บทที่ 1: มิวแทนท์หนึ่งเดียว! ระบบมิวแทนท์ที่แข็งแกร่งที่สุด!

จักรวาลมาร์เวล หมายเลข Earth-199999-01!

นี่คือจักรวาลใหม่ที่แยกออกมาจาก MCU

คล้ายกับจักรวาล MCU แต่ก็แตกต่าง

นิวยอร์กซิตี้ คฤหาสน์พาราไดซ์

นี่คืออาคารสูง 70 ชั้นที่ตั้งอยู่ฝั่งตะวันออกของเกาะแมนฮัตตัน

ตัวอาคารเหมือนโลกใบเล็กของตัวเอง มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบทุกอย่าง

ตั้งแต่ชั้น 40 ขึ้นไปเป็นโซนที่พักอาศัยทั้งหมด

ราคาต่อตารางเมตรที่นี่แพงพอจะทำให้เดดแมนยังต้องสะดุ้ง!

คนที่อยู่ที่นี่ได้ ไม่รวยก็ต้องโคตรรวย!

ต่ำกว่าชั้น 40 ลงไปเป็นพื้นที่สิ่งอำนวยความสะดวกต่างๆ

ซูเปอร์มาร์เก็ต ร้านอาหาร สนามเด็กเล่น ฯลฯ ทุกอย่างที่คิดได้มีหมดในตึกนี้

และยังได้รับบริการที่ดีที่สุดอีกด้วย!

ที่นี่คือสวรรค์ของคนรวย!

และคือนรกของคนจน!

ถ้ามีเงิน คุณจะได้ทุกอย่างที่จินตนาการได้ในที่นี่

แต่ถ้าไม่มีเงิน ต่อให้แค่ประตูก็ยังเข้าไม่ได้!

ระบบรักษาความปลอดภัยที่นี่ขึ้นชื่อว่าดีที่สุดในประเทศ และยามทุกคนล้วนเป็นอดีตหน่วยรบพิเศษหรือถูกจ้างมาด้วยเงินก้อนโต

แต่ละคนมีทักษะเฉพาะตัว

ดังนั้น

ที่นี่จึงถูกเรียกว่าสวรรค์โดยเหล่าคนรวย

ชื่ออาคารพาราไดซ์ก็มีที่มาจากตรงนี้!

พูดถึงอีกเรื่อง ที่นี่มีกฎหนึ่งที่ถูกวิจารณ์หนักมาก

นั่นคือห้ามคนผิวดำเข้า!

ในฐานะประเทศที่ขึ้นชื่อว่าอ่อนไหวเรื่องการเหยียดเชื้อชาติมากที่สุดในโลก เป็นเรื่องยากจะเชื่อว่ามีกฎแบบนี้ประกาศกันโต้งๆ

แต่ในความเป็นจริง ในสหรัฐอเมริกา

ถ้าคุณรวย ก็เท่ากับคุณกุมอำนาจ!

ผู้อยู่อาศัยในอาคารพาราไดซ์ ทุกคนล้วนเป็นคนที่ทรงอำนาจทั้งนั้น

ดังนั้น

พวกเขาสามารถเมินกฎเกณฑ์ทางโลกที่เรียกกันว่าสังคมได้

เพราะจริงๆ แล้ว...พวกเขาต่างหากคือคนกำหนดกฎ!

ตอนนี้

บนชั้น 66 ของอาคารพาราไดซ์ ภายในคฤหาสน์หรูขนาดกว่า 500 ตารางเมตร ปาร์ตี้ของวัยรุ่นเพิ่งจบลง

สิ่งที่เหลืออยู่มีแค่ความเละเทะเต็มพื้น

รวมถึงหนุ่มสาวที่เมาจนสลบ นอนแผ่บนโซฟาหรือพรม หลับเหมือนหมูตาย

ภายในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

ร็อดดี้ลืมตาตื่นอย่างมึนงง

มือข้างหนึ่งกุมหน้าผาก เขารู้สึกเหมือนเพิ่งโดนช้างเตะหัวมา

ทุกอย่างที่เห็นทันทีที่ลืมตาดูเหมือนกำลังหมุนติ้ว

"เมื่อคืนฉันดื่มไปเยอะแค่ไหนกันเนี่ย?"

ร็อดดี้ลุกจากเตียงอย่างสะลึมสะลือ เท้าข้างหนึ่งสวมรองเท้าแตะ อีกข้างเหยียบพรมขนนุ่มเปล่าๆ

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว เขาก็รีบยกมือปิดปาก

จะอาเจียน!

ร็อดดี้พุ่งเข้าไปในห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอน แล้วอาเจียนใส่ชักโครก

ผ่านไปสักพัก ร็อดดี้ยืนขึ้น เดินไปที่อ่างล้างหน้า เปิดก๊อกบ้วนปาก แล้วสาดน้ำเย็นใส่หน้าเพื่อให้ตัวเองตื่น

"เดี๋ยวนะ!"

"ที่นี่ที่ไหน?"

"นี่ไม่ใช่บ้านฉัน!"

พอหัวเริ่มโล่ง ร็อดดี้ก็รู้ทันทีว่านี่ไม่ใช่ที่อยู่เดิมของเขาเลย

การตกแต่งหรูหราขนาดนี้ มองแวบเดียวก็รู้ว่ามูลค่าไม่ธรรมดา

ถ้าเขามีเงินขนาดนี้ จะออกไปดื่มจนเละตอนกลางคืนทำไม?

เขายกมือเคาะหัวที่ยังมึนๆ ของตัวเอง

แต่การเคาะไม่กี่ครั้งนั้น เหมือนจะไปกระตุ้นจุดสำคัญบางอย่างเข้า

ทันใดนั้น!

เศษเสี้ยวความทรงจำจำนวนมหาศาลที่ทั้งแปลกหน้าและคุ้นเคยหลั่งไหลเข้ามาในหัวของร็อดดี้

ภาพเหตุการณ์ต่างๆ ฉายวนในสมองเหมือนกำลังดูหนังแบบอินจัด

ความรู้สึกเหมือนผ่านไปครึ่งศตวรรษ

แต่จริงๆ แล้วมันกินเวลาแค่ไม่กี่วินาที!

ร็อดดี้เซถอยหลังไปสองสามก้าว ก่อนจะทรุดนั่งพิงผนังข้างหน้าต่างกระจกสูงจากพื้นจรดเพดานในห้องนอน

ผ่านไปสักพัก

"งั้นฉันก็ข้ามเวลามา?"

ร็อดดี้ยิ้มเยาะตัวเอง

"ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดกับฉันได้"

ชาติก่อนเขาอยู่ตัวคนเดียว ข้ามเวลาก็ไม่เป็นไร

แถมชาตินี้ยังเป็นลูกเศรษฐีโครตรวย ใช้เงินกี่ชาติก็ไม่หมด

ชีวิตแบบนี้จะไม่ให้เขาดีใจได้ยังไง?

สิ่งเดียวที่ทำให้เขาหดหู่นิดหน่อย คงเป็นโลกใบนี้

เรื่องอุตสาหกรรมสตาร์คในความทรงจำของเขา และฮีโร่ที่ปรากฏตัวในช่วงสงครามโลกครั้งที่สอง กัปตันอเมริกา!

ทั้งหมดนี้กำลังบอกเขาชัดเจน

นี่ไม่ใช่โลกธรรมดา!

จักรวาลมาร์เวล!

ใช่แล้ว ไอ้มันม่วงมันหวานนั่นที่ดีดนิ้วครั้งเดียวฆ่าประชากรครึ่งจักรวาลในจักรวาลมาร์เวล

ตอนนั้นคือปี 2018

และตอนนี้คือ...ปี 2014 พูดให้ชัดคือวันที่ 25 ธันวาคม วันคริสต์มาส

ปาร์ตี้ที่เพิ่งจบไปก็คือปาร์ตี้คริสต์มาสของร็อดดี้!

ถ้านับตามเวลาแบบนี้ ร็อดดี้เหลือเวลาไม่ถึงสี่ปี และบางทีเขาอาจจะได้กล่องข้าวกลางวันสักกล่อง

แน่นอน ถ้าโชคดีพอเป็นหนึ่งใน 50% ที่เหลือ เขาก็จะรอด

ส่วนเรื่องที่อเวนเจอร์สจะดีดนิ้วอีกครั้งในอีกห้าปีเพื่อช่วยคนที่หายไปวันนี้?

พูดตามตรง

ร็อดดี้ไม่แน่ใจว่ามันจะเกิดขึ้นอีกหรือเปล่า

เพราะบางคนและบางเหตุการณ์ในความทรงจำของเขา แตกต่างจากจักรวาล MCU ที่เขารู้จักเล็กน้อย

ดังนั้นเขาไม่รู้ว่าจะมีการดีดนิ้วในปี 2023 เพื่อช่วยทุกคนหรือไม่

ถ้าเรื่องนั้นไม่เกิดขึ้น และร็อดดี้ดันเป็น 50% ที่โชคร้ายที่หายไป....

ช่างมันเถอะ!

ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

ร็อดดี้เลยเลิกคิดเรื่องพวกนี้ไปก่อน

บางทีอีกสี่ปีข้างหน้าอาจจะไม่มีไอ้มันม่วงดีดนิ้วก็ได้?

แต่ถึงไม่มีไอ้มันม่วง โลกใบนี้ก็ยังเต็มไปด้วยอันตรายสารพัด โดยเฉพาะสำหรับคนธรรมดา

อาจตายเมื่อไหร่ก็ได้!

"แล้วโกลด์ฟิงเกอร์ของฉันล่ะ?"

"พวกคนข้ามเวลามันต้องมีระบบไม่ใช่เหรอ?"

ร็อดดี้คิด

"ติ๊ง!"

มาแล้ว!

ตาร็อดดี้เป็นประกาย

แต่รออยู่พักหนึ่งก็ไม่มีอะไรตามมา

เขาเลยหันไปมอง แล้วเห็นหน้าจอโทรศัพท์บนพรมสว่างอยู่แบบเย็นชา

เป็นข้อความ!

แถมยังเป็นสแปมอีก!

เชี่ยเอ๊ย~!

ร็อดดี้โมโหจนแทบอยากขว้างโทรศัพท์พังๆ นั่นทิ้ง

แต่ในวินาทีถัดมา

"ติ๊ง!"

สแปมอีกเหรอ?

ร็อดดี้คิด

"ตรวจพบว่าโฮสต์เป็นมิวแทนท์เพียงหนึ่งเดียวในโลกปัจจุบัน ระบบมิวแทนท์ที่แข็งแกร่งที่สุดกำลังปลุกพลัง!"

ระบบงั้นเหรอ?!

ร็อดดี้วางโทรศัพท์ลง และเขารู้สึกเหมือนเห็นหน้าต่างระบบสีทองกำลังกางออกในจิตสำนึกของตัวเอง

ตาเขาเบิกกว้าง...แม้ของสิ่งนั้นจะไม่ได้มองเห็นด้วยตาจริงๆ

แต่นั่นก็ไม่ได้หยุดเขาได้

…

【ระบบมิวแทนท์ที่แข็งแกร่งที่สุด】

【ตัวละคร: ร็อดดี้】

【เพศ: ชาย】

【อายุ: 23 ปี】

【ความสามารถที่เปิดใช้งานแล้ว】

[ฟื้นฟูตัวเองอย่างรวดเร็ว Lv2 ระดับเดลต้า]

【ความสามารถที่ยังไม่เปิดใช้งาน】

【ไม่มี】

…

"งั้นฉันเป็นมิวแทนท์จริงๆ สินะ?"

ร็อดดี้ครุ่นคิด แล้วก็พบว่าในความทรงจำเขาเองก็แตกต่างจากคนธรรมดาจริงๆ

อย่างเช่น สมรรถภาพร่างกายของเขายอดเยี่ยมมาตลอด

ต่อให้ไม่ค่อยออกกำลังกาย ก็ยังเหนือกว่านักกีฬามืออาชีพ

อีกอย่าง ทุกครั้งที่เขาบาดเจ็บ เขาจะฟื้นตัวเร็วมาก

แม้มันจะไม่ได้เวอร์แบบสัตว์ประหลาดอย่างวูล์ฟเวอรีนหรือเดดพูล แต่มันก็ไม่ใช่ความเร็วการฟื้นตัวที่คนปกติควรมี

เขาจำได้ว่าครั้งหนึ่งเคยโดนยิงเข้าที่ท้อง แต่วันถัดมาแผลก็แทบหายแล้ว

พอถึงวันที่สาม แม้แต่รอยแผลเป็นก็หาไม่เจอ

ที่แท้ทั้งหมดก็เพราะเขาเป็นมิวแทนท์นี่เอง!

แม้จะเป็นแค่มิวแทนท์ระดับเดลต้าระดับสอง จัดว่าเป็นตัวประกอบในสนามรบ

แต่เมื่อเทียบกับคนธรรมดา พลังนี้ก็ถือว่าเหนือมนุษย์แล้ว!

เขาเป็นมิวแทนท์ และตามระบบบอก เขาเป็นมิวแทนท์เพียงหนึ่งเดียวในโลกนี้

มันทำให้ร็อดดี้อดสงสัยไม่ได้

ทำไมฉันถึงเป็นมิวแทนท์คนเดียวในโลก?

แต่ความคิดพวกนั้นถูกเขาโยนทิ้งไปอย่างรวดเร็ว เพราะตอนนี้เขามีเรื่องสำคัญกว่านั้นต้องทำ

นั่นคือทำความเข้าใจฟังก์ชันของระบบนี้ให้ดี!

……….