บทที่ 91 ลอบสังหาร (ตอนฟรี)

บทที่ 91 ลอบสังหาร (ตอนฟรี)

เกี่ยวกับกระบวนการที่อสูรแห่งความว่างเปล่าตัวนี้ลอบเข้ามาใน ‘เขตปลอดภัย’ นั้น ต้องย้อนกลับไปเล่าถึงอีกเรื่องหนึ่ง

ปัจจุบันเมืองฟงจี้มีประชากรมากกว่าสองล้านคน และมีผู้ที่มีเลเวล 10 ขึ้นไปอยู่ราวหนึ่งแสนกว่าคนแล้ว

คนที่มีเลเวลเกิน 10 เหล่านี้ ส่วนใหญ่เริ่มออกไปสำรวจใน ‘ดินแดนลี้ลับ’ นอกตัวเมืองกันแล้ว

และในวันนี้เองมีปาร์ตี้เล็กๆ 5 คน กำลังร่วมมือกันจัดการมอนสเตอร์ อยู่ในพื้นที่แห่งหนึ่งของดินแดนลี้ลับ ทันใดนั้นก็มีเงาดำสายหนึ่ง ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ในบริเวณนั้นอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

ในชั่วพริบตาที่ปาร์ตี้ทั้ง 5 คนยังไม่ทันรู้ตัว เงานั้นก็พุ่งเข้าโจมตีคนที่ยืนอยู่แถวหลังสุด และหลอมรวมเข้ากับร่างกายของคนผู้นั้นในทันที พร้อมทั้งเข้ายึดครองสติสัมปชัญญะไปโดยสมบูรณ์

เพื่อนร่วมทีมที่ยืนอยู่ด้านหน้า ดูเหมือนจะรู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง จึงหันกลับมามอง แต่เขาก็ไม่พบสิ่งผิดปกติใดๆ ทำเพียงแค่เอ่ยเตือนคนที่อยู่ด้านหลังว่า “อย่าเหม่อสิ ใช้สกิลต่อไปเรื่อยๆ”

เนื่องจากการถูกเงาดำจู่โจมอย่างกะทันหันเมื่อครู่ ทำให้คนผู้นี้หยุดชะงักการใช้สกิลไป และในตอนนี้หลังจากที่เขาถูกเงานั้นเข้าแทนที่ เขาก็ไม่สามารถใช้สกิลอาชีพเดิมได้อีกต่อไป

เงาดำสายนี้ก็คืออสูรแห่งความว่างเปล่านั่นเอง

หลังจากที่ ‘เงาแห่งความว่างเปล่า’ ที่ทำหน้าที่ เป็นผู้นำทางถูกหวังหยุนเฟยกำจัดไป กองกำลังของเงาแห่งความว่างเปล่าก็ได้ส่ง ‘นักลอบสังหาร’ ล่วงหน้ามายังโลกใบนี้ก่อนหนึ่งตน

ผู้นำทางที่ถูกหวังหยุนเฟยฆ่าตาย ได้ส่งข้อมูลของเขาคืนกลับไปก่อนสิ้นใจ เป้าหมายของนักลอบสังหาร ที่มาถึงที่นี่ในตอนนี้ จึงเป็นการกำจัดหวังหยุนเฟยโดยเฉพาะ

นักลอบสังหารสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผู้นำทางทิ้งไว้ และรับรู้ได้ว่าตำแหน่งของหวังหยุนเฟย ที่อยู่ในเมืองข้างหน้านี้เอง

แม้ในเมืองจะมีกลิ่นอายแห่งชีวิตนับล้าน แต่นักลอบสังหารตนนี้ ยังคงจับสัมผัสพิเศษของหวังหยุนเฟยได้ ซึ่งเป็นกลิ่นอายตกค้างจากการที่เงาแห่งความว่างเปล่า เคยปะทะกับหวังหยุนเฟยมาก่อน

หลังจากเงาดำเข้าแทนที่คนผู้นั้น แม้จะยังคงรูปลักษณ์ภายนอกไว้เหมือนเดิม แต่เขาก็ไม่สามารถใช้สกิลอาชีพเดิมได้อีก แต่เพื่อไม่ให้ความลับแตกในตอนนี้ เขาจึงแสร้งทำสีหน้าเจ็บปวดและบอกกับเพื่อนร่วมทีมว่า “ฉันรู้สึกไม่สบายมาก อยากกลับไปพักในเมือง”

ในฐานะที่เป็นเงาแห่งความว่างเปล่าสายลอบสังหารโดยเฉพาะ ความสามารถของมันคือการปลอมแปลง การเร้นกาย และพลังโจมตีที่ระเบิดออกมาอย่างรุนแรงมหาศาล ทว่าค่าพลังชีวิตและพลังป้องกันกลับอ่อนแอมาก

เพื่อนร่วมทีมต่างพากันเป็นห่วง หลังจากรีบจัดการมอนสเตอร์ตรงหน้าเสร็จ ทุกคนก็รีบเข้าไปรุมล้อมสอบถามทันที

“ทำไมจู่ๆ ถึงรู้สึกไม่สบายล่ะ? ต้องไปหาหมอหน่อยไหม?”

“หาหมอก็คงไม่มีประโยชน์มั้ง? ในเมื่อยาสมัยก่อนใช้ไม่ได้ผลแล้ว สู้ไปลองหา NPC ที่รักษาโรคได้ดีกว่า”

“จะว่าไปเสียงของนาย ฟังดูแปลกๆไปนะ เพราะไม่สบายหรือเปล่า?”

……….

“ไม่ล่ะ ฉันแค่กลับไปพักผ่อนในเมืองก็พอ” มันตอบ

“งั้นเอาตามนั้นละกัน พวกเราเองก็ควรจะกลับได้แล้วเหมือนกัน” ชายที่เป็นหัวหน้าทีมกล่าวขึ้น

เมื่อหัวหน้าพูดเช่นนั้น ทุกคนในทีมจึงเดินทางกลับเข้าเมืองทันที

นักลอบสังหารผู้นั้นรักษาความเงียบตลอดทาง พร้อมกับลอบสังเกตการณ์สถานการณ์รอบตัวไปด้วย ส่วนคำถามแสดงความห่วงใยจากเพื่อนร่วมทีม เขาก็ตอบปัดไปเพียงไม่กี่คำ

แม้เพื่อนร่วมทีมจะรู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง แต่ก็คิดไปเองว่าคงเป็นเพราะอาการไม่สบาย จึงทำให้เขาเปลี่ยนไปแบบนี้

พวกเขาออกจากดินแดนลี้ลับ ผ่านพื้นที่เขตกั้นและเข้าสู่เขตปลอดภัยภายในเมืองได้สำเร็จ

สำหรับอสูรแห่งความว่างเปล่าแล้ว ‘เขตปลอดภัย’ ที่ระบบขีดเส้นแบ่งไว้ในเมืองนั้น เปรียบเสมือนสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง

อสูรแห่งความว่างเปล่าไม่ใช่มอนสเตอร์ธรรมดาในดินแดนลี้ลับ พวกมันสามารถเข้าออกเมืองหรือดวงดาวของมนุษย์ได้ตามใจชอบ และไม่ต้องปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ใดๆของโลกนั้นๆ พวกมันสามารถฆ่าคนได้อย่างอิสระ

แต่ทว่าเมื่ออสูรแห่งความว่างเปล่า ก้าวเข้าสู่ขอบเขตของเขตปลอดภัย ระบบจะส่งข้อความแจ้งเตือนไปยัง ‘ผู้ดูแลเขตปลอดภัย’ ทันที

ในขณะที่นักลอบสังหารเดินเข้าเมืองมาพร้อมกับคนกลุ่มนี้ ก็เป็นเวลาเดียวกับที่หวังหยุนเฟยได้รับข้อความเตือนจากระบบ

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด แม้ระบบจะตรวจพบการบุกรุกของอสูรแห่งความว่างเปล่าในเขตปลอดภัยได้ แต่กลับไม่แสดงตำแหน่งที่แน่นอนบนแผนที่ระบบ ทำได้เพียงปล่อยให้หวังหยุนเฟยออกตามหาด้วยตนเอง

อาจเป็นเพราะเงาแห่งความว่างเปล่าสายลอบสังหารตนนี้สิงอยู่ในร่างมนุษย์ จึงสามารถพรางตัวตนได้แนบเนียน

นักลอบสังหารตามเพื่อนร่วมทีมเข้าสู่แท่นวาร์ปและเคลื่อนย้ายมายังใจกลางเมืองโดยตรง เมื่อมาถึงบริเวณขอบลานกว้าง เขาก็พบกับฝูงชนที่พลุกพล่านอยู่รอบตัว

เหล่าผู้มีชีวิต คืออาหารอันโอชะ

ความปรารถนาในการเข่นฆ่าพลุ่งพล่านขึ้นในใจของนักลอบสังหารตนนี้ แต่เมื่อนึกถึงเป้าหมายของภารกิจ เขาก็สะกดอารมณ์นั้นไว้ทันที

เป้าหมายภารกิจสำคัญกว่า

ต้องกำจัดมนุษย์ที่กล้าทำลายแผนการของพวกเขาให้สิ้นซากก่อน จะปล่อยให้มนุษย์คนนั้นหนีไปไม่ได้

และจากข้อมูลที่ผู้นำทางส่งกลับไป มนุษย์คนนี้เป็นภัยคุกคามต่อพวกเขามัน ดูเหมือนจะเป็น ‘ผู้ถูกเลือก’ ที่ตัวตนบางอย่างเล็งเห็นแววไว้ จึงต้องจัดการเสียตั้งแต่ตอนที่เขายังไม่เติบโตไปมากกว่านี้

นักลอบสังหารสัมผัสตำแหน่งเป้าหมายอีกครั้ง และพบว่าเป้าหมายยังอยู่ไกลออกไปเล็กน้อย

ในฐานะนักลอบสังหารของอสูรแห่งความว่างเปล่า แม้เขาจะไม่สามารถใช้งานฟังก์ชันแท่นวาร์ปในเมืองได้ด้วยตัวเอง แต่เขาสามารถเคลื่อนย้าย ไปพร้อมกับการนำทางของมนุษย์กลุ่มนี้ได้

ในขณะนั้นเองหลังจากพาเขามาถึงที่นี่ เพื่อนร่วมทีมก็ถามขึ้นว่า “จะให้พวกเราพานายไปหาหมอไหม?”

แต่มันกลับพูดว่า “พาฉันวาร์ปไปที่นั่นที”

มันชี้นิ้วไปยังทิศทางที่สัมผัสถึงตำแหน่งเป้าหมายได้

เพื่อนร่วมทีมรู้สึกประหลาดใจ “ที่นั่นเหรอ? ตรงไหนกันแน่? แล้วนายจะไปที่นั่นทำไม?”

ในตอนนี้หัวหน้าทีมเริ่มมั่นใจลึกๆแล้วว่า เพื่อนคนนี้มีความผิดปกติ แม้จะเคยรู้สึกสงสัยมาก่อนหน้านี้แล้ว แต่ตอนนี้ความคิดนั้นยิ่งชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

เพื่อนคนนี้ที่เลือกอาชีพนักเวท ปกติจะเป็นคนร่าเริงและกระตือรือร้น คอยสร้างบรรยากาศในทีม แต่ตอนนี้กลับดูเหมือนกลายเป็นคนละคน เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

ถึงจะใช้เหตุผลว่าร่างกายไม่สบายมาอธิบาย แต่มันก็ดูไม่สมเหตุสมผลเลย

ตามข้อมูลระบบที่หัวหน้าทีมเคยอ่านตอนเกิดการเปลี่ยนแปลง ร่างกายของพวกเขาหลังจากถูกเปลี่ยนเป็นระบบเกมแล้ว ไม่มีทางที่จะเจ็บป่วยได้อีก นอกเสียจากจะติดสถานะผิดปกติหรือมีสาเหตุพิเศษอื่นๆ

ดังนั้นอาการไม่สบายของเพื่อนคนนี้ ต้องเป็นเรื่องโกหกแน่ๆ และเขาน่าจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝง

แต่ทำไมจู่ๆถึงมีจุดประสงค์บางอย่างขึ้นมาล่ะ? ทั้งที่เมื่อกี้ยังปาร์ตี้ตีมอนสเตอร์กันอย่างสนุกสนานแท้ๆ?

หรือว่า... เขาจะถูกอะไรบางอย่างสิงร่าง?

หัวหน้าทีมฉุกคิดถึงความเป็นไปได้นี้ขึ้นมาทันที

ด้วยเหตุนี้หัวหน้าทีมจึงกางแขนออก เพื่อกันเพื่อนร่วมทีมคนอื่นๆไว้ด้านหลัง พร้อมกับจ้องมองเขาด้วยความระแวดระวังและเอ่ยถามว่า “นายเป็นใครกันแน่? นายไม่ใช่เพื่อนที่พวกเรารู้จักแน่นอน”

...จบบทที่ 91 ~❤️