บทที่ 89 ลาจากชั่วคราว (ตอนฟรี)

บทที่ 89 ลาจากชั่วคราว (ตอนฟรี)

“อาชีพคือ ‘สาวน้อยเวทมนตร์’ งั้นเหรอ?” หวังหยุนเฟยเกิดความอยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที “ขอดูสกิลอาชีพของเธอหน่อยได้ไหม”

“ได้สิ” หลังจากที่แอมเบอร์มาถึงโลกนี้ เธอก็เรียนรู้วิธีใช้งานฟังก์ชันต่างๆ ผ่านการช่วยเหลือของระบบได้อย่างรวดเร็ว เธอจึงแชร์ข้อมูลในแถบสกิลให้หวังหยุนเฟยดู

《แปลงร่างเป็นสาวน้อยเวทมนตร์》ในขณะที่กำลังแปลงร่าง คุณจะอยู่ในสภาวะอมตะ พร้อมทั้งลบล้างสถานะผิดปกติทั้งหมดจากร่างเดิมของคุณได้

ในสถานะสาวน้อยเวทมนตร์จะมีค่าพลังชีวิต (HP) และพลังมานา (MP) แยกเป็นอิสระ หากค่า HP ในร่างสาวน้อยเวทมนตร์เหลือศูนย์ สภาวะนี้จะถูกยกเลิกและกลับคืนสู่ร่างเดิมโดยไม่ทำให้ร่างเดิมเสียชีวิต แต่จะไม่สามารถแปลงร่างซ้ำได้อีกในช่วงเวลาหนึ่ง

ระยะเวลาในการคงร่างสาวน้อยเวทมนตร์ขึ้นอยู่กับค่า MP ของร่างเดิม โดยหลังจากแปลงร่างแล้วจะมีการใช้ MP ของร่างเดิมอย่างต่อเนื่องจนกว่าจะเหลือศูนย์จึงจะยกเลิกการแปลงร่างโดยอัตโนมัติ ในระหว่างที่อยู่ในสถานะแปลงร่างจะไม่สามารถฟื้นฟู MP ของร่างเดิมผ่านวิธีอื่นได้ แต่สามารถอาศัยอัตราการฟื้นฟู MP ตามธรรมชาติของร่างเดิมเพื่อยืดระยะเวลาการแปลงร่างออกไปได้

หลังจากยกเลิกการแปลงร่างในแต่ละครั้ง จะต้องรออย่างน้อยหนึ่งชั่วโมงจึงจะแปลงร่างได้ใหม่อีกครั้ง ในระหว่างนี้ร่างเดิมจะได้รับโบนัสขีดจำกัด HP สูงสุดและอัตราลดความเสียหายเพิ่มเติม

สกิลด้านล่างนี้สามารถใช้งานได้เฉพาะในสถานะสาวน้อยเวทมนตร์เท่านั้น :

《ป้องกัน》: เวทมนตร์สายพิทักษ์ แบ่งออกเป็นแบบติดตัว (Passive) และแบบกดใช้ (Active)

แบบติดตัว: เป็นเวทมนตร์ป้องกันอัตโนมัติ เมื่อถูกโจมตีจะใช้ MP เพื่อหักล้างความเสียหายบางส่วน

แบบกดใช้: สามารถสร้างม่านพลังป้องกัน เมื่อกางม่านพลังออกจะสามารถผลักศัตรูที่สัมผัสให้ออกไปด้านนอก ม่านพลังป้องกันนี้เพียงพอที่จะหักล้างการโจมตีส่วนใหญ่ได้ และจะเพิ่มพลังป้องกันของม่านตามจำนวน MP ที่ใช้ไป

《บิน》: เวทมนตร์สายเคลื่อนที่ สามารถหลุดพ้นจากแรงดึงดูดและบินบนท้องฟ้าได้อย่างอิสระ พร้อมทั้งมีผลของการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูง สามารถใช้ MP เพื่อเพิ่มความเร็วได้

《พันธนาการ》: เวทมนตร์สายควบคุม แบ่งออกเป็น 3 รูปแบบ คือ แบบสัมผัสโดยตรง, แบบร่ายชี้นำ และแบบกับดัก

แบบสัมผัสโดยตรง: สัมผัสกับเป้าหมายโดยตรง ตราบใดที่ตนเองยังคงอยู่นิ่ง เป้าหมายก็จะตกอยู่ในสภาวะหยุดนิ่งเช่นกัน ไม่สามารถเคลื่อนที่หรือใช้สกิลได้ รูปแบบนี้มีประสิทธิภาพการควบคุมสูงสุด

แบบร่ายชี้นำ: ร่ายเวทพันธนาการจากระยะไกลเพื่อควบคุมศัตรู สามารถควบคุมเป้าหมายได้หลายตัวพร้อมกัน ยิ่งจำนวนเป้าหมายมาก ประสิทธิภาพการควบคุมก็จะลดน้อยลงตามส่วน

แบบกับดัก: ติดตั้งกับดักเวทมนตร์ในตำแหน่งที่กำหนด เมื่อมีใครสัมผัสกับกับดักจะส่งผลควบคุมให้เป้าหมายนั้นไม่สามารถเคลื่อนไหวได้

《เยียวยา》: เวทมนตร์สายสนับสนุน สามารถฟื้นฟู HP ที่สูญเสียไปให้กับเป้าหมายที่กำหนด สามารถร่ายใส่เป้าหมายหลายตัวพร้อมกันได้ แต่จะทำให้ประสิทธิภาพการรักษาลดลง

《ระเบิดพลัง》: เวทมนตร์สายโจมตี สร้างผลการโจมตีที่แตกต่างกันตามรูปแบบการใช้งานและ MP ที่ใช้

ใช้กับเป้าหมายเดี่ยวในระยะประชิด: สร้างความเสียหายรุนแรงมหาศาล

ใช้ในระยะไกล: สร้างแรงระเบิดและแรงกระแทกอันรุนแรงในจุดที่กำหนด

นอกจากนี้ยังสามารถยิงลำแสงทำลายล้างเป็นเส้นตรงได้อีกด้วย

………

นี่คือสกิลอาชีพทั้งหมดที่แอมเบอร์มี

แม้จำนวนสกิลจะดูน้อย แต่ทุกสกิลล้วนใช้งานได้จริงจนแทบจะเรียกได้ว่าเป็นอาชีพสายสารพัดประโยชน์เลยทีเดียว

ในตอนแรกหวังหยุนเฟยรู้สึกว่าอาชีพของแอมเบอร์นั้นเก่งกาจเกินไป แต่เขาก็คิดได้ทันทีว่าสกิลเหล่านี้จำเป็นต้องใช้งานหลังจากแปลงร่างแล้วเท่านั้น และร่างแปลงของแอมเบอร์ก็ไม่ได้คงอยู่ตลอดไป แต่มีระยะเวลาจำกัด

บางทีนี่อาจจะเป็นสิ่งที่เรียกว่าความสมดุล

นอกจากนี้ในยามที่แอมเบอร์ไม่ได้แปลงร่าง เธอก็เปรียบเสมือนผู้ใช้พลังทั่วไปที่ไม่มีสกิล แต่ค่าสถานะพื้นฐานของเธอนั้นสูงกว่าคนอื่นอยู่บ้าง เพราะผลจาก《สัญญาต่างตอบแทน》 ที่ทำให้แอมเบอร์ได้รับค่าสถานะพื้นฐานเพิ่มขึ้น 20% จากตัวหวังหยุนเฟย

เนื่องจากอาชีพของแอมเบอร์จัดเป็นอาชีพลับ และค่า MP เป็นสถานะที่สำคัญมากสำหรับเธอ ชุดป้องกันที่เธอสามารถใช้งานได้จึงเป็นประเภทชุดหนังและชุดผ้า ส่วนอาวุธจะเป็นประเภทไม้เท้าของสายเวทมนตร์

แม้ว่าจะพาแอมเบอร์มาที่โลกนี้และเซ็น《สัญญาต่างตอบแทน》กันแล้ว แต่หวังหยุนเฟยก็ยังคิดไม่ออกว่าจะทำอย่างไรต่อไป

หวังหยุนเฟยจึงเอ่ยถามแอมเบอร์ว่า “หลังจากมาที่นี่แล้ว เธอมีแผนจะทำอะไรต่อไหม?”

แอมเบอร์ตอบว่า “ฉันว่าจะลองไปเดินเที่ยวรอบๆดูหน่อย อยากเห็นว่าโลกของนายเป็นยังไง”

“ตอนนี้เธอทำได้แค่เดินเล่นในเมืองนี้ไปก่อนนั่นแหละ ยังไงในเมืองก็ปลอดภัยมาก ไม่เจออันตรายอะไรหรอก อย่างมากก็แค่พวกเศษขยะบางตัว แต่ฉันคิดว่าตอนนี้เธอน่าจะรับมือได้สบายๆ” หวังหยุนเฟยกล่าวเตือนต่อ “แต่ใน ‘ดินแดนลี้ลับ’ นอกเมืองน่ะ มีพวกมอนสเตอร์อยู่เยอะมาก เธออย่าเพิ่งออกไปข้างนอกคนเดียวล่ะ”

“ฉันรู้แล้วระบบบอกข้อมูลพวกนี้กับฉันหมดแล้ว”

“งั้นฉันให้เงินทองเธอไว้หน่อยละกัน ตอนนี้เธอยังไม่มีเงินของโลกนี้ จะซื้ออะไรก็คงไม่สะดวก”

ในช่วงเวลานี้หวังหยุนเฟยได้รับเงินภาษีเพิ่มเติม ในฐานะเจ้าเมืองฟงจี้  มามากกว่าหนึ่งล้านทองแล้ว เขาจึงหยิบเงิน 100,000 เหรียญทองที่เพิ่งได้รับเป็นรางวัลจากภารกิจดันเจี้ยนเมื่อสักครู่มอบให้แอมเบอร์

แอมเบอร์รับไว้โดยไม่เกรงใจพลางกล่าวว่า “งั้นก็ขอบใจนายมากนะ ไว้วันหลังฉันจะคืนให้”

“หลังจากเซ็น《สัญญาต่างตอบแทน》แล้ว รายชื่อเพื่อนของเธอจะมีชื่อของฉันเพิ่มเข้าไปโดยอัตโนมัติ ถ้ามีเรื่องอะไรก็ติดต่อฉันมาได้ทันที อีกอย่างเธอยังไม่มีที่พักเลย จะมาพักที่บ้านฉันก่อนไหม? บ้านฉันค่อนข้างกว้างนะ”

“เรื่องนั้น... ฉันไปหาที่พักข้างนอกดีกว่า” แอมเบอร์ปฏิเสธ

เธอกับหวังหยุนเฟยเพิ่งจะรู้จักกันเพียงวันเดียว แม้จะได้ผ่านเหตุการณ์หายนะวันสิ้นโลกมาด้วยกันจนกลายเป็นเพื่อนกันแล้ว แต่มันก็ยังไม่ถึงขั้นที่จะมา ‘อยู่กินด้วยกัน’ ได้

ส่วนข้อเสนอของหวังหยุนเฟยนั้นก็ไม่ได้มีความหมายอะไรแอบแฝง เขาเพียงแค่รู้สึกว่า ‘คฤหาสน์เจ้าเมือง’ ที่ได้รับเป็นรางวัลจากระบบนั้นมันเงียบเหงาเกินไป ช่วงที่ผ่านมาเขาไม่มีเวลาว่างไปพักที่นั่นเลย มัวแต่วิ่งวุ่นอยู่กับการทำดันเจี้ยนและภารกิจ จนทำให้บ้านหลังนั้นถูกทิ้งว่างไว้เฉยๆ หวังหยุนเฟยเลยรู้สึกว่ามันช่างสิ้นเปลืองเหลือเกิน

หวังหยุนเฟยกล่าวต่อว่า “ถ้าเธอรู้สึกเบื่อที่ต้องอยู่แต่ในเมือง ฉันพอจะช่วยหาภารกิจให้เธอทำได้นะ ทำภารกิจเสร็จจะได้ทั้ง EXP เหรียญทอง ซึ่งในนั้นก็มีภารกิจดันเจี้ยนด้วย เหมือนกับตอนที่ฉันไปโลกของเธอ ก็เพราะฉันรับภารกิจดันเจี้ยนมานั่นแหละ”

“การได้มีโอกาสไปเห็นโลกอื่นบ้างก็น่าสนใจดีนะ แต่ก่อนหน้านั้นฉันต้องทำความคุ้นเคย กับพลังของตัวเองในตอนนี้ก่อน”

“งั้นฉันแนะนำที่หนึ่งให้ ในเมืองของเรามี ‘ลานประลอง’ที่ระบบสร้างขึ้นมา มันเป็นสิ่งก่อสร้างของระบบที่คล้ายกับ ‘ตลาดแลกเปลี่ยน’ เธอสามารถไปฝึกซ้อมการใช้สกิลอาชีพของตัวเองที่นั่นได้ หรือจะประลองฝีมือกับคนอื่นก็ได้นะ

แต่ฉันไม่แนะนำให้เธอสู้กับคนอื่นที่นั่น เพราะอาชีพและสกิลที่เธอมีมันพิเศษเกินไป ขืนใช้ต้องไปเตะตาคนอื่นเข้าแน่ๆ และอาจจะนำพาความวุ่นวายที่ไม่จำเป็นมาให้

ถึงแม้การใช้ห้องฝึกซ้อมส่วนตัวใน ‘ลานประลอง’ จะต้องจ่ายเงินทองบ้าง แต่เงินที่ฉันให้เธอไปก็เพียงพอจะใช้ได้อีกนานเลยล่ะ”

หลังจากที่หวังหยุนเฟยส่งพิกัดของ ‘ลานประลอง’ ในเมืองให้แอมเบอร์แล้ว แอมเบอร์ก็จากไปด้วยความดีใจ ท่าทางดูตื่นเต้นเหมือนเด็กที่เพิ่งได้ของเล่นใหม่ไม่มีผิด

...จบบทที่ 89 ~❤️