7-8

ตอนที่ 7: ขอดูขาหน่อย

"อืม"

คำเดียวสั้นๆ แต่เหมือนภูเขาลูกมหึมาหล่นทับกลางอกโจวเสี่ยวเหมิง

เธอหน้าถอดสีทันที พี่เขาหมายความว่าไง?

ไม่พอใจเหรอ?

หรือเขาโกรธที่เธอใช้แอคหลุมแอดไป?

เธอไม่กล้ารอช้า รีบพิมพ์ตอบกลับด้วยมือไม้ที่สั่นเทา

เหมิงเหมิง: 【พี่คะ ขอบคุณสำหรับของขวัญมากๆ เลยนะคะ! หนู... หนูไม่รู้จะตอบแทนยังไงดี พี่... พี่อยากให้หนูทำอะไรไหมคะ? ขอแค่หนูทำได้ หนูยอมทำให้พี่ทุกอย่างเลย!】

ส่งเสร็จก็นั่งจ้องหน้าจอตาไม่กะพริบ แทบจะลืมหายใจ

ไม่กี่วินาทีต่อมา อีกฝ่ายก็ตอบกลับ

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【อายุเท่าไหร่?】

สั้นๆ ห้วนๆ แต่ได้ใจความ

โจวเสี่ยวเหมิงรีบตอบกลับ: 【หนู 18 ค่ะ เพิ่งเข้าปีหนึ่ง】

พอส่งไปแล้วก็เริ่มเอะใจ

พี่เขาเปย์เป็นหมื่น คงไม่ได้แค่อยากรู้ว่าเราอายุเท่าไหร่หรอกมั้ง?

เขาต้องอยากรู้อะไรที่ "ลึก" กว่านั้นแน่ๆ!

ขืนตอบซื่อบื้อไป เดี๋ยวพี่เขาจะคิดว่าเงินหมื่นนึงเสียเปล่า แล้วขอ... คืนเงิน!

พอคิดถึงคำว่า "คืนเงิน" โจวเสี่ยวเหมิงก็ขนลุกซู่ รีบพิมพ์เสริมไปรัวๆ

เหมิงเหมิง: 【เอ่อ... หนูสูง 168 หนัก 47 โล... สัดส่วน 35-24-35... คัพ E ค่ะ...】

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" เพื่อสนองตัณหาโฮสต์ ยอมเปิดเผยข้อมูลสัดส่วนลับเฉพาะ!]

[ค่าความร่าน +3!]

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 12/20!]

เห็นข้อความนี้ หลินเฟิงยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์

น้องเหมิงเหมิงคนนี้ "งานไว" ใช้ได้ ไม่ต้องเปลืองแรงกล่อม เธอก็พร้อมจะถวายพานให้เอง

แต่เดี๋ยวนะ คัพ E? เชรดดด ของดีเกรดพรีเมียม! เกิดมายังไม่เคยสัมผัสของจริงเลยว่ะ!

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【ส่งรูปมาดู】

ประโยคคำสั่ง เย็นชา ไร้อารมณ์

หัวใจโจวเสี่ยวเหมิงกระตุกวูบ แต่เธอไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว รีบเปิดอัลบั้มรูป คัดรูปเซลฟี่ที่ถ่ายเมื่อไม่กี่วันก่อนส่งไป

ในรูปเธอใส่เสื้อยืดสีขาวธรรมดา แต่ความ "ธรรมดา" นั้นกลับดันทรงจนเสื้อแทบปริ ผมยาวสลวยพาดบ่า ยิ้มหวานหยดย้อย

เป็นความ "ใสซื่อแต่ยั่วเย็ด" ของแท้!

เหมิงเหมิง: 【[รูปภาพ]】

เหมิงเหมิง: 【พี่คะ รูปนี้พอได้ไหมคะ?】

หลินเฟิงไม่วิจารณ์รูป แต่สั่งต่อทันที

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【ขอรูปขา】

แก้มของโจวเสี่ยวเหมิงร้อนฉ่าจนแทบระเบิด

แต่เธอไม่กล้าขัดใจ ในหัวมีแต่คำว่า "ห้ามทำให้พี่เขาอารมณ์เสียเด็ดขาด!"

เธอลุกขึ้นยืน หามุมถ่ายรูปขาตัวเองที่ใส่ชุดเดรสสีขาวตรงระเบียงหอพัก แล้วกดส่งไป

เหมิงเหมิง: 【[รูปภาพ]】

เหมิงเหมิง: 【พี่... รูปนี้โอเคไหมคะ?】

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【ขาสวยดี มีถุงน่องขาวไหม?】

ถุงน่องขาว?!

หัวใจโจวเสี่ยวเหมิงเหมือนโดนบีบ!

นี่ไม่ใช่การคุยเล่นแล้ว แต่มันคือการ "คุกคามทางเพศ" แบบซึ่งหน้า!

แต่พอนึกถึงเงินห้าพันหยวน เธอก็กัดฟันสู้

ก็แค่ใส่ถุงน่องถ่ายรูป ไม่ได้สึกหรอตรงไหนสักหน่อย!

เหมิงเหมิง: 【เอ่อ... พี่คะ ตอนนี้หนูอยู่ข้างนอก ไม่ได้ใส่ถุงน่องค่ะ...】

กลัวเขาจะเข้าใจผิดว่าไม่อยากทำ เธอรีบพิมพ์อธิบายต่อด้วยความรนราน

เหมิงเหมิง: 【แต่ที่หอมีค่ะ! มีทั้งดำทั้งขาวเลย! เดี๋ยว... เดี๋ยวหนูรีบกลับหอ ไปเปลี่ยนถ่ายให้พี่ดูนะคะ?】

เหมิงเหมิง: 【พี่... พี่รอหนูแป๊บนะ... หนูจะถ่ายให้ดูแน่นอน!】

ประโยคสุดท้ายแทบจะเป็นการกราบกรานขอร้อง

หลินเฟิงมองข้อความที่เต็มไปด้วยความนอบน้อมแล้วก็อดคิดไม่ได้: ง่ายขนาดนี้เลยเหรอวะ?!

ถ้าไม่ได้เปย์หมื่นนึง ทักไปขอรูปขาแบบนี้ มีหวังโดนด่าว่าไอ้โรคจิตแล้วบล็อกทิ้งแน่นอน

อานุภาพของเงินตรานี่มันสุดยอดจริงๆ!

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【อืม】

หลินเฟิงวางมือถือลงอย่างอารมณ์ดี

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 14/20!]

อีกนิดเดียวภารกิจก็จะสำเร็จแล้ว!

ทันใดนั้น ประตูห้อง 404 ก็ถูกผลักเปิดออก "แอ๊ดดด"

หนุ่มหล่อแต่งตัวจัดเต็มลากกระเป๋าเดินทางสีเงินวาววับเดินเข้ามา

"โย่! เพื่อน มาสักทีนะ!"

หวังฮ่าวที่กำลังนัวเนียในเกมไม่หันมามอง แต่นิ้วรัวคีย์บอร์ดไม่หยุด "นายคือเฉินมั่วใช่ป่ะ? เรียนคอมฯ ห้องไหน?"

หนุ่มคนนั้นขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเย็นชา "ฉันเรียนการเงิน ไม่ใช่คอมพิวเตอร์ ฉันมาผิดห้องหรือเปล่า?"

"ไม่ผิดหรอกเพื่อน!" หวังฮ่าวจบเกมพอดี หมุนเก้าอี้กลับมาอธิบายอย่างกระตือรือร้น "ห้องเรามันห้องรวมมิตรเทพเจ้า! ฉันกับไอ้อ้วนจูต้าเหว่ยเรียนคอมฯ ส่วนเพื่อนอีกคน..."

เขาชี้ไปที่เตียงชั้นบนของหลินเฟิง

หลินเฟิงได้ยินเสียงก็รู้ว่ารูมเมตคนสุดท้ายมาแล้ว เลยโผล่หน้าออกมาจากม่าน ยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร "สวัสดีครับ ผมหลินเฟิง เรียนเอกภาษาจีน"

เฉินมั่วเหลือบตามองหลินเฟิงแวบหนึ่ง สายตาเหมือนจะประเมินราคาและ... แฝงความไม่เป็นมิตร?

เขาไม่ตอบรับ แค่หันไปสำรวจเตียงตัวเอง

รอยยิ้มหลินเฟิงค้างเติ่ง

ไอ้หมอนี่... ท่าทางจะมนุษยสัมพันธ์ติดลบแฮะ?

หวังฮ่าวผู้ไม่รู้อีโหน่อีเหน่ยังคงชวนคุยต่อ "เพื่อน นายคนแถวไหน?"

เฉินมั่วจัดของไปตอบไปเสียงเรียบ "เจียงเฉิง"

"โว๊ะ มาช้าไปนิด พวกเราเพิ่งโซ้ยมื้อเย็นเสร็จ หลินเฟิงเลี้ยงปิ้งย่าง อร่อยเหาะ!"

ได้ยินคำว่าปิ้งย่าง เฉินมั่วปรายตามองกองไม้เสียบมันย่องบนโต๊ะ แล้วยกยิ้มมุมปากอย่างเหยียดหยาม

"ฉันเพิ่งกินไหตี่เลามา" เขาพูดเสียงเบาแต่ได้ยินกันทั่ว "ฉันไม่กินของข้างทาง มันสกปรก น้ำมันเยิ้ม เสียสุขภาพ"

ประโยคเดียว ทำเอาบรรยากาศในห้องแข็งโป๊ก

หวังฮ่าวอ้าปากค้าง ไปต่อไม่ถูก

จูต้าเหว่ยที่กำลังดูคลิปกินโชว์ถึงกับหยุดดู เงยหน้ามองไอ้หนุ่มปากดีนี่

หลินเฟิงนอนพิงหมอน มองเฉินมั่วด้วยสายตาพิจารณา

หน้าตาดีพอกันกับกู แต่ทำไมขี้เก็กจังวะ

แถมตั้งแต่เดินเข้ามา สายตาก็เหมือนจะหาเรื่องตลอดเวลา

อยู่หอเดียวกันสี่ปีนะเว้ย จำเป็นต้องทำตัวตึงขนาดนี้ไหม?!

มึงเป็นไรมากป่ะเนี่ย?!

เฉินมั่วเหมือนไม่แคร์สายตาใคร จัดของเสร็จก็พูดลอยๆ ขึ้นมาอีกดอก

"อ้อ บอกไว้ก่อนนะ" เขาไม่เงยหน้า น้ำเสียงถือดีสุดๆ "ฉันมีแฟนแล้ว เดี๋ยวแฟนฉันคงมาหาที่ห้องบ่อยๆ ถึงตอนนั้นฉันจะให้พวกนายคนละยี่สิบ ไปนั่งร้านเน็ตหรือไปไหนก็ไป อย่ามาเป็นก้างขวางคอเราสองคน"

พูดจบก็เงยหน้ามองหวังฮ่าวกับจูต้าเหว่ย สายตาเหมือนมองหมูหมากาไก่ที่น่าสมเพช

"ยังไงฉันก็อยู่แค่ปีเดียว ขึ้นปีสองก็ย้ายออกแล้ว พวกนายก็ทนๆ เอาหน่อยละกัน"

ทิ้งระเบิดลูกใหญ่เสร็จ เขาก็คว้าขันอาบน้ำเดินเข้าห้องน้ำไป กลับมาก็ปีนขึ้นเตียง รูดม่านปิด "ชวิ้ง!" ตัดขาดจากโลกภายนอก

---

ตอนที่ 8: ผมเปล่านะ เขามาเอง

ความเงียบเข้าครอบงำห้อง 404

หวังฮ่าวกับจูต้าเหว่ยมองหน้ากันเลิ่กลั่ก สีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

"เหอะ... มีเมียแล้ววิเศษนักเหรอวะ?" จูต้าเหว่ยบ่นอุบอิบ "ทำอย่างกับไม่เคยเห็นผู้หญิง ยี่สิบหยวนนี่เอาไปซื้อข้าวมันไก่ยังไม่พอเลยมั้ง"

"เอาน่าๆ คนเรานิสัยไม่เหมือนกัน" หวังฮ่าวพยายามไกล่เกลี่ย แต่หน้าตาบอกชัดว่าโคตรเซ็ง "อยู่ห้องเดียวกัน ทนๆ กันไป"

เขาถอนหายใจเฮือกใหญ่ สวมหูฟังกลับเข้าไป เตรียมจะระบายอารมณ์ในเกม

"มา! ลุยต่อ! ป่ามาอินเวดบลูหน่อย! ฆ่าล้างโคตรแม่งให้หมด!"

หวังฮ่าวเพิ่งตะโกนได้ประโยคเดียว ม่านเตียงเฉินมั่วก็ถูกกระชากเปิด "ผ่าง!"

เฉินมั่วโผล่หน้าออกมา ใบหน้าหล่อเหลาบูดบึ้งด้วยความรำคาญ

"เพื่อน คุยกันหน่อย" เสียงเขาเบาแต่กดดัน "ฉันเป็นคนอนามัยจัด ต้องนอนสามทุ่มครึ่งเป๊ะเพื่อรักษาสุขภาพ นายเล่นเกมแหกปากโวยวายแบบนี้มันรบกวนเวลาพักผ่อนฉัน ช่วยเกรงใจกันหน่อยได้ไหม?"

"ฉัน..." หวังฮ่าวหน้าแดงเถือก

นี่มันกี่โมง?

ทุ่มกว่าๆ!

เด็กมหาลัยที่ไหนเขานอนสามทุ่มครึ่งวะ?!

มึงมาเข้าค่ายธรรมะหรือมาเรียนหนังสือ?!

หวังฮ่าวทำท่าจะลุกขึ้นด่า แต่จูต้าเหว่ยรีบดึงแขนไว้ ขยิบตายิกๆ ปากขมุบขมิบ "ช่างมันเถอะเพื่อน อย่ามีเรื่องเลย..."

หวังฮ่าวหายใจฟุดฟิด สุดท้ายก็กระแทกก้นลงเก้าอี้ หรี่เสียงหูฟังจนแทบไม่ได้ยิน แต่หน้าตานี่บอกบุญไม่รับสุดๆ

เฉินมั่วพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วรูดม่านปิด "ชวิ้ง!" กลับเข้าสู่โลกส่วนตัว

หลินเฟิงมองละครฉากนี้จากเตียงบนแล้วก็ได้แต่ส่ายหัว

ไอ้เฉินมั่วนี่มัน "ตัวตึง" ของจริง

แต่ช่างแม่ง

ตราบใดที่ไม่มาเหยียบตีนกู ก็ต่างคนต่างอยู่

เขารูดม่านปิด กลับมาสนใจมือถือต่อ

หน้าจอสกาวสว่างวาบด้วยข้อความจาก "เหมิงเหมิง"

เหมิงเหมิง: 【พี่คะ หนูถึงหอแล้วน้า!】

ยังไม่ทันที่หลินเฟิงจะพิมพ์ตอบ รูปภาพก็เด้งขึ้นมา

หลินเฟิงกดดูรูปเต็ม จังหวะการหายใจสะดุดกึก!

มุมกล้องถ่ายกดลงมาจากเตียง

โฟร์กราวด์ด้านหน้าคือเท้าเล็กๆ ที่สวมถุงน่องสีขาวบริสุทธิ์

นิ้วเท้าเรียงตัวสวยงามภายใต้ผ้าเนื้อบาง ดูนุ่มนิ่มน่ากัด ยิ่งมองยิ่งจินตนาการไปไกลว่าถ้าได้เอามาแนบแก้มจะรู้สึกดีแค่ไหน

อื้อหือ...

ไล่สายตาขึ้นไปตามข้อเท้าเรียวเล็ก คือขาที่ตรงและยาวสวยไร้ที่ติ

ถุงน่องสีขาวรัดรูปเน้นส่วนเว้าส่วนโค้งของกล้ามเนื้อขาได้สมบูรณ์แบบ ขอบลูกไม้ของถุงน่องรัดแน่นที่ต้นขาขาวผ่องจนเนื้อล้นออกมานิดๆ ดูยั่วยวนชวนฝัน

เหนือขึ้นไปเป็นชายเสื้อยืดตัวโคร่งที่ปิดบังส่วนสำคัญไว้มิดชิด... หรือเปล่า?

มุมกล้องแบบ "วับๆ แวมๆ" นี่มันดาเมจแรงกว่าแก้ผ้าโชว์ร้อยเท่า!

มันกระตุ้นสัญชาตญาณนักล่าให้ตื่นตัวแบบสุดขีด!

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" ยอมพลีกายถวายรูปส่วนตัวเพื่อสนองกามตัณหาของโฮสต์!]

[ค่าความร่าน +5!]

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 19/20!]

ขาดอีกแต้มเดียว!

หลินเฟิงหายใจหอบถี่ เลือดลมสูบฉีดพล่านไปทั่วร่าง

รูปนี้มันดีต่อใจจริงๆ!

โดยเฉพาะเมื่อคิดว่าเจ้าของรูปยอมทำตามคำสั่งเขาอย่างว่าง่ายเพียงเพราะเงินหมื่นเดียว ความรู้สึกที่ได้เป็น "ผู้คุมเกม" มันฟินจนบอกไม่ถูก

ยิ่งกว่าตีป้อมแตกตอนเลทเกมซะอีก!

เขาพยายามคุมสติ ไม่ตอบกลับทันที

ต้องดึงเชิงหน่อย...

ผ่านไปอึดใจ ข้อความจากฝั่งนั้นก็เด้งรัวๆ

เหมิงเหมิง: 【พี่... รูปนี้ใช้ได้ไหมคะ? หรือ... หรือจะให้ลองใส่สีดำดู?】

เห็นข้อความนี้ หลินเฟิงขมวดคิ้ว

ถุงน่องดำ?

ธรรมดาไป

จะเล่นทั้งที ต้องเอาให้สุด!

เขารัวนิ้วพิมพ์คำสั่งที่รับรองว่าโจวเสี่ยวเหมิงต้องช็อกตาตั้ง

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【ไม่ต้องเปลี่ยน】

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【อัดคลิปวิดีโอมา พูดใส่กล้องว่า: 'พี่คะ... ขาหนู... ยกให้พี่เล่นได้ตามใจชอบเลยค่ะ'】

ทางฝั่งโจวเสี่ยวเหมิงเห็นข้อความนี้ สมองระเบิดตูม!

ให้พี่เล่นได้ตามใจชอบ?!

นี่มัน... นี่มันคำพูดของพวกร่านๆ ชัดๆ!

หน้าเธอแดงแปร๊ดจนลามไปถึงคอ หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองเพล

นี่มันเกินลิมิตที่เธอเตรียมใจไว้มากโข

แต่ยังไม่ทันได้พิมพ์ปฏิเสธ ข้อความถัดมาก็เด้งขึ้นตัดหน้า

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【ถ้าทำไม่ได้ก็ช่างมัน ถือว่าฉันไม่ได้พูด】

ข้อความเย็นชาบาดลึกถึงขั้วหัวใจ

คำว่า "ช่างมัน" สำหรับเธอตอนนี้ มันหมายถึงเงินหมื่นนึงจะปลิวหายไป!

หมายถึงเสี่ยกระเป๋าหนักคนนี้จะเทเธอทิ้ง!

ไม่ได้! จะเสียไปไม่ได้เด็ดขาด!

ความอับอาย ความอยากได้ ความขัดแย้ง ตีกันมั่วในหัว

สุดท้าย... เธอกัดปากจนเจ็บ กดอัดวิดีโอ หันกล้องไปที่ขาขาวๆ ของตัวเอง แล้วกลั้นใจพูดประโยคที่น่าอายที่สุดในชีวิตออกมาด้วยเสียงสั่นเครือปนสะอื้น

"พะ... พี่คะ... ขาหนู... ยะ... ยกให้พี่เล่นได้ตามใจชอบเลยค่ะ..."

พอกดส่งปุ๊บ เธอก็หมดแรงทิ้งโทรศัพท์ลงเตียง มุดหน้าซุกหมอนด้วยความอับอายจนอยากจะระเหยกลายเป็นไอ

หลินเฟิงกดดูคลิปสั้นๆ นั่น

เสียงหวานสั่นเครือที่เต็มไปด้วยความจำยอม บวกกับภาพขาขาวเนียนที่ขยับไปมาอย่างประหม่า มันเหมือนเชื้อเพลิงชั้นดีที่ราดลงบนกองไฟราคะ!

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" ยอมศิโรราบต่ออำนาจเงินตราและจิตวิทยาของโฮสต์ ป้อมปราการศีลธรรมพังทลาย!]

[ค่าความร่าน +5!]

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 24/20!]

[ยินดีด้วย! ภารกิจสำเร็จ! รับรางวัล: หินวิญญาณ 200 ก้อน, แต้มแก่นแท้ +1!]

ดวงตาหลินเฟิงลุกวาว!

สองร้อยหินวิญญาณ = สองหมื่นหยวน!

หักต้นทุนหมื่นนึง กำไรเน้นๆ หมื่นนึง!

รวมกับเงินเก่า ตอนนี้เขามีเงินนอนบัญชีสี่หมื่นกว่าหยวนแล้ว! รวยแล้วโว้ย!

ขณะเดียวกันที่เตียงข้างๆ

เฉินมั่วที่กำลังนอนเล่นมือถือ จู่ๆ ก็หูผึ่ง

เอ๊ะ? เมื่อกี้เหมือนได้ยินเสียงเหมิงเหมิง?

บ้าไปแล้ว... เหมิงเหมิงเด็กดีขนาดนั้น ไม่เคยโพสต์รูปตัวเองลงโซเชียลด้วยซ้ำ จะมามีเสียงหลุดมาได้ไง?

สงสัยจะหูฝาด หรือไม่ก็เสียงคนอื่นที่คล้ายกัน

คิดได้ดังนั้น เฉินมั่วก็หยิบมือถือพิมพ์หาแฟนสาวสุดที่รัก

เฉินมั่ว: 【เบบี๋ ถึงหอแล้วค้าบ ทำไรอยู่เอ่ย? คิดถึงจัง!】