บทที่ 7 - ทะเลปรโลกไร้ฝั่ง อิ๋งโกว

บทที่ 7 - ทะเลปรโลกไร้ฝั่ง อิ๋งโกว

"อะไรนะ" คำพูดของฉินเซียวทำให้บนใบหน้าของเสิ่นชิงหลงเผยให้เห็นถึงความสงสัย

แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้ตอบสนองอะไร ลิโป้ที่อยู่บนหลังม้าก็กระโจนทะยานขึ้นไปในอากาศ ลมปราณสีแดงแผ่ซ่านเปล่งประกายเจิดจ้าท่ามกลางยามราตรี

ราวกับพยัคฆ์มารที่ดุร้ายและน่าเกรงขาม ลอยตัวลงมาจากฟากฟ้า

ทวนกรีดฟ้าในมือฟาดฟันลงมาที่เสิ่นชิงหลงอย่างโหดเหี้ยม

กลิ่นอายพลังอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้แม้แต่ศิษย์สำนักภูเขาหิมะอีกหลายคนก็ยังถูกสะกดให้ยืนนิ่งอยู่กับที่ บนใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว

ขาทั้งสองข้างราวกับถูกถ่วงด้วยตะกั่วจนขยับเขยื้อนไม่ได้

มีเพียงเสิ่นชิงหลงคนเดียวเท่านั้นที่ตั้งสติได้ทัน

เขายกกระบี่ยาวในมือขึ้นมาขวางไว้ตรงหน้าอก สองมือประสานอินอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับตะโกนลั่น!

"เคล็ดวิชามหาอิสระ เกราะปราณคุ้มภัย!"

วิ้ง!

วงเวทรูปไทเก็กที่ส่องประกายแสงสีเงินขาว ลวดลายซับซ้อนและลึกล้ำกำลังหมุนวนอย่างช้าๆ ปรากฏขึ้นที่หน้าอกของเขา

ในฐานะศิษย์สายในอันดับหนึ่งของสำนักภูเขาหิมะ

แม้เสิ่นชิงหลงจะมีอายุเพียงยี่สิบห้าปี แต่ก็เป็นถึงยอดฝีมือระดับห้าขั้นควบแน่นปราณแท้ช่วงปลาย แข็งแกร่งกว่าหลัวชินจากตระกูลหลัวถึงหลายสิบเท่า

คัมภีร์ยุทธ์และทักษะยุทธ์ของสำนักภูเขาหิมะก็ถูกเขาฝึกฝนจนแตกฉาน

แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับยอดขุนพลระดับหกขั้นผลัดเปลี่ยนกายาช่วงปลายอย่างลิโป้ มันก็ยังไม่เพียงพออยู่ดี

"มังกรดำคลั่งระบำ ทะลวง!!"

ลิโป้ตวาดลั่นพร้อมกับใช้พลังจากคัมภีร์มารฟ้า

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาใช้ทักษะยุทธ์อันทรงพลังออกมา

อัจฉริยะขั้นควบแน่นปราณแท้ช่วงปลายคู่ควรที่จะให้เขาเอาจริง

ทวนกรีดฟ้าในมือวาดลวดลายเป็นรูปมังกรดำ พุ่งเข้ามากระแทกวงเวทไทเก็กด้วยพลังมหาศาลดั่งสายฟ้าฟาด

เพล้ง!

เพียงการโจมตีแค่ครั้งเดียว วงเวทไทเก็กก็แตกสลายไปในทันที

ทวนกรีดฟ้ายังคงพุ่งทะลวงหมายจะทุบหัวของเสิ่นชิงหลงให้แหลก

เสิ่นชิงหลงหน้าเปลี่ยนสี เขารีบยกกระบี่ยาวขึ้นมาป้องกันตัวอย่างลุกลี้ลุกลน

ตุ้บ!

ภายใต้พละกำลังอันน่าสะพรึงกลัวของลิโป้ เสิ่นชิงหลงถึงกับทรุดลงไปคุกเข่ากับพื้น

คมกระบี่จมลึกลงไปในหัวไหล่ของเขาถึงครึ่งเล่ม

เลือดสดๆ ไหลย้อมเสื้อผ้าจนเป็นสีแดงฉานในพริบตา

เพียงแค่การปะทะกันในกระบวนท่าเดียว

บุตรแห่งสวรรค์อย่างเสิ่นชิงหลงก็พ่ายแพ้อย่างหมดรูป!

ฉัวะ!

เสิ่นชิงหลงกระอักเลือดออกมาคำโต

เขารู้สึกได้เลยว่าเส้นลมปราณในร่างกายขาดสะบั้นไปหลายเส้น ความเจ็บปวดที่หัวไหล่ยังเทียบไม่ได้กับอาการบาดเจ็บภายในจากการโจมตีอันหนักหน่วงของลิโป้ในครั้งนี้

ส่วนฉินเซียวที่เปิดใช้เนตรหยั่งรู้สรรพสิ่งอยู่ด้านข้างกลับรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

การต่อสู้ของทั้งสองคนและอาการบาดเจ็บของเสิ่นชิงหลง เขาเห็นทุกอย่างอย่างชัดเจน

มิน่าล่ะถึงถูกเรียกว่าบุตรแห่งสวรรค์

การโจมตีครั้งนี้ลิโป้ใช้พละกำลังไปถึงเจ็ดส่วน

แถมยังใช้ทักษะยุทธ์เสริมเข้าไปอีก

ถ้าเปลี่ยนเป็นผู้ฝึกยุทธ์ระดับห้าขั้นควบแน่นปราณแท้ช่วงปลายคนอื่นๆ คงถูกฟันขาดครึ่งไปแล้ว

แต่เสิ่นชิงหลงกลับได้รับแค่บาดเจ็บสาหัสเท่านั้น

ดูเหมือนว่ากฎของระบบที่บอกว่าหากยังไม่สามารถช่วงชิงแต้มโชคชะตาของบุตรแห่งสวรรค์มาได้จนหมดก็จะไม่สามารถฆ่าอีกฝ่ายได้นั้นจะมีเหตุผลอยู่เหมือนกัน

"ศิษย์พี่ใหญ่!"

เมื่อเห็นว่าเสิ่นชิงหลงได้รับบาดเจ็บสาหัส ถังหลินและคนอื่นๆ ถึงเพิ่งจะได้สติกลับมา

ต่างพากันชักกระบี่และพุ่งเข้าไปช่วย

หึ!

ลิโป้แค่นเสียงเย็นชา

มือซ้ายชักกระบี่ประจำกายที่เอวออกมาแล้วสะบัดเบาๆ

ฉึก ฉึก ฉึก!

กระบี่ยาวพุ่งทะลุหน้าอกของผู้ฝึกยุทธ์สำนักภูเขาหิมะไปหลายคนในพริบตา

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับสี่ขั้นรวบรวมลมปราณอีกหกคนที่เหลือไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะต่อต้าน ก็ถูกสังหารจนหมดสิ้นภายในเสี้ยววินาที

"ศิษย์น้อง!"

เสิ่นชิงหลงกรีดร้องออกมาอย่างน่าเวทนา

จากนั้นก็ระเบิดพลังลมปราณในร่างกายออกมาจนหมด

ใช้กระบี่ยาวในมือปัดทวนกรีดฟ้าที่กดทับอยู่บนไหล่ของตัวเองออกไป

แล้วกัดฟันทนความเจ็บปวดพุ่งตัวถอยห่างออกไปหลายเมตรอย่างรวดเร็ว

"พวกแกเป็นใครกันแน่"

"มาเข่นฆ่าศิษย์สำนักภูเขาหิมะของเราอย่างโหดเหี้ยม"

"คิดจะตั้งตนเป็นศัตรูกับสำนักภูเขาหิมะจริงๆ ใช่ไหม"

เสิ่นชิงหลงฝืนทนความเจ็บปวดและข่มขู่ด้วยท่าทีที่แสร้งทำเป็นเก่งกล้าทั้งที่ในใจหวาดกลัว

ลิโป้ทำหน้าเย้ยหยัน

เตรียมจะตวัดทวนกรีดฟ้าในมืออีกครั้งเพื่อปลิดชีพมันซะ

เสิ่นชิงหลงกัดฟันแน่นและล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ

เขามีของวิเศษประจำสำนักติดตัวอยู่ชิ้นหนึ่ง

ซึ่งสามารถช่วยชีวิตเขาได้ในยามคับขัน

เพียงแต่ต้องแลกมาด้วยผลกระทบที่แสนสาหัสเท่านั้น

ตอนนั้นเอง ฉินเซียวก็ขี่ม้าเดินเข้ามาหาเสิ่นชิงหลงอย่างช้าๆ

"ส่งเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งมาแล้วแกจะรอดไปได้!"

"ไม่อย่างนั้น วันนี้แกได้ตายเป็นผีเฝ้าที่นี่แน่!"

ฉินเซียวก้มมองเสิ่นชิงหลงที่คุกเข่าอยู่บนพื้นและข่มขู่เสียงเย็น

เสิ่นชิงหลงหน้าเปลี่ยนสีทันทีและโพล่งออกมาว่า "แก... แกรู้ได้ยังไงว่าข้ามีเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็ง"

เห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งคือของวิเศษประจำสำนักของพวกเขา

ต้องใช้เวลานานนับร้อยปีถึงจะเติบโตได้เต็มที่

การที่พวกเขามาฆ่าล้างหมู่บ้านในครั้งนี้ ก็เพราะว่าคนของพรรคมารที่ขโมยเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งมาซ่อนไว้ในหมู่บ้านนี้ดันหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย

พวกเขาส่งคนเข้ามาค้นหาในหมู่บ้านและเผลอพลั้งมือฆ่าชาวบ้านไปคนหนึ่ง

เพื่อรักษาชื่อเสียงของสำนักภูเขาหิมะ

พวกเขาจึงใช้ข้ออ้างในการบีบบังคับให้ชาวบ้านบอกที่ซ่อนของคนร้ายมาบังหน้า และลงมือฆ่าล้างหมู่บ้านผู้บริสุทธิ์จนหมดเกลี้ยง

แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าคนนี้รู้เรื่องเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งได้ยังไงกัน

"เลิกพูดพล่ามได้แล้ว!"

"จะส่งมา หรือไม่ส่ง!"

ฉินเซียวไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับพวกมันให้เสียเวลา

แววตาของเสิ่นชิงหลงวูบไหว

ผ่านไปพักใหญ่ ในที่สุดเขาก็หยิบห่อผ้าออกมาจากอกเสื้อ

"เห็ดหลินจืออยู่ที่นี่ ปล่อยข้าไปได้แล้วใช่ไหม!"

เสิ่นชิงหลงโยนห่อผ้าไปให้

แม้เห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งจะล้ำค่ามากแค่ไหน

แต่ชีวิตของเขาก็สำคัญกว่าอยู่ดี

ฉินเซียวเปิดห่อผ้าออก เมื่อเห็นเห็ดหลินจือสีเงินที่แผ่กลิ่นหอมของสมุนไพรและไอร้อนออกมา เขาก็พยักหน้าด้วยความพอใจ

"เอาล่ะ ไสหัวไปได้แล้ว!"

"คราวหน้าแกจะไม่โชคดีแบบนี้อีกแล้วนะ!"

"สำนักภูเขาหิมะ ผู้นำฝ่ายธรรมะงั้นเหรอ หึหึ ช่างน่าขำสิ้นดี"

เมื่อต้องเผชิญกับคำเยาะเย้ยของฉินเซียว ใบหน้าของเสิ่นชิงหลงก็บิดเบี้ยวจนดูไม่ได้

แต่เขาก็ไม่กล้าโต้เถียงอะไร

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า "พวกเราต้องได้เจอกันอีกแน่"

พูดจบก็พุ่งตัวทะยานจากไป

มองดูแผ่นหลังของเสิ่นชิงหลงที่หายลับไปอย่างรวดเร็ว ลิโป้ก็ถามขึ้นด้วยความสงสัย "ท่านชาย ทำไมถึงปล่อยพวกมันไปล่ะครับ"

"ข้าสามารถฆ่าพวกมันได้อย่างง่ายดายเลยนะ"

ฉินเซียวส่ายหน้าแล้วยิ้ม "เฟิ่งเซียน คนบางคนก็ไม่ได้ฆ่าง่ายขนาดนั้นหรอกนะ บนโลกนี้บางเรื่องก็ถูกกำหนดมาไว้แล้ว"

"บนตัวมันจะต้องมีไพ่ตายสำหรับเอาชีวิตรอดอยู่อีกแน่"

"พวกอัจฉริยะจากสำนักใหญ่ๆ มักจะมีลูกไม้เยอะเสมอ!"

"แต่ไม่ต้องห่วงหรอก มันมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นานแน่"

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์กระตุ้นภารกิจสำเร็จ ช่วงชิงของวิเศษเห็ดหลินจืออัคคีน้ำแข็งในมือของบุตรแห่งสวรรค์ และสังหารคนชั่วร้าย]

[ช่วงชิงแต้มโชคชะตาของเสิ่นชิงหลง 500 แต้ม]

[แต้มโชคชะตาคงเหลือของเสิ่นชิงหลง 600 แต้ม]

[ได้รับรางวัลภารกิจ โอกาสสุ่มอัญเชิญจอมยุทธ์หนึ่งครั้ง]

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ช่วงชิงแต้มโชคชะตาได้เป็นครั้งแรก ร้านค้าของระบบเปิดใช้งานแล้ว โฮสต์สามารถตรวจสอบและแลกเปลี่ยนสินค้าได้ตลอดเวลา]

ตอนนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัวของฉินเซียว

ยังขาดอีก 600 แต้มโชคชะตาถึงจะถึงเส้นตายในการสังหารเสิ่นชิงหลงได้

แถมตอนนี้ร้านค้าของระบบก็เปิดใช้งานแล้วด้วย

"ระบบ อัญเชิญจอมยุทธ์!"

ฉินเซียวพูดในใจเงียบๆ

ราชวงศ์เทียนอู่มียอดฝีมือมากมายก่ายกอง

แม้ลิโป้จะเก่งกาจ แต่ก็ตัวคนเดียว

แถมเขายังเป็นขุนพลบู๊

ถ้าเทียบพลังต่อสู้กันแบบเดี่ยวๆ อาจจะสู้พวกจอมยุทธ์ในยุทธภพไม่ได้

ครั้งนี้ไปล่วงเกินสำนักภูเขาหิมะซึ่งเป็นสำนักที่แข็งแกร่งที่สุดในราชวงศ์เทียนอู่เข้าให้แล้ว

บวกกับยังมีคนที่อยากให้เขาตายซ่อนตัวอยู่ในเงามืดอีกนับไม่ถ้วน

ต้องอัญเชิญยอดฝีมือมาปกป้องตัวเองเพิ่มให้เยอะๆ ถึงจะรอด

[ติ๊ง ขอแสดงความยินดี โฮสต์อัญเชิญได้จอมยุทธ์ ทะเลปรโลกไร้ฝั่ง อิ๋งโกว]

[อายุ 28 ปี]

[เผ่าพันธุ์ เผ่ามนุษย์]

[ระดับ จอมยุทธ์สี่ดาว]

[ระดับพลัง ระดับแปดขั้นทะลวงสัจธรรมช่วงปลาย]

[คัมภีร์ยุทธ์ วิชาเก้าปรโลกสวรรค์เร้นลับ ระดับสวรรค์]

[ไอเทมคู่กาย ถุงร้อยสมบัติ]

[โลกต้นกำเนิด โลกจอมคนนอกรีต โลกกำลังภายในระดับต่ำ]

[พรสวรรค์ ปลดปล่อยทะเลปรโลก เข้าสู่สภาวะมารของอิ๋งโกว นิสัยจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงในช่วงเวลาสั้นๆ ในช่วงเวลานั้นพลังการต่อสู้จะพุ่งทะลุปรอท]

เดิมทีฉินเซียวตั้งใจว่าพออัญเชิญเสร็จจะไปดูอาการของเด็กหญิงตัวน้อยที่ทำหน้าตางุนงงอยู่ตรงนั้นสักหน่อย แต่ระบบดันโยนระเบิดลูกใหญ่มาให้ซะก่อน

ทำเอาสมองของเขาช็อตไปเลยทีเดียว

เชี่ยเอ๊ย โยนไพ่ตายมาให้อีกแล้วเหรอ

ดันเอาตัวตึงอย่างอิ๋งโกวมาให้ฉันซะงั้น

[จบแล้ว]