บทที่ 41 ท้าทายบอสระดับลอร์ด LV15

ช่วงท้าทายเอาชีวิตรอด วันที่ 7

เมื่อแสงแดดยามเช้าสาดส่องลงบนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ เสิ่นอวี้ฟูรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเรือผุพังที่ถูกคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำมาทั้งคืน หมดสิ้นเรี่ยวแรงที่จะ "ต่อต้าน" ใดๆ อีกต่อไป

แม้แต่นิ้วก้อยยังขยับไม่ได้

เธอแพ้ แพ้อย่างราบคาบ แพ้จนไม่เหลือชิ้นดี

ทั่วทั้งเรือนร่าง ทุกตารางนิ้ว ประทับตรา "หลักฐานความผิด" ที่ป่าเถื่อนและบ้าคลั่งของชายผู้นั้น

"ทีนี้ ใครเก่งกว่า"

เสิ่นอวี้ฟูซุกหน้าลงกับหมอนนุ่ม ไม่อยากเสวนากับเขา

ซูโม่ยื่นแขนยาวเหยียด รวบร่างนุ่มนิ่มของเธอเข้ามากอด บีบแก้มป่องๆ ของเธอเล่น "พูดสิ เทพธิดาสงครามของผม ทำไมเงียบไปล่ะ"

"ฮือ..." เสิ่นอวี้ฟูน้ำตาตกใน "นายเก่ง นายเก่งที่สุด นายมันสัตว์ประหลาด พอใจหรือยัง"

"ดังๆ หน่อย ไม่ได้ยิน"

"ซูโม่ ไอ้คนเลว"

"หืม"

"...นายเก่งที่สุด"

ห้องข้างๆ ลั่วเสี่ยวโหรวที่แอบฟังติดขอบสนามมาทั้งคืน นอนขดตัวอยู่ในผ้าห่ม หน้าแดงก่ำ ขาสั่นพั่บๆ ไม่หยุด

นะ...น่ากลัวเกินไปแล้ว

ขนาดเทพธิดาเสิ่นที่โซโล่มอนสเตอร์อีลีตเลเวล 14 ได้สบายๆ ยังโดนจัดหนักจนสภาพดูไม่ได้ขนาดนี้...

แล้วคนตัวเล็กๆ บอบบางอย่างเธอ ถ้าโดนสามีซูโม่ "กิน" เข้าจริงๆ ร่างกายไม่แตกเป็นเสี่ยงๆ เลยเหรอ

จู่ๆ เธอก็รู้สึกว่า ความคิดเมื่อคืนของตัวเอง มันช่างไร้เดียงสาและ...รนหาที่ตายจริงๆ

...

ซูโม่เดินออกจากห้องอย่างสดชื่นกระปรี้กระเปร่า รู้สึกสบายตัวไปทั้งร่าง

"บอสคะ บอสนี่มัน...ไม่ใช่คนจริงๆ สินะคะ"

บนดาดฟ้า ซาแมนธามองเสิ่นอวี้ฟูที่นอนหมดสภาพอยู่ในห้องด้วยความสยดสยอง

"ทำไม อิจฉาเหรอ" ซูโม่ปรายตามอง

"ไม่ค่ะ" ซาแมนธารีบส่ายหน้าดิก เธอไม่อยากมีจุดจบเดียวกับเสิ่นอวี้ฟูหรอก

กินข้าวเช้าเสร็จ ลั่วเสี่ยวโหรวก็เดินเตาะแตะเข้ามา กำกล้องส่องทางไกลตาเดียวไว้แน่น ท่าทางระแวดระวัง

"เสี่ยวโหรว วันนี้เป็นวันสุดท้ายแล้วนะ" ซูโม่จิบซุปปลา พูดเรียบๆ

"พรุ่งนี้เช้า เราจะออกจากที่นี่ ระบบจะคำนวณเหรียญเกมให้ตามมูลค่าของที่เราได้มา"

เขาเปิดหน้าต่างสถานะ ดูของในมิติเก็บของ

อุปกรณ์ระดับมหากาพย์ หนังสือสกิล วัสดุหายากที่กวาดมาตลอดหลายวัน บวกกับเหรียญเกมที่ดรอปจากบอสอีลีต คำนวณคร่าวๆ น่าจะมีมูลค่ากว่า 6 ล้านเหรียญ

เงินจำนวนนี้ในสายตาคนอื่นคือมหาศาล

แต่สำหรับซูโม่ ยังไม่พอ

"ฉันน่ะ ไม่มีงานอดิเรกอะไรหรอก แค่ชอบหาเงินเยอะๆ"

สายตาของซูโม่หยุดที่ลั่วเสี่ยวโหรว "เพราะงั้น วันนี้เราต้องจัดหนักกันสักตั้ง"

"หน้าที่ของเธอ คือใช้ [เนตรพันลี้] หาไอ้ตัวที่แพงที่สุด โหดที่สุดบนเกาะนี้ออกมาให้ฉัน"

"รับทราบค่ะ สามีซูโม่" ลั่วเสี่ยวโหรวยืดอกรับคำอย่างมั่นใจ

เธอรีบวิ่งไปที่หัวเรือ ยก [เนตรพันลี้] ขึ้นส่อง กวาดตามองทั่วเกาะอย่างละเอียด

20 นาทีต่อมา

"จะ...เจอแล้วค่ะ"

เสียงสั่นเครือด้วยความกลัวของลั่วเสี่ยวโหรวดังขึ้น

"สามีซูโม่ ใน...ในภูเขาไฟใจกลางเกาะนั่น หนูเห็น...ปะ...ปีศาจค่ะ"

"ปีศาจเหรอ"

ซูโม่และซาแมนธามองหน้ากัน แล้วเดินเข้าไปหา

"ตัวอะไรกันแน่ ถึงทำให้เธอตกใจขนาดนี้" ซาแมนธาถามอย่างสงสัย

ลั่วเสี่ยวโหรวกลืนน้ำลายเอือก หน้าซีดเผือด บรรยายตะกุกตะกัก

"มัน...มันตัวใหญ่มาก สูง...อย่างน้อย 20 เมตร เกล็ดมังกรสีดำทมิฬทั้งตัว หัวเหมือนมังกรหน้าตาน่ากลัว มีเขาปีศาจงอกออกมาสองข้าง ข้างหลัง...ข้างหลังมีปีกค้างคาวยักษ์ที่กางออกแล้วบังฟ้ามิดเลยค่ะ"

[มังกรปีศาจอเวจี บาร็อก (LV15 ระดับลอร์ด)]

"บอสระดับลอร์ดเหรอ"

ได้ยินคำนี้ แม้แต่ซาแมนธาที่ไม่เคยกลัวอะไร หน้ายังเปลี่ยนสี

เหนือกว่าระดับอีลีต ยังมีระดับลอร์ดอยู่อีกเหรอ

"กลัวอะไร"

ทันใดนั้น เสิ่นอวี้ฟูในชุดเกราะกระดูกเต็มยศก็เดินออกมาจากห้อง

แม้ท่าเดินจะยังดูเกร็งๆ แต่ใบหน้าสวยสะกดนั้นเต็มไปด้วยความกระหายสงคราม

"ก็แค่กิ้งก่าตัวใหญ่หน่อยแค่นั้นแหละ พวกเราสามคนช่วยกัน รื้อมันเป็นชิ้นๆ ซะก็จบ"

ผ่านการ "สื่อสารเชิงลึก" เมื่อคืน เธอมีความเข้าใจในพลังของซูโม่แบบใหม่ที่น่ากลัวยิ่งกว่าเดิม

ผู้ชายคนนี้ คือสัตว์ประหลาดในคราบมนุษย์

มีเขาอยู่ด้วย อย่าว่าแต่บอสระดับลอร์ดเลย ต่อให้พระเจ้าลงมา เธอก็กล้าวิ่งตามเขาไปบวก

"พูดได้ดี" ซูโม่หัวเราะร่า ตัดสินใจทันที "ออกเดินทางเดี๋ยวนี้"

"เสี่ยวโหรว เธอค่ากายภาพต่ำเกิน ใส่เกราะไม่ได้ ใช้สกิล [พรางตัว] ตามหลังมา คอยนำทางและระวังภัย"

"หา หนู...หนูต้องไปด้วยเหรอคะ" ลั่วเสี่ยวโหรวหน้ามุ่ยทันที

เธอเป็นแค่หน่วยสอดแนมนะ

ให้ไปเผชิญหน้ากับมอนสเตอร์นรกแตกที่แค่เห็นก็ขาอ่อนแบบนั้น นี่มันส่งเธอไปตายชัดๆ

แต่พอเห็นสายตาเด็ดขาดของซูโม่ คำปฏิเสธทั้งหมดก็ถูกกลืนลงคอไป

"ดะ...ได้ค่ะ สามีซูโม่"

คำสั่งไอดอลถือเป็นที่สุด

ต่อให้ข้างหน้าเป็นภูเขามีดทะเลเพลิง เธอก็ต้องลุย

ด้วยเหตุนี้ ปาร์ตี้ 4 คนที่หรูหราที่สุดในโลกมหาสมุทร ก็มุ่งหน้าสู่ใจกลางเกาะระดับ 5 สู่ภูเขาไฟมรณะที่ถูกปกคลุมด้วยเมฆดำตลอดกาล

เขตภูเขาไฟ ร้างไร้สิ่งมีชีวิต

อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกำมะถันฉุนกึก พื้นดินเป็นดินไหม้สีแดงเข้ม เหยียบลงไปแล้วรู้สึกร้อนผ่าว

"ปุด...ปุด..."

ฟองลาวาปุดขึ้นมาจากพื้นดิน แล้วแตกออก สาดกระจายลาวาร้อนระอุ

"ที่นี่ร้อนชะมัด" ซาแมนธาดึงคอเสื้อ เหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก

เกราะกระดูกป้องกันดีเยี่ยม แต่กันร้อนห่วยแตก

"ระวังตัวด้วย มอนสเตอร์แถวนี้น่าจะเป็นธาตุไฟหมด" เสิ่นอวี้ฟูเตือน กระชับกรงเล็บในมือ สอดส่ายสายตาไปรอบๆ

ลั่วเสี่ยวโหรวที่เดินนำหน้าสุด หน้าซีดเผือด ชุดกีฬาฟรุ้งฟริ้งสีชมพูเปียกโชกแนบเนื้อ

เธอใช้ [เนตรพันลี้] เช็กทิศทางไปพลาง ใช้ [พรางตัว] กลืนไปกับสภาพแวดล้อมไปพลาง กลัวมอนสเตอร์จะมาเจอเข้า

"สามีซูโม่...อยุ่...อยู่ในปากปล่องภูเขาไฟใหญ่สุดข้างหน้านั่นค่ะ..." เสียงลั่วเสี่ยวโหรวสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง

ยิ่งเข้าใกล้ แรงกดดันจากสิ่งมีชีวิตชั้นสูงที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งรุนแรง กดทับจนเธอแทบหายใจไม่ออก

ซูโม่พยักหน้า สั่งให้ทุกคนหยุด

"ซาแมนธา คุณกับลั่วเสี่ยวโหรวรออยู่ข้างนอก หาที่สูงที่ปลอดภัย คอยยิงสนับสนุนและระวังหลัง"

"ผมกับเสิ่นอวี้ฟูจะเข้าไปทักทายมันหน่อย"

"รับทราบ" ซาแมนธาและลั่วเสี่ยวโหรวรับคำสั่งทันที

ซูโม่สบตาเสิ่นอวี้ฟู สูดหายใจลึก แล้วเดินนำเข้าสู่ปากปล่องภูเขาไฟที่เหมือนปากปีศาจนั้นไป

ภายในปากปล่อง เป็นถ้ำลาวาขนาดมหึมา

ใจกลางถ้ำ มีทะเลสาบลาวาที่เดือดพล่าน

และกลางทะเลสาบนั้น ร่างยักษ์ร่างหนึ่งกำลังนอนขดตัวอยู่ ดูเหมือนกำลังหลับใหล

นั่นคือบอสระดับลอร์ด LV15 —— มังกรปีศาจอเวจี บาร็อก

ร่างมหึมาของมันเหมือนภูเขาลูกย่อมๆ ทุกลมหายใจเข้าออกทำให้ถ้ำสั่นสะเทือนเบาๆ จมูกพ่นลมหายใจมังกรที่ร้อนแรงจนทำให้อากาศบิดเบี้ยว