ตอนที่ 338 ยากจะปฏิเสธความรับผิดชอบ

"เข้าใจแล้ว!"

ทุกคนขานรับ

ทันใดนั้น ผู้อำนวยการสวี่เจ๋อก็เรียกอาจารย์ผู้ฝึกสอนของสำนักศึกษาเขตกลางท่านหนึ่งมา เพื่อให้เขาจัดการเรื่องที่พักและรับคะแนนห้าล้านคะแนนให้แก่นักเรียนที่รั้งอยู่เหล่านี้

เมื่อได้คะแนนห้าล้านคะแนนนี้มา อันดับของกลุ่มอสูรในสำนักศึกษาเขตตะวันตกก็พุ่งพรวดขึ้นมา อยู่ในอันดับที่สองของตารางจัดอันดับทีมทันที!

ส่วนทีมอู๋เซี่ยง ยังคงเป็นอันดับที่หนึ่ง

เพราะทีมอู๋เซี่ยงก็ได้รับห้าล้านคะแนนเช่นกัน

ด้วยเหตุนี้ กลุ่มอสูรจากสำนักศึกษาเขตตะวันตก กลุ่มจากสำนักศึกษาเขตทักษิณ และกลุ่มจากสำนักศึกษาเขตบูรพา จึงได้เข้าพักในสำนักศึกษาเขตกลาง

พวกเขาไม่ได้พักอยู่รวมกับนักเรียนของสำนักศึกษาเขตกลาง ทว่าพักอยู่ในเรือนรับรองของสำนักศึกษาเขตกลาง

เรือนรับรองนั้นกว้างใหญ่มาก ดังนั้นกลุ่มจากทั้งสามเขตจึงพักอยู่ในเรือนรับรองหลังเดียวกัน

ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นและทีมอู๋เซี่ยงมาส่งกลุ่มอสูรเข้าเรือนรับรองด้วยตัวเอง ก่อนจากกัน ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นและคนอื่น ๆ ต่างก็กำชับพวกเขา

"สองเดือนนี้ พวกเจ้าจงอยู่แต่ในสำนักศึกษาเขตกลางให้ดี อย่าได้ออกไปข้างนอก"

ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นกล่าวด้วยความหวังดีและห่วงใย

"ท่านผู้อำนวยการ โปรดวางใจ พวกเราจะรั้งอยู่ในสำนักศึกษาเขตกลางและบำเพ็ญเพียรอย่างดีเจ้าค่ะ"

เสิ่นเยียนตอบกลับ

ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า จากนั้นก็ส่งเสียงผ่านปราณจิตถึงเสิ่นเยียนด้วยสีหน้าลึกลับซับซ้อน

"อย่าให้เผยซู่เปิดเผยสถานะเด็ดขาด"

"เจ้าค่ะ ข้าจะจับตาดูเขาเอง"

เสิ่นเยียนรับคำอย่างหนักแน่น

"อีกอย่าง ทรัพยากรการบำเพ็ญเพียรของสำนักศึกษาเขตกลางนั้นดีกว่าสำนักศึกษาเขตตะวันตกของเรามากนัก หากพวกเจ้าพบเจอทรัพยากรที่เหมาะสมกับตนเอง ก็จงใช้คะแนนของทีมแลกมาเสีย อย่าปล่อยให้โอกาสในครั้งนี้เสียเปล่า"

ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นกำชับต่อ

"อืม"

เสิ่นเยียนพยักหน้า

"ศิษย์น้องเสิ่น ไว้พบกันใหม่ในอีกสองเดือนข้างหน้า"

ตอนนั้นเอง อินซือเยี่ยนก็เอ่ยขึ้น

"รักษาตัวด้วย"

เฉียวหรูอีตบไหล่เสิ่นเยียน เผยรอยยิ้มกล่าว

เสิ่นเยียนรับคำทีละคน

ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นและคนอื่น ๆ ก็ได้กำชับพวกของเวินอวี้ชูอีกสองสามประโยค ให้พวกเขาพยายามอย่าทำตัวโดดเด่น  ในสำนักศึกษาเขตกลางในช่วงสองเดือนนี้

"พวกเราทราบแล้วขอรับ"

ผ่านไปไม่นาน ผู้อำนวยการเสวียนอวิ๋นก็พาทีมอู๋เซี่ยงออกจากสำนักศึกษาเขตกลางไป ส่วนผู้ที่จากไปก่อนพวกเขาก็คือผู้อำนวยการสำนักศึกษาเขตอุดรและโหยวฮั่วจิง

เรือนรับรองของสำนักศึกษาเขตกลางนั้น ดีกว่าโรงเตี๊ยมข้างนอกเสียอีก

แต่ละคนมีห้องพักคนละหนึ่งห้อง

ส่วนคนทั้งแปดแห่งกลุ่มอสูรนั้นพักอยู่ใกล้กับกลุ่มของสำนักศึกษาเขตทักษิณมาก

อันที่จริง กลุ่มของสำนักศึกษาเขตทักษิณ เหลือเพียงทีมถูเซียนเท่านั้น และกลุ่มของสำนักศึกษาเขตบูรพาก็เหลือเพียงทีมก้ายซื่อเช่นกัน

โดยรวมแล้ว จำนวนคนไม่ถือว่ามากนัก

ก่อนที่เสิ่นเยียนจะเข้าห้องพักในเรือนรับรอง นางกวาดสายตาอันมืดมนเดาทางไม่ถูกมองไปยังอิ๋งฉีที่ยืนอยู่ในลานเรือนแวบหนึ่ง

ส่วนอิ๋งฉีก็รับรู้ถึงสายตานั้นได้อย่างฉับไว ทว่าเมื่อเขาหันไปมอง ก็เห็นเพียงแผ่นหลังของพวกเสิ่นเยียนเท่านั้น

แววตาของอิ๋งฉีวูบไหว ลอบคิดในใจ เสิ่นเยียนผู้นี้ดูเหมือนจะมีความรู้สึกบางอย่างต่อเขาที่บอกไม่ถูก มันคือความเป็นศัตรู? จิตสังหาร? หรือการแอบมอง?

ก่อนหน้าที่จะดำเนิน โครงการห้าสำนักเขาและนางไม่เคยพบกันมาก่อน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการพูดคุยแลกเปลี่ยนใด ๆ

อิ๋งฉีคิดไปคิดมา จู่ ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ในตอนที่คำตอบกำลังจะหลุดออกจากปาก ก็มีคนเรียกเขาสองสามครั้ง

"อิ๋งฉี? อิ๋งฉี?"

"ศิษย์พี่หญิงกงซุน มีอันใดหรือ?"

ความคิดของอิ๋งฉีถูกขัดจังหวะ เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย เงยหน้ามองกงซุนอวิ้น เอ่ยปากช้า ๆ

"ต่อจากนี้ ทีมเฟิงเสินของพวกเราต้องเก็บตัวฝึกตน เรื่องดูแลพวกเขา คงต้องมอบหมายให้เจ้าแล้ว"

กงซุนอวิ้นมีสีหน้าเคร่งเครียดกล่าว

อิ๋งฉีได้ยินดังนั้น ก็ลังเลไม่นานนัก จึงตอบตกลงไป

"ขอบใจเจ้ามาก อิ๋งฉี"

คิ้วของกงซุนอวิ้นคลายออก นางไม่เพียงต้องไปเก็บตัวฝึกตน แต่ยังต้องจัดพิธีศพให้สหายที่ตายไปอีกด้วย

"ศิษย์พี่หญิงไยต้องกล่าวคำเกรงใจเช่นนี้ด้วยเล่า?"

อิ๋งฉีรู้ดีว่าแรงกดดันที่กงซุนอวิ้นแบกรับไว้นั้นยิ่งใหญ่นัก จึงหัวเราะหยอกล้อ

กงซุนอวิ้นยิ้มบาง ๆ

"เนี่ยสวิน เจ้าจะไม่รั้งอยู่ในสำนักศึกษาเขตกลางกับพวกเราจริง ๆ หรือ?"

ในขณะเดียวกัน เหยียนเหยาก็มองเนี่ยสวินด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไปมา กล่าวว่า

"ข้ามีธุระต้องจัดการ จำเป็นต้องกลับไปวิถีหวงซานแห่งเขตทักษิณสักรอบ"

เนี่ยสวินเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ธุระอันใด?"

"ไม่มีอะไรจะบอกกล่าว"

"เนี่ยสวิน หากเจ้าจัดการธุระเสร็จแล้ว จะยังกลับมาที่เมืองเขตกลางอีกใช่หรือไม่?"

สีหน้าของเหยียนเหยาแข็งค้างไปเล็กน้อย นางกดข่มอารมณ์ไว้ เอ่ยถามอย่างสงบ

"ไม่แน่ใจ"

เนี่ยสวินส่ายหน้า มือข้างหนึ่งกางร่มกระดาษสีฟ้าอ่อน ใบหน้าดูซีดเซียวเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่าอาการบาดยังไม่ฟื้นตัวดีนัก

"เนี่ยสวิน ข้าหวังว่าเจ้าจะมานะ"

เมื่อเหยียนเหยาได้ยินดังนั้น ในใจก็ราวกับถูกมีดกรีด เจ็บปวดจนเลือดโชก นางเงยหน้าจ้องมองเนี่ยสวิน ด้วยน้ำเสียงที่แฝงแววเว้าวอน

เนี่ยสวินทอดถอนใจแผ่วเบา

"เหยียนเหยา สายตาของเจ้าไม่จำเป็นต้องหยุดอยู่ที่ข้าหรอก"

คำพูดนี้เทียบเท่ากับการปฏิเสธอย่างอ้อม ๆ แล้ว

เหยียนเหยาร่างกายแข็งทื่อไปทั้งตัว ในใจมีความรู้สึกเหมือนถูกฉีกหน้ากลางผู้คน ทำให้จู่ ๆ นางก็รู้สึกชาหนึบที่หนังศีรษะ อดคิดไม่ได้ว่า ความชอบของตัวเองถูกเขามองทะลุปรุโปร่งมาตั้งนานแล้วใช่หรือไม่?

แต่...

ต่อให้ถูกเขามองออกแล้วจะเป็นไรไป?

นี่ก็เป็นแค่การเปลี่ยนจากที่ลับมาเป็นที่แจ้งเท่านั้น

"เนี่ยสวิน ต้องมีสักวันที่เจ้าจะเห็นความดีของข้า และหยุดสายตาไว้ที่ข้า"

มุมปากของเหยียนเหยายกขึ้น ส่งเสียงผ่านปราณจิตบอกเขา

เมื่อเนี่ยสวินได้ยินดังนั้น เห็นได้ชัดว่าตกตะลึงกับคำพูดของนางไปชั่วขณะ

"เนี่ยสวิน ข้าจะรอเจ้ามานะ"

เหยียนเหยาส่งยิ้มทางแววตา

"เจ้าจะทำตัวเองให้ลำบากไปไย? บนโลกใบนี้ มีบางเรื่องที่ไม่อาจฝืนใจกันได้"

เนี่ยสวินเงียบไปครู่หนึ่ง ทอดถอนใจแผ่วเบา

เหยียนเหยายังอยากจะพูดอะไรอีก แต่ก็เห็นเนี่ยสวินเอ่ยทักทายคนอื่น ๆ จากนั้นก็ก้าวเท้าเดินออกจากเรือนรับรองไป

"เนี่ยสวิน!"

เหยียนเหยาสีหน้าย่ำแย่

และหลังจากที่เนี่ยสวินเดินออกจากประตูเรือนรับรองไปแล้ว ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย กางร่มกระดาษสีฟ้าอ่อน พลางหันกลับมามองแวบหนึ่ง

การมองแวบนี้ ในหัวของเขากลับปรากฏร่างของเด็กสาวผู้หนึ่งขึ้นมา

การจากลากันในครั้งนี้ ก็ไม่รู้ว่าเมื่อใดจะได้พบกันอีก?

เขาค่อย ๆ ดึงสายตากลับมา

ตอนที่อยู่ในแดนต้องห้าม ผนึกสลักวิถีหวงซานของเขาได้ถูกทำลายไปแล้ว ยามนี้ตบะของเขาจึงบรรลุถึงขอบเขตระดับสวรรค์ขั้นสิบจุดสูงสุด

เขารู้ดีว่า ขอเพียงเขาเก็บตัวฝึกตนอีกสักระยะหนึ่ง ก็จะสามารถทะลวงผ่านพันธนาการของขอบเขตระดับสวรรค์ บรรลุสู่อีกขอบเขตหนึ่งได้

ทว่า ก่อนที่เขาจะออกจากเขตกลาง เขายังอยากไปดูสถานการณ์ที่ทางเข้าออกแดนต้องห้ามสักหน่อย เขาอยากรู้ว่าบุรุษที่ชื่อว่า 'เฟิงสิง' ผู้นั้น จะสามารถต้านทานไอหมอกดำมากมายถึงเพียงนี้ได้หรือไม่?

และเขา...มีความสัมพันธ์อันใดกับเสิ่นเยียนกันแน่?

…

อีกด้านหนึ่ง

คนทั้งแปดของทีมเสิ่นเยียนได้เข้าไปในห้องเดียวกัน

หลังจากที่เสิ่นเยียนกางม่านพลังป้องกันการแอบฟังแล้ว จูเก่อโย่วหลินก็เริ่มเปิดปากพูด

"ข้านึกว่าวันนี้พวกเราจะต้องมาตายอยู่ที่เขตกลางเสียแล้ว ว่าแต่ สิงชุนแห่งจ้วนเซิงเทียนผู้นั้น เหตุใดจึงต้องพูดแทนพวกเราด้วย?"

"เขาก็แค่พูดแทนเสิ่นเยียนเท่านั้น"

เซียวเจ๋อชวนนั่งลง เอ่ยเรียบ ๆ

"ขออภัยด้วยหัวหน้า ครั้งนี้ เป็นเพราะเรื่องที่ข้าลอบสังหารเซี่ยโหวเหว่ยเผยพิรุธออกมา ข้ายากจะปฏิเสธความรับผิดชอบนี้ได้"

เวินอวี้ชูหลุบตาลง ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง

ในตอนนั้น มีเพียงเขาคนเดียวที่มีความสามารถทำให้ฝ่ายตรงข้ามสูญเสียสติสัมปชัญญะได้ ดังนั้น การที่พวกเขาสงสัยจึงไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผล

หากไม่ได้ผู้คนจากจ้วนเซิงเทียนเหล่านั้นช่วยเหลือ เกรงว่าวันนี้พวกเขาคงต้องเผชิญกับเคราะห์กรรมครั้งใหญ่เป็นแน่

"โธ่ เวินอวี้ชู เหตุใดเจ้าถึงคิดจะรับความผิดไว้คนเดียวเล่า? เซี่ยโหวเหว่ย พวกเราก็ร่วมมือกันจัดการไม่ใช่หรือ! หากไม่ใช่เพราะเขาแข็งแกร่งเกินไป จนสามารถดิ้นหลุดจากพันธนาการพลังจิตของเจ้าได้ พวกเราก็คงไม่เผยพิรุธหรอก"

จูเก่อโย่วหลินจิ๊ปากเบา ๆ