จอมโจรผู้ยิ่งใหญ่ บทที่ 221

ติดตามอ่านนิยายเพิ่มเติมของผู้แปลและนิยายทุกตอนได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay

บทที่ 221: ฉันต้องการที่จะไม่เป็นจุดเด่น

"บางสิ่งบางอย่างมันไม่ค่อยถูกต้อง" สายฟ้าน้ำเงินกล่าวในขณะที่รักษามูนไลท์

"ใช่ แต่มันก็ไม่สำคัญหรอก" โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้พยักหน้าเห็นด้วยกับความคิดนั้นในขณะที่เขายังคงใช้สกิลอยู่ ด้วยก้อนน้ำแข็งนั้น เขาสามารถใช้เพื่อเปิดเผยตัวโจรที่กำลังโจมตีสายฟ้าน้ำเงินได้

"ฉันปฏิเสธที่จะเชื่อว่าป่าและคนอื่นๆไม่สังเกตุเห็นถึงเรื่องนี้" สายฟ้าน้ำเงินใช้ทักษะโลกมืดใส่โจรคนนั้น ก่อนที่จะกลับมารักษาต่อ การที่เขาใช้ทักษะโลกมือนั้นทำให้โจรคนนั้นไม่สามารถเข้าสู่สถานะล่องหนได้

"แม้ว่าพวกเขาจะรู้ พวกเขาจะทำอะไรกันได้ล่ะ? เราไม่สามารถหนีไปได้ เพราะนั่นจะดูไม่ดีสำหรับเรา "มูนไลท์กล่าวขณะที่เขาพุ่งไปสตันโจร จากนั้นโจรนั้นก็ถูกโจมตีไม่กี่ครั้งและร่วงหล่นลงบนพื้น

"บ้าเอ้ย มองไปที่ผู้เล่นจากสมาคมธงสงครามสีเลือดสิ" สายฟ้าน้ำเงินกล่าว

ในเวลานั้นเอง หมุนตาซ้ายก็ถามด้วยความโกรธในห้องแชทว่า "ทำไมนายไม่สนับสนุนฉัน หยกดอกไม้คู่รัก? นายไม่ได้เป็นคนบอกว่าจะสนับสนุนฉันอย่างนั้นเหรอ? "

"สนับสนุนพี่สาวแกสิ" ว่างเปล่าตอบ "นายรู้วิธีเล่นเกมไหมเนี้ย? โอกาสที่นายเห็นมันไม่ใช่โอกาสเลย อย่าลากพวกเราที่เหลือไปสู่ความตายพร้อมกับนายสิ เข้าใจใช่ไหม? "

"ฉันคิดดีจริงๆที่ฉันไม่ได้ตามพวกนายไป มันช่างน่าเศร้าจริงๆ ที่ผู้เล่นไม่กี่โหลได้ตายไปเพราะเขา "หนึ่งในผู้เชี่ยวชาญอีกคนกล่าวซ้ำเติมด้วยความสุข

"เฮ้ยนาย ไอ้ตาซ้ายโง่ ฉันเห็นนาย ฉันจะไปฆ่านายซ้ำแล้วซ้ำเล่า แล้วฉันจะทิ้งศพของนายไว้ในรางน้ำ "ผู้เชี่ยวชาญอีกคนขู่ด้วยความโกรธ

สิ่งที่เกิดขึ้นต่อมาก็คือข้อความเยาะเย้ยหมุนตาซ้ายมากมาย เขาเริ่มดูจะไม่ค่อยเป็นที่นิยมสำหรับใครหลายๆคนในตอนนี้

ลูหลี่ได้เฝ้ามองดูความโชคร้ายของหมุนตาซ้าย มันคงจะเป็นหน้าที่ของเขาในการมองปัญหาให้เป็นเรื่องรำคาญทั่วไปอยู่เสมอ

อย่างไรก็ตาม เขาก็ไม่ได้มีความสุขเป็นเวลานานนัก เมื่อเขาได้ยินเสียงหมุนตาขวากล่าวว่า"ลูหลี่ ทำไมนายไม่สนับสนุนพวกเราล่ะ? ฉันจำได้นะว่านายได้รับรางวัลมาแล้ว "

"นายจะเชื่อฉันไหม ถ้าฉันบอกนายว่าครั้งต่อไปที่ฉันเห็นผู้เล่นจากสมาคมหน่วยสืบราชการลับอิมพิเรียลฉันจะเป็นคนฆ่าพวกเขาเอง?" ลูหลี่ยิ้มและพูดห้วนๆ

"พวกคุณได้ยินนั้นไหม? ฉันพูดอะไรผิดงั้นเหรอ? " หมุนตาขวาตะโกน

"ไอ้ตัวตลก เลิกก่อกวนคนอื่นได้แล้ว " แตนเน็ทกล่าวด้วยความมุทะลุ

สิบเอ็ด: ในที่สุดฉันก็รู้ว่าวายร้ายตัวจริงเป็นอย่างไร ฉันมักคิดว่าพวกเขามักจะมีอยู่ในจินตนาการเท่านั้น

ชุดชั้นในมฤตยูสีทอง: สิบเอ็ด นายไม่เห็นเหรอว่าเรื่องนี้มันดูปกติดี? ลูหลี่ได้ฆ่าผู้เล่นจากสมาคมหน่วยสืบราชการลับเป็นจำนวนมากจนบางครั้งความเกลียดชังต่อตัวของเขาก็ได้ถูกพัฒนาขึ้น

ป่า: เอาล่ะหยุดพูดถึงเรื่องนี้ ลูหลี่ พยายามมากกว่านี้ด้วย นายไม่สามารถเพียงแค่อยู่ห่างออกไปในขณะที่ทุกคนกำลังพยายามอย่างเต็มที่

ลูหลี่: ขอโทษด้วย ฉันไม่มีเจตนาที่จะกลายเป็นทหารเนื้อ

ป่า: แล้วนายอยากจะทำอะไรกันล่ะ? นายต้องการที่จะลอบสังหารซอโรวเลสงั้นเหรอ?

ลูหลี่: เดียวก็ได้เห็น ถ้ามีโอกาสฉันอาจจะลอง ไม่อย่างนั้นแล้วฉันก็คงจะวิ่งเข้าไปและฆ่าตัวตายไปนานแล้ว

ป่านั้นรู้สึกราวกับกำลังจะร้องไห้ กลุ่มของเขาตอนนี้มันดูเหมือนกับเป็นผู้เล่นฝั่งความมืดเสียจริงๆ มีอะไรโง่ๆที่พวกเขาคิดจะทำกันอีกไหม?

สิ่งที่ควรจะเป็นความกระตือรือร้นและความกล้าหาญได้กลายเป็นสิ่งที่งี่เง่าในสายตาของใครหลายๆคน

จากมุมมองของลูหลี่นั้นการเคลื่อนที่นั้นงี่เง่าและทุกคนน่าจะได้สังเกตุเห็นถึงสิ่งนั้น เห็นได้ชัดเลยว่าซอโรวเลสนั้นใช้ตัวเองเป็นเหยื่อล่อให้ผู้เล่นฝ่ายแสงสว่างพุ่งเข้ามาหาและจัดการรวดเดียวซะ

หยกดอกไม้คู่รัก: เราทุกคนต้องโจมตีทันทีและทำลายเส้นทางนั้น เราไม่สามารถถอยได้อีกแล้ว

เขาไม่ได้สูญเสียจิตใจและยังคงยึดมั่นในความเป็นไปได้ที่จะฆ่าซอโลวเรส ...

อย่างไรก็ตามการโจมตีแบบเต็มที่ก็แทบจะทำให้หมดหวัง เมื่อลูกบอสสีขาวนับไม่ถ้วนสว่างไสวไปทั่วสนามรบ

ทั้งสองฝ่ายต่างก็ประสบความสูญเสีย ซึ่งฝ่ายแสงสว่างแทบทั้งหมดนั้นได้ถูกรวมกลุ่มกันโดยผู้เชี่ยวชาญ

การต่อสู้ครั้งนี้เกิดขึ้นเป็นเวลาเจ็ดถึงแปดนาทีก่อนที่ เวทย์มนต์ร้องไห้จะร้องตะโกนว่า "ป่า หนีกันเถอะ แตนเน็ทก็เพิ่งจะเสียชีวิตไป "

เมื่อมาถึงจุดนี้ผู้เล่นฝ่ายความมืดก็มีอำนาจเหนือกว่า เมื่อเห็นผู้เล่นฝ่ายแสงสว่างถอยกลับไป ซอโรวเลสโบกมือไปมาและสั่งว่า "ติดตามพวกเขาเพื่อให้มันเป็นไปตามแผน คนที่รออยู่ในตอนนี้ก็ออกมาได้เลย "

โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้ใช้ทักษะโล่เพื่อป้องกันตนเองและตะโกนว่า "ทุกคนรักษาชีวิตตัวเอง รอบนี้เราแพ้แล้ว "

"ลูหลี่ นายจะไม่ออกไปด้วยกันงั้นเหรอ?" มูนไลท์ถามขณะที่ฆ่าดรูอิดที่มุ่งตรงมายังเขาเพิ่งฆ่าดรูอิดที่กำลังโกรธวิ่งเข้าหาพวกเขา จากนั้นเขาก็สังเกตเห็นว่าลูหลี่ไม่ได้ถอยกลับ ราวกับว่าเขาไม่ได้ตั้งใจที่จะหนี

"อย่างี่เง่าเลย เราทุกคนจะถอยกลับไป มันมีโอกาสน้อยมากที่จะฆ่าซอโรวเลสได้ ถ้านายกลับไปที่นั่นมันก็มีแต่ตายกับตายเท่านั้นแหละ "ดอกไม้อัมพาตกล่าว

"ฉันเดาว่าซอโรวเลสก็มีความคิดเช่นเดียวกับนาย" ลูหลี่ยิ้ม

"ฉันหวังว่านายจะโชคดีและหวังว่านายจะทำสำเร็จ" โชคแห่งเปอร์เซียทางใต้เห็นได้ชัดว่าไม่ได้มองในแง่ดีเกี่ยวกับความเสี่ยงที่ลูหลี่กำลังเผชิญอยู่

“เดี๋ยวก่อน!” สายฟ้าน้ำเงินได้ปลดเหรียญตราของเขาและโยนมันไปที่ลูหลี่

"ตอนนี้ก็ใช้มันสิ แล้วค่อยเอามาคืนฉันในภายหลัง"

ลูหลี่จับเหรียญตราและสวมใส่ในขณะที่รีบวิ่งไปทางด้านหลังของผู้เล่นฝ่ายความมืด ด้วยป้ายนี้เขาไม่จำเป็นต้องกลัวที่จะถูกตรวจพบ

ในอนาคตเขาต้องการอุปกรณ์ที่มีการตรวจจับสูง แต่เขายังต้องการอุปกรณ์ที่จะช่วยเพิ่มผลล่องหนของเขาอยู่

การถอยกลับของผู้เล่นกลุ่มใหญ่ฝ่ายแสงสว่างนั้น ก็เหมือนกับการประกาศว่าหุบเขาวอซองนั้นได้ถูกยึดครองโดยฝ่ายความมืดโดยสมบูรณ์ แม้แต่ NPC ที่อยู่ในสนามรบก็ต้องถอยไปทางด่านหน้าปีกเงินด้วย

เมื่อเกิดการปะทะกันหลายต่อหลายครั้ง จำนวนผู้เล่นฝ่ายแสงสว่างก็เริ่มลดลงเรื่อยๆ

อีกทั้งซอโรวเลสนั้นได้วางแผนซุ่มโจมการถอยกลับของผู้เล่นฝ่ายแสงสว่าง แต่ว่าฝ่ายแสงสว่างหลายต่อหลายคนก็ได้ตอบโต้ด้วยการใช้ทักษะสโลว์ ตราบเท่าที่พวกฝ่ายความมืดนั้นติดสโลว์ ความเสียหายของฝ่ายแสงสว่างก็จะลดลงเล็กน้อย

แตนเน็ทนั้นเสียชีวิตในตอนต้นซึ่งตามด้วยเอลฟ์เว่นและดรีมสตาร์ดรีม แม้กระทั่งดอกไม้อัมพาตก็ยังเสียชีวิตในช่วงชุลมุน

คืนชีพนั้นไม่สามารถใช้ในสนามรบได้และต้องใช้เวลานานพอสมควรสำหรับผู้เล่นที่ตายไปจะวิ่งกลับไปที่สนามรบ เช่นนี้แล้วการรวมทีมของพวกเขาก็ถูกทำลายโดยสมบูรณ์

หยกดอกไม้คู่รักตาย!

การที่สมาคมธงสงครามสีเลือดนั้นสูญเสียผู้บัญชาการมันก็เหมือนกับระเบิดลูกใหญ่ๆที่รอจะระเบิดในฝ่ายแสงสว่าง ถ้าไม่ใช่เพราะความจริงที่ว่า ป่านั้นยังมีชื่อเสียงอยู่บ้าง กองกำลังแห่งแสงที่พวกเขาสร้างมาก็คงจะถูกทำลาย

ซอโรวเลสยืนอยู่บนพื้นดินสูงเพื่อสังเกตสนามรบที่วุ่นวายจากระยะไกล

"เริ่มต้นการซุ่มโจมตีครั้งสุดท้าย ฉันต้องการให้พวกมันทุกคนถูกทำลาย "

"บอส เราก็สูญเสียไปมากเช่นกัน ถ้าเรายังทำแบบนี้ต่อไป มันก็เหมือนกับว่าไม่มีใครชนะในสงครามครั้งนี้ "ผู้เล่นสมาคมเมืองหลวงแห่งความรุ่งโรจน์ระดับสูงที่ยืนอยู่ข้างเขากล่าวและดูเหมือนว่าเขาจะมองโลกในแง่ร้ายมาก

"มันจะไม่เป็นการพ่ายแพ้ทั้งสองฝ่าย" ซอโรวเลสตอบอย่างมั่นใจ "ตราบเท่าที่ฉันยืนอยู่ที่นี่เราก็จะเป็นผู้ชนะ"

"ใช่ บอส ฉันขอผ่านเรื่องนี้ไปล่ะกัน" ผู้เล่นคนนั้นพูดอย่างไร้อำนาจ

"สมาคมเมืองหลวงแห่งความรุ่งโรจน์จะได้รับชัยชนะอันน่ายกย่องเร็วๆนี้เป็นรับรางวัล สถานที่แห่งนี้จะเป็นข้อพิสูจน์ถึงความสำเร็จจองเราอย่างแท้จริง "ซอโรวเลสพึมพำใต้ลมหายใจ โดยที่เขานั้นไม่ทราบว่ามีโจรที่กำลังล่องหนอยู่ข้างหลังเขา ...

ดูเหมือนว่าเขานั้นอยู่คนเดียวและบางทีนั้นอาจจะเป็นกับดักที่ไม่สามารถหลบหนีได้

ลูหลี่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ซอโรวเลส แต่ยังคงเฝ้าดูเขาอยู่ไกลๆ เขาไม่กล้าที่จะเดินเข้าใกล้เลย

ด้วยเหรียญตราของสายฟ้าน้ำเงิน มันก็ได้ช่วยเขามาได้สักพักแล้ว ไม่เช่นนั้นแล้ว เขาอาจจะถูกห้อมลอบโดยโจรจำนวนมากแล้ว

ลูหลี่เข้าสู่สถานะล่องหนอีกครั้ง เนื่องจากเขาไม่เห็นโอกาสที่จะนำไปสู่ผลลัพธ์ที่ดีได้เลย

อย่างไรก็ตามทั้งหมดที่เขาคิดได้คือตอนนี้เขามีเลเวล อุปกรณ์สวมใส่และทักษะที่สูง ถ้าหากเขาฆ่าซอโรวเลสไม่ได้ในวันนี้ โอกาสในการฆ่าเขาในวันหน้าก็จะยิ่งน้อยลงเรื่อยๆ

"ลูหลี่ฉันได้ยินมาว่านายกลับเข้าไปอีกงั้นเหรอ?" แตนเน็ทส่งข้อความมาถึงเขา

"ไม่มีอะไรให้ทำที่นี้หรอก ฉันแค่อยากจะมาชื่นชม 'ความเจ๋ง' ของบอสใหญ่ดู "ลูหลี่ล้อเลียน

"เมื่อนายชื่นชมเขาเสร็จแล้ว ก็ฆ่าเขาซะ แล้วจากนั้นเราจะจัดงานฉลองกันเมื่อคุณกลับมา "แตนเน็ทหัวเราะ ดูเหมือนว่าเขาจะมีความมั่นใจในตัวของลูหลี่มาก

"ฉันไม่อยากจะฆ่าเขาหรอก เพราะฉันต้องการที่จะไม่เป็นจุดเด่นนะ" ลูหลี่ตอบขณะที่เขาค่อยๆตามกลุ่มของซอโรวเลส ในที่สุดพวกเขาก็เริ่มเคลื่อนไหว

ที่ด้านล่างของตีนภูเขาโจรจำนวนมากของฝ่ายความมืดก็ได้เข้าร่วมการต่อสู้ นี่คือความพ่ายแพ้ของกฝ่ายแสงสว่าง