44-45

บทที่ 44: มาดูซิว่าหัวใครจะเขียวกว่ากัน!

"เป็นห่าอะไรกัน? เห็นผีรึไง?"

หลินเฟิงโยนโทรศัพท์ทั้งเครื่องเก่าเครื่องใหม่ลงบนโต๊ะ ก่อนจะคว้าแก้วน้ำขึ้นมากระดกอึกๆ ดับกระหาย

ทันใดนั้น เขาสัมผัสได้ถึงกระดาษแข็งๆ ที่แปะอยู่ใต้แก้วน้ำ

พอดึงแก้วออก ก็เจอกระดาษพิมพ์ข้อความที่มีตราประทับสีแดงดูเป็นทางการวางเด่นหราอยู่

"นี่มัน...?"

หลินเฟิงอ่านเห็นแค่หัวข้อตัวเบ้งๆ ว่า "ประกาศบทลงโทษทางวินัย" ส่วนรายละเอียดข้างล่างยังไม่ได้อ่าน

"พี่เฟิง! ผมขอโทษ!" จูต้าเหว่ยชิงพูดก่อน หน้าอ้วนๆ ของมันเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด "พวกผมช่วยกันดูต้นทางไม่ดีเอง..."

หวังฮ่าวเองก็คอตกเสริมขึ้นมา "เมื่อคืนพวกผมกะว่าไม่มีตรวจหอแน่ๆ ใครจะไปรู้วะว่าป้าคุมหอแกจะผีเข้า มาตรวจเอาตอนดึกดื่นป่านนั้น!"

"แถม... แถมวันนี้ผมไปสืบมา หออื่นแม่งไม่ตรวจเลย ตรงดิ่งมาห้อง 404 ห้องเดียว! เหมือน... เหมือนแกรู้แต่แรกแล้วว่าพี่ไม่อยู่!"

"ตอนแรกพวกผมเอาหมอนยัดใต้ผ้าห่มจัดฉากไว้เนียนกริบ มองจากข้างนอกดูไม่ออกหรอก แต่ไอ้คนตรวจแม่งไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินดุ่มๆ มากระชากผ้าห่มพี่เฟิงคนเดียวเลย! ความแตกโพละ!" จูต้าเหว่ยเสียงอ่อยลงเรื่อยๆ "ป้าแกสั่งให้พี่ไปรายงานตัวกับอาจารย์ที่ปรึกษาวันนี้..."

สองหน่อสลับกันพูด รู้สึกผิดเต็มประตูที่ช่วยปิดบังเพื่อนไม่สำเร็จ

"เออๆ ช่างมันเถอะ เรื่องแค่นี้เอง" หลินเฟิงโบกมือปัดๆ ปลอบใจเพื่อน "ฉันไม่อยู่เอง โดนจับได้ก็ซวยเอง ไม่เกี่ยวกับพวกนายหรอก"

แต่ในใจเขากระจ่างแจ้ง... เรื่องนี้มันมีกลิ่นตุๆ ชัดเจน

จังหวะนั้นเอง หวังฮ่าวก็ตบขาฉาด ทำท่าทางลับๆ ล่อๆ ส่งสายตาอาฆาตไปที่เตียงว่างฝั่งตรงข้าม

"พี่เฟิง ผมสงสัยไอ้เฉินมั่ว! มันต้องเป็นคนคาบข่าวไปบอกแน่ๆ!"

"พี่ลองคิดดูนะ ห้องเรามีสี่คน ผมกับไอ้อ้วนไม่มีทางเผาพี่อยู่แล้ว คนที่รู้ว่าพี่ไม่อยู่ก็เหลือแค่มันคนเดียว! แล้วดูนิสัยมันดิ ขี้เก๊ก จองหองพองขน สันดานแบบนี้แหละพวกชอบแทงข้างหลัง!"

ยังไม่ทันที่หลินเฟิงจะออกความเห็น

แอ๊ด——

ประตูห้องถูกผลักเปิดออก

เฉินมั่วเดินวางมาดเข้ามา คางเชิดสูง สายตาเหยียดหยามมองลงต่ำเหมือนเดิม

ด้วยความที่เป็นคนท้องถิ่นเมืองเจียงเฉิง มันเลยมองว่าพวกเด็กต่างจังหวัด หรือเด็กบ้านนอกอย่างหลินเฟิง เป็นพลเมืองชั้นสองที่ต่ำต้อยกว่ามันเสมอ

พอเท้าก้าวพ้นประตู มันก็ได้ยินเสียงนินทาของหวังฮ่าวพอดี มุมปากจึงกระตุกยิ้มเยาะ

"ฉันไม่เหมือนใครบางคนหรอกนะ ที่ดีแต่เก่งลับหลัง นินทาชาวบ้านไปวันๆ"

เฉินมั่วเหวี่ยงเป้ลงบนเก้าอี้ จ้องหน้าหวังฮ่าวด้วยแววตาท้าทาย

"บอกว่าฉันแจ้งจับ? มีหลักฐานมั้ย?"

"ในห้องมีสี่คน มีแค่มึงที่ไม่เอาใคร ไม่ใช่ฝีมือมึงแล้วจะเป็นหมาตัวไหนวะ?" หวังฮ่าวของขึ้นทันที ลุกขึ้นยืนประจันหน้า "หมอนนั่นกูกับไอ้อ้วนเป็นคนยัดเอง พวกกูจะแจ้งจับตัวเองเพื่อ?"

"ใช่!" จูต้าเหว่ยช่วยเสริมเสียงเบา แม้ใจจะไม่กล้าแต่กายก็สู้เพื่อน

เฉินมั่วแค่นเสียง 'หึ' ในลำคอ ทำท่าเหมือนขี้เกียจเสวนากับพวกขยะสังคม ก่อนจะนั่งลงสวมหูฟัง ตัดบทแบบกวนตีนสุดๆ

หลินเฟิงหยิบใบแจ้งโทษขึ้นมาอ่าน มันเขียนว่า "ตักเตือน"

เอาเข้าจริง กระดาษแผ่นนี้ก็แค่เสือกระดาษ ไม่มีผลกับประวัติการเรียน แค่เอามาขู่ให้รำคาญใจเล่น

แต่มันก็เตือนสติหลินเฟิงได้อย่างหนึ่ง... มหาลัยคือสังคมจำลอง ไม่ได้มีแค่เรื่องเรียน แต่เป็นเรื่องของ 'คอนเนกชั่น' และ 'การอยู่เป็น'

เส้นสายกับป้าคุมหอต้องสร้างไว้บ้าง

เพราะอนาคต เขาคงต้องหนีเที่ยวไป 'บำเพ็ญเพียรคู่' บ่อยๆ แน่นอน

โชคดีที่ตอนนี้เขามีเงิน... ปัญหาที่แก้ได้ด้วยเงิน สำหรับหลินเฟิงแล้วไม่ใช่ปัญหา

แต่ที่น่าหนักใจคือ... ต้องไปพบอาจารย์ที่ปรึกษา 'ฉินหว่านโหรว' นี่สิ

พอชื่อนี้ผุดขึ้นมา ภาพภูเขาไฟคู่นั้นก็เด้งขึ้นมาในหัวหลินเฟิงทันที... คัพ H ในตำนาน!

ผู้หญิงคนนั้น... แค่เดินเร็วนิดเดียว หน้าอกหน้าใจก็กระเพื่อมไหวรุนแรงราวกับกระต่ายขาวสองตัวที่พยายามจะกระโดดหนีออกจากกรงขัง แรงสั่นสะเทือนนั้นแทบจะทำให้คนมองหน้ามืด

แค่จินตนาการ หลินเฟิงก็ต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

ความไวต่อสัมผัสของเธอ... ตั้ง 90 เชียวนะ!

เมื่อคืนซูฉิงเหวินที่มีค่าความไวแค่ 80 ยังลีลาเด็ดดวงขนาดนั้น ร่างกายตอบสนองไวยิ่งกว่าสวิตช์ไฟ

เธอแทบจะเป็น 'เซ็กซ์ทอยที่มีชีวิต'!

แค่เขาแตะนิดเดียวก็ตัวสั่นงันงก พอขยี้แรงหน่อยก็กระตุกเกร็งเหมือนโดนไฟช็อต บางจังหวะถึงกับน้ำเดินพุ่งปรี๊ดออกมาเลอะเทอะไปหมด

สีหน้าตอนที่โดนเขาเล่นจนสติหลุด อยากจะกรีดร้องแต่ต้องกัดปากกลั้นเสียง น้ำตาคลอเบ้าด้วยความเสียวซ่าน... ภาพนั้นยังติดตาไม่หาย

หลินเฟิงมั่นใจเลยว่า ต่อให้ไม่มี 'ยาโคตรระเบิดกระสุนกาม' ช่วย แค่เรือนร่างของซูฉิงเหวินเพียวๆ เขาก็เล่นได้ยันเช้าไม่มีเบื่อ!

ขนาดความไว 80 ยังสุดยอดขนาดนี้... แล้วระดับ 90 ของฉินหว่านโหรวจะขนาดไหนวะ?!

หลินเฟิงสะบัดหัวไล่ความคิดลามกออกไปก่อน

เขาขยำใบแจ้งโทษทิ้งลงถังขยะ แล้วลากเก้าอี้ไปนั่งประกบข้างๆ เฉินมั่วแบบนักเลง

"แค่โดนตักเตือนหว่ะ ไม่สะเทือนขนหน้าแข้งสักเส้น" หลินเฟิงพูดลอยๆ เหมือนเป็นเรื่องขี้ปะติ๋ว

"เอ้อนี่เฉินมั่ว... นายเคยบ่นว่าหอพักมันซอมซ่อ อยากย้ายออกไม่ใช่เหรอ? จะไปเมื่อไหร่ล่ะ? ฉันพอจะรู้จักนายหน้าแถวนี้ เดี๋ยวติดต่อหาห้องดีๆ ให้เอามั้ย?"

เฉินมั่วรู้ทันทีว่าโดนไล่ทางอ้อม มันหันขวับมามองหลินเฟิง สีหน้ายียวนกวนบาทาเต็มพิกัด

"นี่ก็ห้องฉัน ฉันจะย้ายตอนไหนมันก็เรื่องของฉัน! ฉันอยากจะแจ้งจับใคร มันก็สิทธิ์ของฉัน ฉันทำผิดกฎมหาลัยตรงไหนมิทราบ?"

"นายไม่ผิดกฎหรอก..." หลินเฟิงสวนกลับ น้ำเสียงเย็นชา "แค่นิสัยเสีย... สันดานเสียเฉยๆ"

"ถ้าไม่ผิดกฎก็จบป่ะ?" เฉินมั่วลุกพรวด ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หลินเฟิงอย่างท้าทาย "ทำไม? จะรุมสกรัมฉันเหรอ? เอาสิ! ต่อยเลย! ฉันสาบานว่าจะไม่สู้ตอบ!"

มันชี้หน้าตัวเอง ยั่วโมโหขั้นสุด

"ไอ้พวกบ้านนอกคอกนา... กล้าแตะตัวฉันเหรอ? มีปัญญาจ่ายค่าทำขวัญมั้ย?!"

"ไอ้สัสเอ๊ย!"

เส้นความอดทนของหวังฮ่าวขาดผึง คว้าตำราแคลคูลัสเล่มหนาเตอะบนโต๊ะง้างขึ้นมาเตรียมฟาด

"เฮ้ย! ใจเย็นไอ้ฮ่าว!" จูต้าเหว่ยพุ่งเข้าไปล็อกตัวเพื่อนไว้แน่น "มีเรื่องตอนนี้โดนไล่ออกนะเว้ย!"

พอเห็นหวังฮ่าวเอาจริง เฉินมั่วก็หน้าถอดสี รีบคว้ามือถือขึ้นมาจะถ่ายคลิปประจาน มือไม้สั่นเทาด้วยความลนลาน

แต่จังหวะที่หน้าจอโทรศัพท์สว่างขึ้นนั่นเอง... สายตาของหลินเฟิงก็ไปสะดุดเข้ากับภาพพักหน้าจอ

มันเป็นรูปคู่... เฉินมั่วกับเด็กสาวคนหนึ่งในชุดนักเรียนมัธยม เด็กสาวชูสองนิ้วแนบแก้ม ยิ้มแย้มสดใสดูไร้เดียงสา

แต่วินาทีที่หลินเฟิงเห็นหน้าชัดๆ หัวใจเขาก็กระตุกวูบราวกับแผ่นดินไหว!

นั่นมัน... โจวเสี่ยวเหมิงไม่ใช่เหรอวะ?!

แฟนของไอ้เฉินมั่ว... คือยัยเด็กหน้าเงินที่ยอมถ่ายรูปโป๊แลกตังค์ แถมยังส่งกางเกงในใช้แล้วมาให้เขาคนนั้นเนี่ยนะ?!

เชี่ยแล้ว... งานนี้บันเทิงแน่! โลกมันจะกลมหรือจะคาวเกินไปแล้ว!

บทที่ 45: ยัดใส่ปากฉัน? พูดแล้วห้ามคืนคำนะ!

"ได้สิ!" หลินเฟิงยิ้มเจ้าเล่ห์ พยักหน้าช้าๆ ขณะจ้องตาเฉินมั่ว "ตราบใดที่ไม่ผิดกฎมหาลัย ต่อให้ผิดศีลธรรมแค่ไหน ก็ทำได้หมดใช่มั้ย? ฉันจำใส่สมองไว้แล้ว"

เฉินมั่วถูกสายตาเรียบนิ่งแต่แฝงความเย็นยะเยือกของหลินเฟิงจ้องจนขนลุกซู่ รู้สึกเสียวสันหลังวาบอย่างบอกไม่ถูก

"นะ... นายจะทำอะไร?" เขาถามเสียงสั่น พยายามทำใจดีสู้เสือ

หลินเฟิงหยิบหนังสือปกเขียวเล่มหนึ่งบนโต๊ะยัดใส่มือเฉินมั่ว พร้อมทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงมีความนัย: "ไม่ได้จะทำอะไร แค่อยากบอกว่า... กินผักใบเขียวเยอะๆ นะ สุขภาพจะได้แข็งแรง!"

"ประสาท!"

เฉินมั่วแค่นเสียงใส่ คิดว่าหลินเฟิงก็แค่ทำเก่งไปงั้นแหละ ทำอะไรเขาไม่ได้หรอก

แต่ในใจหลินเฟิง... แผนชั่วร้ายได้ก่อตัวขึ้นสมบูรณ์แล้ว!

เขาเดินออกจากห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉย มุ่งหน้าไปยังตึกคณะ

เมื่อไปถึงตึกคณะ ก็เป็นเวลาเลิกงานพอดี ทางเดินคลาคล่ำไปด้วยอาจารย์ที่จับกลุ่มเดินคุยกันทยอยกลับบ้าน

เขารีบวิ่งขึ้นไปที่ห้องพักครูชั้น 3 ซึ่งเป็นห้องของอาจารย์ที่ปรึกษา ทันทีที่กำลังจะเคาะประตู จู่ๆ เสียงของฉินหว่านโหรวก็ดังขึ้นในหัวเขาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย!

[ไอ้เด็กหลินเฟิงนี่... เพิ่งเปิดเทอมก็กล้าโดดหอ กล้าโดดเรียนซะแล้ว ช่างกล้านักนะ! แต่นั่นแหละดี... ฉันจะได้มีข้ออ้างจัดการมัน]

[เด็กต่างจังหวัดจนๆ แบบนี้ กลัวที่สุดก็คือโดนทัณฑ์บนจนเสียประวัติ ฉันจะใช้จุดอ่อนนี้ขยี้ให้แหลก แล้วบังคับให้มันเชื่องเป็นหมาน้อยของฉันซะ...]

หลินเฟิงชะงัก มือค้างกลางอากาศ

เสียงนี้... อาจารย์ฉิน?!

นี่มัน... 'เสียงในใจแห่งความร่าน' งั้นเหรอ?!

[ถ้าสั่งให้มันเลียเท้าฉัน... จะแรงไปมั้ยนะ? กลัวมันจะเตลิดหนีไปซะก่อน!]

[แต่อยากโดนเลียเท้าจะตายอยู่แล้วอ่าาา... ไม่มีใครรู้เลยว่าจุดเสียวของฉันอยู่ที่เท้า สามีที่บ้านก็ทึ่มทื่อ ไม่กล้าบอกมันด้วย]

[ไอ้เด็กจนๆ นี่ เพื่ออนาคตตัวเอง คงต้องยอมศิโรราบแน่ๆ เดี๋ยวแม่จะตั้งกล้องถ่ายคลิปไว้ ถ้ามันกล้าปากโป้ง ฉันจะประจานให้ไม่มีที่ยืนในสังคมเลยคอยดู!]

ห๊ะ?!

หลินเฟิงยืนอึ้งแดกไปเลย!

เขายังไม่ทันวางแผนจะเคลมอาจารย์เลยด้วยซ้ำ แต่เจ๊แกเล่นจินตนาการไปไกลถึงขั้นจับเขาทำทาสรับใช้แล้วเรอะ?!

เลียเท้า? ถ่ายคลิปแบล็กเมล์?

ผู้หญิงคนนี้... รสนิยมโคตร 'ฮาร์ดคอร์' เลยว่ะ!

เขาตั้งสติ สูดหายใจลึกๆ แล้วเคาะประตู

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

"เชิญ!"

เสียงตอบรับจากด้านในฟังดูขรึมขลัง ทรงอำนาจแบบอาจารย์ผู้เคร่งครัด ผิดกับเสียงในหัวเมื่อกี้ลิบลับ!

แต่เสียงในใจเจ๊แกยังคงดังต่อเนื่อง และเริ่มจะกาวขึ้นเรื่อยๆ!

[มาแล้วๆ! ลูกหมาน้อยของแม่มาแล้ว! ดีเลย... คนอื่นกลับกันหมดแล้ว ทั้งตึกเหลือแค่เราสองคน ฮุฮุ... ต่อให้ฉันจับเท้ายัดปากมัน แล้วบังคับให้ดูดจนสะอาด ก็ไม่มีใครเห็นหรอก!]

มุมปากหลินเฟิงกระตุกยิกๆ

คุณพระช่วย! นี่มันเรียกทำโทษหรือให้รางวัลวะเนี่ย?!

พอผลักประตูเข้าไป ภาพตรงหน้าก็ทำเอาเขาลมหายใจสะดุด

วันนี้ฉินหว่านโหรวมาในชุดเดรสไหมพรมรัดรูปสีครีม เนื้อผ้าแนบเนื้อเน้นสัดส่วนโค้งเว้าอวบอัดให้เด่นชัดจนแทบระเบิดตา

ชายกระโปรงทรงสอบรัดรูปโชว์สะโพกกลมกลึงเด้งงอน ส่วนเรียวขาภายใต้ถุงน่องสีเนื้อดูเนียนนุ่มน่าสัมผัส รองเท้าส้นเข็มที่สวมอยู่ยิ่งขับเน้นความเซ็กซี่แบบสาวใหญ่พราวเสน่ห์

แต่ที่พีคที่สุด... คือภูเขาไฟคู่ยักษ์ที่หน้าอก! มันใหญ่จนเหมือนยัดลูกวอลเลย์บอลเข้าไปสองลูก เสื้อไหมพรมถูกดันจนตึงเปรี๊ยะแทบจะปริแตก ดูแล้วโคตรจะไม่สมจริง!

หน้าต่างสถานะเด้งขึ้นมาทันที

[เป้าหมาย: ฉินหว่านโหรว]

[ความไวต่อสัมผัส: 92 (↑2)]

[ค่าความร่าน: 45 (↑?)]

ความไวเพิ่มขึ้นอีก 2! แถมค่าความร่านยังพุ่งไป 45 ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้!

ยัยนี่... สงสัยจะ 'ช่วยตัวเอง' บ่อยจนเก็บกด หรือไม่ก็จินตนาการลามกจนเวลอัพเองแน่ๆ!

[ติ๊ง! ภารกิจใหม่: กัดกร่อนนางมารฝ่ายธรรมะ!]

[รายละเอียด: จับกุมและพันธนาการอาจารย์ฉินหว่านโหรว พร้อมทำการ 'อบรมสั่งสอน' ต่อเนื่อง 24 ชั่วโมง! สะสมภาพสุดเสื่อมให้ครบ 5 แบบ!]

[รางวัล: หินวิญญาณ x5,000 / แต้มแก่นแท้ +10!]

หลินเฟิงอ่านภารกิจแล้วหน้ามืด

พันธนาการ?

ภาพในหัวผุดขึ้นมาทันที...

ฉินหว่านโหรวในชุดรัดรูป ถูกเชือกสีแดงมัดตรึงในท่า 'เต่าญี่ปุ่น' ผิวขาวๆ ถูกเชือกรัดจนขึ้นรอยแดงก่ำ

หน้าอกมหึมาคู่นั้นถูกเชือกพาดผ่านและดันขึ้นจนล้นทะลัก บิดเบี้ยวเป็นรูปทรงยั่วยวนชวนฝัน...

แถมยังมีของเหลวบางอย่างหยดติ๋งๆ ลงมา...

หลินเฟิงสะบัดหัวไล่ความคิดอกุศล

ภาพมันน่าดูชมก็จริง... แต่ให้จับมัดขังไว้ 24 ชั่วโมงเนี่ยนะ?!

นี่มันอาชญากรรมชัดๆ! โดนจับติดคุกหัวโตแน่!

"หลินเฟิง!"

เสียงเย็นชาของฉินหว่านโหรวดึงสติเขากลับมา

"เพิ่งเปิดเทอมได้ไม่ถึงอาทิตย์ เธอก็กล้าโดดเรียน แถมยังไม่กลับหออีก! รู้มั้ยว่าผลที่ตามมามันร้ายแรงแค่ไหน?"

เธอพูดพลางเดินวนรอบตัวเขา สายตาไล่สำรวจเรือนร่างของลูกศิษย์หนุ่มราวกับกำลังเลือกซื้อเนื้อเกรดพรีเมียม

หลินเฟิงสูงร้อยแปดสิบกว่า ร่างกายกำยำสมส่วน แผ่รังสีความเป็นหนุ่มฉกรรจ์ที่เต็มไปด้วยพลังชีวิต... สิ่งที่อาจารย์สาววัยดึกผู้ขาดแคลนเรื่องบนเตียงโหยหามานาน

เอื๊อก...

เสียงกลืนน้ำลายดังชัดเจนจนหลินเฟิงได้ยิน

เดินวนจนพอใจ ฉินหว่านโหรวก็มายืนประจันหน้า แล้วกดไหล่เขาให้นั่งลงบนเก้าอี้สำนักงาน

มือนึงกดไหล่ไว้ไม่ให้ลุก อีกมือเท้าสะเอวแอ่นสะโพก ยืนค้ำหัวในท่าข่มขวัญ

ตัวเธอโน้มลงมาหาเขา ทำให้หน้าอกภูเขาไฟคู่นั้นห้อยตกลงมาแทบจะกระแทกหน้าหลินเฟิง!

จากมุมเสยนี้... หลินเฟิงมองลอดคอเสื้อกว้างๆ เข้าไปเห็นร่องลึกสุดใจ และเนินเนื้อขาวผ่องที่ถูกบราลูกไม้สีขาวโอบอุ้มไว้แทบไม่มิด

กลิ่นน้ำหอมผู้ใหญ่ผสมกลิ่นกายสาวสะพรั่งหอมฟุ้งเตะจมูก ทำเอาหลินเฟิงตัวแข็งทื่อไปทั้งตัว