บทที่ 49 ฟาร์มแต้ม! ฟาร์มแต้ม! ฟาร์มแต้ม!

"เชี่ยเอ๊ย เกิดอะไรขึ้น ทำไมคะแนนของสวี่หลางพุ่งอีกแล้ว!" ที่หอพักหมายเลข 2 จินซินร้องเสียงหลง

ในเวลานี้ ผู้เล่นจากหอพักหมายเลข 1 ได้ย้ายมาอยู่ที่หอพักหมายเลข 2 กันหมดแล้ว

นี่เป็นอีกหนึ่งกลยุทธ์การเล่น ผู้เล่นสามารถอาศัยจังหวะช่องว่างของเวลาหนึ่งชั่วโมง เข้าไปหลบในห้องคนอื่นได้ ซึ่งระยะเวลาคูลดาวน์ของการย้ายห้องก็ประมาณหนึ่งชั่วโมงเช่นกัน

ช่วยไม่ได้ ประตูเหล็กเล็กๆ ของพวกจินซิน ต้านทานเจียงซือได้ไม่กี่นาทีก็คงระเบิด จึงต้องใช้แผนนี้

ชายหนุ่มสวมแว่นกำลังส่องตาแมวดูการโจมตีของเจียงซือ พอได้ยินดังนั้นก็หันขวับ "นายว่าไงนะ!?"

"บัดซบ!" เหลยถิงสบถลั่น รีบกดดูกระดานคะแนน ก็พบว่าคะแนนของสวี่หลางพุ่งทะยานไม่หยุดจริงๆ

"ไอ้บ้าเอ๊ย มันทำบ้าอะไรของมันวะ?!" ผู้เล่นหญิงตกตะลึง

"ช่างหัวมันก่อน รีบหาวิธีจัดการเจียงซือแล้วรีบฟาร์มแต้มเร็ว!" ชายหนุ่มสวมแว่นตะคอก

เหลยถิงหน้าเครียด เปิดประตูห้อง ซัดฝ่ามือสายฟ้าออกไปหนึ่งที เป่าเจียงซือกระเด็นไปหลายตัว แล้วพุ่งตัวออกไปนอกห้อง

บนทางเดินหมอกขาวปกคลุมหนาแน่น เจียงซือบางตัวที่กำลังโจมตีห้องอื่นอยู่ พอสัมผัสได้ถึงความเคลื่อนไหวทางนี้ ก็รีบกระโดดดึ๋งๆ ตรงดิ่งเข้ามา

เหลยถิงไม่เกรงกลัว ซัดฝ่ามือสายฟ้าออกไปลูกแล้วลูกเล่า จนกระทั่งพลังจิตหมดเกลี้ยง ถึงค่อยกลับเข้าห้อง

พอปิดประตูเสร็จ เหลยถิงรีบหยิบอาหารระดับสูงออกมากิน เพื่อฟื้นฟูพลังกายและพลังจิต

แผนการเล่นแบบนี้เสี่ยงมาก โดยทั่วไปมีแต่ผู้เล่นเก่าเท่านั้นที่กล้าใช้

จินซินดูจนตาค้าง

เกมมันเล่นแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?

สมกับเป็นเทพจริงๆ!

เขาหารู้ไม่ว่า วิธีการเล่นแบบนี้เหลยถิงก็จำมาจากผู้เล่นเก่าคนอื่นอีกที และสาเหตุที่ต้องย้ายหอพัก ก็เพราะเหลยถิงอยู่ไม่รอดในหอพักเดิมนั่นแหละ

เทพในสายตาเขา ความจริงก็เป็นแค่ตัวประกอบในสายตาคนอื่น

ด้วยวิธีนี้ เหลยถิงปั๊มคะแนนได้อย่างรวดเร็ว ในขณะที่อาหารระดับสูงก็ถูกผลาญไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

...

หอพัก 200

เจียงซือหน้าประตูถูกฆ่าจนเกลี้ยง พอไม่มีตัวไหนโผล่มาอีก สวี่หลางก็เริ่มปฏิบัติการของเขา

โผล่หัวล่อเป้า!

เปิดประตู โผล่หัว ปิดประตู!

เข้ามาเยอะๆ เลยเจ้าพวกมอนสเตอร์!

เจียงซือที่กำลังโจมตีห้องอื่น พอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอาย "หนี้เลือด" อันเข้มข้น ก็เปลี่ยนเป้าหมายทันที กระโดดดึ๋งๆ เข้ามาส่งตายกันเป็นแถว

สวี่หลางซ่อนตัวอยู่ในห้อง มองดูเจียงซือล้มลงหน้าประตูตัวแล้วตัวเล่า จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนตัวเองเป็น "นักฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ซอมบี้" ขึ้นมาตงิดๆ

ถ้าอยู่ในเกมออนไลน์ ป่านนี้เขาคงได้ฉายาเท่ๆ ไปแล้ว

ศพมอนสเตอร์ที่ถูกฆ่าจะหายไปในไม่ช้า แต่ถึงอย่างนั้น หน้าห้อง 200 ก็มีกองของดรอปเจียงซือทับถมกันเป็นภูเขาย่อมๆ ดูอลังการงานสร้างไม่เบา!

เฉาหย่าเสวียนและสามสาวมองกองสมบัติหน้าห้อง แล้วแท็กมือกันด้วยความดีใจ

จบเกมรอบนี้เมื่อไหร่ ได้กอบโกยกันพุงกางอีกแน่!

"พวกเธอก็มาฟาร์มแต้มบ้างสิ" สวี่หลางส่งปืนโคลต์ให้เฉาหย่าเสวียน "คนละหนึ่งแม็กกาซีน เวียนกันยิง"

เฉาหย่าเสวียนชะงัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นตื่นเต้น คว้าปืนมาถือ "ได้เลย!"

ถงฉีและหวังหย่าจือตาเป็นประกาย

ในที่สุดก็ถึงตาพวกเธอออกโรงแล้ว!

ก่อนหน้านี้ทั้งสี่คนเคยคุยเรื่องแผนฟาร์มแต้มกันไว้ แต่ไม่คิดว่าโอกาสจะมาถึงเร็วขนาดนี้

หลังจากผ่านเกมรอบแรกมา ความตื่นกลัวของสามสาวในรอบที่สองก็ลดลงไปเยอะ ถึงขั้นเริ่มรู้สึกผ่อนคลายด้วยซ้ำ

นี่คือเหตุผลที่สวี่หลางกล้าให้พวกเธอฟาร์มแต้ม

ความมั่นใจเป็นสิ่งที่ต้องค่อยๆ สร้างขึ้นทีละนิด!

เปิดประตู ล้างแม็กกาซีน ปิดประตู เติมกระสุน เปลี่ยนคน แล้วก็เปิดประตูใหม่!

หลังจากวนลูปแบบนี้อยู่หลายรอบ หวังหย่าจือก็พูดขึ้นว่า "สวี่หลาง เดี๋ยวอย่าเพิ่งรีบปิดประตูนะ ฉันอยากลองดู"

สวี่หลางเลิกคิ้ว ยิ้มถาม "อยากลองจริงๆ เหรอ?"

"อื้ม!" หวังหย่าจือกระชับกระบี่ในมือ แววตามุ่งมั่น "นายเก็บข้าวเหนียวมาได้แล้วไม่ใช่เหรอ?"

ข้าวเหนียวเป็นไอเท็มที่ดรอปจากเจียงซือ สามารถแก้พิษศพได้

"ตกลง" สวี่หลางพยักหน้า

เฉาหย่าเสวียนและถงฉีมองหวังหย่าจือด้วยความกังวลระคนคาดหวัง

ถ้าหวังหย่าจือทำได้ ก็ไม่มีเหตุผลที่พวกเธอจะทำไม่ได้!

หวังหย่าจือมองจอกล้องวงจรปิดแวบหนึ่ง แล้วพุ่งตัวออกจากห้อง เผชิญหน้ากับเจียงซือ

ความกล้าหาญนี้ น่านับถือจริงๆ

และในความเป็นจริง การฆ่ามอนสเตอร์ก็ไม่ได้ยากอย่างที่จินตนาการไว้

ทางเดินฝั่งหนึ่งถูกเฉาหย่าเสวียนใช้ประตูเหล็กกล้าเขียวปิดกั้นมุมไว้ ดังนั้นหวังหย่าจือจึงรับมือเจียงซือแค่ฝั่งเดียว แถมยังมีหน้าไม้สำริดคอยยิงสกัดจังหวะพวกมัน ตราบใดที่เธอใช้วิชาดาบพื้นฐานและสเต็ปเท้าได้อย่างคล่องแคล่ว ก็ไม่มีปัญหา

แน่นอน ต้องรู้จักถอยให้ไว ไม่งั้นถ้าโดนล้อมก็จบเห่

ในขณะที่หวังหย่าจือกำลังฆ่าเพลิน เสียงกระดิ่งในโถงทางเดินก็ดังสนั่นขึ้นมาทันที

หวังหย่าจือเซถลา ยกมือเกุมศีรษะ

เจียงซือตัวหนึ่งอ้าปากกว้างโชว์เขี้ยว กระโดดพุ่งเข้ามา สองแขนเหยียดตรงแทงเข้าใส่หน้าผากหวังหย่าจือ

ในวินาทีวิกฤต เจียงซือตัวนั้นจู่ๆ ก็ร่วงหล่นจากกลางอากาศ

กุ่ยถงดวงตาส่องแสงลึกลับ ใช้พลังบังคับควบคุมเจียงซือตัวนั้นเอาไว้

หวังหย่าจือฉวยโอกาสหนีกลับเข้าห้อง พิงกำแพงหอบหายใจถี่

เหงื่อเย็นผุดพรายเต็มหน้าผาก ทั้งเพราะใช้แรงไปเยอะ และเพราะความตกใจ

"พี่หย่าจือ ไม่เป็นไรนะคะ!" ถงฉีรีบเข้ามาประคอง ถามด้วยความเป็นห่วง

"ไม่เป็นไร" หวังหย่าจือส่ายหน้า

เฉาหย่าเสวียนปิดประตูเสร็จ ก็ตบหน้าอกเบาๆ "โชคดีที่พี่หลางไมโครคอนโทรลได้เทพมาก"

ไม่ว่าจะเป็นวิญญาณพิทักษ์หรือป้อมปราการ ความจริงแล้วสามารถสั่งการแบบละเอียดได้ทั้งนั้น เพียงแต่อย่างแรกจะซับซ้อนกว่าหน่อย เพราะต้องสื่อสารทางจิตกับวิญญาณ

เพียงแต่คนทั่วไปทำแบบนี้ไม่ได้

เหตุผลไม่มีอะไรมาก พวกเขาไม่มีกล้องวงจรปิด

"หย่าจือ ยังจะต่ออีกไหม?" สวี่หลางถาม

"ต่อค่ะ!" หวังหย่าจือพยักหน้าหนักแน่น

ถงฉีกำหมัดเชียร์ "พี่หย่าจือ อีกร้อยกว่าคะแนนก็จะติดสิบอันดับแรกแล้วนะ"

หวังหย่าจือยิ้มดีใจ เผลอหลุดปากพูดความในใจ "ดีเลย แบบนี้กระสุนจะได้พอให้พวกเธอใช้!"

กระสุนมีจำกัด ถ้าสามคนเวียนกันใช้ สุดท้ายอาจไม่มีใครติดสิบอันดับแรกเลยสักคน แต่ถ้าเธอใช้กระบี่ สถานการณ์ก็จะต่างออกไป

ถงฉีได้ยินดังนั้น สีหน้าก็ชะงักไป

สวี่หลางตบไหล่ถงฉี "นี่คือทางเลือกที่ดีที่สุด ถ้าเป็นเธอ เธอก็คงทำแบบนี้เหมือนกัน"

"นั่นสิ!" เฉาหย่าเสวียนรู้ว่าถงฉีใจอ่อน จึงรีบพูดสนับสนุน

"หย่าจือ ต่อไปนี้แต้มสถานะของเธอ เธอตัดสินใจเองได้เลยนะ" สวี่หลางหันไปบอกหวังหย่าจือ

หวังหย่าจือพยักหน้า แล้วเทแต้มสถานะทั้ง 2 แต้มลงค่ากายภาพทันที

สวี่หลางหยิบสเต็กเนื้อสันนอกสำเร็จรูปส่งให้หวังหย่าจือ "กินนี่เติมพลังก่อน ถงฉีกับเฉาหย่าเสวียนพวกเธอเวียนกันฟาร์มต่อ"

ถึงเขาจะไม่มีประสบการณ์เท่าพวกเหลยถิง แต่โชคดีที่เขาเรียนรู้วิธีการเล่นได้ด้วยตัวเองแบบครูพักลักจำ

เหตุผลไม่มีอะไรมาก เขาแค่มีเวลาเหลือเฟือให้คิดวิเคราะห์เกมนี้อย่างทะลุปรุโปร่ง

แค่ข้อนี้ข้อเดียว ก็เป็นข้อได้เปรียบที่มองไม่เห็น ซึ่งผู้เล่นทั่วไปที่ต้องดิ้นรนเอาชีวิตรอดเทียบไม่ติด

อีกอย่าง อาหารพวกนี้อัปเกรดมาด้วยเหรียญฝันร้าย มันต้องมีดีบ้างแหละน่า จะไร้ประโยชน์ได้ไง?

หวังหย่าจือกินสเต็กจนหมด ผลลัพธ์ชัดเจนมาก สภาพร่างกายและจิตใจฟื้นกลับมาสมบูรณ์เต็มร้อย เธอจึงรีบออกไปฆ่ามอนสเตอร์ต่ออย่างกระตือรือร้น!