บทที่ 6 เนตรอัคคีตาทองคำ

บทที่ 6 เนตรอัคคีตาทองคำ

"เอาล่ะ เสี่ยวจาง ฉันไปก่อนนะ นี่นามบัตรของฉัน มีธุระอะไรก็โทรหาฉันได้ ขอแค่ไม่ผิดหลักการ พี่ซ่งช่วยนายเต็มที่แน่นอน!" ซ่งอวี้ถิงวางกระถางกล้วยไม้ทั้งหกใบลงในกล่อง แล้วประคองกล่องพูดขึ้น

"ตกลงครับ ขอบคุณพี่ซ่งมากครับ ผมมีเรื่องอยากจะรบกวนให้คุณช่วยหน่อยจริง ๆ" จางเล่อพูดพร้อมกับรอยยิ้ม

"ได้สิ ว่ามาเลย" พอได้ยินจางเล่อพูดแบบนี้ ซ่งอวี้ถิงก็วางกล่องลงอีกครั้งแล้วพูด

"ผมเคยบอกคุณไปแล้วว่าผมเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ใกล้จะเรียนจบแล้ว ช่วงนี้ก็เลยต้องฝึกงาน แต่เรื่องการจัดหาสถานที่ฝึกงานเนี่ย..." จากนั้น จางเล่อก็เล่าความลำบากในตอนนี้ของเขาให้ซ่งอวี้ถิงฟัง

"เรื่องนี้คุยกันได้ เสี่ยวจาง นายเรียนอยู่มหาวิทยาลัยไหนในเมืองหลวงล่ะ" ซ่งอวี้ถิงคิดเล็กน้อยแล้วถาม

"วิทยาลัยธุรกิจครับ แต่สาขาวิชาไม่ค่อยเท่าไหร่" จางเล่อตอบ

"วิทยาลัยธุรกิจเหรอ นึกออกแล้ว ปีนี้บริษัทของเราเหมือนจะได้รับคำเชิญจากวิทยาลัยของพวกนาย น่าจะมีโควตาอยู่บ้าง เดี๋ยวฉันจะบอกลูกน้องให้เจาะจงระบุชื่อรับนายเข้ามาเลย แผนกเลขานุการยังขาดคนอยู่หนึ่งอัตรา ถึงตอนนั้นนายก็ไปทำที่นั่นแหละ" ซ่งอวี้ถิงพูด

"จริงสิพี่ซ่ง บริษัทของพวกคุณทำเกี่ยวกับอะไรเหรอครับ" จางเล่อถาม

"ธุรกิจเล็ก ๆ น่ะ ก็แค่โรงประมูลแห่งหนึ่ง ในแถบเมืองหลวงนี้ก็ถือว่าพอมีชื่อเสียงอยู่บ้าง" ซ่งอวี้ถิงตอบ

"โรงประมูล!" จางเล่อพูดด้วยความประหลาดใจระคนยินดี นี่มันนึกอยากได้อะไรก็มาเสิร์ฟถึงที่ชัด ๆ! "พี่ซ่ง คุณคิดว่ายังไงครับ ถ้าผมจะเอากล้วยไม้พวกนี้ไปให้คุณประมูลล่ะ"

"หืม ประมูล นายตัดสินใจแบบนี้จริง ๆ เหรอ" เมื่อได้ยินจางเล่อพูดแบบนี้ สีหน้าของซ่งอวี้ถิงก็จริงจังขึ้นมา

"ครับ คุณดูสิ ผมไม่มีความรู้เรื่องกล้วยไม้พวกนี้เลยสักนิด สู้เอาไปทำประโยชน์จริง ๆ จัง ๆ ดีกว่าเอามาวางทิ้งไว้ในบ้านแบบนี้" จางเล่อบอก

"ในเมื่อนายพูดแบบนี้ งั้นก็ตกลง เดี๋ยวฉันจะให้คนติดต่อไปหานาย กล้วยไม้ของนายพวกนี้ถึงจะมีเยอะ แต่ต้นที่มีมูลค่าสูงก็มีอยู่แค่ไม่กี่ต้น ยังต้องผ่านการคัดกรองและบรรจุหีบห่ออีก" ซ่งอวี้ถิงพูด

"ได้ครับ เดี๋ยวผมให้เบอร์มือถือคุณไว้"

หลังจากที่ทั้งสองคนแลกเบอร์มือถือกันเสร็จ ซ่งอวี้ถิงก็อุ้มกระถางกล้วยไม้จากไป

พอปิดประตู จางเล่อก็พยายามควบคุมตัวเองอย่างหนักเพื่อไม่ให้เผลอร้องตะโกนออกมา เจ็ดล้านหยวนเลยนะ! เจ็ดล้านหยวนถ้วนเลยนะ! ถ้าต้องพึ่งพาลำแข้งของตัวเอง ชาตินี้จางเล่อคงไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงเงินจำนวนมากขนาดนี้

"พี่ลิง ฉันขอบใจนายมากนะ ขอบใจพ่อลิงแม่ลิงด้วย!" จางเล่อคว้ามือถือขึ้นมาด้วยความตื่นเต้น แล้วพูดกับซุนหงอคง

"ไอ้หนู นี่เจ้ายังไม่ตื่นหรือไง! ทั่วทั้งสามภพต่างก็รู้กันหมดว่าซุนผู้นี้เป็นลิงหิน จะไปมีพ่อแม่ได้ยังไงเล่า!" ซุนหงอคงพูดอย่างมีน้ำโห

"แหะ ๆ พี่ลิงอย่าถือสาเลย ฉันพูดผิดไปน่ะ ยังอยากดื่มนมเปรี้ยวอยู่อีกไหม" จางเล่อพูดเอาใจ

"แน่นอนว่าต้องดื่มสิ รีบ ๆ ส่งมาให้ซุนผู้นี้เร็วเข้า!" พอได้ยินคำว่านมเปรี้ยว ซุนหงอคงก็พูดด้วยความดีใจ

"ได้ ๆ ๆ เดี๋ยวฉันไปจัดการมาให้!" จางเล่อเก็บมือถือใส่กระเป๋า แล้ววิ่งลงไปที่ซูเปอร์มาร์เก็ตใต้ตึกด้วยความตื่นเต้น ก่อนจะซื้อนมเปรี้ยว Anmuxi ให้ซุนหงอคงรวดเดียวสองลัง

"พี่ลิง เดี๋ยวฉันจะส่งไปให้เดี๋ยวนี้แหละ!" จางเล่อถ่ายรูปนมเปรี้ยว Anmuxi ทั้งสองลังนี้ส่งไปให้ซุนหงอคง

"ฮี่ฮี่ฮี่ ไอ้หนูนี่ได้ใจข้าจริง ๆ คราวนี้ส่งมาให้ตั้งเยอะแยะ!"

ซุนหงอคงที่อยู่ไกลถึงถ้ำม่านน้ำตกแห่งเขาฮัวกั่วซานรับนมเปรี้ยวทั้งสองลังไป ปากลิงฉีกยิ้มกว้างแล้วพูดขึ้น เขาโยนผลไม้ในมือทิ้งและเตรียมจะไปแกะกล่อง

"หึหึ เอ่อคือว่า พี่ลิง! นายยังมีของดีอะไรอยู่อีกบ้างไหม" เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เข้าที่เข้าทางแล้ว ในที่สุดจางเล่อก็บอกจุดประสงค์ของตัวเองออกไป

"หืม ของดีงั้นรึ" ซุนหงอคงชะงักไปเล็กน้อย "ดีล่ะไอ้หนู ถึงกับกล้ามาคิดคำนวณเอาเปรียบซุนผู้นี้เชียวรึ!" ซุนหงอคงพูดอย่างอารมณ์เสีย

"แหะ ๆ นมเปรี้ยวสามลัง!" จางเล่อไม่สนใจลิงและตอบกลับไปตามใจตัวเอง

"เจ้าเห็นซุนผู้นี้เป็นตัวอะไร คิดถึงตอนนั้น ตอนที่ซุนผู้นี้อาละวาดบุกสวรรค์ นอกจากยูไลแล้ว ใครกล้ามาคำนวณเอาเปรียบซุนผู้นี้บ้าง!" ซุนหงอคงยังคงไม่ยอม

"ห้าลัง จะเอาก็เอา ไม่เอาก็ช่างเถอะ!"

"ฮี่ฮี่ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จากันสิ!" พอเห็นว่าจางเล่อเสนอเงื่อนไขเป็นห้าลัง ซุนหงอคงก็พูดกลั้วหัวเราะ "ของดีน่ะรึ เจ้าก็รู้นี่นาว่าของวิเศษของซุนผู้นี้ นอกจากกระบองทองสมปรารถนาแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีก! ของจากเขาฮัวกั่วซาน เจ้าก็มีแล้ว แต่ของสิ่งนี้ เจ้าลองดูสิว่าเป็นอย่างไร!" ซุนหงอคงบอก

"อะไรเหรอ" จางเล่อถาม

"เนตรอัคคีตาทองคำของซุนผู้นี้ เจ้าว่าอย่างไรล่ะ" ซุนหงอคงพูด "ตอนนั้นข้าอยู่ในเตาหลอมยาของตาแก่ไท่ซ่างเหล่าจวิน ถูกเขาใช้ไฟบรรลัยกัลป์หลอมอยู่ตั้งสี่สิบเก้าวัน เนตรอัคคีตาทองคำนี้ ตอนที่คุ้มครองอาจารย์ไปอัญเชิญพระไตรปิฎกที่ชมพูทวีป ก็ช่วยงานซุนผู้นี้ไว้ไม่น้อยเลยนะ" ซุนหงอคงโฆษณาขายของ

"ตกลง งั้นก็เอาอันนี้แหละ!"

ซุนหงอคงไม่ได้เห็นเนตรอัคคีตาทองคำเป็นของสำคัญ แต่จางเล่อนั้นไม่เหมือนกัน! นี่มันคือสุดยอดของวิเศษสำหรับแอบดูสาวสวยและโกงไพ่ชัด ๆ พอได้ยินว่าซุนหงอคงจะให้เนตรอัคคีตาทองคำ จางเล่อก็ตื่นเต้นขึ้นมาทันที

"เพื่อนของคุณ ฉีเทียนต้าเซิ่ง ส่งไฟล์มาให้คุณหนึ่งไฟล์!"

เมื่อเห็นว่าซุนหงอคงส่งไฟล์มาให้ จางเล่อก็คิดในใจว่า นี่คงจะเป็นเนตรอัคคีตาทองคำสินะ

พอกดดาวน์โหลด จางเล่อก็มองดูแถบความคืบหน้าที่ค่อย ๆ ขยับไปข้างหน้าทีละนิด ในที่สุดก็เด้งไปจนถึงร้อยเปอร์เซ็นต์ จางเล่อรู้สึกเพียงแค่ว่าหน้าจอมือถือสว่างวาบ แล้วก็มีลำแสงสีทองพุ่งเข้ามาในดวงตาของเขา...