บทที่ 50 เขี้ยวซอมบี้, โลหิตเจียงซือทมิฬ, โน้ตข้อมูลลับ

หลังจากออกไปไล่ฆ่ามอนสเตอร์รอบหนึ่ง ชื่อของหวังหย่าจือก็เบียดเข้ามาอยู่ในสิบอันดับแรกของกระดานคะแนน!

ไม่นานนัก ชื่อของถงฉีและเฉาหย่าเสวียนก็ตามเข้ามาติดๆ!

หนึ่งห้องพัก ติดท็อปเทนถึงสี่คน!

คราวนี้ห้อง 200 ได้หน้าได้ตาสุดๆ!

ช่วยไม่ได้ ทรัพยากรมอนสเตอร์ทั้งชั้น ถูกสี่คนนี้เหมาเรียบวุธ

คนอื่นถ้าอยากแซงสี่คนนี้ อย่างน้อยต้องจัดการซอมบี้ให้ได้หนึ่งในสี่ของทั้งชั้น

[ประกาศหอพัก: ผู้เล่นชั้นสิบกำจัดมอนสเตอร์รวดเร็วเกินพิกัด มอนสเตอร์ในรอบที่สองจะไม่ขึ้นไปที่ชั้นสิบอีก]

"เชี่ยเอ๊ย ฆ่าไวไปอีกแล้ว แบบนี้พี่หลางจะไปลากมอนมายังไงล่ะ!" เฉาหย่าเสวียนอารมณ์ขึ้น จนเผลอหลุดคำหยาบออกมาบ้างแล้ว

"ไม่ใช่ ฆ่าช้าไปต่างหาก ถ้าตอนนั้นฉันลงมือฆ่าพวกหลิวเฉวียนให้หมดทุกคน ป่านนี้ซอมบี้ชั้นเก้าน่าจะวิ่งขึ้นมาแล้ว" สวี่หลางพูดเสียงเย็นเยียบ

ถงฉีสูดหายใจเฮือก "ซู้ด~ พี่หลาง ความคิดพี่อันตรายเกินไปแล้ว!"

คุยกันไปมือก็เก็บของไปไม่หยุด พริบตาเดียวก็เก็บของดรอปจนเกลี้ยง แล้วพากันกลับเข้าห้อง

หวังหย่าจือคอยระวังหลังให้ พอสามคนเข้าห้องครบ ก็รีบปิดประตู

ประสานงานรู้ใจ!

ผ่านเกมมาหนึ่งรอบ ทุกคนเรียนรู้ที่จะสนับสนุนกันและแบ่งหน้าที่กันอย่างชัดเจน

ต้องยอมรับว่าพัฒนาการรวดเร็วมากจริงๆ

ทั้งสี่คนนั่งล้อมวงกันบนโซฟา ถึงช่วงเวลาที่ทุกคนรอคอยมากที่สุด... การนับของรางวัล

สามสาวส่งเงินทั้งหมดให้สวี่หลางก่อน

[สินทรัพย์: 24,892 เหรียญทองแดง, 3 เหรียญเงิน, 0 เหรียญทอง]

สวี่หลางรายงานยอดเงิน แล้วเดาะลิ้น "จิ๊ อัตราดรอปเหรียญทองแดงของเจียงซือพวกนี้งั้นๆ แฮะ ไม่มีของมีค่าที่ฝังรวมกับศพด้วย ทั้งที่เป็นมอนสเตอร์เลเวล 2 แท้ๆ"

"พี่หลาง ปากศักดิ์สิทธิ์จริงๆ มีของฝังศพจริงๆ ด้วย!" ถงฉีหัวเราะร่า หยิบชามกระเบื้องเคลือบสวยงามใบหนึ่งขึ้นมา

[ชามลายคราม]

[ประเภท: เครื่องกระเบื้อง]

[เลเวล: 0]

[ความทนทาน: 3/3]

[ย่อยสลายได้รับ: เศษกระเบื้องลายคราม x3]

[เงื่อนไขเลื่อนขั้น: 10 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ของที่ฝังร่วมกับคนตาย นอกจากสวยก็ไม่มีประโยชน์อะไร แนะนำให้ปาทิ้ง]

สวี่หลางยิ้ม "วางไว้เถอะ อย่างน้อยก็เอาไว้ใส่ของได้"

ถงฉีพยักหน้า วางชามไว้ข้างๆ

ในบรรดาของดรอป มีของฝังศพพวกนี้อยู่ไม่น้อย คล้ายๆ กับเศษวิญญาณที่ดรอปจากวิญญาณอาฆาต คือเป็นขยะที่เก็บไว้ก็รกทิ้งก็เสียดาย

แต่มีไอเท็มสามอย่างที่สวี่หลางให้ความสนใจ

[เขี้ยวซอมบี้]

[ประเภท: ไอเท็ม]

[เลเวล: 2]

[ผลลัพธ์ (กลิ่นอายความตาย): อมเขี้ยวนี้ไว้ในปาก คุณจะได้รับกลิ่นอายของคนตาย ทำให้ภูตผีเข้าใจผิดว่าเป็นพวกเดียวกัน]

[ความทนทาน: 5/5]

[ย่อยสลายได้รับ: ผงกระดูก x3]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 90 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: ตอนเด็กๆ ผมมีฟันปลอมซอมบี้ เรืองแสงได้ด้วยนะ สาวๆ กลัวผมกันหมดเลย!]

...

[โลหิตเจียงซือทมิฬ]

[ประเภท: เลือด]

[เลเวล: 2]

[ผลลัพธ์: แปลงร่างเป็นเจียงซือทมิฬ 3 นาที ร่างกายแข็งแกร่งดุจเหล็กไหล พละกำลังมหาศาล]

[เงื่อนไขอัปเกรด: 120 เหรียญฝันร้าย]

[คำอธิบาย: กินฉันเข้าไป ร่างกายคุณจะแข็งไปทุกส่วน ยกเว้นกล้ามเนื้อฟองน้ำ (อวัยวะเพศ) กับต่อมใต้สมอง]

...

[โน้ตข้อมูลลับ]

[ประเภท: ไอเท็ม]

[เนื้อหา: มอนสเตอร์ที่แท้จริงซ่อนตัวอยู่ในโถงบันได]

[คำอธิบาย: ของพรรค์นี้ไม่มีเลเวล ย่อยสลายไม่ได้ อัปเกรดไม่ได้ อ่านขำๆ ก็พอ]

...

"พวกเธอดูโน้ตแผ่นนี้สิ" สวี่หลางหยิบโน้ตออกมา

"อาจจะเป็นไอ้ตัวที่สั่นกระดิ่งนั่น!" หวังหย่าจือนึกถึงเสียงกระดิ่งสยองขวัญ ก็รู้สึกขนลุกซู่

"น่าจะใช่" สวี่หลางพยักหน้า "ฉันนึกว่ารอบนี้จะมีมอนสเตอร์ดาหน้ากันมาหลายชนิดซะอีก ที่แท้ก็มีแค่เจียงซือ"

ก่อนหน้านี้เขาคาดว่ามอนสเตอร์ในรอบที่สองจะมีความหลากหลายกว่านี้ แต่ความจริงพิสูจน์แล้วว่าเขาคิดผิด

ถงฉีพูดแทรกขึ้นมา "เจียงซือพวกนี้ใช่พวก 'มอนสเตอร์สายถึก' ที่พวกผู้เล่นเก่าพูดถึงหรือเปล่าคะ รอบนี้ถึงจะมีมอนสเตอร์แค่ประเภทเดียว แถมไม่มีเลเวล 3 แต่ผู้เล่นตายกันเยอะมาก"

มอนสเตอร์สายถึกในความหมายของผู้เล่น มักมีจุดเด่นสองอย่าง คือพังประตูเก่ง และฆ่ายาก

เจียงซือมีครบทั้งสองข้อ

สวี่หลางยิ้มบางๆ

เขาดีใจที่ถงฉีและคนอื่นๆ รู้จักคิดวิเคราะห์ด้วยตัวเอง

พูดกันตามตรง เขาก็เป็นแค่ผู้เล่นใหม่ บางทีสมองคนเดียวก็คิดไม่ทัน

คุยกันไปได้สักพัก เฉาหย่าเสวียนก็ร้องขึ้นมา "สวี่หลาง มีคน @ฉันเต็มเลย!"

"เรื่องปกติ" สวี่หลางยักไหล่ เขาโดนจนชินแล้ว

"ฉันก็โดน!" ถงฉีเปิดห้องแชตดู ก็ทำหน้าเหวอเหมือนกัน

หวังหย่าจือก็เจอสถานการณ์คล้ายๆ กัน

สามสาวเพิ่งเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก เลยตื่นเต้นคุยกันเจี๊ยวจ๊าว

ส่วนสวี่หลางกวาดตามองเครือข่ายการค้า พบว่ามีคนขายข้าวเหนียวในราคา 400 เหรียญทองแดง เขาเลยเอาข้าวเหนียว 20 ชุดที่มีอยู่ไปวางขายบ้าง ตั้งราคาตัดหน้าเหลือ 399

ข้าวเหนียว 20 ชุดถูกกวาดเกลี้ยงในพริบตา

เงินเข้ากระเป๋าเกือบ 8,000 เหรียญทองแดง!

สวี่หลางถอนหายใจ พี่ชายเจียงซือไม่ได้จนหรอก แต่พี่แกเอาเงินไปแลกเป็นข้าวเหนียวหมดแล้วต่างหาก!

จากนั้น เขากว้านซื้อกระสุนเบอร์หกที่มีขายในตลาดมาจนเกลี้ยง สุดท้ายเงินในมือยังเหลืออีกสามหมื่นกว่าเหรียญทองแดง

"ไม่เคยมีการเริ่มต้นครั้งไหนจะสมบูรณ์แบบขนาดนี้มาก่อน!"

ถึงเกมรอบนี้เวลานอนจะน้อยลง แต่ผลตอบแทนที่ได้กลับมาไม่น้อยเลย แถมยังได้ฆ่ามอนสเตอร์อย่างสะใจ

จัดการธุระเสร็จ สวี่หลางเปิดดูข้อความส่วนตัว

กล่องข้อความแทบระเบิด!

ผู้เล่นจากเกมรอบแรกที่สวี่หลางเคยแอดเพื่อนไว้ เกินครึ่งส่งข้อความมาหาเขา

มีทั้งเยินยอ สงสัย และตกตะลึง!

สวี่หลางกวาดตาอ่านผ่านๆ แล้วกดเปิดข้อความของสวีหรูเยียน

[180 สวีหรูเยียน: มีป้อมปราการเลเวล 3 เหรอ ทำไมปั๊มแต้มไวจัง?]

[180 สวีหรูเยียน: ไม้สูงเกินป่า ลมย่อมหักโค่น จิ๊ๆๆ ไอ้หนู เพลาๆ หน่อยเถอะ อย่าเพิ่งรีบหงายไพ่ในมือหมด คะแนนสำคัญก็จริง แต่ชีวิตสำคัญกว่านะ!]

ข้อความของสวีหรูเยียนจบลงแค่นี้ คงเพราะรู้สึกเสียหน้าที่ต้องคุยอยู่ฝ่ายเดียว เลยเงียบไป

ความคิดแรกของสวี่หลางเมื่อเห็นข้อความพวกนี้คือ — ยัยสวีหรูเยียนนี่ขี้บ่นเหมือนกันแฮะ

ความคิดที่สองคือ...

เธอชอบฉันเหรอ?

สวี่หลางส่ายหน้า หนึ่งในสามความเข้าใจผิดครั้งใหญ่ของชีวิตลูกผู้ชายคือการคิดเข้าข้างตัวเอง ผู้หญิงสวยๆ คุยด้วยหน่อยก็ทึกทักว่าเขาชอบ ส่งข้อความเสียงมานิดหน่อยก็นึกว่าเขาอยากเป็นแฟนด้วย

[200 สวี่หลาง: ขอบคุณที่เป็นห่วง ทางนี้สบายดี]

[180 สวีหรูเยียน: ก็เพราะนายนั่นแหละ ตอนนี้ฉันร่วงไปอยู่อันดับห้าแล้ว]

สวี่หลางชะงัก รีบเปิดดูกระดานคะแนน พบว่าคะแนนของสวีหรูเยียนเพิ่มขึ้นก็จริง แต่อันดับร่วงจากที่สามลงไปอยู่ที่ห้า

[200 สวี่หลาง: เป็นหน้าที่ของเพื่อนร่วมตึกที่พึงกระทำ เราเป็นพวกเดียวกันนี่นา]

[180 สวีหรูเยียน: ขอบใจย่ะ!!]

หอพัก 180 สวีหรูเยียนกัดฟันกรอด

สำหรับผู้เล่นสายเกาะอย่างเนี่ยเสี่ยวจู๋ การที่สวี่หลางเหมามอนสเตอร์ทั้งชั้นไปคนเดียวถือเป็นเรื่องดี

แต่สำหรับผู้เล่นที่มีความทะเยอทะยานอย่างสวีหรูเยียน การกระทำของสวี่หลางคือการแย่งมอนสเตอร์ชัดๆ

วิญญาณอาฆาตในรอบแรกพลังป้องกันต่ำ สวีหรูเยียนสามารถฆ่าได้สบายๆ แถมมีสวี่หลางคอยดึงความสนใจ ไม่ต้องกลัวมอนสเตอร์เปลี่ยนเป้าหมาย เธอเลยฆ่าได้อย่างเพลิดเพลิน

แต่เจียงซือในรอบนี้หนังเหนียวเกินไป เธอพยายามแทบตายก็ฆ่าได้แค่สิบกว่าตัว

[200 สวี่หลาง: งั้นเธอไม่ลองลงไปช่วยชั้นเก้าดูล่ะ]

[180 สวีหรูเยียน: บอสใหญ่ชั้นสิบซ่อนตัวอยู่บันไดฝั่งซ้าย ใช้ก้นคิดก็รู้ว่าบอสใหญ่ชั้นเก้าต้องอยู่บันไดฝั่งขวา ขืนฉันลงไปตอนนี้ จะต่างอะไรกับการไปปลุกบอสก่อนเวลา?]

[200 สวี่หลาง: อาจจะไปลาสช็อตได้นะ บอสอาจจะกำลังอ่อนแออยู่]

[180 สวีหรูเยียน: งั้นนายไปสิ?]

[200 สวี่หลาง: ฉันไม่ใช่คนแบบนั้น]

ไม่ใช่คนแบบนั้น?

ฉันเป็นงั้นสิ!

บางครั้งการทุ่มหมดหน้าตักเพื่อเสี่ยงดวงก็จำเป็น แต่ไม่ใช่ทุกสถานการณ์จะเหมาะกับการเสี่ยง

อย่างเช่นตอนนี้

สวีหรูเยียนกล้ารับประกัน ต้องมีคนทนไม่ไหว แล้วลากมอนสเตอร์ข้ามชั้นแน่ๆ

ไอ้ตัวหนังเหนียวตีแรงพวกนี้ คือฝันร้ายของผู้เล่นชัดๆ ถึงรูปแบบการโจมตีจะซ้ำซาก แต่เล่นทุบประตูรัวๆ แบบนี้ ใครจะไปทนไหว?!

พูดได้เลยว่า ถ้าหอพักไหนไม่มีป้อมปราการเลเวล 2 ต่อให้มีประตูเลเวล 2 ก็ไม่มีทางต้านทานเจียงซือเกินห้าตัวไหว

สวีหรูเยียนรออย่างใจเย็นไม่นาน ก็ได้รับข้อมูลที่ต้องการ