บทที่ 19 ข้อตกลงยกเว้นความรับผิดชอบกรณีเสียชีวิต

บทที่ 19 ข้อตกลงยกเว้นความรับผิดชอบกรณีเสียชีวิต

“สนามพลังชีวิตถึง 4.5 แล้ว”

ฉู่โจวรู้สึกตื่นเต้นอย่างมาก ช่วงค่าพลังของศิษย์ขั้นสูงอยู่ที่ 3–5 แต่ศิษย์ขั้นสูงส่วนใหญ่มักยากจะทะลุ 4 ได้ ผู้ที่มีสนามพลังชีวิตเกิน 4 ล้วนมีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา นับเป็นหัวกะทิในหมู่ศิษย์ขั้นสูง ส่วนผู้ที่ถึง 4.5 ได้นั้น แทบจะเรียกได้ว่าเป็น “อัจฉริยะ” และคำว่าอัจฉริยะที่ว่านี้ ไม่ได้หมายถึงแค่ในเมืองเจียงเฉิง แต่หมายถึงระดับมนุษยชาติทั้งหมด

แท้จริงแล้ว พรสวรรค์ของฉู่โจวถือว่าธรรมดา หากเป็นไปตามปกติ ในระดับศิษย์ขั้นสูง เขาคงยากจะทะลุ 4 แต่ด้วยพลังพิเศษด้านคุณสมบัติ เขาฝืนยกระดับเคล็ดลมหายใจพื้นฐานที่มีเพียงสามชั้นไปถึงชั้นที่ห้า และฝืนยกระดับสนามพลังชีวิตของตนขึ้นถึง 4.5 จนแตะมาตรฐานอัจฉริยะ

“ตอนนี้ฉัน คงจัดการตัวเองในช่วงปฏิบัติการพายุได้ถึงสามคนพร้อมกัน!” “อันดับหนึ่งในการทดสอบระดับหัวกะทิ ฉันเอาแน่”

ฉู่โจวพึมพำ แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจแรงกล้า

ทันใดนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าก็สั่นเบา ๆ เขาหยิบขึ้นมาดู เป็นข้อความจากครูหลี่เกอ

“ครูหลี่เกอให้ฉันไปห้องวิชาการตอนนี้?”

แววตาเขาฉายความสงสัยเล็กน้อย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังห้องวิชาการ

“ฉู่โจว”

ก่อนจะถึงห้องวิชาการ เขาก็พบหลิ่วเชียนเชียน

“เธอก็ได้รับแจ้งจากครูหลี่เกอเหมือนกัน?” ฉู่โจวถาม

“ได้รับแล้ว” หลิ่วเชียนเชียนยิ้ม “นายคงไม่รู้เหตุผลใช่ไหม?”

ฉู่โจวยิ้มแห้ง ๆ “คุณหนูของผม เลิกอ้อมค้อมเถอะ”

“ใครเป็นคุณหนูของนาย!”

ใบหน้าหลิ่วเชียนเชียนแดงเล็กน้อย ก่อนจะค้อนเขา

“ก็มีแต่นายที่เป็นพวกบ้าฝึกซ้อม ไม่สนใจอะไรเลย สมัครเข้าทดสอบระดับหัวกะทิแล้วแท้ ๆ ยังไม่รู้กติกาบางอย่างอีก”

ฉู่โจวยิ้มเก้อ ๆ เล็กน้อย

“การทดสอบระดับหัวกะทิ มีความเสี่ยงถึงชีวิต ทุกปีมีคนเสียชีวิตบ้างไม่มากก็น้อย” “เป็นการสมัครใจเข้าร่วมเอง หากเสียชีวิต โรงเรียนจะไม่รับผิดชอบ”

“ดังนั้นครูหลี่เกอเรียกพวกเราไป ก็คงให้เซ็นข้อตกลงยกเว้นความรับผิดกรณีเสียชีวิต”

หลิ่วเชียนเชียนอธิบาย

“ที่แท้ก็แบบนี้”

ฉู่โจวเข้าใจแล้ว

ทันใดนั้น สีหน้าหลิ่วเชียนเชียนแข็งขึ้นเล็กน้อย สายตามองผ่านเขาไปอย่างไม่เป็นมิตร

ฉู่โจวหันกลับไปมอง ก็เห็นสองคนคุ้นหน้า — โจวทง กับ จินเจิ้นหนาน

“ฉู่โจว หลิ่วเชียนเชียน พวกแกกล้าไปร้องเรียนฉันกับตำรวจ... ช่างกล้านัก”

โจวทงเดินเข้ามา สายตาเย็นเยียบ ถ้าไม่ใช่เพราะสองคนนี้บอกตำรวจว่าเขาทรยศและคิดทำร้ายพวกเดียวกัน เขาจะถูกจับเข้าห้องขังได้อย่างไร? ตระกูลโจวต้องจ่ายราคามหาศาลเพื่อประกันตัวเขาออกมา ตำแหน่งรองอธิการบดีของพ่อเขาก็หายไป โควตาเข้าเรียนมหาวิทยาลัยวิถียุทธ์แบบคัดเลือกพิเศษของเขาก็หายไปเช่นกัน แล้วเขาจะไม่เกลียดสองคนนี้ได้อย่างไร?

ยิ่งไปกว่านั้น พวกเขายังเห็นภาพที่เขาคุกเข่าขอร้องชายหน้ามีแผลเป็นอย่างน่าอับอาย เพียงแค่ข้อนี้ เขาก็ไม่มีวันปล่อยพวกเขาไป

“โจวทง นายเป็นคนเลวทรามไร้ศีลธรรม ดีแล้วที่เมื่อก่อนฉันไม่ตอบตกลงเป็นแฟนนาย”

หลิ่วเชียนเชียนกล่าวเย้ยหยันอย่างเย็นชา

“ฮึ ตอนนั้นจีบเธอก็แค่จะเล่นกับเธอเท่านั้น คิดว่าตัวเองสำคัญแค่ไหน? ด้วยเงื่อนไขของฉัน อยากได้ผู้หญิงแบบไหนก็มีได้ทั้งนั้น!”

ใบหน้าโจวทงบิดเบี้ยวเล็กน้อย จากนั้นเขาจ้องฉู่โจวด้วยแววตาอาฆาต พลางแสยะยิ้ม

“ฉู่โจว ไอ้ขยะจากสลัมอย่างแก ปกติฉันไม่อยากสนใจหรอก แต่แกไม่ควรมาทำให้ฉันโกรธ... การทดสอบระดับหัวกะทิมีคนตายทุกปี... แกว่าแกจะรอดไหมล่ะ?”

พูดจบ เขาก็เชิดหน้าเดินไปยังห้องวิชาการ

จินเจิ้นหนานเดินตาม แต่ก่อนผ่านฉู่โจว เขาหยุดเล็กน้อย ทิ้งประโยคไว้

“หึหึ ฉู่โจว นายเก่งมาก ดีมาก... หวังว่านายจะ ‘สบายดี’ ในการทดสอบครั้งนี้นะ”

“ดูเหมือนพวกเขาขู่ฉันนะ หลิ่วเชียนเชียน เธอว่าฉันควรกลัวจนตัวสั่นดีไหม?” ฉู่โจวพูดหยอก

หลิ่วเชียนเชียนหัวเราะออกมา

“ฉู่โจว ต่งเหวินเต๋อบอกว่านายนอกจากหน้าด้าน ยังเจ้าเล่ห์อีก ตอนแรกฉันยังไม่เชื่อ ตอนนี้เชื่อแล้ว — นายร้ายลึกจริง ๆ”

“อะไรนะ? ไอ้ต่งกล้าว่าฉันเหรอ!”

ฉู่โจวกัดฟัน ไอ้เจ้าตัวอ้วน กล้าทำลายภาพลักษณ์อันสดใสของเขา คราวหน้าต้องสั่งสอนเสียหน่อย

“ยังต้องให้ใครใส่ร้ายอีกเหรอ?”

หลิ่วเชียนเชียนหัวเราะหยอก ก่อนจะกระพริบตาอย่างมีความหมาย

“โจวทงกับจินเจิ้นหนานคงยังไม่รู้ว่าชายหน้ามีแผลเป็นถูกนายฆ่า... ถ้าพวกเขารู้ความจริง จะมีปฏิกิริยาอย่างไรนะ?”

ฉู่โจวลูบคาง คิดจริงจัง

“คงสนุกน่าดู... อาจจะฉี่ราดเลยก็ได้”

“หยาบคาย!”

หลิ่วเชียนเชียนค้อนเขา แต่ไม่นานก็หัวเราะ

“ฉันก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน”

ไม่นาน ทั้งสองก็มาถึงห้องวิชาการ ครูหลี่เกอนั่งอยู่บนเก้าอี้ผู้อำนวยการฝ่ายวิชาการ ใช่แล้ว ตอนนี้เธอคือผู้อำนวยการคนใหม่

จินเจิ้นหนานเห็นภาพนั้น สีหน้าก็บิดเบี้ยว ตำแหน่งนั้นเดิมทีควรเป็นของอาของเขา แต่เพราะเรื่องของเขาเอง ตำแหน่งจึงหลุดลอย และเขายิ่งเกลียดฉู่โจวมากขึ้น เขาไม่เคยคิดเลยว่า สาเหตุแท้จริงมาจากตัวเขาเอง บางคนก็เป็นเช่นนี้ เกิดปัญหาเมื่อไร มักโทษคนอื่น แทบไม่เคยมองหาความผิดจากตัวเอง

“การทดสอบระดับหัวกะทิมีอันตรายถึงชีวิต... ฉันจะถามพวกเธอเป็นครั้งสุดท้าย จะถอนตัวไหม? ตอนนี้ยังทัน”

ครูหลี่เกอพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาคมดุจคมมีด

แน่นอนว่าฉู่โจวและคนอื่นไม่ถอนตัว

“ดี ในเมื่อยืนยันจะเข้าร่วม ก็เซ็นข้อตกลงยกเว้นความรับผิดกรณีเสียชีวิตนี้เสีย”

เธอวางเอกสารสี่ชุดบนโต๊ะ เอกสารสำคัญเช่นนี้ ต้องเซ็นทั้งฉบับกระดาษและอิเล็กทรอนิกส์ ทุกคนทยอยเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือทั้งสองแบบ

“พรุ่งนี้เช้าแปดโมงตรง มารวมตัวที่หน้าโรงเรียน ฉันจะพาไปสถานที่ทดสอบด้วยตัวเอง”

ครูหลี่เกอกล่าว แล้วให้คนอื่นออกไป เหลือเพียงฉู่โจว

เธอมองเขา ดวงตาเย็นเฉียบมีแววชื่นชม หนึ่งเดือนมานี้ ยกเว้นเสาร์อาทิตย์ ทุกเช้าเขามาฝึกกับเธอ เธอเห็นการเติบโตของเขาในอัตราที่เหลือเชื่อ และยังค่อย ๆ พบว่า เขาซ่อนพลังไว้ ครั้งหนึ่งเธอจงใจเพิ่มระดับการโจมตีระหว่างการซ้อม ถึงขั้นที่อัจฉริยะของเมืองเยว่ไห่ยังต้องตั้งใจรับมือ แต่ผลลัพธ์ทำให้เธอตกตะลึง ฉู่โจวรับไว้ได้อย่างสบาย นั่นหมายความว่า ความสามารถแท้จริงของเขา ไม่ด้อยกว่าอัจฉริยะของเมืองเยว่ไห่เลย ยิ่งไปกว่านั้น เขายังเป็นศิษย์ที่เธอสั่งสอนเองกับมือ ทำให้เธอรู้สึกภูมิใจอย่างยิ่ง

“ฉู่โจว มีความมั่นใจไหม?” ครูหลี่เกอยิ้มบาง ๆ อย่างหาได้ยาก

“อันดับหนึ่ง เป็นของผมแล้ว”

สีหน้าเขาสงบ แต่แววตาเปี่ยมด้วยความมั่นใจเด็ดเดี่ยว

“มั่นใจดีนี่ แต่สามสัตว์ประหลาดอัจฉริยะจากโรงเรียนที่หนึ่ง ไม่ง่ายจะรับมือ” “พวกเขาคือนักเรียนที่ยอดเยี่ยมที่สุดของเจียงเฉิงในรอบสิบปี ไม่ด้อยกว่าอัจฉริยะของเมืองเยว่ไห่”

เธอเตือน

“อาจารย์รอฟังข่าวดีได้เลย”

เขายังตอบด้วยความมั่นใจ

“ดี ฉันจะรอฟังข่าวดี”

เธอพยักหน้า คนหนุ่มสาวมีความมั่นใจและความฮึกเหิมเป็นเรื่องดี หากไร้ความมั่นใจ ไร้ความมุ่งมั่น กลัวหน้ากลัวหลัง เช่นนั้นต่างหากที่สิ้นหวัง นักยุทธ์แบบนั้น ไปได้ไม่ไกล

เธอกำชับอีกสองสามประโยค ให้เขาระวังความปลอดภัย ก่อนปล่อยเขาไป

“สมัยก่อนมีคำว่า เงียบงันดุจสายฟ้า แต่เมื่อร้องคำรามย่อมสะเทือนฟ้า... พรุ่งนี้ การทดสอบระดับหัวกะทิ คงเป็นเวลาที่เขาจะทำให้ทั้งเจียงเฉิงตะลึง”

ครูหลี่เกอมองทิศที่ฉู่โจวจากไป พลางพึมพำ

(จบบท)