42-43

บทที่ 42: ภารกิจใหม่... วิมานฉิมพลี

"สงสัยหล่นไปในซอกเตียงมั้ง ช่างมันเถอะ รีบไปได้แล้ว!" หลินเฟิงเดินไปตบแปะลงบนแก้มก้นเด้งดึ๋งของเธอ "ใส่ยีนส์ทับไปเลย ข้างในโล่งๆ ไม่มีใครรู้หรอก!"

"ต... แต่ว่า..."

ซูฉิงเหวินลังเล แต่สุดท้ายก็ยอมแพ้

ขืนให้แม่บ้านโรงแรมมาเจอ กกน. สภาพยับเยินเปื้อนคราบกามโลกีย์ตกอยู่ คงอายจนแทรกแผ่นดินหนี

"จะใส่กางเกงแล้วนะ!"

เธอหันมาแว้ดใส่หลินเฟิงที่ยืนจ้องตาไม่กะพริบ

"ก็ใส่สิ ใครห้าม?" หลินเฟิงทำหน้าตาย

"นาย... นายหันไปสิยะ!" หน้าเธอแดงแปร๊ด

"จะหันทำไม?" หลินเฟิงยักไหล่ "ข้างในข้างนอกฉันสำรวจมาหมดแล้ว ยังจะมาหวงอะไรอีก? เมื่อคืนเห็นคลานสี่ขาให้ดูไม่เห็นบ่น!"

"หุบปากนะ!"

ซูฉิงเหวินกรีดร้องเหมือนแมวโดนเหยียบหาง กระโจนเข้าปิดปากเขา

แต่ด้วยส่วนสูงที่ต่างกัน เธอเลยต้องเขย่งเท้า จนหน้าอกนุ่มหยุ่นเบียดเข้ากับอกแกร่งของหลินเฟิงเต็มๆ

"เมื่อคืนคือเมื่อคืน! ตอนนั้น... ตอนนั้นสมองฉันมันเบลอไปหมดแล้ว! ตอนนี้ฉันมีสติ!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ

"โอเคๆ ไม่พูดแล้ว" หลินเฟิงยกมือยอมแพ้

ก่อนเดินออกจากห้อง เขายังมิวายหันมาแซว: "เอ้อ... อย่าลืมจัดทรงหน่อยนะ ข้างล่างมันดู 'รก' ไปหน่อย!"

"อะไรนะ?!"

ซูฉิงเหวินงง รีบหันไปมองกระจก

หน้าก็เป๊ะ ผมก็สวย... รกตรงไหน?

พอก้มมองต่ำ... สมองก็ประมวลผลทันที!

"ไอ้... ไอ้ลามก!!!"

เธอหน้าแดงจนควันออกหู สาปส่งไล่หลังเขาไป

พอใส่กางเกงยีนส์เสร็จ ซูฉิงเหวินก็เดินขาถ่างออกมาจากห้อง

ไม่มีกางเกงในกั้น... เนื้อผ้ายีนส์หยาบๆ เลยเสียดสีกับจุดอ่อนไหวโดยตรง ทุกย่างก้าวคือความทรมานปนเสียวซ่าน!

แถมเมื่อคืนโดนจัดหนักจนระบม ท่าเดินเลยดูเหมือนเพนกวินเป็นพิเศษ

"เดินช้าจังวะ?" หลินเฟิงยืนพิงประตูถามกวนๆ

"ก็เพราะใครล่ะยะ?!" เธอกัดฟันตอบ

"โอ๋ๆ ครั้งหน้าจะเบามือให้นะ"

พูดจบมือไวเท่าความคิด "เพี๊ยะ!"

ฝ่ามืออรหันต์ฟาดลงบนก้นที่รัดตึงด้วยกางเกงยีนส์เสียงดังสนั่น!

"ว้ายยย!"

ซูฉิงเหวินร้องเสียงหลง ขาอ่อนยวบลงไปกองกับพื้นทันที!

ความเสียวซ่านแล่นปราดจากจุดที่โดนตีพุ่งพล่านไปทั่วร่าง เธอรีบมุดหน้าซุกแขนตัวเองด้วยความอับอาย

"ทำบ้าอะไรเนี่ย! เดี๋ยวคนเห็น!"

[ติ๊ง! ซูฉิงเหวินได้รับประสบการณ์สุดเสียวในที่สาธารณะ! ค่าความร่าน +1! ปัจจุบัน: 92!]

หลินเฟิงตาลุกวาว

เฮ้ย... เมื่อคืนจัดท่ายากแทบตาย ค่าความร่านตันอยู่ที่ 91 ไม่ขยับ

พอมาตีตูดเล่นกลางทางเดิน ดันขึ้นเฉย?!

แสดงว่ายัยนี่ชอบความตื่นเต้นแบบเอาต์ดอร์สินะ... ร่างกายเริ่มจำสัมผัสของเขาได้แล้วด้วย!

ถ้าปั้นให้ค่าความร่านเต็ม 100... มันจะสุดยอดขนาดไหนวะเนี่ย?!

ทันใดนั้น ระบบเด้งเควสต์ใหม่:

[ติ๊ง! ภารกิจใหม่: วิมานฉิมพลี]

[รายละเอียด: ครอบครอง 'ถ้ำฝึกตน (ที่พักส่วนตัว)' และนำเตาหลอมเกรด B ขึ้นไปเข้าไปอยู่อาศัย!]

[หมายเหตุ: ภายในถ้ำฝึกตน เตาหลอมจะไร้ซึ่งการป้องกันตัว และค่าความร่านจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ตามระยะเวลา สูงสุดที่ 90!]

ถ้ำฝึกตน?

แปลเป็นภาษาคนก็คือ... ซื้อบ้านสินะ?

[รางวัล: ยาชำระไขกระดูก (เปลี่ยนรูปร่าง) x1, หินวิญญาณ x1000!]

[ยาชำระไขกระดูก: สามารถปรับแต่งสรีระของผู้กินได้ตามใจนึก!]

เชี่ยยยย!

ของรางวัลโคตรเทพ!

ปรับแต่งรูปร่างได้?!

อยากให้นมใหญ่ก็ใหญ่? อยากให้เอวคอดก็คอด? ขาเรียวสวย?

นี่มันยาปั้นนางในฝันชัดๆ!

"รุ่นพี่ เป็นไรไหม?" หลินเฟิงแกล้งทำเป็นสุภาพบุรุษย่อตัวลงไปถาม

"อย... อย่าแตะต้องฉัน!" ซูฉิงเหวินตัวสั่นเทา "ขอฉันพักแป๊บ..."

ตอนนี้ร่างกายเธอไวต่อสัมผัสจนน่ากลัว ขืนโดนแตะอีกนิดเดียว มีหวังฉี่ราดตรงนี้แน่!

หลินเฟิงยิ้มมุมปาก มองดูปฏิกิริยาของเธออย่างพอใจ

หยิบสมุดโน้ตในใจขึ้นมาจด: ซูฉิงเหวิน... ค่าความร่านล่าสุด 92, จุดอ่อน: ชอบความตื่นเต้นนอกสถานที่, สถานะ: เสพติดสัมผัสของโฮสต์โดยไม่รู้ตัว

บทที่ 43: ต่อหน้าสาธารณชน... ความเสียวที่ต้องกลั้นไว้!

ติ๊ง!

เสียงประตูลิฟต์เปิดออก ทั้งสองเดินเข้าไปด้านใน

ซูฉิงเหวินรีบถอยไปยืนชิดมุมสุดของลิฟต์โดยสัญชาตญาณ ราวกับต้องการรักษาระยะห่างจากหลินเฟิงให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

ประตูลิฟต์ค่อยๆ เลื่อนปิดลง แต่ยังไม่ทันจะเคลื่อนตัวผ่านไปสักชั้น ประตูก็เปิดออกอีกครั้ง

คู่รักวัยรุ่นคู่หนึ่งเดินเข้ามา ฝ่ายหญิงควงแขนแฟนหนุ่มอย่างออดอ้อน ทั้งสองคุยกันกระหนุงกระหนิงหัวร่อต่อกระซิก ยืนบังอยู่ด้านหน้า

โอกาสทองมาถึงแล้ว!

หลินเฟิงไม่รอช้า ขยับตัวเข้าไปประชิดแผ่นหลังบางของซูฉิงเหวินทันที มือหนาเอื้อมไปโอบรอบเอวคอดกิ่วที่เล็กจนแทบจะกำรอบได้ด้วยมือเดียว

สัมผัสนั้นช่างนุ่มนวล... แม้เมื่อคืนจะได้จับได้คลำมาทั้งคืนแล้ว แต่การได้แอบลูบไล้ในสถานการณ์สุ่มเสี่ยงแบบนี้ มันให้ความรู้สึกตื่นเต้นเร้าใจคนละแบบเลยแฮะ!

ร่างของซูฉิงเหวินสะดุ้งเฮือกจนตัวสั่นเทิ้ม แต่สิ่งที่น่าแปลกใจคือ... เธอไม่ได้ขัดขืน!

หลินเฟิงยิ้มกริ่มในใจ ได้ทีขี่แพะไล่ทันที!

ฝ่ามือใหญ่เริ่มซุกซน ลูบไล้จากเอวคอดต่ำลงไปเรื่อยๆ จนถึงส่วนโค้งเว้าที่งอนงาม ภายใต้กางเกงยีนส์รัดรูปเนื้อดี เขาบดคลึงฝ่ามือไปมา สัมผัสได้ถึงความเด้งสู้มือและรูปทรงที่กลมกลึงน่าฟัด แม้จะมีเนื้อผ้ากั้นอยู่ แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นอารมณ์ดิบให้พุ่งพล่าน!

คิ้วเรียวสวยของซูฉิงเหวินขมวดมุ่น ริมฝีปากเผยอขึ้นเล็กน้อยเหมือนอยากจะเอ่ยปากห้าม

แต่เมื่อเธอเหลือบไปเห็นแผ่นหลังของคู่รักด้านหน้า ความกลัวว่าจะถูกคนอื่นหันมาเห็นสภาพที่ตกรองเป็นเบี้ยล่างให้หลินเฟิงปั่นหัวเล่น ทำให้เธอเลือกที่จะกลืนคำพูดลงคอ แล้วยืนตัวเกร็งแข็งทื่อยอมจำนนแต่โดยดี

เมื่อเห็นเหยื่อสาวเชื่องเป็นแมวแบบนี้ ความหื่นของหลินเฟิงก็ยิ่งพองโต!

มือปลาหมึกของเขาเลิกสนใจช่วงล่าง แต่ไต่ระดับย้อนกลับขึ้นมาตามแนวสันหลัง ลอดผ่านเสื้อยืดตัวบางและตะขอเสื้อใน เข้าไปกอบกุมความนุ่มหยุ่นที่ด้านหน้า แล้วออกแรงขยำอย่างมันส์มือ!

นุ่ม... เด้ง... เต็มไม้เต็มมือสุดๆ!

ต่อให้บีบสักกี่พันครั้ง ก็ไม่มีวันเบื่อ!

หลินเฟิงมองจากมุมนี้ เห็นชัดเลยว่าเสื้อยืดรัดรูปของเธอกำลังบิดเบี้ยวผิดรูปไปตามจังหวะการบีบเค้นของเขา

"อื๊อออ..."

ในที่สุด ซูฉิงเหวินก็ทนไม่ไหว หลุดเสียงครางกระเส่าออกมาจากลำคออย่างห้ามไม่อยู่

แต่ทันทีที่รู้ตัว เธอก็ไม่ได้สะบัดมือเขาออกเหมือนตอนอยู่ใโรงหนัง กลับรีบยกมือเล็กๆ ขึ้นมาตะครุบปิดปากตัวเองแน่น ราวกับกลัวว่าเสียงแห่งความเสียวซ่านจะเล็ดลอดออกไปทำลายชื่อเสียงของเธอ

หลินเฟิงแทบจะตะโกนร้อง 'เยส!' ในใจ!

ปฏิกิริยานี้มันเท่ากับเธอยอมรับการกระทำของเขาโดยดุษณีชัดๆ!

ขอบเขตความอดทนเดียวที่เหลืออยู่ของเธอ คงมีแค่... ขออย่าให้ใครเห็นก็พอ!

ขนาดอยู่ในลิฟต์ที่มีคนอื่นอยู่ด้วย เธอยังยอมให้เขาล้วงควักขนาดนี้

ถ้าเปลี่ยนสถานที่ไปเป็นป่าละเมาะข้างทางยามค่ำคืน แล้วเขากดเธอลดกับต้นไม้... แบบนี้อยากจะทำอะไรก็คงได้หมดเลยสินะ?

หลินเฟิงจดบันทึกข้อมูลสำคัญลงในสมองทันที: [ค่าความร่าน 90+ : สามารถทำเรื่องลามกจกเปรตแบบคนรักได้ทุกอย่าง ตราบใดที่ไม่โจ่งแจ้งเกินไป!]

แล้วถ้าค่าความร่านแตะหลัก 100 ล่ะ... มันจะบันเทิงขนาดไหนวะเนี่ย?!

หัวใจของหลินเฟิงเต้นรัวด้วยความคาดหวัง

ติ๊ง!

ลิฟต์เคลื่อนมาถึงชั้นหนึ่ง ประตูเปิดออกอย่างเชื่องช้า

ซูฉิงเหวินเหมือนคนที่เพิ่งโผล่พ้นน้ำ รีบคว้ามือซุกซนของหลินเฟิงที่ยังคงสนุกอยู่กับหน้าอกเธอ แล้วส่งสายตาเว้าวอนระคนตื่นตระหนกมาให้

หลินเฟิงรู้จังหวะดี รีบชักมือกลับมาทำเนียน

เตาหลอมเกรดพรีเมียมเพิ่งตกถึงท้อง จะรีบเล่นจนพังคามือตั้งแต่วันแรกก็คงไม่ใช่เรื่องฉลาด

พอหลุดพ้นจากพันธนาการ ซูฉิงเหวินก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ มือยันประตูลิฟต์พยุงร่างที่ขาอ่อนเปลี้ยเดินโซซัดโซเซออกไป

...

หลังจากเช็กเอาต์ ทั้งสองมายืนรอรถอยู่ที่หน้าโรงแรม

แสงแดดยามบ่ายแทงตา ซูฉิงเหวินก้มหน้างุด ไม่กล้าสบตาชายหนุ่มข้างกาย

"เดี๋ยวฉันไปส่ง" หลินเฟิงเอ่ยขึ้น

"มะ... ไม่ต้องค่ะ" ซูฉิงเหวินส่ายหน้าดิก เสียงเบาหวิวเหมือนยุงบิน "หนูเรียกแกร็บแล้ว กลับเองได้ค่ะ"

หลินเฟิงไม่เซ้าซี้

เขารู้ดีว่าหลังจากผ่านศึกหนักเมื่อคืน รุ่นพี่คงอยากจะหนีไปให้ไกลจากหน้าเขาที่สุดเท่าที่จะทำได้

อีกอย่าง ถ้าขืนนั่งรถแท็กซี่ไปลงหน้ามหาลัยพร้อมกันในสภาพที่ใส่ชุดเดิมจากเมื่อวาน แถมยังหายหัวไปทั้งคืน มีหวังข่าวลือสะพัดแน่นอน

ไม่นาน รถแท็กซี่ก็มาจอดเทียบท่า

ซูฉิงเหวินแทบจะกระโจนหนีตาย ก้าวเท้าสั้นๆ ถี่ๆ รีบเปิดประตูขึ้นรถไปทันที

โชเฟอร์แท็กซี่เป็นลุงวัยกลางคนที่ผ่านโลกมาเยอะ

แกเหลือบมองกระจกหลังแวบเดียว เห็นหน้าแดงๆ ท่าเดินถ่างขาแปลกๆ แถมยังเอามือกุมเอวตลอดเวลาของซูฉิงเหวิน ก็เดาเรื่องราวได้ทะลุปรุโปร่ง

ลุงโชเฟอร์มองเลยไปที่หลินเฟิงซึ่งยืนอยู่หน้าโรงแรม แล้วส่ายหัวด้วยความระอา

เฮ้อ... วัยรุ่นสมัยนี้มันหื่นไม่เลือกที่จริงๆ ไม่รู้จักคำว่าทะนุถนอมบุปผาบ้างเลยรึไงวะ จัดหนักจนน้องหนูเดินแทบไม่ไหวขนาดนี้!

ดูสิแม่คุณเอ๊ย... ขึ้นรถมาแล้วขาอันเรียวยาวนั่นยังสั่นพั่บๆ อยู่เลย! สงสัยเมื่อคืนจะโดนปู้ยี้ปู้ยำจนร้องขอชีวิตแน่ๆ

หลินเฟิงยืนส่งรถแท็กซี่จนลับสายตา แต่ในหัวกลับกำลังขบคิดเรื่องภารกิจใหม่ที่ระบบเพิ่งโยนมาให้

"ให้ซื้อบ้านทำถ้ำฝึกตนเนี่ยนะ?"

เขาลูบคางครุ่นคิด คำนวณเงินในบัญชี

"มีอยู่ล้านนิดๆ จะซื้อบ้านในเมืองเจียงเฉิง? ฝันไปรึเปล่า?"

เมืองเจียงเฉิงแม้จะไม่ใช่เมืองหลวง แต่ก็เป็นเมืองเอกของมณฑล ราคาที่ดินในตัวเมืองพุ่งทะยานไปตารางเมตรละสองหมื่นกว่าหยวนแล้ว

ต่อให้เป็นแถบชานเมืองโซนมหาลัย อย่างต่ำก็ต้องมีหมื่นสี่หมื่นห้า

จะซื้อคอนโดใหม่สักร้อยตารางเมตร ต้องมีเงินอย่างน้อยล้านครึ่ง!

นี่ยังไม่รวมค่าตกแต่ง ค่าเฟอร์นิเจอร์อีกนะ!

"ช่างแม่ง เอาบ้านมือสองก็ได้วะ ซื้อๆ ไปให้จบภารกิจ" หลินเฟิงตัดสินใจรวดเร็ว

คิดในแง่ดี ถ้าเรียนจบแล้วอยากทำงานที่นี่ ก็จะได้มีที่ซุกหัวนอน ไม่ต้องให้พ่อแม่ลำบากหาเงินมาดาวน์บ้านให้อีก

คิดได้ดังนั้น เขาก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปหาบ้านทันที

"ดูซิ... แถวมหาลัยมีคนปล่อยของบ้างมั้ย"

เขากดตัวกรองค้นหา: พิกัดใกล้มหาลัย, ตกแต่งพร้อมอยู่, หิ้วกระเป๋าเข้าอยู่ได้เลย

ส่วนขนาดห้อง... ช่างมันเถอะ

อยู่คนเดียวเป็นหลัก นานๆ ทีค่อยลากรุ่นพี่มา "ฝึกวิชา" เปลี่ยนบรรยากาศ ห้องเล็กหน่อยก็ได้บรรยากาศอบอุ่น  ดีออก

หลินเฟิงเป็นพวกตัดสินใจไว ทำอะไรปุบปับ

เขาไปเจอคอนโดมือสองขนาด 60 ตารางเมตร อยู่ฝั่งตรงข้ามมหาลัยเจียงหนานนอร์มอลพอดี แค่ข้ามถนนก็ถึง

เจ้าของร้อนเงิน อยากรีบขาย ราคาเลยสมเหตุสมผล หลินเฟิงขี้เกียจต่อรองให้มากความ โอนเงินสดเปรี้ยงเดียวจบ!

สนนราคา 800,000 หยวน!

จนกระทั่งเสียงสวรรค์จากระบบดังขึ้น หลินเฟิงถึงได้โล่งอก

[ติ๊ง! ภารกิจ 'วิมานฉิมพลี' สำเร็จ! รับรางวัล: หินวิญญาณ x1,000! ยาชำระไขกระดูก +1!]

และในพริบตา เงินสดอีก 100,000 หยวน ก็ไหลเข้าบัญชีธนาคาร

หลินเฟิงมองยอดเงินคงเหลือสามแสนกว่าหยวนในบัญชี สลับกับกุญแจห้องในมือ

ความรู้สึกมันวิงเวียนคล้ายจะเป็นลม... นี่มันเรื่องจริงเหรอวะ?

คนทั่วไปทำงานงกๆ เงิ่นๆ เป็นสิบปีเพื่อผ่อนบ้านสักหลัง

แต่เขาเพิ่งเข้าปีหนึ่งไม่กี่วัน... มีบ้านเป็นของตัวเองแล้ว!

...

พอกลับมาถึงมหาลัย ก็ปาเข้าไปสี่โมงเย็น

ทันทีที่ผลักประตูห้อง 404 เข้าไป บรรยากาศมาคุโคตรๆ ก็พุ่งเข้าปะทะใบหน้า

จูต้าเหว่ยกับหวังฮ่าวนั่งหน้าเครียดอยู่บนเก้าอี้ ดูเหมือนวิญญาณจะหลุดออกจากร่างไปแล้วทั้งคู่

หลินเฟิงแปลกใจทันที

จูต้าเหว่ยไม่ได้กำลังโซ้ยมันฝรั่ง?

หวังฮ่าวไม่ได้กำลังตะบี้ตะบันตีป้อม?

สำหรับสองหน่อนี้ นี่มันปรากฏการณ์ระดับ 'พระอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตก' ชัดๆ!

พอเห็นหลินเฟิงเดินเข้ามา ทั้งสองคนก็เงยหน้าขึ้นมองพร้อมกัน สบตากันเลิ่กลั่ก แล้วหน้าก็ซีดลงกว่าเดิม