บทที่ 9 จับโจร!

บทที่ 9 จับโจร!

"พี่สะใภ้ ถึงวันนี้ท่านไม่มา ข้าก็ตั้งใจจะมาหาอยู่แล้ว ข้ามีเรื่องต้องแจ้งให้ท่านลุงผู้ใหญ่บ้านทราบ เขาอยู่หรือไม่เจ้าคะ?"

"น้องสาว พ่อสามีของข้าออกไปตั้งแต่ย่ำรุ่งแล้ว คงไม่กลับมาจนกว่าจะบ่ายคล้อย มีอะไรให้ข้าฝากบอกไว้ได้นะ"

"ตกลงเจ้าค่ะ ขอบคุณมากพี่สะใภ้ เช่นนั้นข้าขอตัวกลับก่อนนะเจ้าคะ"

ช่วงหลายวันมานี้ ทุกคนในครอบครัวเซียวต่างตื่นนอนตั้งแต่ยามห้าเพื่อมาฝึกฝนร่างกายเป็นเวลาสองเค่อ ยกเว้นก็เพียงแต่น้องเล็กเท่านั้น

หลังมื้อเช้า แม่ลูกทั้งห้าก็ออกจากบ้านไป และไม่กลับมาจนกว่าฟ้าจะมืดค่ำ

ความสงบสุขที่ไร้เรื่องราวใดๆ นี้ ทำให้ผู้ใหญ่บ้านอู่ถังหนิงรู้สึกประหลาดใจนัก

พืชผลในนาใกล้จะเก็บเกี่ยวได้แล้ว คนทั้งหมู่บ้านต่างทุ่มเทแรงกายแรงใจให้กับการเก็บเกี่ยว

เมื่อนำธัญพืชเข้ายุ้งฉางเรียบร้อย ชาวบ้านที่เหนื่อยล้ามาทั้งวันก็หลับสนิทเป็นตาย

ทว่าพวกเขาหารู้ไม่ว่า...

ในเวลาเดียวกันนั้น ห่างจากหมู่บ้านนิรนามออกไปไม่ไกล กลุ่มชายฉกรรจ์กลุ่มหนึ่งกำลังคืบคลานเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

ชายหน้าแหลมราวกับหนูเอ่ยกับหัวหน้าของมันว่า "ลูกพี่ หมู่บ้านนิรนามได้ผลผลิตดีที่สุดในละแวกนี้แล้ว ข้ามาดูลาดเลาอยู่สองสามครั้ง พวกมันไม่ได้ระแวดระวังตัวเลยสักนิด"

"เจ้าลิงผอม เจ้าแน่ใจนะ?"

"แน่ใจสิพี่ ข้ามีญาติอาศัยอยู่ที่นี่"

"น้องสาม พวกเราจะปล้นแค่เสบียง ไม่ทำร้ายคน ข้าไม่อยากให้พวกทหารตามกัดไม่ปล่อย"

"ขอรับ พี่ใหญ่"

"ดี"

หนึ่งเค่อต่อมา หัวหน้ากลุ่มก็เค้นเสียงสั่ง "ลุย"

สิ้นคำสั่ง สมุนของเขาก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านทันที

บางทีอาจเป็นเพราะย่ามใจว่างานนี้ช่างง่ายดาย พวกมันจึงตื่นเต้นและเคลื่อนไหวเร็วขึ้น จนเผลอทำเสียงดัง

อู่ต้าหนิวที่ตื่นขึ้นมาเพราะปวดเบา เพิ่งจะก้าวเท้าออกจากบ้านก็เหลือบไปเห็นเงาดำกระโดดข้ามกำแพงเข้ามา ด้วยความตกใจ เขาจึงตะโกนลั่น "โจร! ขโมย!"

เขาพุ่งตัวไปที่โรงเก็บฟืน คว้าท่อนไม้หนาเท่าข้อมือแล้วเหวี่ยงเข้าใส่ผู้บุกรุก

เสียงตะโกนที่ดังกึกก้องทำลายความเงียบสงัดของยามราตรี ปลุกผู้คนที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้นและรีบวิ่งออกไปดูเบื้องนอก

เสียงสบถด่าและเสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว ที่สุดปลายหมู่บ้าน กัวเซียวเซียวอุ้มเด็กหญิงตัวน้อยที่กำลังตื่นตระหนก ยืนอยู่ใต้ชายคาพร้อมกับเด็กทั้งสาม ทอดสายตามองไปยังความวุ่นวายเบื้องหน้าด้วยความกังวล

ไม่ใช่เพราะนางใจจืดใจดำถึงได้รั้งอยู่กับที่ แต่นางเกรงว่าหากนางผละไป อาจเกิดอันตรายกับเด็กๆ ที่อยู่ข้างกายได้

"ท่านแม่ ข้ากลัว"

กัวเซียวเซียวหลุบตามองเด็กหญิงตัวน้อยที่กอดคอนางแน่นด้วยดวงตาเบิกกว้างเปี่ยมไปด้วยความหวาดกลัว นางลูบหลังเด็กน้อยเบาๆ อย่างปลอบโยน "ไม่ต้องกลัวนะ ท่านแม่อยู่นี่แล้ว นอนเถอะลูก ตื่นมาทุกอย่างก็จะเรียบร้อยเอง"

"ท่านแม่..."

"เด็กดี ไม่ต้องกลัวนะ นอนเสียเถอะ"

"อืม" ด้วยความง่วงงุนเกินกว่าจะฝืนทน เด็กหญิงตัวน้อยจึงผล็อยหลับไปในอ้อมกอดของนาง

เมื่อเปลวเพลิงลุกโชนขึ้นในหมู่บ้านมากขึ้นเรื่อยๆ ความกังวลใจของกัวเซียวเซียวก็ยิ่งลึกล้ำขึ้น

นางปรายตามองเด็กทั้งสาม กัดฟันกรอดแล้วเอ่ยถามเสียงเบา "แม่จะออกไปดูสักหน่อย พวกเจ้าอยู่กันลำพังจะกลัวหรือไม่?"

"แม่เลี้ยง พวกเราจะไปกับท่านด้วย"

เมื่อเห็นความแน่วแน่ในแววตาของเด็กๆ นางก็ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า

แม่ลูกทั้งห้าพากันออกเดินฝ่าความมืดมิด "พวกเดนมนุษย์เอ๊ย..."

เมื่อเข้าใกล้เขตชุมชน พวกเขาก็ได้ยินเสียงร้องไห้คร่ำครวญและเสียงก่นด่าดังมาจากบ้านหลังหนึ่ง

"แม่เลี้ยง นั่นเสียงท่านป้าเวินนี่ขอรับ"

กัวเซียวเซียวครางรับ "อืม" เบาๆ นางส่งน้องเล็กให้เซียวจื่อหยางอุ้มแล้วเอ่ย "ค่อยๆ ตามมานะ แม่จะล่วงหน้าไปก่อน"

"ขอรับ"

นางกระโดดเพียงครั้งเดียวก็ข้ามกำแพงเข้าไปในลานบ้าน

เมื่อเห็นประตูบ้านเปิดอ้าอยู่ นางก็พุ่งตัวเข้าไปและตวัดกระบองไม้หนาเท่าท่อนแขนฟาดเข้าใส่ชายคนหนึ่ง

"อ๊าก!"

ชายที่กำลังทุบตีอู่เวินร้องลั่น มันปล่อยเหยื่อที่ถูกซ้อมจนปางตายลง แล้วหันมาตวัดอาวุธโจมตีนางแทน

สีหน้าของกัวเซียวเซียวยังคงเรียบเฉย ทว่ากระบองไม้ในมือของนางราวกับมีตา มันฟาดกระหน่ำซ้ำแล้วซ้ำเล่า ไม่ว่าโจรชั่วจะหลบหลีกอย่างไรก็ไม่พ้น

เวินเยี่ยนรีบรุดเข้าไปหาสามี พยุงเขาขึ้นมาพลางปาดน้ำตาแล้วกล่าวว่า "ท่านพี่ ข้าจะประคองท่านไปพักใต้ชายคาก่อน แล้วจะไปช่วยน้องกัวนะ"

"ไปช่วยน้องกัวเถอะ ข้าทนไหว"

"ได้" เวินเยี่ยนคว้าท่อนไม้แล้วพุ่งตัวออกไป

"พี่เวิน ลูกๆ ของข้าอยู่ข้างนอก ฝากท่านช่วยดูพวกเขาด้วย ทางนี้ข้าจัดการเอง" แววตาของกัวเซียวเซียวแข็งกร้าวขึ้น นางตวัดข้อมือฟาดกระบองเข้าที่กะโหลกของโจรชั่วอย่างจัง

ชายคนนั้นแผดเสียงร้องโหยหวน เดินซวนเซไปมา ก่อนจะล้มตึงลงกับพื้น ขาสองข้างกระตุกเกร็ง

เวินเยี่ยนที่เพิ่งพาเด็กๆ เข้ามาถึงกับตัวสั่นสะท้านเมื่อเห็นภาพนั้น กัวเซียวเซียวช่างร้ายกาจยิ่งนัก!

มีนางอยู่ทั้งคน ต่อไปคงไม่มีใครกล้ารังแกเด็กๆ บ้านเซียวอีกแล้ว

เด็กโตทั้งสามมองดูแม่เลี้ยงของตนด้วยสายตาเป็นประกายเปี่ยมไปด้วยความเลื่อมใสศรัทธา

เสียงร้อนรนตะโกนดังก้องมาจากห้องที่ถูกลงกลอนขังไว้ "แม่! พ่อเป็นอะไรไหม? เปิดประตูให้ข้าที! แม่!"

เมื่อได้ยินเสียงลูกชาย เวินเยี่ยนก็ปรายตามองโจรที่นอนนิ่งไม่ไหวติง ก่อนจะรีบวิ่งไปเปิดประตู

"จบเรื่องแล้วเถี่ยต้าน พาคุณย่าออกมาเถอะลูก"

เสียงหญิงชราดังตอบกลับมา "เยี่ยนเอ๋อร์ อาเวินไม่เป็นอะไรจริงๆ ใช่ไหม?"

"ท่านแม่ เขาแค่มีรอยฟกช้ำเจ้าค่ะ ไม่เป็นอะไรมาก โชคดีที่ได้กัวเซียวเซียวมาช่วยสังหารโจรชั่วเอาไว้"

"เจ้าหมายถึงสะใภ้บ้านเซียวน่ะหรือ?"

"เจ้าค่ะ ท่านแม่"

เมื่อแม่เฒ่าอู่ก้าวพ้นประตูออกมา กัวเซียวเซียวก็เดินเข้าไปหา "ท่านป้า พี่เวิน ข้าอยากจะออกไปดูรอบๆ หมู่บ้านสักหน่อย แต่ก็เป็นห่วงเด็กๆ ข้าขอฝากพวกเขากับน้องเล็กไว้ที่นี่สักประเดี๋ยวได้หรือไม่ ข้าไปไม่นานก็จะรีบกลับมา"

"นังหนู เจ้าไม่กลัวหรือ?"

"ข้าพอมีวิชาติดตัวอยู่บ้างเจ้าค่ะ พวกเราล้วนเป็นเพื่อนบ้านกัน ข้าสมควรช่วยเหลือ"

ยังไม่ทันที่แม่เฒ่าอู่จะได้เอ่ยตอบ เซียวจื่อหยางและเซียวจื่อชิงก็พูดแทรกขึ้น "แม่เลี้ยง ให้พวกเราไปกับท่านเถิด ให้น้องๆ อยู่ที่นี่ก็พอ"

กัวเซียวเซียมองดูใบหน้าอันเด็ดเดี่ยวของพวกเขาแล้วตอบเสียงหนักแน่น "หากพวกเราไปกันหมด แล้วมีโจรบุกมาเพิ่ม ใครจะคอยปกป้องคนในลานบ้านนี้ล่ะ?"

"ท่านลุงอู่ก็บาดเจ็บอยู่ ตอนนี้พวกเจ้าคือลูกผู้ชาย ต้องคอยปกป้องทุกคนที่นี่ เข้าใจหรือไม่?"

แม่เฒ่าอู่เห็นด้วย "อยู่ที่นี่แหละ ปล่อยให้นางไปเถอะ จะได้รีบไปรีบกลับ นังหนู ระวังตัวด้วยล่ะ อย่าทำอะไรเสี่ยงอันตรายนะ"

"ขอบคุณเจ้าค่ะ ท่านป้า พี่เวิน"

"ปัดโธ่ ไม่ต้องมาขงขอบคุณอะไรหรอก รีบไปเถอะ ขอให้ปลอดภัยกลับมานะ"

"อืม"

หลังจากที่นางลากตัวโจรชั่วออกไปแล้ว สองพี่น้องก็ลงกลอนประตูแน่นหนา และยืนเฝ้ายามอยู่ใต้ชายคาอย่างแข็งขัน