บทที่ 40 ของขวัญใหญ่คืนแรก? เสิ่นอวี้ฟูผู้ "ทุ่มสุดตัว"!

"ที่นี่...มันยอดเยี่ยมเกินไปแล้ว!"

ภายใน "วิลล่าบนเรือ" อันหรูหรากว้างขวางสูงสามชั้น ลั่วเสี่ยวโหรวมองสำรวจสถานที่ที่จะกลายเป็น "บ้าน" ใหม่ของเธอด้วยความอยากรู้อยากเห็น

พื้นไม้ขัดมันเงาวับ บันไดแกะสลักวิจิตร โซฟานุ่มนิ่มและเตียงกว้างใหญ่ ในอากาศยังมีกลิ่นหอมจางๆ ของไม้ลอยอบอวล

แม้จะไม่มีอุปกรณ์ไฮเทคสมัยใหม่ แต่ความอบอุ่นสะดวกสบายระดับนี้ ดีกว่าคอนโดของคนส่วนใหญ่ก่อนวันสิ้นโลกเสียอีก

"ฮิๆ ตั้งแต่วันนี้ไป ที่นี่ก็เป็นถิ่นของฉันด้วยแล้ว!" ลั่วเสี่ยวโหรวกระโจนลงบนเตียงนุ่มอย่างดีใจ กลิ้งตัวไปมาด้วยความตื่นเต้น

เธอหยิบเสื้อยืดสะอาดที่ซูโม่โยนให้ ฮัมเพลงอย่างอารมณ์ดี เดินกระโดดโลดเต้นเข้าไปในห้องน้ำชั่วคราว

สิบกว่านาทีต่อมา

เมื่อเธอเดินออกมาในชุดเสื้อยืดที่ใหญ่กว่าตัวไปหนึ่งเบอร์ เผยให้เห็นขาขาวเนียนสั้นๆ สองข้าง ซูโม่กำลังพิงหัวเตียง เช็ดถู [กรงเล็บราชันหมีคลุ้มคลั่ง] ที่ส่องประกายเย็นยะเยือกอย่างใจเย็น

หยดน้ำไหลจากปลายผมสีชมพู ผ่านลำคอระหง ทำให้เธอดูเหมือนดอกบัวพ้นน้ำที่ทั้งบริสุทธิ์และยั่วยวน

ชายเสื้อยืดตัวโคร่งปิดคลุมจุดสำคัญได้พอดี ขาเรียวเล็กสองข้างภายใต้แสงไฟดูขาวจนตาพร่า

"ซูโม่...สามีคะ อาบน้ำเสร็จแล้วค่ะ" ลั่วเสี่ยวโหรวหน้าแดง พูดเสียงเบาหวิวเหมือนยุงบิน

"อืม เสื้อผ้าใส่พอดีไหม" ซูโม่ถามโดยไม่เงยหน้า

"มะ...มันใหญ่ไปหน่อยค่ะ"

ลั่วเสี่ยวโหรวกำชายเสื้อแน่น เสียงเบาลงกว่าเดิม "แต่ว่า...มีกลิ่นของสามีติดอยู่ด้วย หนู...หนูชอบมากเลยค่ะ"

ซูโม่วางกรงเล็บในมือลง เงยหน้ามองเธอ แล้วตบที่ว่างข้างตัวบนเตียง

"มานี่"

หัวใจลั่วเสี่ยวโหรวเต้น "ตึกตัก" รัวเร็ว เธอเดินไปที่เตียงเหมือนลูกแมวเชื่องๆ นั่งลงอย่างระมัดระวัง เกร็งจนนิ้วเท้าจิกพื้น

"ยื่นเท้ามา" ซูโม่สั่ง

ลั่วเสี่ยวโหรวชะงัก แต่ก็ยอมยื่นเท้าซ้ายข้างที่ไม่ได้บาดเจ็บออกไป

เท้าขาวอมชมพูสวยงามราวกับงานศิลปะ ปรากฏต่อสายตาซูโม่

ซูโม่ก้มมองครู่หนึ่ง แล้วพูดเรียบๆ "เปลี่ยนอีกข้าง"

หน้าลั่วเสี่ยวโหรวแดง "แว๊บ" ขึ้นมาทันที รีบเปลี่ยนเอาเท้าขวาข้างที่บาดเจ็บยื่นมาแทน

ซูโม่จับข้อเท้าอุ่นๆ ของเธอไว้ หยิบยาใส่แผลที่โจวเสี่ยวเสี่ยวให้มาจากมิติเก็บของ ใช้คอตตอนบัดจุ่มยา แล้วเริ่มทำแผลที่ข้อเท้าให้เธออย่างเบามือ

ท่าทางเขาเบาและอ่อนโยนมาก ขัดกับภาพลักษณ์โหดเหี้ยมเด็ดขาดของเขาอย่างสิ้นเชิง

สัมผัสที่แผ่วเบาและยาเย็นๆ ที่ข้อเท้า ทำให้แก้มลั่วเสี่ยวโหรวร้อนจนแทบทอดไข่ได้ หัวใจดวงน้อยเต้นโครมครามแทบกระดอนออกมานอกปาก

สามีซูโม่...

ทั้งที่แข็งแกร่งและเผด็จการขนาดนั้น แต่กลับมีมุมที่อ่อนโยนแบบนี้ด้วย

ความแตกต่างสุดขั้วแบบนี้ สำหรับสาวน้อยสายอนิเมะอย่างเธอ มันคือ...ดาเมจที่รุนแรงถึงตาย

"เสร็จแล้ว" ทายาเสร็จ ซูโม่ก็ปล่อยมือ สั่งเรียบๆ ว่า "คืนนี้เธอนอนห้องนี้ อย่าเพ่นพ่านไปไหน"

"หา? แล้วหนู...แล้วสามีล่ะคะ?" ลั่วเสี่ยวโหรวถามโดยสัญชาตญาณ

"ฉัน?"

ซูโม่ลุกขึ้น ยิ้มเจ้าเล่ห์ "ฉันก็ต้อง...ไปทำหน้าที่บอส แสดงความห่วงใยเรื่อง 'การนอนหลับ' ของลูกเรือหญิงคนอื่นน่ะสิ"

พูดจบ เขาก็ทำท่าจะเดินออกไป

แต่ทันใดนั้น ลั่วเสี่ยวโหรวกลับรวบรวมความกล้า ยื่นมือเล็กๆ ไปดึงชายเสื้อซูโม่ไว้!

"สามีซูโม่...คะ...อย่าเพิ่งไปได้ไหมคะ?"

เธอช้อนตามองด้วยดวงตากลมโตฉ่ำน้ำ เต็มไปด้วยการเว้าวอนและความ...เด็ดเดี่ยวที่ทุ่มสุดตัว "หนู...หนูเพิ่งมาคืนแรก อยาก...อยากมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้สามีค่ะ!"

ของขวัญชิ้นนั้นคืออะไร ไม่ต้องบอกก็รู้

ซูโม่ชะงักไปนิดหนึ่ง มองยัยหนูใจกล้าคนนี้ด้วยความแปลกใจ

ยัยเด็กนี่ รุกหนักกว่าที่คิดแฮะ

ในขณะที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง

"แอ๊ด——"

ประตูบ้านไม้ก็ถูกผลักเปิดจากด้านนอก

เสิ่นอวี้ฟูในชุดนอนผ้าไหมสีดำสุดเซ็กซี่ เผยสัดส่วนโค้งเว้าเย้ายวน ผิวขาวผ่องบริเวณหน้าอกสะท้อนแสงไฟจนตาพร่า เรียวขายาวตรงสวยแผ่กลิ่นอายยั่วยวนถึงขีดสุด

เธอยืนพิงกรอบประตูด้วยท่าทางนางพญา ดวงตาคู่สวยเย็นชาปรายมองลั่วเสี่ยวโหรวที่ทำท่าน่าสงสารบนเตียงแวบหนึ่ง แล้วมาหยุดที่ซูโม่

"ซูโม่ น้ำในห้องเตรียมเสร็จแล้ว จะอาบให้ฉันก่อน หรือจะล้างเท้าก่อน"

"ว้าว!" ลั่วเสี่ยวโหรวเห็นฉากนี้เข้า ตาค้างไปเลย

สมกับเป็นเทพธิดาแห่งชาติ เล่นแรงชะมัด!

ซูโม่มองการปะทะคารมที่มองไม่เห็นแต่ดุเดือดระหว่างสองสาวอย่างนึกสนุก

เขารวบเอวเสิ่นอวี้ฟูที่เดินเข้ามาเข้าสู่อ้อมกอด กระซิบข้างหูเธอว่า

"แน่นอนว่าต้อง...อาบน้ำให้คุณจนสะอาดเอี่ยมก่อน แล้วค่อย 'ล้างเท้า' ด้วยกันไง"

พูดจบ เขาก็อุ้มเสิ่นอวี้ฟูที่หน้าแดงก่ำ เดินเข้าห้องนอนใหญ่ไป ท่ามกลางสายตาช็อกปนบูชาของลั่วเสี่ยวโหรว

"ปัง!"

ประตูปิดลงอีกครั้ง

คืนนี้ คงเป็นคืนที่ไม่ได้นอนกันอีกแล้ว

...

ในห้องนอนใหญ่ ไอร้อนพวยพุ่งจากถังไม้ขนาดใหญ่

เสิ่นอวี้ฟูถูกซูโม่โยนลงถังน้ำเหมือนลูกไก่ น้ำกระเซ็นกระจาย

"คนบ้า! นายช่วยอ่อนโยนหน่อยไม่ได้หรือไง!" เธอลูบน้ำออกจากหน้า ถลึงตามองซูโม่ทั้งอายทั้งโกรธ

"กับคุณ ต้องอ่อนโยนด้วยเหรอ"

ซูโม่ก้าวลงไปในถังน้ำ ร่างกำยำสร้างแรงกดดันมหาศาล เขาจับข้อเท้าเสิ่นอวี้ฟูไว้ ยิ้มร้าย "เทพธิดาสงครามของผม ไหนบอกว่าค่ากายภาพแซงผมแล้ว จะทำให้ผมร้องขอชีวิตไง มาสิ ทำให้ดูหน่อยซิว่ามีดีแค่ไหน"

"ได้! นายรนหาที่เองนะ!"

เธอไม่เก็บกดตัวเองอีกต่อไป พลังจากพรสวรรค์ระดับ S [เทพธิดาสงคราม] พลุ่งพล่านในกาย!

วินาทีต่อมา เธอกลับเป็นฝ่ายพลิกตัว เข้าพันธนาการร่างซูโม่ราวกับงูสาวแสนสวย สองขาเกี่ยวเอว สองแขนโอบคอ แล้วกัดเข้าที่ไหล่ซูโม่เต็มแรง!

"ซี๊ด!"

ซูโม่สูดปาก คุณน้าคนนี้ กัดเจ็บเหมือนหมาจริงๆ!

"แรงมีแค่นี้เหรอ? เกาให้ผมเหรอไง?"

มือใหญ่ของซูโม่เริ่มตอบโต้บ้างอย่างซุกซน

สงครามที่ไร้ควันไฟ แต่ดุเดือดยิ่งกว่าการรบครั้งไหนๆ ระเบิดขึ้นในถังน้ำ!

เสิ่นอวี้ฟูอาศัยค่ากายภาพที่ทะลุ 300 แต้ม เปลี่ยนจากฝ่ายรับเป็นฝ่ายรุก เปิดฉากโจมตีอย่างดุเดือด

เดี๋ยวก็เหมือนเสือชีตาห์ปราดเปรียวหาจุดอ่อนซูโม่ เดี๋ยวก็เหมือนแม่สิงโตจอมดื้อรั้นที่ใช้แรงทั้งหมด "ขย้ำ" และ "กดขี่"

ทว่า ซูโม่เปรียบเสมือนขุนเขาเทียมฟ้าที่ไม่สะเทือน

ไม่ว่าเธอจะกระแทกกระทั้น หรือดิ้นรนยังไง เขาก็ไม่ขยับเขยื้อน

แม้ซูโม่จะไม่ได้เปิดใช้ [ฮาคิเกราะ] แต่พลังป้องกันร่างกายอันแข็งแกร่งของเขา ก็ไม่ใช่สิ่งที่เสิ่นอวี้ฟูจะสั่นคลอนได้

กลับกัน ทุกการสวนกลับที่ดูเหมือนตามใจชอบของเขา กลับทำลายแนวป้องกันของเสิ่นอวี้ฟูได้อย่างแม่นยำ จนเธอต้องส่งเสียงร้องแห่งความพ่ายแพ้ออกมา

"เป็นไง? เทพธิดาสงครามของผม ยอมหรือยัง?"

"ไม่...ไม่ยอม!" เสิ่นอวี้ฟูกัดฟันตอบอย่างดื้อดึง

เธอไม่เชื่อ! พลังของเธอเหนือกว่าเขาชัดๆ ทำไมยัง...โดนเขากดจนโงหัวไม่ขึ้นแบบนี้!

"ปากแข็งนักนะ" ซูโม่ยิ้มร้าย "งั้นก็จัดจนกว่าจะยอม!"

สนามรบย้ายไปที่เตียงใหญ่

จากดึกสงัด ลากยาวไปจนรุ่งสาง