บทที่ 10 รีวิวทะลุมิติระดับติดลบ

บทที่ 10 รีวิวทะลุมิติระดับติดลบ

"ไม่ เล่ยเชี่ยเอ่อร์ไม่ใช่ผู้หญิงแบบนั้น ความกระตือรือร้นนั่นมันก็แค่ฉากหน้า จริงๆ แล้วเธอเป็นคนสงวนท่าทีมากนะ ฉันตามจีบเธอมาตั้งปีกว่าถึงเพิ่งจะมีความคืบหน้า คนอื่นที่ไม่ได้มีความผูกพันเป็นพื้นฐานกับเธอ เธอไม่มีทางยอมรับหรอก!" ฟ่านเท่อซีกล่าวอย่างหนักแน่นจริงจัง

หวังเฟิงเข้าใจความรู้สึกแบบนี้ดี ในเวลาแบบนี้ต่อให้พูดจนน้ำลายแตกฟองก็ไม่มีประโยชน์

ปืนลูกโม่หกรังเพลิงกระบอกนี้ส่งไปก็สูญเปล่า สำหรับเล่ยเชี่ยเอ่อร์แล้วมันก็เป็นแค่รายได้เสริมอีกก้อนหนึ่งเท่านั้นแหละ

"อาซีปา เล่ยเชี่ยเอ่อร์ออกจะยอดเยี่ยมขนาดนั้น คนตามจีบย่อมมีไม่น้อย ปืนลูกโม่หกรังเพลิงอาจจะแพงสำหรับพวกเรา แต่สำหรับคนอื่นมันอาจจะไม่ใช่ ในวิหารศักดิ์สิทธิ์มีพวกลูกเศรษฐีอยู่ตั้งเยอะ ฉันว่าปืน H8 ของโรงงานอาวุธปืนวิลสันยังจะดูเจ๋งกว่านะ การจ่ายพลังวิญญาณก็ลื่นไหลกว่า รูปลักษณ์ภายนอกก็ดูเท่และดึงดูดสายตามากกว่า ถ้าเอาปืน H8 ไปมอบให้ ฉันว่าโอกาสสำเร็จต้องสูงกว่าแน่!"

ฟ่านเท่อซีชะงักไปเล็กน้อย มันก็มีเหตุผลจริงๆ เล่ยเชี่ยเอ่อร์เคยบอกไว้ว่าวันนั้นจะเชิญเพื่อนๆ ของเธอมาด้วย สมมติว่ามีคนคิดแบบเดียวกับเขาล่ะ แน่นอนว่าเขาเชื่อมั่นว่าเล่ยเชี่ยเอ่อร์มีใจให้เขาแค่คนเดียว แต่พวกตัวผู้ที่กำลังติดสัดพวกนั้นมันห้ามกันไม่ได้หรอก H8 ดีกว่า H8 มีพลังทำลายล้างสูงกว่า!

"อาเฟิง เงินในมือฉันรวมๆ กันแล้วมีอยู่แค่ 6,500 รีโอ แต่ปืน H8 รุ่นที่ถูกที่สุดก็ปาเข้าไป 18,000 รีโอแล้วนะ ต่อให้เป็นมือสองก็ยังตั้ง 12,000 รีโอ!" ฟ่านเท่อซีเอ่ยอย่างปวดขมับ

"บ้าเอ๊ย นายไปคิดเรื่องของมือสองได้ยังไง นี่มันเป็นการดูถูกเทพธิดาชัดๆ จะซื้อทั้งทีมันก็ต้องเป็นของใหม่สิ!" พูดจบหวังเฟิงก็รีบตวัดปากกาเขียนอะไรบางอย่างลงบนกระดาษแล้วยื่นส่งให้ฟ่านเท่อซี

"นี่คือสูตรโอสถเวทที่จะทำให้พวกเรารวยเละ!" หวังเฟิงตีหน้าขรึมและกล่าวอย่างจริงจัง "เมื่อคืนฉันเฝ้ามองดูโหราศาสตร์บนท้องฟ้า จู่ๆ ก็เกิดการหยั่งรู้จนได้สูตรโอสถเวทระดับเทพมา โอกาสที่พวกเราจะสร้างเนื้อสร้างตัวแล้วก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตมาถึงแล้ว!"

"เมื่อคืนฝนตกหนักจนฉันกับเล่ยเล่ยเปียกปอนไปหมด นายไปดูดาวที่ไหนมาวะ?" ฟ่านเท่อซีทำหน้าขยะแขยง แต่ไม่นานก็เปลี่ยนเป็นใบหน้าเคลิ้มฝัน "เมื่อคืนตอนไปส่งเล่ยเล่ยกลับหอพัก ตัวเธอเปียกชุ่มไปหมดเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้เธอจะไม่สบายหรือเปล่า..."

"ให้ตายเถอะ เลิกเพ้อเจ้อสักที ฉันจะทนไม่ไหวแล้ว สรุปว่านายจะเอาด้วยไหม!"

"เอาสิ ฟังนายทุกอย่างเลย!" ฟ่านเท่อซีขยี้หน้าตัวเอง H8 ดีกว่า H8 ถึงจะคู่ควรกับเล่ยเชี่ยเอ่อร์

"ในยุคสมัยนี้ อะไรหาเงินได้เร็วที่สุด? ก็ต้องเป็นการปรุงโอสถเวทอยู่แล้ว ลงทุนน้อยแต่ได้กำไรมหาศาล ตอนนี้นายออกทุน ส่วนฉันออกแรง อย่าหาว่าพี่ชายคนนี้ไม่ดูแลนายล่ะ มีเงินก็ต้องหาด้วยกัน มีความมั่งคั่งก็ต้องรวยไปด้วยกัน" หวังเฟิงชี้ไปที่ชื่อตัวยาที่เขียนอย่างโย้เย้บนใบสั่งยา "นี่ไง วัตถุดิบตามนี้ อย่างละสิบชุด ถ้ารวบรวมมาครบ ฉันก็สามารถเริ่มทำเงินให้พวกเราได้เลย"

"รากหญ้าหนามทองคำ 80 ส่วน, กลีบดอกเถาวัลย์ปฐพี 50 กรัม, ผลบัวหลับใหลหมอกน้ำแข็ง 50 ผล, เถาวัลย์แสงจันทร์..." ฟ่านเท่อซีอ่านทวน

ทว่าบนใบหน้าของเขากลับปรากฏแววตาผิดหวังขึ้นมาอย่างรวดเร็ว ถึงจะไม่เคยกินเนื้อหมูแต่อย่างน้อยก็ต้องเคยเห็นหมูวิ่ง สายศิลปะการต่อสู้มักจะบาดเจ็บกระดูกหักอยู่บ่อยๆ เขาจึงค่อนข้างคุ้นเคยกับโอสถเวทพื้นฐานที่ใช้ในการฟื้นฟูร่างกายอยู่บ้าง "นอกจากไอ้หญ้าเนตรภูตผีนี่ที่ดูแปลกๆ หน่อย ที่เหลือมันก็เป็นแค่ของธรรมดาทั่วไปทั้งนั้นเลยนี่นา แบบนี้มันจะไปปรุงเป็นอะไรได้?"

"นี่มันความลับทางการค้า พูดไปนายก็ไม่เข้าใจหรอก ถ้านายคิดว่าปืนลูกโม่หกรังเพลิงคู่ควรกับเล่ยเชี่ยเอ่อร์แล้วล่ะก็ ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน"

ประโยคสุดท้ายกระแทกใจฟ่านเท่อซีเข้าอย่างจัง ตอนนี้เขาเองก็รู้สึกแล้วว่าปืนลูกโม่หกรังเพลิงคงจะหมดหวังพิชิตใจเธอแน่ๆ

บนใบหน้าของหวังเฟิงประดับไปด้วยรอยยิ้มอันจริงใจ ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว แทนที่จะปล่อยให้ยัยสาวชาเขียวมาปอกลอกเอาเงินแต่งเมียของเพื่อนไป สู้เอามาทุ่มเทให้กับมิตรภาพของพวกเขายังจะดีเสียกว่า ตัวเขาเองก็กำลังขาดแคลนเงิน การปรุงโอสถเวทเป็นวิธีที่ปลอดภัยและรวดเร็วที่สุด ซึ่งเขาก็ค่อนข้างมั่นใจในฝีมือตัวเองพอสมควร

เมื่อมีเป้าหมาย หวังเฟิงก็เริ่มวางแผนอย่างกระตือรือร้น แต่พูดก็พูดเถอะ เขาตกหล่นอะไรไปหรือเปล่า? ปกติแล้วการทะลุมิติมันก็ต้องมีระบบติดตัวมาด้วยไม่ใช่เหรอ แล้วระบบของเขามันอยู่ไหนล่ะ หรือเป็นเพราะเขายังไม่ได้สั่งเปิดใช้งานด้วยตัวเอง?

จู่ๆ ภายในใจของหวังเฟิงก็ร้อนรุ่มขึ้นมา ให้ตายสิ ถ้ามีระบบคอยช่วยเหลือล่ะก็ ไม่ช้าก็เร็วเขาจะทำให้คลาริด้าคุกเข่าเรียกเขาว่าพ่อให้ได้ ส่วนไอ้หน้าสวยหลานเทียนนั่น เขาจะจับตอนให้กลายเป็นขันทีซะ

"ไอริส เรียกหน้าต่างควบคุม!" หวังเฟิงคิดเพลินจนเผลอดีดนิ้วและตะโกนออกมา หัวใจดวงน้อยๆ เต้นรัวแรง

ของพวกระบบมันก็เหมือนกับคาถาเปิดประตูนั่นแหละ ไม่จำเป็นต้องคิดคาถาให้มันซับซ้อนวุ่นวาย สิ่งที่จำเป็นก็คือความตรงไปตรงมาและมีประสิทธิภาพต่างหาก

สามวินาทีต่อมา ภายในห้องยังคงเงียบกริบ บรรยากาศดูจะกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อย

ฟ่านเท่อซีจ้องมองเขาตาค้าง พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่ พี่หวังเฟิงดูจะไม่ค่อยฉลาดเท่าไรนักตั้งแต่โดนระเบิดไปคราวนั้น การลงทุนครั้งนี้ของเขามันจะเสี่ยงเกินไปหน่อยไหมนะ

"นะ... นี่ต้องใช้เวลานานแค่ไหนถึงจะเริ่มได้กำไรล่ะ..."

"นั่นก็ขึ้นอยู่กับความเร็วในการหาวัตถุดิบของนายแล้วล่ะ" หวังเฟิงยักไหล่อย่างไม่ยี่หระ

ไม่มีระบบ ไม่มีมหาศาสตราเทพ แล้วก็ไม่มีคู่หมั้นที่รังเกียจคนจนแต่รักคนรวย แบบนี้ยังจะเรียกว่าทะลุมิติได้อีกเหรอ?

โกงก็โกงได้ไม่สุด ต้องร้องเรียน ขอรีวิวติดลบ!

แต่ลองคิดในมุมกลับกัน นั่นก็หมายความว่าความเป็นไปได้ที่เขาจะแก้ไขข้อผิดพลาดนี้ก็เพิ่มสูงขึ้นด้วยเช่นกัน

............

นอกจากฉากในคุกใต้ดินที่ดูจะรุนแรงไม่เหมาะกับเด็กไปสักหน่อย การกวาดห้องน้ำก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร

ในชาติก่อนตอนที่หวังเฟิงตกอับ งานหนักงานสกปรกแบบไหนบ้างที่เขาไม่เคยทำ ตอนที่หิวจัดๆ แม้แต่หน้าตาศักดิ์ศรีก็ยังยอมกินประทังชีวิตได้เลย

กวาดห้องน้ำก็กวาดห้องน้ำสิ แต่ทว่าเมื่อหวังเฟิงหิ้วถังน้ำเดินฮัมเพลงเข้าไปในห้องน้ำรวมของสาขาศิลปะการต่อสู้ที่เขาต้องทำความสะอาด ถังน้ำในมือก็ร่วงหล่นกระแทกพื้นเสียงดังโครม

นี่มันห้องน้ำบ้าอะไรเนี่ย? ทำไมห้องน้ำของสาขาศิลปะการต่อสู้ถึงได้ใหญ่โตโอ่อ่าขนาดนี้? นี่กำลังจะสื่อถึงอะไรกัน?

พื้นกระเบื้องกว้างขวางขนาดสี่ถึงห้าร้อยตารางเมตร ห้องน้ำบางห้องมีขนาดใหญ่แทบจะเท่ากับหอพักเดี่ยวของเขาอยู่แล้ว แถมเพดานโปร่งด้านบนที่สูงตระหง่านถึงหกเมตรก็ยิ่งทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงขาม นี่สร้างมาเพื่อเตรียมไว้ให้พวกยักษ์ใช้หรือไง?

คนเตี้ยหน่อยต่อให้กระโดดสุดตัวก็ยังเอื้อมไม่ถึงเลย

ในสมาพันธ์คมดาบ งานบริการหลังบ้านทั้งหมดของวิหารศักดิ์สิทธิ์ล้วนมีอาสาสมัครจำนวนมหาศาลคอยดูแล แถมยังต้องผ่านการคัดกรองอย่างเข้มงวด การได้ทำงานรับใช้วิหารศักดิ์สิทธิ์ถือเป็นพิธีชำระล้างบาปรูปแบบหนึ่งของผู้ศรัทธา พวกเขาไม่เพียงแต่ไม่ต้องการค่าตอบแทนเท่านั้น แต่ยังทำงานด้วยความเลื่อมใสศรัทธาอย่างแรงกล้า ขัดถูจนสะอาดเอี่ยมอ่องไร้ฝุ่นละออง ถึงขั้นมีผู้ศรัทธาคลั่งศาสนาบางคนยอมดื่มน้ำจากชักโครกเพื่อพิสูจน์ให้เห็นว่ามันสะอาดหมดจดแค่ไหน

ให้ตายสิ

หวังเฟิงเริ่มลงมือทำความสะอาดอย่างเชื่องช้า พลางจัดระเบียบความคิดไปด้วย แบบนี้จะได้ช่วยให้ละเลยภาพบางอย่างไปได้ ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นห้องน้ำในมิติไหน มันก็ไม่มีทางส่งกลิ่นหอมหวนได้หรอก

เขาเดินไปคิดไป จนถังน้ำไปกระแทกเข้ากับใครคนหนึ่ง "อ๊ะ ขอโทษที"