บทที่ 8 - ฉินอวี่แห่งตระกูลฉิน

บทที่ 8 - ฉินอวี่แห่งตระกูลฉิน

อิ๋งโกว ตัวละครหญิงจากแอนิเมชันจีนเรื่องจอมคนนอกรีต

พี่สาวของปฐมาจารย์ซากศพโหวชิง

ได้รับสมญานามว่า ทะเลปรโลกไร้ฝั่ง

สี่ปฐมาจารย์ซากศพได้ร่วมมือกันช่วยเหลือจอมมารจูโหยวคุยก่อตั้งพรรคปรโลกเร้นลับขึ้นมา

อิ๋งโกวมีกำลังภายในที่แข็งแกร่งไร้เทียมทานและลึกล้ำสุดหยั่งคาด ในขณะเดียวกันก็มีนิสัยเย็นชา ไร้ความรู้สึก เด็ดขาดอำมหิต และไม่สนใจมนุษยธรรมใดๆ ทั้งสิ้น

เรียกได้ว่าเป็นเครื่องจักรสังหารที่สมบูรณ์แบบ และเป็นผู้ที่มีพลังต่อสู้สูงที่สุดในบรรดาสี่ปฐมาจารย์ซากศพของพรรคปรโลกเร้นลับอย่างไร้ข้อกังขา

แต่อิ๋งโกวเกิดธาตุไฟแตกซ่านจากการฝึกวิชาเก้าปรโลกสวรรค์เร้นลับจนทำให้เกิดบุคลิกที่สองชื่อว่าพี่สาวขึ้นมา นิสัยจึงซับซ้อนและเปลี่ยนแปลงไปมา

เธอเคยออกจากพรรคปรโลกเร้นลับเพื่อออกตามหาวิธีรักษาไปทั่วทุกหนทุกแห่ง แต่ก็ไม่มีใครสามารถรักษาอาการนี้ได้ อิ๋งโกวจึงโกรธแค้นและหลบหนีออกจากทางโลก ยอมมอบร่างกายนี้ให้กับบุคลิกที่สองไป

และจะตื่นขึ้นมาก็ต่อเมื่อต้องเผชิญกับอันตรายเท่านั้น

ส่วนอิ๋งโกวที่ถูกอัญเชิญมาในครั้งนี้ ระดับพลังเริ่มต้นก็พุ่งปรี๊ดไปถึงระดับแปดขั้นทะลวงสัจธรรมช่วงปลาย ซึ่งถือว่าเป็นตัวตนระดับมหาปรมาจารย์ในหมู่ผู้ฝึกยุทธ์สามระดับบนเลยทีเดียว

ระดับเจ็ดขั้นมังกรคชสารได้รับการขนานนามว่า ปรมาจารย์น้อย

ระดับแปดขั้นทะลวงสัจธรรมได้รับการขนานนามว่า มหาปรมาจารย์

ระดับเก้าขั้นเทวะได้รับการขนานนามว่า เซียนเดินดิน

ระบบปรับแต่งอิ๋งโกวไปเยอะมาก แถมดูจากพรสวรรค์นี้แล้ว เห็นได้ชัดว่าในสภาวะปกติอิ๋งโกวจะปรากฏตัวในบุคลิกของพี่สาว

ดูเหมือนจะไม่มีพิษมีภัย แม้แต่ระดับพลังยุทธ์ก็ยังมองไม่เห็น

แต่ในยามคับขันกลับสามารถสลับร่างเป็นเทพสังหารได้อย่างอิสระ

หากเมื่อไหร่ที่เธอปลดปล่อยบุคลิกด้านมืดของตัวเองออกมาจนหมด เกรงว่าต่อให้เป็นยอดฝีมือระดับเก้าขั้นเทวะทั่วไปก็คงพอฟัดพอเหวี่ยงกับเธอได้สบายๆ

นี่มันบอดี้การ์ดที่สมบูรณ์แบบชัดๆ!

ตามความทรงจำของฉินเซียว

ยอดฝีมือระดับเก้าขั้นเทวะนั้นมีน้อยเสียยิ่งกว่าขนฟีนิกซ์หรือเขาคิเลน

ระดับนั้นถือว่าเป็นเสาหลักค้ำยันของสำนัก ตระกูล หรือแม้แต่ระดับประเทศเลยทีเดียว

จวนอ๋องเป่ยเหลียงที่ยิ่งใหญ่เกรียงไกรก็มียอดฝีมือระดับเก้าคอยประจำการอยู่เพียงคนเดียวเท่านั้น

มีอิ๋งโกวอยู่ด้วย ความปลอดภัยของเขาก็ได้รับการการันตีแล้ว

"ไป ไปดูเด็กผู้หญิงคนนั้นหน่อยว่าเธอเป็นยังไงบ้าง"

ฉินเซียวเก็บความตื่นเต้นเอาไว้แล้วรีบเดินไปหาเด็กหญิงตัวน้อย

แต่ทว่าเมื่อได้เห็นสภาพของเด็กน้อยคนนั้น

ฉินเซียวก็ต้องนิ่งเงียบไปอีกครั้ง

เด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่อายุเพียงสี่ห้าขวบคนนี้มีเลือดเปรอะเปื้อนเต็มตัวไปหมด

ทั่วทั้งร่างแผ่กลิ่นอายของความเจ็บปวดและความสิ้นหวังที่ไม่อาจพรรณนาออกมาเป็นคำพูดได้

เสื้อผ้าของเธอขาดวิ่น

บนร่างกายเต็มไปด้วยรอยแผล

แววตาว่างเปล่าและเหม่อลอย ราวกับสูญเสียจิตวิญญาณไปแล้ว

"สาวน้อย เธอ... ไม่เป็นไรใช่ไหม"

ฉินเซียวเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

ราวกับกลัวว่าจะไปกระเทือนจิตใจของเด็กหญิงที่น่าสงสารคนนี้

จู่ๆ เด็กหญิงก็เงยหน้าขึ้น สายตากวาดมองไปรอบๆ

ราวกับกำลังค้นหาอะไรบางอย่าง

แต่ก็ดูเหมือนจะหาอะไรไม่เจอเลย

ผ่านไปสักพัก ริมฝีปากที่ซีดเซียวของเธอก็สั่นระริกและเปล่งเสียงที่แผ่วเบาออกมา "ท่านพ่อ... ท่านแม่..."

เสียงของเธอดังก้องไปในค่ำคืนที่มืดมิด

แต่กลับไม่มีเสียงใดตอบรับ

น้ำตาไหลอาบแก้มและหยดลงบนพื้น

แตกกระจายเป็นหยาดน้ำตาเล็กๆ

"เฮ้อ!"

ฉินเซียวถอนหายใจออกมาเบาๆ

เขาย่อตัวลงตรงหน้าเด็กหญิง มองดูใบหน้าที่ยังไร้เดียงสาและซีดเผือดนั้น ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ต่อไปนี้เธอก็มาอยู่กับฉันแล้วกันนะ!"

เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นมองด้วยแววตางุนงง

ทันใดนั้นสายลมแผ่วเบาก็พัดผ่านมา

เส้นผมของเด็กหญิงปลิวไสวไปตามสายลม

เธอเงยหน้าขึ้นและมองฉินเซียวด้วยดวงตาที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตา

พลังบางอย่างผุดขึ้นในใจของเธอ

เธอตัดสินใจแล้วว่าจะต้องมีชีวิตอยู่ต่อไป

เพื่อแก้แค้นให้พ่อแม่ เพื่อหมู่บ้าน และเพื่อทุกคนที่จากไป

เธอต้องตามหาคนที่หนีรอดไปให้เจอ

ในบรรดาฆาตกรที่ฆ่าชาวบ้าน ยังมีคนที่ยังไม่ได้รับผลกรรมอยู่

มีคนหนึ่งหนีรอดไปได้

มันชื่อว่าเสิ่นชิงหลง

เงาร่างของเธอภายใต้แสงจันทร์ดูเล็กจ้อยเสียเหลือเกิน

แต่กลับเต็มเปี่ยมไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและความกล้าหาญ

"พี่ชาย!"

"พี่สอนหนูฝึกยุทธ์ได้ไหมคะ"

"หนูยอมแลกทุกอย่างเลย!"

เมื่อเห็นแววตาของเด็กน้อยที่จู่ๆ ก็เด็ดเดี่ยวขึ้นมา ฉินเซียวก็รู้สึกประหลาดใจเป็นอย่างมาก การเปลี่ยนอารมณ์ของเธอมันรวดเร็วเกินไปแล้ว

มีความเป็นผู้ใหญ่ที่ไม่สมกับวัยเลยสักนิด

เด็กคนนี้มีแววที่จะปั้นให้เก่งได้

"เนตรหยั่งรู้สรรพสิ่ง!"

ฉินเซียวนึกในใจ

ดวงตาของเขาเปล่งประกายแสงสีม่วงอมเขียวออกมา

วินาทีต่อมา ภาพเส้นลมปราณในร่างกายของเด็กหญิงและกลิ่นอายพลังวิญญาณอันหนาแน่นที่ลอยอยู่เหนือหัวของเธอ ก็ทำเอาฉินเซียวอดไม่ได้ที่จะอุทานออกมาด้วยความทึ่ง

นี่มันกายาเก้าปรโลกกลืนวิญญาณในตำนานนี่นา!

บนทวีปเซิ่งหลิงมีคนจำนวนไม่น้อยที่มีร่างกายพิเศษ

คนเหล่านี้ล้วนแต่มีพรสวรรค์ในการฝึกยุทธ์ที่โดดเด่นอย่างไม่มีข้อยกเว้น

กายาเก้าปรโลกกลืนวิญญาณก็เป็นหนึ่งในนั้น

แถมยังเป็นร่างกายที่เหมาะสำหรับการฝึกยุทธ์ในระดับท็อปสุดอีกด้วย

ผู้ฝึกยุทธ์ที่มีกายาเก้าปรโลกกลืนวิญญาณ ร่างกายจะเปรียบเสมือนหลุมดำที่ไร้ก้นบึ้ง สามารถดูดกลืนพลังวิญญาณรอบตัวได้แม้จะอยู่ในสภาวะที่ไม่รู้ตัวก็ตาม

หากไม่ได้รับการชี้แนะและควบคุมให้ดี ผู้คนที่อยู่รอบตัวของผู้มีกายาเก้าปรโลกกลืนวิญญาณก็จะรู้สึกว่าตัวเองต้องเผชิญกับเรื่องโชคร้ายอยู่ตลอดเวลา

พลังวิญญาณแห่งฟ้าดินไม่ได้มีประโยชน์ต่อผู้ฝึกยุทธ์เท่านั้น

คนธรรมดาหากไม่ได้รับการหล่อเลี้ยงจากพลังวิญญาณ ก็จะถูกความโชคร้ายถาโถมเข้าใส่เช่นกัน

ดังนั้นผู้ที่ครอบครองกายาเก้าปรโลกกลืนวิญญาณจึงถูกมองว่าเป็นตัวซวย

ไม่นึกเลยว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ คนนี้จะมีร่างกายที่โกงขนาดนี้

ดูเหมือนว่าไอ้คนที่เสิ่นชิงหลงบอกว่าเป็นคนของพรรคมารที่ขโมยเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งของสำนักภูเขาหิมะมา มันไม่ได้มาที่หมู่บ้านนี้เพื่อซ่อนของวิเศษแค่อย่างเดียวแน่

แต่มันมาเพื่อเด็กคนนี้ด้วย

ตามหลักแล้ว ด้วยพรสวรรค์ของเด็กคนนี้ก็สามารถนับว่าเป็นบุตรแห่งสวรรค์ได้เหมือนกัน

น่าเสียดายที่ต้องเป็นศัตรูกับเขาเท่านั้นถึงจะกระตุ้นภารกิจบุตรแห่งสวรรค์ได้

ฉินเซียวนิ่งคิดไปครู่หนึ่งแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ตกลง ต่อไปนี้เธอก็มาอยู่กับฉันก็แล้วกัน ฉันจะให้โอกาสเธอได้แก้แค้นเอง!"

"จริงสิ เธอชื่ออะไรล่ะ อายุเท่าไหร่แล้ว"

เด็กหญิงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้าตอบ "หนูอายุสี่ขวบครึ่งแล้วค่ะ แต่ว่า... หนู... หนูไม่มีชื่อหรอกค่ะ!"

"พ่อกับแม่เรียกหนูว่ายายา!"

ชาวบ้านธรรมดาบนโลกใบนี้ โดยเฉพาะเด็กผู้หญิง

หลายคนไม่มีแม้แต่ชื่อเป็นของตัวเองด้วยซ้ำ

เด็กผู้หญิงหลายคนเมื่ออายุครบสิบสองปี ก็จะถูกขายไปเป็นทาสรับใช้ในตระกูลใหญ่ๆ และตระกูลเหล่านั้นก็จะตั้งชื่อใหม่ให้พวกเธอเอง

ฉินเซียวพยักหน้าและพูดว่า "ต่อไปนี้เธอชื่อฉินอวี่ก็แล้วกัน!"

"เธอคือคุณหนูใหญ่แห่งตระกูลฉินแห่งเมืองอู่ตี้ในอนาคต!"

"ฉันนี่แหละคือพี่ชายของเธอ!"

เขาไม่มีความเกี่ยวข้องใดๆ กับตระกูลฉินแห่งเป่ยเหลียงอีกต่อไปแล้ว

ในอนาคต เขาจะเป็นผู้นำตระกูลฉินแห่งเมืองอู่ตี้

"ขอบคุณค่ะพี่... พี่ชาย!"

ฉินอวี่กล่าวขอบคุณ

"โอ๊ะ ข้ามาไม่สายใช่ไหมเนี่ย!"

ตอนนั้นเอง เสียงที่เต็มไปด้วยสำเนียงบ้านนอกแปร่งหูก็ดังขึ้น

จากนั้นเด็กสาวที่ดูอายุประมาณสิบเอ็ดสิบสองปี รูปร่างบอบบาง หน้าตาสะสวยราวกับตุ๊กตากระเบื้องเคลือบก็ร่วงหล่นลงมาจากฟากฟ้า

ตกลงมากระแทกพื้นอย่างแรง

การแต่งตัวของเด็กสาวดูสดใสราวกับจะไปงานมงคล

ผมสีดำขลับถูกมัดเป็นแกละสองข้างด้วยเชือกสีแดง

ดวงตากลมโตราวกับลูกแก้วหลากสีเปล่งประกายแสงสีเลือดที่ดูแปลกประหลาด

ทำให้คนที่เห็นรู้สึกเกรงกลัว

ริมฝีปากสีแดงเข้มรับกับผิวที่ขาวผ่อง

คิ้วคมดุจกระบี่ หางตาชี้ขึ้น จมูกรั้นเล็กน้อย และสวมต่างหูสีทอง

สวมเสื้อผ้าที่มีสามสีคือ ขาว ดำ และแดง บนเสื้อมีตัวอักษรสีขาวสลักอยู่ ที่เชือกคาดเอวสีแดงมีเหรียญทองแดงห้อยอยู่หลายเหรียญ

ท่อนล่างสวมกระโปรงผ่าข้างสีขาว ชายกระโปรงเป็นสีแดงยาวจรดข้อเท้า สวมรองเท้าลายหัวกระต่ายสีดำ ดูแล้วช่างไม่เข้ากันเอาเสียเลย

เมื่อลิโป้เห็นผู้มาเยือน เขาก็เตรียมจะเข้าไปบังหน้าฉินเซียวตามสัญชาตญาณ

แต่พอลองพิจารณาอีกฝ่ายให้ดีๆ ก็พบว่าเด็กสาวคนนี้ไม่ได้มีกลิ่นอายของการฝึกยุทธ์ใดๆ เลย เขาจึงเลิกล้มความตั้งใจไป

เด็กสาวปีนป่ายลุกขึ้นมาจากพื้นแล้วปัดฝุ่นตามตัว

จากนั้นก็แบกย่ามใบเบ้อเริ่มเดินส่ายอาดๆ ด้วยท่าทางกร่างสุดๆ เข้ามาหาฉินเซียว

เธอถามด้วยท่าทีห้าวๆ ว่า "เอ็งคือฉินเซียวใช่ป่ะ"

ฉินเซียวส่งยิ้มตอบกลับไป

ยอดฝีมือที่เขารอคอยมานานอย่างอิ๋งโกว

ในที่สุดก็มาถึงแล้ว!

[จบแล้ว]