บทที่ 20 เมืองร้างในแดนรกร้าง

บทที่ 20 เมืองร้างในแดนรกร้าง

วันรุ่งขึ้น! เวลาแปดโมงเช้า ฉู่โจว หลิ่วเชียนเชียน โจวทง และจินเจิ้นหนาน ทั้งสี่คนมาถึงหน้าโรงเรียนตรงเวลา

ครืน ๆ ๆ! เสียงคำรามทุ้มต่ำทรงพลังดังมาจากท้องฟ้า รถลอยฟ้าคันหนึ่งที่มีรูปลักษณ์ดุดันราวกับรถหุ้มเกราะ บินลงมาที่หน้าโรงเรียน รถคันนั้นยาวประมาณ 6 เมตร กว้างและสูงราว 2 เมตร รถทั่วไปเมื่อเทียบกับมันดูราวของเล่น

“นี่… นี่มันรถหรูระดับท็อป ‘ทรราช’ ใช่ไหม?”

ฉู่โจวและคนอื่น ๆ ตาเป็นประกายทันทีเมื่อเห็นรถที่เต็มไปด้วยสไตล์ดิบเถื่อนและทรงพลัง รถตระกูล “ทรราช” เป็นหนึ่งในสิบรถหรูระดับโลก และเป็นตัวแทนของรถสายฮาร์ดคอร์

“ทรราชหนึ่งคัน อย่างต่ำก็ร้อยล้าน แต่แม้แต่เศรษฐีที่มีทรัพย์สินระดับหมื่นล้านก็ยังไม่ค่อยซื้อ มันฟุ่มเฟือยเกินไป!”

หลิ่วเชียนเชียนอุทาน

ดวงตาฉู่โจวฉายแววร้อนแรง สไตล์ทรงพลังแบบนี้ถูกใจเขามาก เขาเองก็อยากมีสักคัน เสียดายที่เขาไม่มีเงิน

โจวทงกับจินเจิ้นหนานก็กำลังเดาว่ารถทรราชคันนี้เป็นของใคร ช่างร่ำรวยเหลือเกิน

“ขึ้นมา!”

ทันใดนั้น รถทรราชก็หยุดตรงหน้าพวกเขา กระจกหน้าต่างลดลง เผยให้เห็นร่างของครูหลี่เกอ

กลืนน้ำลาย… มีคนเผลอกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว รถทรราชคันนี้เป็นของครูหลี่เกอ?! สาวรวยอยู่ตรงหน้าฉัน? หัวใจฉู่โจวเริ่มสั่นไหว ตอนนี้เริ่มเรียนวิชา “เกาะสาวรวย” ยังทันไหมนะ?

ทั้งสี่คนขึ้นรถอย่างมึนงงเล็กน้อย วินาทีถัดมา รถทรราชคำรามลั่นราวสัตว์ร้าย แล้วพุ่งทะยานขึ้นฟ้า

ในรถ ฉู่โจวและคนอื่น ๆ แอบมองครูหลี่เกอ พลางคาดเดาภูมิหลังและตัวตนของเธอ ชัดเจนว่าเธอไม่ธรรมดา ไม่เช่นนั้น ต่อให้เป็นครูทั้งชีวิต ก็ไม่มีทางซื้อรถระดับนี้ได้

ครูหลี่เกอเหมือนจะรู้ว่าพวกเขาคิดอะไร เธอพูดโดยไม่หันกลับมา

“ไม่ต้องอิจฉา แค่ทรราชเท่านั้นเอง ไม่เท่าไร พอพวกเธอกลายเป็นนักยุทธ์ตัวจริง ฆ่าอสูรสักไม่กี่ตัว รถแบบนี้ก็มีแล้ว”

“นักยุทธ์ทุกคนคือมหาเศรษฐี… เงินร้อยล้าน สำหรับนักยุทธ์จริง ๆ ยังไม่ถือเป็นเป้าหมายเล็ก ๆ ด้วยซ้ำ”

เลือดในกายฉู่โจวและคนอื่น ๆ พลุ่งพล่าน

รถทรราชพุ่งผ่านท้องฟ้าด้วยความเร็วสูง ไม่นานก็มาถึงกำแพงเมืองสูงร้อยเมตรที่สะท้อนแสงโลหะ ในยุคนี้ เมืองของมนุษย์ล้วนสร้างกำแพงยักษ์ล้อมรอบเพื่อป้องกันอสูร

“จะออกนอกเมืองแล้ว!”

ฉู่โจวและคนอื่น ๆ ตื่นเต้นเล็กน้อย นอกเมืองคือแดนรกร้าง อสูรชุกชุม คนธรรมดาไม่อาจอยู่รอดได้ คนธรรมดาจำนวนมากใช้ชีวิตทั้งชีวิตอยู่ภายในกำแพงสูง พวกเขาเองก็ไม่เคยออกนอกเมือง เมื่อกำลังจะได้เห็นโลกภายนอก ความตื่นเต้นจึงเกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัว

“ขอสอนพวกเธออีกเรื่อง แดนรกร้างกับในเมืองคือคนละโลก รถบินในเมืองไม่มีปัญหา แต่ในแดนรกร้างควรขับติดพื้นดิน”

“เพราะมีอสูรบินได้จำนวนมาก รถที่บินอยู่จะดึงดูดความสนใจและอาจถูกล้อมโจมตี”

“ลองจินตนาการดูสิ ถ้าถูกอสูรบินล้อมโจมตีกลางอากาศ จะลำบากแค่ไหน!”

ครูหลี่เกอพูดพลางควบคุมรถลดระดับ บินเฉียดพื้นดินผ่านประตูเมืองออกไป

“นี่คือแดนรกร้างหรือ… ครูหลี่เกอพูดถูก เมืองกับนอกเมืองเหมือนคนละโลก คนธรรมดาไม่มีทางอยู่รอดได้”

ฉู่โจวมองออกไปนอกหน้าต่าง หลังออกจากเจียงเฉิง พวกเขาราวกับเข้าสู่โลกยุคดึกดำบรรพ์ พืชพรรณหนาแน่นขึ้นเรื่อย ๆ ต้นไม้เส้นผ่านศูนย์กลางหนึ่งถึงสองเมตรพบเห็นได้ทั่วไป ระหว่างทางมีฝูงสัตว์ปรากฏเป็นระยะ ทั้งหมดนี้บ่งบอกว่าที่นี่ห่างไกลอารยธรรมมนุษย์ ไม่เหมาะแก่การอยู่อาศัย

มีเพียงซากรถยนต์ รถบรรทุกที่เป็นสนิม และบ้านเก่ายุคก่อนที่พังทลาย ซึ่งบอกว่าเคยมีมนุษย์อาศัยอยู่ที่นี่

ไม่นาน รถก็มาถึงทางเข้าเมืองร้างแห่งหนึ่งในแดนรกร้าง บริเวณนั้นมีรถลอยฟ้าจอดอยู่มากมาย และมีครูนักเรียนหลายร้อยคนรวมตัวกัน

“เฮ้ย! นั่นรถทรราช!”

เมื่อเห็นรถทรราชมาถึง หลายคนฮือฮา

ครูหลี่เกอพาฉู่โจวและคนอื่นลงจากรถ กลายเป็นจุดสนใจทันที

“คนจากโรงเรียนที่ห้า!” “ครูผู้หญิงจากโรงเรียนที่ห้าคนนี้ ดูไม่ธรรมดาเลย ซื้อทรราชได้ด้วย”

หลายคนมองครูหลี่เกอด้วยความสนใจ

“เมืองร้างนี้คือสถานที่ทดสอบระดับหัวกะทิ พวกเธอรอการจัดการอยู่ที่นี่ ฉันต้องไปพบครูที่นำทีมจากโรงเรียนอื่น”

พูดจบเธอก็เดินจากไป

“ฉู่โจว หลิ่วเชียนเชียน… การทดสอบกำลังจะเริ่มแล้ว ก็จงใช้เวลาสุดท้ายของพวกแกให้คุ้มเถอะ”

ทันทีที่ครูหลี่เกอไป โจวทงก็หัวเราะเย็นชา ก่อนพาจินเจิ้นหนานเดินออกไป

“ฉู่โจว ฉันรู้สึกว่าโจวทงกับจินเจิ้นหนาน อาจลงมือกับพวกเราในการทดสอบครั้งนี้”

หลิ่วเชียนเชียนขมวดคิ้ว

“ฉันก็รอให้พวกมันลงมืออยู่พอดี จะได้จัดการให้จบๆไป”

แววตาฉู่โจวเย็นเยียบ ครั้งนี้ ต่อให้พวกนั้นไม่ลงมือ เขาก็จะเป็นฝ่ายลงมือเอง

ห่างออกไปร้อยกว่าเมตร หลิงจ้าน สือเหมิ่ง และหลี่ชิงซือจากโรงเรียนที่หนึ่ง กำลังมองฉู่โจวอยู่ไกล ๆ

“หลิงจ้าน ฉันไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าฉู่โจวมีอะไรให้นายสนใจ ฉันตรวจข้อมูลเขาแล้ว แค่ศิษย์ขั้นสูงธรรมดา”

“ถึงจะมีฉายา ‘อัจฉริยะสามัญชน’ ในโรงเรียนที่ห้า แต่สนามพลังชีวิต 3.5 ไม่มีค่าอะไรเลย”

“อยู่โรงเรียนที่ห้า บ่อน้ำเล็ก ๆ แบบนั้นถึงพอมีชื่อเสียง ถ้าอยู่โรงเรียนเรา คงไม่ติดร้อยอันดับแรกด้วยซ้ำ”

สือเหมิ่งพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลนเล็กน้อย เขาไม่ได้ตั้งใจดูถูก แค่ไม่เข้าใจว่าฉู่โจวมีอะไรพิเศษ

“ฉันก็ตรวจแล้ว ไม่เห็นมีอะไรโดดเด่น”

หลี่ชิงซือกล่าว

หลิงจ้านนึกถึงภาพวันที่เห็นฉู่โจวสังหารชายหน้ามีแผลเป็น ทักษะระดับเจตจำนงนั้นยังทำให้เขาสะเทือนใจเมื่อคิดถึง

“พวกนายเชื่อในสนามพลังชีวิตมากเกินไป”

“ต้องรู้ไว้ว่า สนามพลังชีวิตคือสนามพลังชีวิต พลังต่อสู้คือพลังต่อสู้ มันไม่เหมือนกัน”

“อย่าดูถูกฉู่โจว มิฉะนั้นถ้าเจอเขา พวกนายอาจพ่ายแพ้ย่อยยับ”

หลิงจ้านกล่าวเรียบ ๆ

“ฮ่า ๆ ฉันจะพ่ายแพ้ย่อยยับ?”

สือเหมิ่งรู้สึกไม่พอใจ กลิ่นอายดุดันแผ่ออกมาราวสัตว์ร้ายตื่นขึ้น

“ในหมู่ศิษย์ขั้นสูงทั้งเจียงเฉิง นอกจากนายหลิงจ้าน ไม่มีใครเอาชนะฉันได้”

 “ในเมื่อนายมองเขาสูงนัก… พอเริ่มทดสอบ ฉันจะไปหาเขาก่อน แล้วเอาชนะให้ดู!”

“ถ้ามีโอกาส ฉันก็อยากลองเหมือนกัน” หลี่ชิงซือกล่าว

หลิงจ้านไม่พูดอะไร เพียงจ้องเงาฉู่โจว แววตาเริ่มมีประกายความอยากต่อสู้

(จบบท)