บทที่ 11 ภารกิจสนับสนุน

บทที่ 11 ภารกิจสนับสนุน

“ฝ่ามือคมมีดโค้ง ในที่สุดก็ถึงระดับเจตจำนงแล้ว!”

ฉู่โจวลุกขึ้นจากสนามหญ้า เผชิญกับแสงอาทิตย์ เขายกมือขวาขึ้น ทันใดนั้น มือขวาของเขาราวกับเกิดความเปลี่ยนแปลงลึกลับบางอย่าง กลิ่นอายความคมกล้าแผ่ซ่านออกมาเป็นสาย ๆ ราวกับว่านั่นไม่ใช่มือ หากแต่เป็นคมมีดที่แหลมคมไร้เทียมทานเล่มหนึ่ง

ขณะนั้นเอง ใบไม้แผ่นหนึ่งร่วงหล่นตามแรงลม บังเอิญสัมผัสโดนมือขวาของฉู่โจว มือขวานั้นไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย แต่ใบไม้แผ่นนั้นกลับแยกออกเป็นสองซีกอย่างเงียบงัน

เขาเดินไปยังก้อนหินใหญ่ก้อนเดิมที่ครั้งก่อนถูกเขาใช้ฝ่ามือคมมีดโค้งตัดมุมออกไปส่วนหนึ่ง วางฝ่ามือแนบเข้าหาก้อนหิน แล้วยื่นเข้าไปช้า ๆ

ฉึก! ฝ่ามือทั้งข้างของเขาจมทะลุเข้าไปในก้อนหินโดยตรง ไม่มีแรงต้านแม้แต่น้อย

“ฝ่ามือคมมีดโค้งระดับเจตจำนง สามารถควบคุมพลังได้แทบจะถึงระดับจุลภาคแล้ว” “อานุภาพเช่นนี้ คงใกล้เคียงกับกระบวนท่า C ระดับเชี่ยวชาญแล้วกระมัง”

ฉู่โจวอุทานด้วยความทึ่ง ดึงมือออกจากก้อนหิน ทิ้งรอยโพรงรูปฝ่ามือเอาไว้

จากนั้น เขามองไปยังหน้าต่างค่าสถานะ เห็นคำว่า ‘ไม่สามารถยกระดับได้’ ใต้ฝ่ามือคมมีดโค้ง แล้วตกอยู่ในภวังค์ความคิด

ตอนนี้เขาแทบจะเข้าใจแล้ว คำว่า “ไม่สามารถยกระดับได้” บนหน้าต่างค่าสถานะ อาจไม่ได้หมายความว่าถึงขีดจำกัดแล้ว แต่เป็นเพราะแต้มคุณสมบัติไม่เพียงพอสำหรับการอัปเกรด

นั่นหมายความว่าอะไร? หมายความว่า ต่อให้ฝ่ามือคมมีดโค้งบรรลุระดับเจตจำนง ซึ่งเป็นขีดสูงสุดตามทฤษฎี ก็ยังสามารถพัฒนาต่อไปได้

“ตอนนี้ฝ่ามือคมมีดโค้งยังเป็นเพียงกระบวนท่า D เท่านั้น… ถ้าอัปเกรดไปถึงขั้นที่หก ขั้นที่เจ็ด ขั้นที่แปด… ขั้นที่สิบ หรือแม้แต่ขั้นที่ร้อย มันจะยังเป็นแค่ระดับ D อยู่อีกหรือ?” “หากฝ่ามือคมมีดโค้งไปถึงขั้นที่ร้อย เกรงว่าแม้แต่กระบวนท่าระดับ S ก็ไม่อาจเทียบเคียงได้!” “ถ้าฝ่ามือคมมีดโค้งเป็นเช่นนี้… กระบวนท่าอื่นกับวิชาลมหายใจก็น่าจะเป็นเช่นเดียวกัน…”

ฉู่โจวทอดถอนใจด้วยความตื่นตะลึง รู้สึกว่าพรสวรรค์ด้าน ‘ค่าสถานะ’ ของตนนั้นช่างโกงเสียจริง

เขามองไปยังหน้าต่างค่าสถานะอีกครั้ง พื้นฐานวิชาลมหายใจ (ระดับ D): ชั้นที่สาม (ไม่สามารถยกระดับได้)

คราวนี้ สายตาของเขาหยุดอยู่ที่วิชาลมหายใจ กล่าวกันตามจริง สำหรับนักยุทธ์ทุกคน วิชาลมหายใจสำคัญยิ่งกว่ากระบวนท่าเสียอีก มีเพียงฝึกวิชาลมหายใจเท่านั้น จึงจะเพิ่มสนามพลังชีวิต และทำให้ตนเองวิวัฒน์ได้

ก่อนหน้านี้ ฉู่โจวรู้สึกว่าพลังต่อสู้ของตนไม่พอ อีกทั้งพื้นฐานวิชาลมหายใจขึ้นสถานะว่าไม่สามารถยกระดับได้มาโดยตลอด เขาจึงทุ่มแต้มคุณสมบัติทั้งหมดลงในฝ่ามือคมมีดโค้ง

ตอนนี้ฝ่ามือคมมีดโค้งถึงระดับเจตจำนงแล้ว เพียงพออย่างยิ่ง

เป้าหมายต่อไปของเขา คือยกระดับพื้นฐานวิชาลมหายใจ

“ครูหลี่เกอเคยบอกว่า วิชาลมหายใจคือแก่นแท้ของทุกสิ่ง และพื้นฐานวิชาลมหายใจคือวิชาระดับ D เพียงหนึ่งเดียวของมนุษยชาติ และยังเป็นต้นกำเนิดของวิชาลมหายใจทั้งหมด”

“วิชาลมหายใจทั้งหมดของมนุษย์ในปัจจุบัน ไม่ว่าจะระดับใด ล้วนพัฒนามาจากพื้นฐานวิชาลมหายใจทั้งสิ้น”

“มีคนเคยกล่าวว่า แม้พื้นฐานวิชาลมหายใจจะไม่มีคุณสมบัติพิเศษหรือแนวโน้มเฉพาะทาง แต่แท้จริงแล้วมันคือวิชาที่ครอบคลุมที่สุด หากสามารถผลักดันมันไปสู่ระดับที่สูงกว่าได้ ในทุกระดับ มันอาจเป็นวิชาที่แข็งแกร่งที่สุดก็ได้ เพียงแต่ยังไม่เคยมีใครพิสูจน์”

“ที่ผ่านมาไม่มีใครพิสูจน์… ถ้าอย่างนั้นให้ข้าพิสูจน์เอง!”

หัวใจของฉู่โจวฮึกเหิม เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน พื้นฐานวิชาลมหายใจมีเพียงสามชั้น และเขาฝึกจนถึงขีดสุดแล้ว ต่อไป เขาจะทำลายขีดจำกัดนั้น

เพียงแต่ ตอนนี้แต้มคุณสมบัติของเขาเหลือเพียง 1.1 แต้ม จำเป็นต้องสะสมเพิ่มต่อไป

ในเวลานี้ เขารู้สึกขอบคุณผู้โจมตีทั้งสามที่มอบเงินพันธมิตรให้เขา 100,000 เหรียญจากใจจริง เงินหนึ่งแสนเหรียญ ทำให้ความเร็วในการสะสมแต้มคุณสมบัติของเขาเพิ่มขึ้นถึงสามเท่า

“ได้เวลาแล้ว กลับบ้านไปกินข้าวเที่ยงดีกว่า!”

ฉู่โจวลุกขึ้น ก้าวยาวออกจากป่าละเมาะ แต่ก่อนจะจากไป เขาเหลือบมองแปลงดอกไม้หนาทึบแห่งหนึ่งในป่าอย่างลึกซึ้ง

หลังจากฉู่โจวจากไปได้ครู่หนึ่ง หลิ่วเชียนเชียนก็เดินออกมาจากด้านหลังพุ่มไม้

“คนที่ใช้ฝ่ามือคมมีดโค้งระดับเชี่ยวชาญที่นี่ครั้งก่อน… เป็นเขาจริง ๆ!”

หลิ่วเชียนเชียนมองทิศทางที่ฉู่โจวจากไปด้วยความตกตะลึง

นับตั้งแต่เธอเห็นฉู่โจวใช้ฝ่ามือคมมีดโค้งอันประณีตอย่างยิ่งในโรงอาหาร สลายกระบวนท่าระดับ C “หมัดสังหาร” ของจินเจิ้นหนาน เธอก็สงสัยอย่างหนักว่าเขาคือคนที่เคยใช้ฝ่ามือคมมีดโค้งระดับเชี่ยวชาญในป่าแห่งนี้

เพียงแต่เธอกับฉู่โจวไม่ได้สนิทกัน จึงไม่สะดวกจะถามตรง ๆ ยิ่งไปกว่านั้น ระดับความชำนาญในกระบวนท่าเกี่ยวข้องกับความลับด้านความปลอดภัยของนักยุทธ์ การถามระดับวิชาของผู้อื่นถือเป็นเรื่องต้องห้าม

ดังนั้น เธอจึงได้แต่แวะเวียนมาดักรอที่นี่เป็นประจำ ไม่คิดเลยว่าจะได้เห็นความจริงกับตาตนเอง

เพียงแต่… ความจริงนั้นช่างน่าตกใจเกินไป

เธอเดินไปยังจุดที่ฉู่โจวนั่งสมาธิเมื่อครู่ หยิบใบไม้สองซีกที่ถูกตัดขึ้นมา แล้วเดินไปยังก้อนหินใหญ่ มองโพรงรูปฝ่ามือบนนั้นอย่างเหม่อลอย

“ฝ่ามือคมมีดโค้งระดับเชี่ยวชาญ แม้จะแข็งแกร่ง แต่ไม่มีทางมีพลังถึงเพียงนี้!” “หรือว่าจะเป็นระดับสมบูรณ์แบบ… หรือแม้แต่ระดับเจตจำนง?”

หัวใจของหลิ่วเชียนเชียนสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ยากจะควบคุม เธอไม่เคยคิดเลยว่า ฉู่โจวซึ่งมีชื่อเสียงพอ ๆ กับเธอ จะฝึกฝ่ามือคมมีดโค้งจนถึงขั้นน่าสะพรึงเช่นนี้

“ฉู่โจว เขาซ่อนตัวลึกเกินไปจริง ๆ” “หากไม่ใช่เพราะพรสวรรค์ทางกายภาพธรรมดา สนามพลังชีวิตไม่สูง เกรงว่าเขาคงไม่ด้อยไปกว่าสัตว์ประหลาดพวกนั้นของโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่ง” “ฮึ จินเจิ้นหนานยังคิดจะแย่งโควตาแนะนำตัวของเขา ช่างไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเสียจริง!”

เมื่อนึกถึงข่าวลือในโรงเรียนช่วงนี้ เธอก็หัวเราะเยาะ ดวงตาฉายแววดูแคลน

…

อีกสองวันต่อมา วันนั้นเอง โทรศัพท์ของฉู่โจวได้รับข้อความจากครูหลี่เกอ ให้เขาไปที่ห้องฝ่ายวิชาการโดยทันที

“ห้องฝ่ายวิชาการ? หรือว่าจินจิ่งเหมายังคิดเล่นลูกไม้กับข้าอีก?”

ฉู่โจวนึกถึงเหตุลอบโจมตีครั้งก่อน แววตาฉายประกายเย็นชา สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปียังไม่สาย แต่ฉู่โจวแก้แค้น ตั้งแต่เช้าจรดค่ำ

หากไม่ใช่เพราะกำลังยังไม่พอ และเวลา สถานที่ไม่เหมาะสม เขาอยากพุ่งเข้าไปในห้องฝ่ายวิชาการแล้วกำจัดจินจิ่งเหมาเสียเดี๋ยวนั้น

ไม่นานเขาก็มาถึงห้องฝ่ายวิชาการและเดินเข้าไป ทว่า สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจก็คือ ครั้งนี้ไม่ได้มีแค่เขา

จินเจิ้นหนานก็มาแล้ว หลิ่วเชียนเชียน และโจวทง สองศิษย์ฝึกยุทธ์ขั้นสูงที่เคยมีชื่อเสียงพอ ๆ กับเขา ก็มาเช่นกัน

นอกจากศิษย์ฝึกยุทธ์ขั้นสูงทั้งสี่แล้ว ยังมีครูหลี่เกอ และหัวหน้าฝ่ายวิชาการ จินจิ่งเหมา รวมถึงชายชราผมขาวในชุดสูทอีกหนึ่งคน

ขณะนี้ เก้าอี้ทำงานของจินจิ่งเหมา ถูกชายชราในชุดสูทยึดครองไว้อย่างไม่เกรงใจ รองอธิการบดี โจวเซิน!

ฉู่โจวจดจำตัวตนของชายชราได้ในทันที

“หึ ฉู่โจว ท่าทางเจ้าจะใหญ่โตนัก มาถึงเป็นคนสุดท้าย ให้ท่านโจวเซินกับพวกเราต้องรอเจ้า!”

จินจิ่งเหมากล่าวด้วยน้ำเสียงประชดประชัน

“จินจิ่งเหมา คุณกำลังจงใจกลั่นแกล้งนักเรียนของฉัน ฉู่โจว ใช่ไหม! เขาย่อมต้องมีคนมาถึงเป็นคนสุดท้าย ขอแค่ได้รับข้อความแล้วรีบมาก็พอ ฉันเพิ่งส่งข้อความให้ฉู่โจวไปไม่ถึงห้านาที เขามาถึงได้ก็ถือว่าทันเวลามากแล้ว!”

ครูหลี่เกอปรายตามองจินจิ่งเหมาอย่างเย็นชา และออกหน้าปกป้องฉู่โจว

“หมาตัวนี้ มีโอกาสเมื่อไร ข้าจะต้องเชือดมันทิ้ง!” ฉู่โจวจ้องจินจิ่งเหมาอย่างเย็นเยียบในใจ

“พอได้แล้ว เมื่อคนมาครบ ก็เริ่มเรื่องสำคัญกันเถอะ!”

รองอธิการบดีโจวเซินเอ่ยขึ้น ครูหลี่เกอและจินจิ่งเหมาก็เงียบลงทันที

“พวกเธอน่าจะรู้ว่า โรงเรียนมัธยมของเรา สามารถจัดหาอาหารพลังงานสูงราคาถูกจำนวนมากให้พวกเธอ รวมถึงสิ่งอำนวยความสะดวกมากมายได้ เหตุผลหลักก็เพราะรัฐบาลสนับสนุนด้านการศึกษาอย่างเต็มที่”

รองอธิการบดีโจวเซินกล่าว พลางกวาดสายตามองฉู่โจว หลิ่วเชียนเชียน จินเจิ้นหนาน และโจวทง

ทั้งสี่พยักหน้าเล็กน้อย พวกเขารู้อยู่แล้ว

“ดี ดูเหมือนพวกเธอจะยอมรับข้อนี้”

เห็นทั้งสี่พยักหน้า ใบหน้าของรองอธิการบดีโจวเซินก็เผยความพอใจเล็กน้อย ก่อนกล่าวต่อ

“สิทธิและหน้าที่ เป็นสิ่งที่ต้องสมดุลกัน”

“รัฐบาลทุ่มเททรัพยากรมากมายเพื่อบ่มเพาะพวกเธอ ดังนั้นพวกเธอก็ต้องแบกรับความรับผิดชอบและหน้าที่ที่สอดคล้องกัน”

“ก่อนเข้าเรียน โรงเรียนได้ทำสัญญากับพวกเธอไว้แล้วว่า เมื่อรัฐบาลมีความจำเป็น สามารถเรียกตัวพวกเธอไปช่วยสนับสนุนได้”

ทั้งสี่พยักหน้าอีกครั้ง พวกเขาเคยลงนามในสัญญานั้นจริง

“ตอนนี้… ภารกิจของพวกเธอมาถึงแล้ว”

“ระยะหลังมานี้ นักเรียนในเจียงเฉิงหายตัวไปติดต่อกัน และจำนวนยังเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว… ทางสถานีตำรวจยืนยันแล้วว่าเป็นฝีมือของนักยุทธ์เสื่อมทรามที่แฝงตัวอยู่ในเจียงเฉิง”

“เพียงแต่นักยุทธ์เสื่อมทรามเหล่านี้เจ้าเล่ห์มาก ไม่เพียงมีจำนวนมาก ยังมีหลายฐานที่มั่น และเชี่ยวชาญในการหลบซ่อนกับหลบหนี แม้สถานีตำรวจจะระดมกำลังเต็มที่ ก็ยากจะจับกุมทั้งหมดได้ในเวลาอันสั้น”

“ดังนั้น สถานีตำรวจจึงร้องขอให้โรงเรียนมัธยมทุกแห่งในเจียงเฉิง ส่งศิษย์ฝึกยุทธ์ขั้นสูงออกมาช่วยจับกุมนักยุทธ์เสื่อมทราม”

 “โรงเรียนของเรา มีศิษย์ฝึกยุทธ์ขั้นสูงเพียงพวกเธอสี่คน อาจารย์ใหญ่จึงตัดสินใจให้พวกเธอทั้งสี่ เข้าร่วมภารกิจสนับสนุนครั้งนี้ทั้งหมด”

รองอธิการบดีโจวเซิน กล่าวถึงจุดประสงค์ที่เรียกฉู่โจวและคนอื่น ๆ มา

(จบบท)