บทที่ 3 - ผลไฟงั้นเหรอ หมายังเมินเลย!

บทที่ 3 - ผลไฟงั้นเหรอ หมายังเมินเลย!

ตอนที่จ้าวเจิงเดินขึ้นเวที เขาเดินสวนกับสาวสวยอย่างซูเมิ่งเหยาพอดี

แต่ฝ่ายหญิงกลับไม่ได้ปลายตามองเขาเลยสักนิด ทำเหมือนเขาเป็นธาตุอากาศ...

แน่นอนว่าจ้าวเจิงไม่ได้ใส่ใจ ตอนนี้เขาสนใจแค่ว่าตัวเองจะได้รับพลังวิเศษอะไรมามากกว่า

เขาเดินขึ้นเวทีด้วยความตื่นเต้นระคนประหม่า และก้าวเข้าไปในรูหนอนมิติเวลาโดยไม่ลังเลใจ

วินาทีที่เขาก้าวเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ จิตใต้สำนึกของเขาก็หลุดเข้าไปในโลกแฟนตาซีที่เต็มไปด้วยแสงสีตระการตา!

รอบกายมีบุคคลที่คุ้นเคยปรากฏตัวขึ้นมากมาย รวมถึงผลปีศาจนับไม่ถ้วน และของหน้าตาประหลาดๆ อีกหลายอย่าง

ของพวกนี้แหวกว่ายผ่านร่างของจ้าวเจิงไปอย่างรวดเร็วราวกับฝูงปลาในแม่น้ำ

จ้าวเจิงรู้ดีว่าสิ่งเหล่านี้คือวาสนาเหนือมนุษย์!

เขาจึงรีบยื่นมือออกไปคว้าทันที

ไม่น่าเชื่อว่าเขาจะคว้าอะไรบางอย่างมาได้จริงๆ...

เมื่อจิตใต้สำนึกของจ้าวเจิงกลับเข้าร่าง เขาก็พบว่าตัวเองกลับมาสู่โลกความเป็นจริงแล้ว เขายืนอยู่ตรงทางเข้าดินแดนศักดิ์สิทธิ์ และในมือของเขาก็มีกล่องคริสตัลอยู่หนึ่งใบ

"นักเรียนจ้าวเจิง พลังวิเศษที่อยู่ในมือเธอคืออะไร?"

เสียงของรองผู้อำนวยการช่วยดึงสติจ้าวเจิงกลับมา

ไม่ต้องเปิดกล่องคริสตัล เขาก็สามารถรับรู้ถึงข้อมูลที่ส่งผ่านมาจากตัวกล่องได้ ช่างน่าอัศจรรย์ใจจริงๆ!

แต่จ้าวเจิงก็ยังคงเปิดกล่องออก เผยให้เห็นผลปีศาจสีแดงเพลิงที่อยู่ด้านใน

"ผลปีศาจสายธรรมชาติ ผลเพลิงครับ"

จ้าวเจิงเอ่ยขึ้น

สิ้นคำพูดนั้น เสียงฮือฮาก็ดังลั่นไปทั่วทั้งลานกว้าง!!

"เชี่ย?!! ผลปีศาจสายธรรมชาติเนี่ยนะ?"

"เมื่อวานโรงเรียนสองเพิ่งจะได้ไปผลนึง ฮือฮากันไปทั้งเมือง นึกไม่ถึงเลยว่าวันนี้โรงเรียนเราก็จะมีคนได้เหมือนกัน! ผลปีศาจสายธรรมชาติมันเริ่มมีเกลื่อนกลาดแล้วหรือไง?"

"บ้าเอ๊ย! หมอนี่... จะดวงดีเกินไปแล้วมั้ง?"

"อิจฉาจนน้ำตาจะไหล ทำไมคนที่ได้ผลสายธรรมชาติถึงไม่ใช่ฉันล่ะวะ?"

"ไอ้หนุ่มจ้าวเจิง... จะรวยเละแล้วงานนี้!"

"ผลเพลิงในตำนานเลยนะเว้ย! กินเข้าไปก็ควบคุมไฟได้ โคตรอยากได้เลย!"

"เท่าที่ผ่านมา คนที่ได้กินผลปีศาจสายธรรมชาติ ขอแค่ไม่ตายไปซะก่อน อนาคตรับรองได้เป็นระดับตัวบิ๊กๆ แน่นอน! หมอนี่ที่ชื่อจ้าวเจิงจากห้องสอง ต่อไปคงจะกลายเป็นคนละชั้นกับพวกเราแล้วล่ะ"

...

ด้านล่างเวที

นักเรียนกว่าพันคนพากันซุบซิบนินทา ทุกสายตาที่มองมายังจ้าวเจิงเต็มไปด้วยความอิจฉาริษยาและเจ็บใจ แทบจะอยากกระโดดเข้าไปบีบคอจ้าวเจิงแล้วสวมรอยแทนให้รู้แล้วรู้รอด

บนเวที

บรรดาผู้บริหารโรงเรียน รวมถึงผู้อำนวยการ ต่างก็ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่ โดยเฉพาะคุณครูที่ดูแลห้องสอง ถึงกับลุกพรวดขึ้นยืนด้วยความตื่นเต้น

การมีนักเรียนสายธรรมชาติปรากฏตัวขึ้นในโรงเรียน พวกเขาในฐานะครูบาอาจารย์และผู้บริหารก็จะได้รับผลงานชิ้นโบแดงไปด้วย

แถมยังมีเรื่องของสายสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์ ถ้าวันหน้าจ้าวเจิงได้ดิบได้ดี พวกครูที่เคยสอนจ้าวเจิงก็ย่อมได้รับผลประโยชน์ตามไปด้วย

นี่แหละคือเหตุผลที่พวกเขายืนตื่นเต้นกันอยู่แบบนี้!

ส่วนฝ่ายรับสมัครจากมหาวิทยาลัยต่างๆ ตอนนี้พากันลุกจากที่นั่งมายืนรออยู่ด้านข้างเวทีแล้ว รอแค่จ้าวเจิงเดินลงมา พวกเขาก็จะพุ่งเข้าไปรุมทึ้งแย่งตัวจ้าวเจิงทันที

ณ วินาทีนี้

จ้าวเจิงกลายเป็นจุดศูนย์รวมสายตาของคนทั้งโรงเรียนไปแล้ว!

แม้แต่รองผู้อำนวยการจอมโหดที่ปกติชอบทำหน้าบึ้งตึง ตอนนี้ก็ยังฉีกยิ้มกว้างอย่างกระตือรือร้น สายตาที่มองจ้าวเจิงนั้นมีความหมายบางอย่างแอบแฝงอยู่

"นักเรียนจ้าวเจิง ขอแสดงความยินดีด้วยที่เธอได้รับผลปีศาจสายธรรมชาติ! ครูขอเป็นตัวแทนของโรงเรียน อวยพรให้เธอมีอนาคตที่สดใส และขอให้เส้นทางการเป็นผู้ก้าวข้ามขีดจำกัดของเธอราบรื่นไร้อุปสรรคนะ!"

คำอวยพรหวานหูแบบนี้ ถ้าพูดกันส่วนตัวก็พอฟังได้ แต่พอมาพูดต่อหน้าคนหมู่มาก แถมยังหลุดออกมาจากปากรองผู้อำนวยการจอมโหดอีก มันเลยฟังดูเลี่ยนพิลึก

แต่ทุกคนในงานกลับรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องปกติมาก!

ถ้าเป็นพวกเขา มีโอกาสได้ประจบประแจงผู้ใช้พลังผลปีศาจสายธรรมชาติล่ะก็ พวกเขาคงสรรหาคำพูดที่เลี่ยนยิ่งกว่านี้มาพูดแน่นอน!

เพราะผู้ใช้พลังผลปีศาจสายธรรมชาตินั้นมีศักยภาพไร้ขีดจำกัด ในอนาคตอาจเติบโตกลายเป็นยอดฝีมือ "ระดับราชัน" ได้เลยทีเดียว!

"นักเรียนจ้าวเจิง ตอนนี้เธอลงไปพักผ่อนได้แล้วล่ะ"

เมื่อเห็นจ้าวเจิงยังยืนเหม่อ รองผู้อำนวยการก็พูดเตือนอย่างนุ่มนวล

เมื่อจ้าวเจิงได้ยินแบบนั้น เขาก็อุ้มกล่องเดินลงจากเวทีไป

ส่วนเรื่องที่ว่า ถ้าไม่ยอมกินผลปีศาจในกล่องทันที จะมีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้นไหม? อย่างเช่น โดนแย่งชิงไปอะไรทำนองนั้น?

ไม่มีทาง!!

กล่องคริสตัล ไม่ได้มีไว้แค่ใส่ของวิเศษเท่านั้น แต่มันยังเป็นระบบป้องกันภัยที่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มอบให้ด้วย!

เว้นเสียแต่ว่าจ้าวเจิงจะสมัครใจยกให้คนอื่น ไม่อย่างนั้น ถ้าใครกล้าใช้วิธีรุนแรงมาแย่งกล่องคริสตัลไปดื้อๆ ก็จะโดนระบบป้องกันโจมตีกลับทันที!!

ว่ากันว่าการโจมตีกลับของกล่องคริสตัลนั้น เป็นคำสาปที่น่าสะพรึงกลัวสุดๆ!

อีกอย่าง ในกรณีที่เจ้าของไม่ยินยอม ต่อให้โดนแย่งกล่องคริสตัลไปได้ คนอื่นก็เปิดไม่ออกอยู่ดี และไม่มีทางเอาของวิเศษข้างในไปได้ด้วย

ต่อให้ใช้วิธีบังคับขู่เข็ญก็ไม่ได้ผล!

ระบบป้องกันของกล่องคริสตัลมีมาตรฐานการตัดสินใจในตัวมันเอง สามารถรับรู้ถึงความรู้สึกลึกๆ ในใจของเจ้าของได้ ถ้ามีใครใช้วิธีสกปรกมาบีบบังคับให้เจ้าของส่งกล่องคริสตัลให้ กล่องคริสตัลก็จะทำลายตัวเองทิ้งทันที

นี่คือเหตุผลที่ไม่มีใครกล้าแย่งวาสนาของคนอื่น

ถ้าขืนแย่งชิงได้ง่ายๆ หรือข่มขู่กันได้ง่ายๆ ป่านนี้พวกขั้วอำนาจใหญ่ๆ คงจับตัวเด็กที่เพิ่งโตเป็นหนุ่มเป็นสาวไปเป็นตัวประกันตั้งนานแล้ว...

...

ทันทีที่จ้าวเจิงก้าวลงจากเวที

กลุ่มเจ้าหน้าที่รับสมัครจากมหาวิทยาลัยก็เข้ามารุมล้อมเขาทันที

"นักเรียนจ้าวเจิง ผมเป็นหัวหน้าฝ่ายรับสมัครจากมหาวิทยาลัยการต่อสู้นครมนตรา ผมขอเป็นตัวแทนต้อนรับนักเรียนจ้าวเจิงเข้าสู่..."

"นักเรียนจ้าวเจิง ฉันมาจากมหาวิทยาลัยเมืองหลวง ถ้าเธอมาเรียนที่มหาวิทยาลัยเมืองหลวง เราไม่เพียงแต่จะให้เรียนฟรี แต่ยังมีทุนการศึกษาก้อนโตให้อีกด้วยนะ!"

"มหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้ ต้องการอัจฉริยะแบบเธอ ขอแค่เธอยอมมา จะเสนอเงื่อนไขอะไรก็ว่ามาได้เลย..."

ฝ่ายรับสมัครกว่ายี่สิบคนรุมล้อมจ้าวเจิงอยู่ตรงกลาง พากันพูดจาแย่งกันเสนอสิทธิพิเศษของมหาวิทยาลัยตัวเอง เพื่อดึงตัวจ้าวเจิงอย่างสุดความสามารถ

สถานการณ์วุ่นวายนี้ทำเอาจ้าวเจิงถึงกับยืนอึ้ง ทำตัวไม่ถูกเลยทีเดียว!

เพื่อนร่วมชั้นคนอื่นๆ เห็นจ้าวเจิงโดนมหาวิทยาลัยดังรุมแย่งตัวแบบนี้ ก็ยิ่งอิจฉาตาร้อนกันเข้าไปใหญ่

นักเรียนหญิงบางคน มองจ้าวเจิงด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

พวกเธอเพิ่งสังเกตเห็นว่า จ้าวเจิงที่เคยดูธรรมดาๆ ไม่มีอะไรโดดเด่น ตอนนี้กลับดูเปล่งประกายราวกับทองคำ แถมใบหน้านั้นยังดูหล่อเหลาเอาการขึ้นมาซะอย่างนั้น!

"อาจารย์ทุกท่าน ผู้บริหารทุกท่าน โปรดฟังผมก่อนครับ!"

จ้าวเจิงพูดเสียงดัง "ก่อนหน้านี้ผมก็ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนว่าจะได้ผลเพลิง แล้วก็ยังไม่ได้คิดด้วยว่าจะไปเรียนที่มหาวิทยาลัยไหน เพราะงั้น ขอเวลาผมคิดทบทวนดูสักหน่อยจะได้ไหมครับ? เรื่องใหญ่ขนาดนี้ ผมต้องกลับไปปรึกษาพ่อแม่ก่อนด้วย"

คำพูดนี้ฟังดูมีเหตุผลมาก

แม้ฝ่ายรับสมัครหลายคนจะอยากอุ้มจ้าวเจิงกลับไปเดี๋ยวนั้นเลย แต่ก็รู้ดีว่าทำได้แค่คิด จึงพากันยอมตกลง

"เอาล่ะ นักเรียนจ้าวเจิง เธอเอาไปคิดดูก่อนได้ นี่นามบัตรฉัน มีเบอร์โทรศัพท์อยู่ ถ้าตัดสินใจได้เมื่อไหร่ก็โทรหาฉันได้เลย ฉันจะขับรถไปรับด้วยตัวเอง..."

"นักเรียนจ้าวเจิง นี่นามบัตรของฉัน ประตูของมหาวิทยาลัยสัจธรรมการต่อสู้เปิดต้อนรับเธอเสมอ..."

ทุกคนพากันยื่นนามบัตรให้ ก่อนจะยอมปล่อยให้จ้าวเจิงเดินฝ่าวงล้อมออกไป

ความจริงแล้วในหัวของจ้าวเจิงตอนนี้ค่อนข้างมึนงง

เขาไม่คาดคิดมาก่อนเลยว่า แค่เอื้อมมือไปคว้าส่งๆ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ ก็จะได้ผลเพลิงมาครองแล้ว

การเข้าสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์มันจะง่ายดายเกินไปหน่อยไหม?

แล้วทำไมคนตั้งเยอะแยะถึงได้คว้าน้ำเหลวกันล่ะ?

หรือว่านี่จะเป็นสิทธิพิเศษของคนที่ทะลุมิติมา?

จ้าวเจิงมองดูผลเพลิงในมือด้วยความลังเล ไม่รู้ว่าควรกินมันดีไหม

ในโลกใบเก่าของเขามีประโยคฮิตอยู่ประโยคหนึ่งที่ว่า "ผลเพลิงน่ะเหรอ หมายังเมินเลย!!"

ที่มาของประโยคนี้ก็เพราะว่า ในช่วงกลางจนถึงช่วงท้ายเรื่องของวันพีซ ไม่ว่าใครหน้าไหนก็สามารถสร้างไฟขึ้นมาเล่นได้สบายๆ พลังไฟจึงกลายเป็นของโหลๆ ที่ใครก็มีกันไปโดยปริยาย

ถึงแม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่โลกวันพีซ แต่จ้าวเจิงก็ยังรู้สึกตะหงิดๆ อยู่ดี...

นอกจากนี้ เขาก็ยังไม่ค่อยถูกใจผลเพลิงเท่าไหร่นัก

ทันใดนั้นเอง

ร่างบอบบางสะสวยร่างหนึ่งก็พุ่งเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้าจ้าวเจิง ขวางทางเดินของเขาเอาไว้

เมื่อจ้าวเจิงเงยหน้าขึ้น เขาก็เห็นใบหน้าสวยหวานที่อาบไปด้วยน้ำตา กำลังมองมาที่เขาด้วยสายตาน่าสงสารจับใจ

เธอคือซูเมิ่งเหยา!

[จบแล้ว]