บทที่ 15: การทดสอบทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติ (1)

บทที่ 15: การทดสอบทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติ (1)

ในภาคการศึกษาที่สอง วันศุกร์ของสัปดาห์ที่สาม

การทดสอบทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติสำหรับนักเรียนปีแรกในห้องฮีโร่ก็ได้เริ่มต้นขึ้น

ตั้งแต่เช้า นักเรียนจากห้องต่างๆ ในโรงเรียนเอลิเนียได้มุ่งหน้าไปยังห้องฮีโร่

มีเพียงเหตุผลเดียวที่พวกเขารีบกันขนาดนี้

ก็เพื่อไปดูเหล่าฮีโร่ที่พวกเขาอาจจะได้รับใช้ในอนาคต

มีนักเรียนประมาณหนึ่งหมื่นคนในโรงเรียน

ส่วนใหญ่มุ่งหวังที่จะได้เป็นผู้ช่วยของฮีโร่ที่โดดเด่น

ส่วนนักเรียนส่วนใหญ่ที่มีความสามารถไม่โดดเด่นในห้องฮีโร่ก็จะถูกโอนไปยังห้องอื่น ทุกคนจึงต้องอยู่ในอันดับต้นๆ เสมอ

นักเรียนธรรมดาจึงมองว่านักเรียนห้องฮีโร่นั้นเป็นผู้ที่มีพรสวรรค์พิเศษ

ตลอดเส้นทางบนถนนในโรงเรียน รถม้าขนาด 45 ที่นั่งหลายสิบคันได้เคลื่อนตัวมุ่งหน้าไปยังที่หมายเดียวกัน

ห้องฮีโร่มีนักเรียนปีแรกเพียง 200 คน ซึ่งต่างจากห้องอื่น ห้องอัศวินนั้นมีนักเรียนมากกว่า 1000 คนต่อชั้นปี

ถัดมาคือห้องเวทมนตร์ ซึ่งมีนักเรียนประมาณ 500 คนต่อชั้นปี

ห้องเคมี ห้องสำรวจ และห้องธุรกิจ มีนักเรียนอย่างน้อย 200 คนต่อชั้นปี

ตุ๊บๆ

ภายในรถม้าขนาด 45 ที่นั่งที่เต็มไปด้วยนักเรียนห้องอัศวิน

"นีกี้กับปิเอลเป็นคู่สุดท้ายใช่ไหม?"

"ใช่ พวกเราต้องไปดูให้ได้ กระทั่งในหนังสือพิมพ์ก็ยังพูดถึงพวกเขาเลย คิดว่าใครจะชนะกัน?"

"ฉันคิดว่านีกี้จะชนะ แต่ฉันก็แอบหวังว่าปิเอลจะทำได้ ฉันได้ยินข่าวลือว่าเธอฝึกฝนอย่างหนักเลยหลังจากแพ้อย่างยับเยินในภาคการศึกษาแรก"

"ไอช่าของเราอยู่ในลำดับที่ 21 แน่ะ เฮ้ นายได้เอาป้ายไฟมาด้วยไหม?"

"แน่นอนฉันเอามาสองอันเลย คนอื่นๆ เองก็เตรียมมาด้วยแล้ว"

ก็เหมือนกับรถม้าคันอื่นๆ นักเรียนต่างกำลังพูดคุยกันตามปกติ

"······"

ไอรีนจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสีหน้าที่ยากจะเข้าใจ ไม่แม้กระทั่งจะสนใจเสียงพึมพำของนักเรียนคนอื่น ๆ

'เขาจะทำได้ใช่ไหม?'

เธอเป็นห่วงธีโอมาก

เหมือนกับที่แม่รู้สึกเมื่อเห็นลูกๆ ของพวกเขาสอบกระมัง?

'เขาจะทำได้แน่'

ในสี่วันที่ผ่านมา ฝีมือดาบของธีโอพัฒนาขึ้นอย่างรวดเร็ว

มากจนน่าสงสัย

ทั้งที่ฝึกฝนไปได้เพียงไม่กี่วันเท่านั้น

ไอรีนรู้สึกภาคภูมิใจมากเมื่อได้เห็นธีโอพัฒนาขึ้นทุกวัน

ไอรีนพยายามอย่างเต็มที่ในการแนะนำเขา

เธอแบ่งปันเทคนิคขั้นสูงมากมายที่เธอจำได้จากการบรรยายและการต่อสู้ที่เธอเคยผ่านมา

"ไอรีน เธอใช้เทคนิคนี้ได้ยังไงเหรอ?"

"เธอช่างแตกต่างจริงๆ ไอรีน เธอเป็นอาจารย์ที่สุดยอดไปเลย"

"การอยู่กับเธอนี้ช่างเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมที่สุดของฉันจริงๆ"

ไอรีนนึกถึงสิ่งที่ธีโอพูดเอาไว้

เธอรีบหันหน้าไปทางหน้าต่าง พร้อมกับใบหน้าที่ร้อนผ่าวขึ้น

ทันใดนั้น มีนาที่นั่งข้างๆ เธอก็พูดด้วยความกังวล

"เอ่อ ไอรีน เธอรู้สึกไม่สบายหรือเปล่า?"

ไม่แปลกใจเลยที่เธอจะเป็นห่วงไอรีน

ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ไอรีนมักจะแสดงท่าทางแปลกๆ ตรงกันข้ามกับฉายา "อัศวินผู้เลือดเย็น" ของเธอ

ในระหว่างการบรรยาย เธอสามารถตอบคำถามของศาสตราจารย์ได้อย่างรวดเร็ว

ถึงอย่างนั้น บางครั้งเธอก็ตอบกลับอาจารย์ด้วยคำพูดที่ตะกุกตะกักแปลกๆ เช่น "อะไรนะคะ? ขอโทษค่ะ ช่วยพูดอีกครั้งได้ไหมคะ?" และมักจะเผลอยิ้มออกมาระหว่างการต่อสู้จำลองกับนักเรียนคนอื่นๆ

"ไม่เป็นอะไร ฉันสบายดี"

ไอรีน ส่ายศีรษะอย่างเก้ๆ กังๆ

"เอาเถอะ ระวังอย่ากดดันตัวเองมากเกินไปนไอรีน ไม่ว่าความรับผิดชอบของการเป็นนักเรียนอันดับหนึ่งจะหนักแค่ไหน เธอก็ต้องดูแลตัวเองนะ"

มีนาเผยความกังวลออกมาอย่างเห็นได้ชัด

"ขอบคุณที่เป็นห่วงฉันนะมีนา ฉันสบายดีจริงๆ"

ไอรีนเท้าคางที่ขอบหน้าต่างด้วยใบหน้าที่แดงขึ้น

'เธอหมายความว่ายังไง สบายดีแน่นะ?'

ไอรีนตอนนี้ดูไม่เหมือนตอนปกติเลย

ในความคิดของมีนา ไอรีนเป็นเพื่อนที่ดีจริงๆ

ไอรีนมีเป้าหมายที่ชัดเจนในการเข้าร่วมกลุ่มอัศวินราชวงศ์และไล่ตามเส้นทางนั้นอย่างไม่ลดละ

'ถ้าเธอไม่สบาย ก็หัดพักผ่อนเสียบ้างเถอะ'

มีนามักจะเห็นหน้าไอรีนแดงหลายครั้งเมื่อเธอออกมาจากห้องฝึก

นอกจากนี้ เธอยังได้ยินจากเพื่อนร่วมชั้นว่าเมื่อไอรีนเข้าไปในห้อง และเธอจะไม่ออกมาจนกว่าจะเลยเวลาทานอาหารเย็น

ถึงอย่างนั้น ไอรีนก็ยังคงมาถึงสนามฝึกก่อนใครและออกเป็นคนสุดท้ายเสมอ

'เธอจะพักก็ได้นะ ถ้าเธอรู้สึกไม่สบาย'

พอพูดจบ มีนาก็ชำเลืองมองไอรีนอีกครั้ง

แก้มของเธอยังแดง เธอดูไม่สบายจริงๆ

ณ การประเมินทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติจัดขึ้นที่โดมสนามกีฬาที่ตั้งอยู่ภายในห้องฮีโร่

สนามกีฬาขนาดใหญ่ที่สามารถรองรับคนได้มากถึง 30,000 คนมันถูกสร้างขึ้นโดยจอมมนตราโอดิอุส สนามฝึกซ้อมของห้องฮีโร่เองก็เช่นกัน

มันเป็นอาคารที่ไม่สามารถสร้างขึ้นมาได้ด้วยเทคโนโลยีเวทมนตร์ขั้นสูงปัจจุบัน ภายในยังติดตั้งระบบอำนวยความสะดวกต่างๆ เช่น ระบบการทำความร้อนและความเย็น

เวลา 09.40 น. ภายในโดมสนามกีฬา

ร็อก ศาสตราจารย์หัวล้านหน้าตาคมคาย ผู้ดูแลนักศึกษาชั้นปีแรก 200 คน ยืนขึ้นประกาศ

"สุดท้ายนี้ ฉันขอเตือนพวกเธอเอาไว้ จงอยู่ในห้องเตรียมตัวก่อนการแข่งขันอย่างน้อยห้านาที อย่ารับคำสัมภาษณ์จากนักข่าวอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า ต้องรายงานตัวต่อสำนักงานห้องก่อน และ..."

ร็อคหยุดครู่หนึ่งแล้วจึงทุบหน้าอกของเขา

"ทุ่มให้สุดตัวไปเลย แค่นั้นแหละ"

พูดจบร็อคก็หันหลังกลับ พวกนักเรียนมองดูเขาเดินจากไป

ขอบคุณครับ/ค่ะ ศาสตราจารย์!

พวกเขาตะโกนขึ้นพร้อมกัน เสียงของพวกเขาเต็มไปด้วยอารมณ์ที่ฮึกเหิม

นักเรียนเหล่านี้เป็นผู้ที่ยังไม่สูญเสียความรู้สึกอ่อนเยาว์และความโรแมนติก

ฉันแค่ขยับริมฝีปาก แสร้งทำเป็นพูดตามไปด้วย

หลังจากนั้นฉันก็ย้ายไปนั่งที่นั่งชมพิเศษของห้องฮีโร่ร่วมกับนักเรียนคนอื่นๆ

นักเรียนกลุ่มหนึ่งกำลังมองหาที่นั่ง

"อืม จุดนั้นดูดีนะ ไปกันเถอะเพื่อน"

น็อคตาร์กับเหล่านักเรียนออร์คขยับตัวไปและนั่งลงบนเก้าอี้ ด้วยร่างขนาดใหญ่ของพวกเขา มันก็กินพื้นที่ไปถึงคนละสองที่นั่ง

น็อคตาร์ที่นั่งอยู่ระหว่างนักเรียนออร์คร่างใหญ่ เขานั่งปล่อยออร่าหมือนอย่างกับหัวหน้าแก๊ง

ถึงว่าที่นั่งรอบน็อคตาร์ถึงได้มีแต่ที่นั่งว่างอยู่

ขณะที่นักเรียนออร์คจ้องมองมาที่ฉัน ฉันก็นั่งลงตรงนั้นตามปกติ

“ฉันรอคอยวันนี้มานานแล้ว ฉันฝึกฝนจำลองการต่อสู้ด้วยเวทมนตร์มานับครั้งไม่ถ้วน เช่นเดียวกับที่นายสอนฉันเลยธีโอ ว่าแต่นายกังวลหรือเปล่า?”

น็อคตาร์ดูมีความสุขมาก เขาเอาแขนโอบไหล่ฉันและแยกเขี้ยวออกมา

นักเรียนที่อยู่รอบๆ มองมาที่ฉัน

ลักษณะเฉพาะของฉันอย่าง 'ศักดิ์ศรีของขุนนางผู้บิดเบี้ยว' ถูกเปิดใช้งาน ความรู้สึกเจ็บแปลบได้แผ่ซ่านไปทั่วตัวฉัน

ฉันพยายามอย่างเต็มที่เพื่ออดทนและพูดอย่างใจเย็น

"ฉันไม่กังวล"

“นายต้องทำได้ดีแน่นอน นักรบที่แท้จริงต้องทุ่มเทอย่างเต็มที่แม้จะต้องเจอกับคู่ต่อสู้ที่ยากลำบาก นายก็เหมือนฉันที่ทุ่มเททุกอย่าง ฉันไม่เคยเห็นมนุษย์ฝึกฝนอย่างไม่หยุดยั้งเหมือนนายมาก่อนเลย”

ฉันน่ะได้ทุ่มเทอย่างเต็มที่แล้วจริงๆ

ฉันสามารถพูดออกมาได้อย่างมั่นใจ

แต่การทุ่มเทฝึกฝนอย่างมากนั้นยังไม่เพียงพอ  ฉันต้องการจะชนะมากกว่าเพียงแค่คำชม

ตัวฉันได้สูญเสียช่วงวัยเด็กและความโรแมนติกของช่วงที่เป็นวัยรุ่นไปนานแล้ว

ของพวกนี้ไม่มีความหมายอะไรเลย ผลลัพธ์เท่านั้นที่จะพิสูจน์ทุกสิ่ง

ขณะที่ฉันคุยกับน็อคตาร์และนักเรียนออร์ค สนามกีฬาทรงโดมซึ่งสามารถจุคนได้ 30,000 คนก็เต็มไปแล้วครึ่งหนึ่ง

นอกจากนักศึกษาจากห้องอื่นๆ แล้ว ก็มีทหาร ข้าราชการจากประเทศต่างๆ  และผู้ชมอีกมากมายเข้ามานั่งเต็มที่นั่ง

ตรงกลางสนามกีฬาทรงกลมขนาดใหญ่ ศาสตราจารย์มารีและร็อกยืนอยู่ ล้อมรอบด้วยนักข่าวถือกล้องวิเศษและถ่ายรูป

[ทุกคนได้ยินเสียงฉันไหมคะ~?]

เสียงของมารีขยายออกไปด้วยอุปกรณ์เวทย์มนตร์ มันดังก้องไปทั่วสนามกีฬา

มันตรงกันข้ามกับท่าทางสบายๆ ตามปกติของเธอมาก มารียามนี้ดูแตกต่างออกไป

เธอถอดแว่นตาออก และปล่อยผมที่ปกติมัดรวบของเธอลง

ผมสีส้มยาวของเธอเป็นประกายเงางาม

ใบหน้าของเธอดูสวยขึ้น อาจเพราะการแต่งหน้าอย่างพิถีพิถัน รวมถึงถุงน่องสีกาแฟที่สวมอยู่บนขาอันเรียวยาวของเธอ

แทนที่จะสวมเสื้อเชิ้ตและกางเกงโทรมๆ ตามปกติ เธอกลับสวมเสื้อเชิ้ตและกระโปรงที่ขับกล่อมรูปร่างที่ยั่วยวนของเธอ

ตอนนี้เธอดูคล้ายกับนักข่าวสาวสวยก็มิปาน

“ได้ยิน!”

“คุณดูสวยมากเลยครับศาสตราจารย์!”

─ว้าวววว~

ผู้คนนับหมื่นตอบรับมารีอย่างกระตือรือร้น

บรรยากาศดูคึกครื้นและมีชีวิตชีวา ไม่เหมือนบรรยากาศของการแข่งขันอันดุเดือดเลยสักนิด

ในที่สุด... การประเมินทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติก็ได้เริ่มขึ้นแล้ว

[ฮ่าฮ่าฮ่า~ วันนี้ฉันจะพยายามอย่างเต็มที่นะคะ]

มารีหัวเราะอย่างพอใจและพูดต่อ

[ก่อนอื่นฉันขอทักทายทุกคนก่อน สวัสดี นักเรียน คณาจารย์ และผู้เข้าร่วมทุกท่าน ฉันชื่อศาสตราจารย์มารี เจน จากห้องฮีโร่ ฉันจะรับผิดชอบในการดำเนินการและบรรยายเกี่ยวกับการประเมินทักษะการต่อสู้ภาคปฏิบัติของนักเรียนปีแรกของห้องฮีโร่ประจำปีนี้ และนี่คือ...]

[ศาสตราจารย์อาวุโส ร็อก ทำหน้าที่เป็นผู้บรรยาย]

ร็อกกลับสงบนิ่ง ไม่เหมือนกับมารีผู้ร่าเริง

ซึ่งที่จริงแล้วเขาก็เป็นคนเงียบขรึมเหมือนหุ่นยนต์เช่นนี้มาโดยตลอด

มารีพูดต่อไปอย่างใจเย็น

[...เอาล่ะ มาเริ่มการแข่งขันกันดีกว่า! การแข่งขันคู่แรกที่ทุกคนรอคอยเป็นการแข่งขันระหว่างนักเรียนอันดับที่ 5 จางวูฮี และนักเรียนอันดับที่ 10 เอชิลด์!]

จากนั้น มารีและร็อกก็ย้ายไปนั่งที่ผู้บรรยาย

หลังจากนั้น จางวูฮีและเอชิลด์ก็ปรากฏตัวขึ้นจากทางเข้าสลัวๆ ทั้งสองด้าน

ในการแข่งขันครั้งนี้ สามารถใช้ได้เฉพาะอาวุธที่ออกแบบมาเพื่อฝึกซ้อมเท่านั้น

หลังจากผ่านการทดสอบเครื่องตรวจจับสิ่งประดิษฐ์แล้ว ทั้งสองก็ก้าวขึ้นไปบนเวที