เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

5-6

5-6

5-6


ตอนที่ 5: ครางให้ฟังหน่อย

"น่าสนใจแฮะ"

หลินเฟิงไม่เพียงไม่ถอดใจ แต่กลับรู้สึกท้าทายยิ่งกว่าเดิม

ก็แค่เงินหมื่นเดียวไม่ใช่เหรอ?

เขาลูบคางครุ่นคิด ก็ภารกิจเมื่อกี้บอกแค่ให้ล่อลวง "นางเซียน" สักคน ไม่ได้ระบุชื่อว่าต้องเป็นซูฉิงเหวินนี่หว่า

งั้นก็หาเหยื่อรายอื่นมาปั๊มเวลก่อนก็ได้นี่! จ่ายหมื่นนึงเพื่ออัปเกรดไอดี แถมได้ทำภารกิจ "เพิ่มค่าความร่าน" ไปในตัว

จ่ายหนึ่งหมื่น ได้คืนสองหมื่น กำไรเน้นๆ หมื่นนึง แถมได้แต้มแก่นแท้อีกต่างหาก! คุ้มยิ่งกว่าคุ้ม!

เมื่อตัดสินใจได้ หลินเฟิงก็เริ่มกวาดตามองหาเหยื่อในหน้า "ลานไลฟ์สด" ทันที

เป้าหมายของเขาชัดเจนมาก

อย่างแรก... พวกตัวท็อปยอดคนดูหลักแสนหลักล้าน ตัดทิ้ง!

พวกนั้นมีเสี่ยเลี้ยงเป็นฝูง เปย์คืนละเป็นแสนเป็นล้านยังเฉยๆ เงินหมื่นนึงของเขาโยนลงไปก็เหมือนถมทรายลงทะเล อย่าว่าแต่จะคุยเรื่อง "ความร่าน" เลย แค่หางตาเขายังไม่แลด้วยซ้ำ

อย่างที่สอง... พวกที่แต่งตัวโป๊ๆ ยั่วๆ บดๆ ตัดทิ้ง!

พวกนี้ค่าความร่านคงทะลุหลอดไปนานแล้ว การทำตัวเสื่อมๆ เป็นเรื่องปกติเหมือนกินข้าว ไม่มีความละอายใจเหลืออยู่แล้ว

จะเปย์ให้พวกนี้หวังเพิ่มค่าความร่านเหรอ? ฝันไปเถอะ เพิ่มได้สัก 1 แต้มก็บุญหัวแล้ว

เป้าหมายที่แท้จริงต้องเป็น... พวกที่ดูใสซื่อ ขี้อาย เรตติ้งกลางๆ ประเภท "ปากว่าไม่แต่ใจอยาก" ต่างหาก!

ต้องใช้เงินฟาดหัวให้ "นางฟ้า" พวกนี้ค่อยๆ ก้าวข้ามเส้นศีลธรรม ยอมทำเรื่องที่ปกติไม่กล้าทำ ความรู้สึกผิดบาปและความอับอายนั่นแหละที่จะทำให้ค่า "ความร่าน" พุ่งกระฉูด!

นิ้วของหลินเฟิงเลื่อนหน้าจอเร็วปานสายฟ้า สายตาคมกริบดุจเหยี่ยว

ทันใดนั้น หน้าปกไลฟ์สดอันหนึ่งก็สะดุดตาเขา

ในรูปเป็นเด็กสาวสวมชุดเดรสสีขาว นั่งอยู่บนม้านั่งในสวนสาธารณะ ดูเหมือนกำลังไลฟ์สดนอกสถานที่

ชื่อห้องไลฟ์ก็เรียบง่ายสุดๆ —— [มือใหม่หัดไลฟ์ครั้งแรก ตื่นเต้นจังค่ะ]

คนดูแค่สองร้อยกว่าคน

คนนี้แหละ... ใช่เลย!

หลินเฟิงกดเข้าไปทันที

ในจอภาพ เด็กสาวดูอายุราวๆ 18-19 ปี มัดผมทรงดังโงะน่ารักๆ แต่งหน้าบางๆ แต่ก็ปิดความสวยใสของเครื่องหน้าไม่ได้ ผิวขาวเนียนละเอียดน่าสัมผัส

เธอดูเกร็งๆ กับกล้อง สายตาลอกแลก มือสองข้างกำชายกระโปรงแน่น พูดเสียงอ่อยๆ

"ยะ... ยินดีต้อนรับพี่ๆ ที่เข้ามาใหม่นะคะ"

"หนูชื่อเหมิงเหมิงค่ะ เรียนเอกขับร้องที่วิทยาลัยดนตรี... จะ... จะร้องเพลงให้ฟังนะคะ"

เสียงของเธอหวานนุ่มนวล แต่สั่นเครือด้วยความประหม่า

คอมเมนต์ในห้องไหลมาช้าๆ

[น้องสาวอายุเท่าไหร่จ๊ะ?]

[ร้องเพลงน่าเบื่อจะตาย เต้นให้ดูหน่อยดิ!]

[กล้องต่ำลงอีก! ขอดูขาหน่อย!]

เห็นคอมเมนต์พวกนี้ แก้มของเธอก็แดงระเรื่อ กัดริมฝีปากอย่างทำตัวไม่ถูก แต่ก็ตอบเสียงเบา "หนู... หนูเต้นไม่เป็นค่ะ..."

หลินเฟิงยิ้มมุมปาก

นี่แหละ... เหยื่ออันโอชะที่ตามหา!

คอมเมนต์ยังคงไหลมาประปราย

[ร้องเพลงใครเขาดูกัน ยุคนี้ต้องโชว์ของ!]

[เอวก็ไม่ร่อน นมก็ไม่เด้ง จะมาขอของขวัญเหรอ ฝันไปเถอะ!]

จังหวะนั้นเอง ข้อความแจ้งเตือนสีทองก็เด้งขึ้นมา

[ผู้ใช้ "ลุงขี้หื่นรักโลลิ" ส่งของขวัญ: รถสปอร์ต!]

เอฟเฟกต์รถหรูวิ่งผ่านหน้าจอ มูลค่า 100 หยวน

ดวงตาของโจวเสี่ยวเหมิง เหมิงเหมิง เป็นประกายทันที เธอรีบยกมือไหว้ขอบคุณ "ว้าว! ขอบคุณ... ขอบคุณพี่ 'ลุงขี้หื่น' สำหรับรถสปอร์ตนะคะ!"

ร้อยหยวนสำหรับเธอไม่ใช่เงินน้อยๆ! เธอแอบดีใจลึกๆ ว่าการไลฟ์สดหารายได้เสริมอาจจะรุ่งก็ได้!

แต่ความดีใจอยู่ได้ไม่นาน ข้อความจาก "ลุงขี้หื่น" ก็โผล่มา

[น้องสาว ร้องเพลงมันธรรมดาไป รถพี่ไม่ได้ให้ฟรีนะเว้ย ลองครางเสียง 'อ๊า... อ๊าง...' แบบในหนังผู้ใหญ่ให้พี่ฟังหน่อย เอาให้พี่ฟิน พี่ถึงจะคุ้มค่ารถ]

รอยยิ้มบนหน้าเหมิงเหมิงแข็งค้างทันที

เธอเป็นแค่นักศึกษาปีหนึ่งที่บ้านฐานะปานกลาง พ่อแม่ให้ค่าขนมเดือนละพัน ซึ่งในเมืองใหญ่อย่างเจียงเฉิงมันตึงมือมาก

แถมเธอยังมีแฟนที่คบกันมาตั้งแต่ ม.ปลาย ที่ฐานะพอกัน เวลาไปเดตเธอก็ยืนยันจะหารครึ่งตลอดเพื่อไม่ให้แฟนลำบาก

เมื่อกี้นี้เพิ่งไปกินหม้อไฟฉลองเปิดเทอม หมดไปเกือบสี่ร้อย เธอช่วยออกไปสองร้อย

ตอนนี้ทั้งเนื้อทั้งตัวเหลือเงินติดกระเป๋าแค่แปดร้อยหยวน!

อย่าว่าแต่จะซื้อเสื้อผ้าเครื่องสำอางสวยๆ มาแข่งกับเพื่อนในหอเลย แค่จะไปเดตครั้งหน้าก็แทบจะไม่มีเงินกินข้าวแล้ว!

นั่นเป็นเหตุผลที่เธอรวบรวมความกล้ามาไลฟ์สดใช้ความสามารถหารายได้

เธอรู้ว่าที่นี่ปลาใหญ่กินปลาเล็ก คนดีคนเลวปนกันมั่ว แต่ไม่คิดว่าจะเจอคำขอที่... ต่ำตมขนาดนี้

ให้ครางเสียงแบบนั้น?

ภาพลามกอนาจารผุดขึ้นในหัวจนหน้าเธอร้อนผ่าว

เธอรู้ดีว่าถ้าอยากรวยเร็วก็ต้องทิ้งยางอายแบบพวกเน็ตไอดอลดังๆ ใส่สั้นเสมอหู เรียกคนดูว่า "ผัวขา" "ป๋าขา"

แต่... เธอทำใจไม่ได้จริงๆ

อย่างน้อยก็ตอนนี้... ศักดิ์ศรีมันยังค้ำคออยู่

แต่... รถสปอร์ตคันนั้นมันล่อใจเหลือเกิน

เงินร้อยหยวนนี่ดูหนังกับแฟนได้รอบนึงเลยนะ!

ในแชท "ลุงขี้หื่น" เริ่มเร่งยิกๆ

[ทำไมเงียบ? ไม่อยากได้ของขวัญรึไง?]

[เร็วๆ สิหนู พี่รอนานแล้วนะของขึ้นเนี่ย!]

โจวเสี่ยวเหมิงกัดปากแน่น ในใจต่อสู้กันอย่างหนัก

สุดท้าย... ความจำเป็นเรื่องเงินก็ชนะความอาย

เธอสูดหายใจลึก ก้มหน้าลงแล้วส่งเสียงครางเบาหวิวเหมือนยุงบิน

"อื้อ... อื๊อ..."

เสียงหวานใสตามธรรมชาติของเธอบวกกับความสั่นเครือจากความกลัว มันช่างกระตุ้นอารมณ์ดิบเถื่อนของผู้ชายได้อย่างประหลาด

[ติ๊ง! ตรวจพบว่านางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" จิตใจสั่นคลอน เริ่มมีแนวโน้มเข้าสู่ด้านมืด! ค่าความร่าน +1]

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 15]

[ติ๊ง! การเพิ่มค่าความร่านครั้งนี้ไม่เกี่ยวกับโฮสต์ ความคืบหน้าภารกิจ 0/20!]

หลินเฟิงยิ้มกริ่ม เข้าทางกูแล้ว!

แต่ไอ้ "ลุงขี้หื่น" กลับหัวร้อนขึ้นมา

[เหี้ยไรเนี่ย? แค่นี้? กูจ่ายร้อยนึงมาฟังมึงครางหงิงๆ เหมือนลูกหมาเนี่ยนะ? กูจะเอาแบบบนเตียงโว้ย! ร่านๆ หน่อย! ยั่วๆ หน่อย!]

[คืนเงินมา! อีสัส! เสียอารมณ์!]

คนอื่นในห้องก็เริ่มผสมโรง

[จริง! หลอกแดกตังค์นี่หว่า! คืนเงิน!]

[ถอดกางเกงรอเก้อเลยกู! คืนเงิน!]

คำว่า "คืนเงิน" เหมือนค้อนปอนด์ทุบใส่หน้าเธอจนน้ำตาคลอเบ้า

กฎของแอประบุว่ารายได้จากของขวัญจะถูกหัก 50% เข้าแพลตฟอร์ม แปลว่าร้อยหยวนเมื่อกี้ เธอได้จริงแค่ 50

ถ้าต้องคืนเงิน เธอต้องควักเนื้อตัวเองจ่ายส่วนต่างอีก 50 หยวน!

จนกรอบอยู่แล้ว ยังจะมาซ้ำเติมกันอีก!

เธอลนลานจนแทบร้องไห้ "ขอโทษค่ะ... พี่ๆ อย่าโกรธนะ หนู... หนูทำไม่เป็นจริงๆ... อย่าให้หนูคืนเงินเลยนะ..."

ยิ่งเธอทำท่าทางน่าสงสาร พวกผู้ชายกลัดมันยิ่งได้ใจ

[ไม่เป็นก็หัดสิวะ!]

[เอางี้ ถ้าครางดี เดี๋ยวพี่เบิ้ลรถให้อีกสิบคันเลย!]

ในขณะที่เธอกำลังจนตรอก หมดหนทางสู้

จู่ๆ หน้าจอก็ระเบิดแสงสีทองอร่าม แยงตาจนแทบมองไม่เห็นอะไร!

[ผู้ใช้ "ข้ามภพไม่ข้ามเธอ" ส่งของขวัญ: ซูเปอร์ร็อกเก็ต X 10!]

---

ตอนที่ 6: ลงไลฟ์แล้วมาคุยกัน

ซูเปอร์ร็อกเก็ตหนึ่งลูกราคา 1,000 หยวน!

สิบลูก... ก็คือหนึ่งหมื่นหยวน!

พริบตาเดียว หน้าจอไลฟ์สดก็ถูกกลืนกินด้วยเอฟเฟกต์จรวดพุ่งทะยานสู่ห้วงอวกาศ!

แถบประกาศสีทองวิ่งพาดผ่านหน้าจอ ประกาศศักดาความรวยให้โลกรู้!

[ประกาศ: "ข้ามภพไม่ข้ามเธอ" ได้ส่ง "ซูเปอร์ร็อกเก็ต X 10" ในห้องของ "เหมิงเหมิง"!]

ประกาศนี้ไม่ได้เห็นแค่ในห้อง แต่มันดังกระหึ่มไปทั่วทั้งเซิร์ฟเวอร์!

จากห้องไลฟ์ร้างๆ คนดูสองร้อย ฝูงชนไทยมุงที่ได้กลิ่นเงินก็แห่กันเข้ามาจนยอดคนดูทะลุหลักหมื่นในเสี้ยววินาที!

ช่องแชทระเบิด!

[เชี่ยยยย!!! ตาฝาดป่าววะ? สิบจรวด???]

[หนึ่งหมื่น! เปย์เปิดตัวหนึ่งหมื่นเลยเหรอ?!]

[โอ้มายก๊อด! จากขับรถสปอร์ตร้อยหยวน อัปเกรดเป็นขี่จรวดหมื่นหยวน! พี่แกเล่นโปรเหรอวะ!]

[เงินหมื่นนึงนี่ไปลงอ่างตัวท็อปได้สองคนเลยนะเฮ้ย! ป๋าโคตรใจป้ำ!]

[ไอ้ 'ลุงขี้หื่น' เมื่อกี้ไปมุดหัวอยู่ไหนแล้ว? ไหนบอกจะเอาคืนร้อยนึงไง เจอของจริงเข้าไปเงียบกริบเลยนะมึง!]

[555 พลังเงินฟาดหน้าจนหงายท้องไปแล้วมั้ง!]

ไอ้ลุงขี้หื่นหายหัวไปทันที ไม่รู้ว่าอายจนมุดดินหนีหรือแกล้งตายไปแล้ว

ส่วนโจวเสี่ยวเหมิง... สติหลุดไปเรียบร้อย

ปากน้อยๆ อ้าค้าง มองดูจรวดบินว่อนเต็มจอ สมองหยุดทำงานชั่วขณะ

สิบซูเปอร์ร็อกเก็ต...

รายได้หลังหักภาษี... ห้าพันหยวน!

ห้าพัน!

นี่มันค่ากินอยู่ของเธอเกือบครึ่งปีเลยนะ!

เธอหยิกต้นขาตัวเองเต็มแรง ความเจ็บจี๊ดแล่นพล่าน... เรื่องจริงนี่หว่า!

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" ถูกโจมตีด้วยกระสุนเงินอย่างหนัก จิตใจแตกสลาย ป้อมปราการพังทลาย!]

[ค่าความร่าน +2!]

หลังจากตั้งสติได้ เธอก็รีบมองชื่อป๋าผู้มีพระคุณ —— "ข้ามภพไม่ข้ามเธอ"

มือไม้สั่นเทา หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองรบ เสียงสั่นจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง

"ขะ... ข้ามภพ... พี่ข้ามภพ... ขอบคุณ... ขอบคุณสำหรับสิบจรวดค่ะ..."

เธอสูดหายใจลึก รวบรวมความกล้าถามออกไป

"พี่... พี่คงไม่ได้... อยากให้หนู... คราง... เหมือนกันใช่ไหมคะ?"

แม้จะอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่พอคิดถึงเงินห้าพัน... แค่ครางสองสามที มันจะไปยากอะไรวะ!

แต่ทว่า... อีกฝ่ายเงียบกริบ

ความเงียบที่น่าอึดอัดเริ่มกัดกินใจเธอ

ทำไม... ไม่ตอบ?

หรือว่า... เขาต้องการมากกว่านั้น?

ใช่สิ! เงินตั้งหมื่นนึง จะมาฟังแค่เสียงครางได้ไง?

สมองเธอเริ่มจินตนาการไปไกล

เขาจะขอเปิดกล้องส่วนตัวไหม?

หรือจะขอดู... รูปลับเฉพาะ?

หน้าเธอแดงแปร๊ดจนถึงใบหู

แต่ถ้าปฏิเสธ แล้วเขาขอเงินคืนล่ะ?

คืนเงินหนึ่งหมื่น... เธอต้องหาเงินห้าพันมาโปะ... ตายสถานเดียว! ขายไตยังไม่รู้จะพอไหม!

ถอยไม่ได้แล้ว!

โจวเสี่ยวเหมิงกัดฟันกรอด ตัดสินใจเด็ดขาด... ถ้าไม่ขออะไรที่มันวิปริตเกินไป เพื่อเงินก้อนนี้... ยอมก็ยอมวะ!

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" เริ่มหาข้ออ้างให้ตัวเอง ยอมลดศักดิ์ศรีเพื่อเงิน!]

[ค่าความร่าน +2!]

ในขณะที่เธอกำลังฟุ้งซ่าน ข้อความจากไอดีสีทองก็ปรากฏขึ้น สั้นๆ ได้ใจความ

【ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: ทักแชทมา ลงไลฟ์ แอดวีแชท】

ตูม!

ประโยคสั้นๆ นี้รุนแรงกว่าจรวดสิบลูกเสียอีก! แชทระเบิดทันที!

[เฮ้ยๆๆ! เอาแล้วเว้ย! ของจริง!]

[ป๋าแม่งจะเคลมแล้ว! นัดเจอชัวร์!]

[น้องสาวโชคดีจัด คืนเดียวได้หมื่น แถมได้คอนแทคเสี่ย!]

[อิจฉาโว้ย! คืนนี้คงได้ไปครางให้พี่เขาฟังข้างหูแน่ๆ!]

เห็นข้อความหยาบคายพวกนั้น โจวเสี่ยวเหมิงหน้าแดงก่ำ แต่ลึกๆ กลับโล่งใจ

อย่างน้อยไปคุยกันส่วนตัว... ถ้าต้องทำอะไรน่าอายจริงๆ ก็รู้กันแค่สองคน

ดีกว่ามานั่งแหกปากครางให้คนทั้งโลกดูตั้งเยอะ!

เธอรีบพยักหน้ารัวๆ "ดะ... ได้ค่ะพี่! หนูจะลงเดี๋ยวนี้แหละ!"

พูดจบก็กดปิดไลฟ์ทันทีโดยไม่ร่ำลาคนดูสักคำ ทิ้งให้คนดูงงเป็นไก่ตาแตก

เธอรีบเข้าหลังไมค์ ส่งข้อความหา "ข้ามภพไม่ข้ามเธอ" ด้วยมือที่สั่นเทา

หลินเฟิงที่นอนกระดิกตีนอยู่บนเตียงรับรู้แรงสั่นของมือถือ

เขาสลับไปใช้ไอดีวีแชทสำรอง ก๊อปปี้แล้วส่งไป

ไม่กี่วินาที คำขอเป็นเพื่อนก็เด้งขึ้นมา

รูปโปรไฟล์เป็นตัวการ์ตูนอนิเมะสาวน้อยน่ารัก

เขากดรับ แล้วส่องไทม์ไลน์

ตั้งค่าให้เห็นแค่ 3 วัน มีแต่รูปวิว... ชัดเลย ไอดีหลุม

[ติ๊ง! นางเซียน "โจวเสี่ยวเหมิง" ใช้แอคหลุมแอดมาเพื่อปิดบังตัวตน เตรียมพร้อมสำหรับการทำเรื่องเสื่อมทราม!]

[ค่าความร่าน +5!]

[ค่าความร่านปัจจุบัน: 9/20!]

มือถือสั่นอีกครั้ง

[“ข้ามภพไม่ข้ามเธอ” รับแอดแล้ว เริ่มแชทได้เลย]

โจวเสี่ยวเหมิงหัวใจเต้นแรงแทบหลุดจากอก เธอพิมพ์ข้อความอย่างระมัดระวังที่สุด

เหมิงเหมิง: 【พี่คะ สวัสดีค่ะ~ หนูคือเหมิงเหมิงที่ไลฟ์เมื่อกี้นะคะ】

หลินเฟิงอ่านข้อความแล้วยิ้มมุมปาก

นี่สินะรสชาติของการเป็นป๋า!

มันช่าง... หอมหวาน!

ดูสิ น้องหนูผู้นอบน้อม

เทียบกับตอนมัธยมที่เขาเคยทักจีบสาวแล้วโดนดองแชทข้ามวันข้ามคืน... คนละเรื่องเลย!

แต่หลินเฟิงรู้ดี จังหวะนี้ต้องคีพลุค

จะไปตอบไวเหมือนหมาหิวไม่ได้ เดี๋ยวเสียราคา

เขาปล่อยให้เวลามันเดินผ่านไปสักพัก เพื่อสร้างความกดดันให้อีกฝ่ายร้อนรนเล่น

แล้วค่อยพิมพ์ตอบกลับไปสั้นๆ แต่ทรงพลัง

ข้ามภพไม่ข้ามเธอ: 【อืม】

จบบทที่ 5-6

คัดลอกลิงก์แล้ว