บทที่ 21 กองทัพ

บทที่ 21 กองทัพ

แม้จะเป็นเพียงฝูงซอมบี้ขนาดเล็กที่มีจำนวนราวๆ หลายร้อยตัว แต่กองทหารกลับมีกำลังพลพร้อมอาวุธเพียงสามสิบกว่านายเท่านั้น ช่างเป็นความแตกต่างที่ห่างชั้นกันเหลือเกิน

การเข้ามาสมทบของอวี้เหยาและลั่วเหมยช่วยลดทอนแรงกดดันให้กับเหล่าทหารกล้าได้ในพริบตา

ความโหดเหี้ยมและแข็งแกร่งของพวกเธอทำให้แม้แต่เหล่าทหารหาญผู้มีจิตใจเด็ดเดี่ยวยังต้องหันมามอง และอดไม่ได้ที่จะลอบมองซ้ำแล้วซ้ำเล่า

เพียงชั่วอึดใจ ซอมบี้นับร้อยตัวก็ถูกจัดการจนราบคาบ อวี้เหยาเก็บดาบคู่ของเธอลงอย่างใจเย็น

ลั่วเหมยเดินเข้ามาหาอวี้เหยาพลางสะบัดข้อมือไปมาและบ่นอุบอิบ "ให้ตายเถอะ หัวพวกมันแข็งเป็นบ้า ฉันฟันจนข้อมือเคล็ดไปหมดแล้วเนี่ย!"

เมื่อนั้นอวี้เหยาถึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่า แม้อาวุธของลั่วเหมยจะคมกริบเพียงใด แต่มันก็เป็นเพียงอาวุธสั้น เหมาะสำหรับการลอบสังหารมากกว่า หากนำมาใช้ฟาดฟันซอมบี้ก็ออกจะเสียเปรียบอยู่บ้าง

"ไว้เดี๋ยวฉันหาอาวุธชิ้นใหม่ให้เธอแล้วกัน"

ลั่วเหมยรีบส่ายหน้ารัวๆ ทันที "ไม่เอาๆๆ ฉันไม่เอาดาบคู่แบบเธอนะ! ดาบคู่ของเธอมันเท่จะตายไป!"

ลั่วเหมยคิดว่าอวี้เหยาต้องการจะยกดาบคู่เล่มใดเล่มหนึ่งให้ตน เธอจึงปฏิเสธอย่างเด็ดขาด

อวี้เหยาหัวเราะขบขัน "ฉันไม่ได้จะให้ดาบคู่ของฉันเสียหน่อย ฉันไปเหมาอาวุธมาจากร้านขายอาวุธโบราณน่ะ มีตั้งเยอะแยะ เธอถนัดใช้อะไรล่ะ? เดี๋ยวฉันจะลองหาดูให้"

ดวงตาของลั่วเหมยเป็นประกาย "ดาบใหญ่! เธอมีดาบใหญ่หรือเปล่า? ราคาคริสตัลคอร์กี่ก้อนล่ะ? ตอนนี้ฉันติดหนี้ก้อนโตแล้วนะ!"

"...?"

อะไรกันเนี่ย?

มีหญิงสาวหน้าตาสะสวยที่ไหนเขาอยากจะใช้ดาบใหญ่ที่ทั้งหนักและเทอะทะกันบ้างล่ะ?

ในขณะที่ความประหลาดใจและงุนงงปรากฏขึ้นบนใบหน้าของอวี้เหยา ชายผู้มีท่าทางดุจระดับผู้นำจากกองทัพก็เดินตรงเข้ามาหาพวกเธอเสียก่อน

ชายผู้นั้นดูมีอายุราวสามสิบกว่าปี หน้าตาขึงขังตรงไปตรงมา เปี่ยมไปด้วยกลิ่นอายแห่งความเที่ยงธรรม และสิ่งแรกที่เขาทำเมื่อหยุดยืนตรงหน้าก็คือการวันทยหัตถ์ทำความเคารพพวกเธอ

จากนั้นเขาก็กล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "สหาย ขอบคุณสำหรับความช่วยเหลือ พวกเราคือทหารประจำการจากกองทัพที่ 28 แห่งฐานที่มั่นหลินเจียง ได้รับคำสั่งให้เข้ามาในเมืองแห่งนี้เพื่อช่วยเหลือผู้รอดชีวิตและพาพวกเขาไปยังเขตปลอดภัยหลินเฉิง ไม่ทราบว่าพวกคุณประสงค์จะเดินทางไปกับพวกเราหรือไม่ครับ?"

ความสนใจของลั่วเหมยถูกดึงดูดไปในทันที เธอเริ่มให้ความสนใจกับเขตปลอดภัยแห่งนั้น "เขตปลอดภัยเหรอ? อยู่ที่ไหนล่ะ?"

นายทหารตอบกลับว่า "รีสอร์ตน้ำพุร้อนซีเจียงทางตอนเหนือของเมืองครับ ที่นั่นถูกจัดตั้งให้เป็นเขตปลอดภัยชั่วคราว และเมื่อฐานที่มั่นหลินเจียงสร้างเสร็จสมบูรณ์ เราก็จะสามารถอพยพย้ายเข้าไปในฐานที่มั่นได้"

ลั่วเหมยตื่นเต้นขึ้นมาทันที เธอเขย่าแขนของอวี้เหยาพลางเอ่ยอย่างร้อนรน "ไปกันเถอะ ไปกันเถอะ พี่สาว พวกเราไปกันเถอะนะ? พวกพี่ๆ ของฉันจะต้องไปตามหาฉันที่เขตปลอดภัยแน่ๆ!"

ก่อนที่จะเกิดวันสิ้นโลก ลั่วเหมยเดินทางมาที่เมืองแห่งนี้เพียงลำพังเพื่อปฏิบัติภารกิจบางอย่าง

เดิมทีมันเป็นเพียงภารกิจคุ้มกันที่แสนจะเรียบง่าย แต่ใครจะคาดคิดว่าเธอจะต้องมาเผชิญกับวันสิ้นโลกทันทีที่ภารกิจเสร็จสิ้น

บังเอิญว่าจุดหมายปลายทางในการคุ้มกันของเธอคือโรงพยาบาลแห่งที่สองประจำเมือง และนั่นก็ทำให้เธอต้องติดแหง็กอยู่ในโรงพยาบาลแห่งนั้น

ภายในโรงพยาบาล เธอได้ช่วยเหลือเป้าหมายของภารกิจเอาไว้ แต่กลับถูกหล่อนผลักไปหาฝูงซอมบี้ ท้ายที่สุดเธอก็หนีรอดมาได้ด้วยสภาพบาดเจ็บสาหัส ก่อนจะได้มาพบกับอวี้เหยา

แม้จะรักษาชีวิตรอดมาได้ แต่ลั่วเหมยก็สูญเสียการติดต่อกับเพื่อนร่วมทีม เนื่องจากโทรศัพท์ดาวเทียมไม่สามารถใช้งานได้อันเป็นผลมาจากการเปลี่ยนแปลงของสนามแม่เหล็กโลก

เพื่อนร่วมทีมรู้พิกัดสุดท้ายของเธอ และจะต้องเดินทางมาที่เมืองนี้เพื่อตามหาเธออย่างแน่นอน

แต่เมืองแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลนัก พวกเขาจะตามหาเธอเจอได้อย่างไร?

เขตปลอดภัยแห่งนั้นจึงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด ขอเพียงพวกเขาไปพบกันที่นั่น โอกาสที่จะได้เจอกันก็จะมีมากขึ้นหลายเท่าตัว

อวี้เหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง การไปที่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร เธอไม่สามารถเร่ร่อนอยู่ข้างนอกไปได้ตลอด เธอยังต้องการสถานที่ที่ค่อนข้างปลอดภัยเพื่อพักผ่อนและฟื้นฟูเรี่ยวแรง

"ตกลง พวกเราจะไป" อวี้เหยากล่าวปลอบประโลมลั่วเหมยที่กำลังตื่นเต้นดีใจ

จากนั้นเธอก็หยิบวิทยุสื่อสารที่จี้เหยียนให้ไว้ออกมาแล้วเอ่ยว่า "ฉันจะแจ้งข่าวเรื่องเขตปลอดภัยให้พวกจี้เหยียนรู้ด้วย"

"อืม"

อวี้เหยาหันกลับไปมองนายทหารอีกครั้ง และก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปากถาม นายทหารก็ชิงพูดขึ้นก่อนว่า "ภารกิจของเราคือการช่วยเหลือผู้รอดชีวิตอยู่แล้ว ตามสบายเลยครับ"

อวี้เหยาพยักหน้ารับ กดปุ่มวิทยุสื่อสารและพูดว่า "จี้เหยียน เยี่ยจื่ออ๋าง ถ้าได้ยินแล้วตอบด้วย"

เสียงตอบรับดังกลับมาอย่างรวดเร็ว พร้อมกับเสียงซ่าของคลื่นสัญญาณ "รับทราบ อวี้เหยา พูดมาได้เลย" เป็นเสียงของจี้เหยียนนั่นเอง

ดูเหมือนว่าระยะห่างระหว่างพวกเขาจะยังไม่เกินขีดจำกัดการสื่อสารของวิทยุ แต่มันก็น่าจะอยู่ปริ่มๆ รัศมีทำการเต็มที

"พวกเราเจอทหารที่กำลังปฏิบัติภารกิจกู้ภัย พวกเขาเข้ามาในเขตเมืองใหม่เพื่อตามหาผู้รอดชีวิตและพาไปที่เขตปลอดภัย พวกนายอยากจะไปไหม?"

หลังจากเงียบไปราวครึ่งนาที เสียงของจี้เหยียนก็ดังขึ้นอีกครั้ง "พวกเธออยู่ที่ไหน? พวกเราจะรีบไปเดี๋ยวนี้"

อวี้เหยากวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วตอบกลับ "ถนนจูหยวน ใกล้ๆ กับหมู่บ้านจินเจียงการ์เด้น มาถึงแล้วพวกนายก็จะเห็นเอง"

"ตกลง ขอบใจมาก พวกเรากำลังไป"

หลังจากพูดจบและเก็บวิทยุสื่อสารลง นายทหารระดับหัวหน้าก็แนะนำตัว "ผมแซ่ฟาง ฟางหยวนครับ พวกคุณมีรถมาเองไหม หรือจะนั่งรถบรรทุกทหารของพวกเราไป?"

"พวกเรามีรถมาเองค่ะ"

ฟางหยวนพยักหน้ารับแล้วกล่าวว่า "ตกลงครับ พวกเราจะพักกันที่นี่ชั่วคราวก่อนเพื่อหาสถานที่พักแรมคืนนี้ ไว้ตอนออกเดินทางก็คอยขับตามขบวนรถมาได้เลยครับ"

ผู้กองฟางไม่ได้เยินยอพวกเธอจนเกินงามเพราะเห็นว่าแข็งแกร่ง เขาเพียงพูดคุยด้วยเล็กน้อยก่อนจะขอตัวไปจัดการธุระของตนต่อ

ลั่วเหมยและอวี้เหยากลับเข้าไปในคาเฟ่ร้านหนังสือและจัดการเก็บเสบียงของตน

อวี้เหยามองดูบะหมี่ต้านต้านที่จับตัวเป็นก้อนพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่

เมื่อเห็นดังนั้น ลั่วเหมยจึงเอ่ยปลอบใจ "ไม่เป็นไรหรอกน่า ยังพอกินได้อยู่นะ"

อวี้เหยารับคำในลำคอ ก่อนจะรีบโซ้ยบะหมี่สองชามนั้นร่วมกับลั่วเหมยอย่างรวดเร็ว

เอาจริงๆ นะ ถึงแม้มันจะจับตัวเป็นก้อน แต่มันก็ยังอร่อยมากๆ อยู่ดี!

อวี้เหยาแทบจะน้ำตาไหล

เธออดคิดไม่ได้ว่า ถ้าหาก... ถ้าหากในอนาคตเธอสามารถอยู่กับลั่วเหมยได้ตลอดไป ด้วยฝีมือการทำอาหารของลั่วเหมยบวกกับเสบียงมหาศาลที่เธอมี...

เธอจินตนาการไม่ออกเลยว่าชีวิตจะมีความสุขมากมายขนาดไหน!

...ทั้งสองจัดการเก็บกวาดทุกอย่างให้เรียบร้อยแล้วเดินออกมา ขับรถที่จอดอยู่ไม่ไกลนักมาจอดต่อท้ายรถบรรทุกของทหาร

หลังจากปักหลักเรียบร้อยแล้ว ผู้กองฟางก็ให้คนนำน้ำดื่มและบิสกิตอัดแท่งมามอบให้

ลั่วเหมยโบกมือปฏิเสธ เธอเพียงแค่หยิบมันฝรั่งทอดกรอบถุงหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเดินทาง แล้วชูให้ผู้กองฟางดูพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ อย่างรักษาระยะห่าง

จากนั้นเธอก็เอนหลังพิงประตูรถสภาพซอมซ่อพลางหยิบมันฝรั่งทอดเข้าปากอย่างอ้อยอิ่ง

เมื่อผู้กองฟางเห็นเช่นนั้น เขาก็เข้าใจได้ทันทีว่าพวกเธอไม่ได้ขาดแคลนเสบียง จึงไม่ได้คะยั้นคะยออีก

เขาหันไปปลอบประโลมชาวบ้านธรรมดาที่กำลังอกสั่นขวัญแขวนอยู่บนรถบรรทุกทหารแทน

เมื่อมีหนทางตามหาเพื่อนร่วมทีม อารมณ์ของลั่วเหมยก็ดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

เธอไม่ต้องฝืนทำเป็นเข้มแข็ง และคอยปลอบใจตัวเองซ้ำๆ ว่า 'ไม่มีข่าวร้ายคือข่าวดี' อีกต่อไป

แต่กลับรู้สึกผ่อนคลายจากใจจริง

อวี้เหยาเดินเข้ามาหาแล้วยื่นขวดน้ำส่งให้

ลั่วเหมยรับไปถือไว้ด้วยมือข้างหนึ่ง ส่วนอีกข้างก็ยื่นถุงมันฝรั่งทอดไปตรงหน้าอวี้เหยา "กินไหม?"

"ไม่อ่ะ ฉันไม่ชอบรสแตงกวา"

"รสแตงกวาออกจะอร่อยนะ?" ลั่วเหมยทำหน้างุนงง

"ฉันไม่ได้บอกว่ามันไม่อร่อยเสียหน่อย"

"แล้วทำไมถึงไม่ชอบล่ะ?"

"แค่มันอร่อยก็ไม่ได้แปลว่าฉันต้องชอบนี่ จริงไหม? ฉันเองก็สวยซะขนาดนี้ จำเป็นเหรอที่ทุกคนจะต้องมาชอบฉัน?"

ลั่วเหมยถึงกับอึ้งกับคำพูดเหล่านั้น ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น

"พี่สาว พี่นี่หลงตัวเองไม่เบาเลยนะ!"

"ก็ไม่เท่าไหร่นะ" อวี้เหยาตอบพลางหยิบเยลลี่หมีกระปุกหนึ่งออกมาจากเป้และโยนเข้าปากไปหนึ่งชิ้น

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังกินขนม พูดคุย และหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน

อวี้เหยาก็บังเอิญสังเกตเห็นว่าจุดสีแดงบนแผนที่เริ่มรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว ด้วยความเร็วที่ทำให้เธอรู้สึกประหลาดใจ

ขณะที่เธอกำลังคาดเดาว่าทำไมฝูงซอมบี้ถึงไปรวมตัวกันตรงนั้น วิทยุสื่อสารที่ห้อยอยู่ตรงเอวก็ดังขึ้นอย่างกะทันหัน

ครืด... ครืด... "...ช่วย... ช่วย... พวกเราด้วย..."

ดูเหมือนว่าจะเป็นเสียงของถานเฮ่อ

"...อย่า... มา... ไม่... เอา..."

คราวนี้เป็นเสียงของจี้เหยียน

เห็นได้ชัดว่าพวกเขากำลังตกอยู่ในอันตราย

อวี้เหยากำวิทยุสื่อสารแน่น หัวใจของเธอกระตุกวูบ เธอรีบขยายรายละเอียดบนแผนที่ตรงจุดที่ซอมบี้รวมตัวกันทันที

แล้วก็เป็นไปตามคาด เธอพบจุดสีน้ำเงินหลายจุดกำลังหนีตายอย่างเอาเป็นเอาตาย

จิ๊ น่ารำคาญชะมัด!

ใครจะอยากไปช่วยพวกเขากัน!

จิตใต้สำนึกของเธอสั่งให้ปฏิเสธในทันที

ทว่า ก่อนที่เธอจะได้เอ่ยปาก เธอก็สังเกตเห็นไอคอนรูปหีบสมบัติอันโดดเด่นปรากฏอยู่บนหนึ่งในจุดสีน้ำเงินเหล่านั้น ซึ่งกำลังเคลื่อนที่อย่างรวดเร็วไปตามจังหวะการหนีของพวกเขา

เดี๋ยวนะ!

มีสมบัตินี่นา!!!

สมบัติชิ้นนี้นี่เองที่ดึงดูดพวกซอมบี้!!!