถึง 17 พลังต่อสู้ 2300… ทำได้ยังไงกัน?”

ฉู่โจวยิ้มบาง ๆ

“ฝึกไปฝึกมา… เผลอ ๆ ก็ทำได้เอง”

คำว่า “เผลอ ๆ” ของเขา ทำเอาสือเหมิ่งกลอกตาใส่ทันที

หลี่ชิงซือพูดขึ้นอย่างจริงจัง

“ฉู่โจว สิ่งที่นายได้มากที่สุดครั้งนี้… ไม่ใช่เงินตั้งต้น หรือเงินชดเชยซื้อเคล็ดวิชา อาวุธ หรือยา แต่คือการได้รู้จักหัวหน้าฝ่ายเฉิน”

เธออธิบายต่อว่า

สำนักงานใหญ่เขตกว่างไห่ของสำนักยุทธ์ขวานศึก มีตำแหน่งสูงสุดคือประธาน รองลงมาคือหัวหน้าฝ่ายสามคน

สี่คนนี้คือ “สี่เสาหลัก” แห่งสำนักยุทธ์ขวานศึกในภูมิภาคกว่างไห่ มีอำนาจมหาศาล

และยังมีเครือข่ายกว้างขวาง

ไม่ว่าจะเป็นวงการยอดฝีมือระดับสูง กองทัพ รัฐบาล กลุ่มทุน หรือมหาตระกูลต่าง ๆ

“ฉู่โจว การที่นายได้รับความโปรดปรานจากหัวหน้าฝ่ายเฉิน เส้นทางของนายจะราบรื่นกว่าคนอื่นมาก”

ฉู่โจวยิ้ม

เขาไม่ได้คิดจะพึ่งพาใคร

แต่การที่อีกฝ่ายมองเห็นคุณค่าในตัวเขา ก็ไม่ใช่เรื่องเลวร้าย

ฉู่โจวหันไปถามหลิงจ้าน

“พวกนายมีแผนยังไงต่อ?”

หลิงจ้านเงยหน้ามองท้องฟ้า พูดอย่างเรียบเฉย

“พวกเราสามคนร่วมมือกันมานานแล้ว คุ้นชินกันดี ไม่อยากแยกกัน”

“เราจึงสมัครเข้าสำนักยุทธ์ขวานศึก และตั้งใจจะตั้งทีมของตัวเอง ออกปฏิบัติภารกิจและล่าอสูรร่วมกัน”

ฉู่โจวขมวดคิ้วเล็กน้อย

โดยทั่วไปทีมของนักสู้มักมี 4–5 คน

สามคนถือว่าน้อยเกินไป

โดยเฉพาะเมื่อพวกเขายังเป็นมือใหม่

สือเหมิ่งหัวเราะเสียงดัง พลางโอบไหล่ฉู่โจว

“เฮ้ย เหล่าโจว ตอนนี้นายยังไม่มีทีมใช่ไหม? มาร่วมทีมกับพวกเราสิ!”

หลิงจ้านและหลี่ชิงซือดวงตาเป็นประกาย

หากฉู่โจวเข้าร่วม ทีมของพวกเขาจะสมบูรณ์ทันที

ทั้งยังมีพื้นฐานความไว้วางใจจากการร่วมสู้ในบททดสอบมาก่อน

และด้วยศักยภาพของฉู่โจว เขาย่อมเติบโตอย่างรวดเร็ว เป็นประโยชน์ต่อทีมอย่างมหาศาล

“ฉู่โจว มาร่วมกับพวกเราเถอะ” หลี่ชิงซือกล่าว

หลิงจ้านไม่ได้พูดอะไร เพียงมองเขาอย่างจริงใจ

ฉู่โจวครุ่นคิด

หากไม่เข้าทีมนี้ ครูฝึกหยางเฟิงหรือหัวหน้าครูฝึกชุยไห่เฉา ก็คงจัดทีมอื่นให้

อาจเป็นทีมมากประสบการณ์ด้วยซ้ำ

แต่เขามีความลับเรื่องแผงคุณสมบัติ

ความเร็วในการพัฒนาของเขาจะน่าตกใจ

หากร่วมทีมกับคนแปลกหน้า ย่อมเกิดคำถามและการหยั่งเชิง

เขาไม่กลัว แต่ก็ไม่อยากยุ่งยาก

เมื่อคิดเช่นนี้

ทีมของหลิงจ้านดูเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมกว่า

“ตกลง! ฉันเข้าร่วมกับพวกนาย”

สือเหมิ่งหัวเราะลั่น

“เยี่ยมไปเลย! มีปีศาจอย่างเหล่าโจวเข้ามา ทีมเราจะแกร่งขึ้นมาก ต่อให้มีแค่สี่คน ก็ไม่ด้อยกว่าทีมเก่า ๆ แน่นอน!”

หลิงจ้านและหลี่ชิงซือก็ยิ้ม

ทีมของพวกเขาในที่สุดก็เป็นรูปเป็นร่าง

“แล้วทีมเราจะชื่ออะไร?” ฉู่โจวถาม

สือเหมิ่งเกาศีรษะอย่างเขิน ๆ

“เอ่อ… เพิ่งตั้งทีม ยังไม่มีชื่อ”

หลี่ชิงซือเสริมว่า ต้องตั้งชื่อและกำหนดหัวหน้าทีม เพื่อนำไปลงทะเบียนในเว็บไซต์ทางการของสำนัก

สือเหมิ่งเสนอทันที

“โดยปกติหัวหน้าทีมต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุด เหล่าโจว นายเหมาะที่สุด!”

“และท่าฝ่ามือคมมีดของนายเฉียบคมดุจคมมีด… งั้นเรียก ‘หน่วยคมมีด’ ดีไหม?”

หลี่ชิงซือตาเป็นประกาย

“ชื่อนี้ดี ฉันเห็นด้วย!”

หลิงจ้านก็พยักหน้า

ฉู่โจวเองก็ไม่มีข้อโต้แย้ง

ดังนั้นชื่อทีมและหัวหน้าทีมจึงถูกกำหนดอย่างง่ายดาย

ฉู่โจวตบไหล่สือเหมิ่ง พลางแหย่

“ต่อไปนายต้องเรียกฉันว่า ‘หัวหน้าโจว’ แล้วนะ”

“เรียกก็เรียกสิ หัวหน้าโจว!”

“หัวหน้าโจว!” หลี่ชิงซือก็หัวเราะเรียกตาม

หลิงจ้านยิ้มบาง ๆ

ฉู่โจวรู้สึกว่าบนบ่าของตนมีความรับผิดชอบเพิ่มขึ้น

ในฐานะหัวหน้าหน่วยคมมีด

เขาไม่ได้คิดถึงแค่ตัวเองอีกต่อไป

แต่ต้องคำนึงถึงเพื่อนร่วมทีมด้วย

ทว่าแทนที่จะรู้สึกเป็นภาระ

กลับทำให้ไฟในใจเขาลุกโชนยิ่งกว่าเดิม

“บางที… ฉันอาจสร้างทีมที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกขึ้นมาได้”

หัวใจเขาเต้นแรงด้วยความฮึกเหิม

“เอาล่ะ เมื่อทีมตั้งแล้ว ก็ต้องเตรียมตัวไปเขตป่ารกร้างเพื่อล่าอสูร”

“หลี่ชิงซือ ฝากเธอลงทะเบียนทีมในเว็บไซต์สำนักด้วย”

“สัปดาห์นี้ทุกคนใช้เงินตั้งต้นซื้อเคล็ดวิชา อาวุธ และยาให้พร้อม”

“หนึ่งสัปดาห์หลังจากนี้ เราค่อยรวมตัวกันอีกครั้ง”

ทั้งสามพยักหน้า

จากนั้นแลกเบอร์ติดต่อกัน

เสร็จแล้ว ฉู่โจวแยกตัว เดินไปป้ายรถไฟฟ้า เตรียมนั่งรถรางกลับบ้าน

แต่ยังไม่ทันถึงป้าย

รถลอยฟ้าสีดำคันหนึ่งก็จอดข้างเขา

ประตูเปิดออก

ชายวัยกลางคนใบหน้าสี่เหลี่ยม นั่งอยู่ที่นั่งคนขับ

“ฉู่โจว ฉันคือโจวหยุนซานแห่งตระกูลโจว ขึ้นมาคุยกันหน่อยไหม?”

(จบบท)